Blogue de Gracia Santorum e de Anxo Fernández, de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.
Segur que m'ha agradat. ;-)És tant bonic però tant irreal!Cap a Lleida!Moltes gràcies.
Querida Montse: ya sabía yo que te iba a gustar!!! Si que es irreal, ensoñadoramente irreal. Que bonito sería así el mundo, verdad?Un bicazo, querida amiga
Otro bicazo pera ti! Y un dulce abrazo.
Por que irreal?....so é unha aperta a que todos e todas temos dereito, e o podemos facer. e real se nolo propoñemos....vouno facer
Marabilloso, Ramón. Realmente, se o fixeramos todos e todas...
Pois eu tamén!. Agora que... temos que ter coidado de atoparnos... non vaia a ser que sexa a nosa última aperta.Saúdos para tod@s.
Que cousas dis, querido amigo. Espero que sigamos apertándonos moitas, moitas veces.
Segur que m'ha agradat. ;-)
ResponderEliminarÉs tant bonic però tant irreal!
Cap a Lleida!
Moltes gràcies.
Querida Montse: ya sabía yo que te iba a gustar!!! Si que es irreal, ensoñadoramente irreal. Que bonito sería así el mundo, verdad?
ResponderEliminarUn bicazo, querida amiga
Otro bicazo pera ti! Y un dulce abrazo.
ResponderEliminarPor que irreal?....so é unha aperta a que todos e todas temos dereito, e o podemos facer. e real se nolo propoñemos....vouno facer
ResponderEliminarMarabilloso, Ramón. Realmente, se o fixeramos todos e todas...
ResponderEliminarPois eu tamén!. Agora que... temos que ter coidado de atoparnos... non vaia a ser que sexa a nosa última aperta.
ResponderEliminarSaúdos para tod@s.
Que cousas dis, querido amigo. Espero que sigamos apertándonos moitas, moitas veces.
ResponderEliminar