Un deses álbums moi, moi especiais que nos agasallo OQO de cando en vez: Zimbo, de Arturo Abad con ilustracións de Joanna Concejo. Tan especiais como a necesidade de liberdade, a procura dos soños, o feito de tentar chegar a outros lugares diferentes a aqueles que semella que o destino nos marcou. Está ese destino escrito? A resposta é NON con este álbum, que nos indica que non debemos esmorecer ante a tristura e loitar por sermos nós. Un paso máis para nos lembrar que cadaquén ten que realizar o seu propio percorrido vital.
E que dicir das ilustracións? Algo tan simple como que son xenias e inesquecibles. Porque esta ilustradora xa a temos en mente dende hai tempo, da man desta mesma editorial, con Fume, e permanece no noso corazón. Se nun principio son basicamente escuras, utilizando poucas cores, nos momentos máis felices da historia realízase unha explosión de cor acorde con ton alegre que agasalla a liberdade sempre desexada.
E que dicir das ilustracións? Algo tan simple como que son xenias e inesquecibles. Porque esta ilustradora xa a temos en mente dende hai tempo, da man desta mesma editorial, con Fume, e permanece no noso corazón. Se nun principio son basicamente escuras, utilizando poucas cores, nos momentos máis felices da historia realízase unha explosión de cor acorde con ton alegre que agasalla a liberdade sempre desexada.
"Zimbo mira con tristeza
los hilos que surgen
de sus manos de madera.
Cuerdas largas y tensas que se elavan
más allá de las nubes,
más allá de las estrellas,
y se anudan a los cruces de roble
que sujetan unas manos viejas y sabias.
Las manos del Titiritero".
Este libro está ben,saber o que un quere, esa liberdade de poder elixir o que facer coa túa vida..
ResponderEliminareste libro é moi triste e realista
ResponderEliminarEste conto pareceume moi bo e moi realista, cunhas ilustracións preciosas
ResponderEliminareste libro pareceume moi triste polo que lle pasa
ResponderEliminarEste libro pareceume un pouco triste , ainda que moi interesante.
ResponderEliminaré un libro moi trite e moi aburrido pero é así a realidade
ResponderEliminarO de que a xente poida elixir sobre o que quere e o que non quere é un poder que vale moito, e iso non se podería deixar quitar nunca a liberdade e algo que cada persoa debe ter día tras día. Zimbo elixiu poder ser libre e poder chegar a ser feliz sen ter que depender de ninguén.
ResponderEliminarEste libro estivo ben, iso de que puidese conseguir a súa propia liberdade estivo ben.
ResponderEliminarÉ triste porque non podia ser libre nun principio
ResponderEliminarè triste pero tamèn è moi realista,gustoume moito
ResponderEliminarGustoume porque ten a idea e a ilusión de ter liberdade.
ResponderEliminarÉ un libro triste porque na realidade pasa iso.
ResponderEliminarZimbo é un rapaz que quere ser libre. Este libro apréndenos a querer algo e gañalo.
ResponderEliminarEste libo representa a liberdade que todos queremos para poder vivir feliz
ResponderEliminarAdemais o titereteiro fixo un acto que non toda a xente fai.
Este libro pareceume moi orixinal porque a realidade é así.
ResponderEliminarpareceume un libro moi triste, porque nun principio non podía ser libre.
ResponderEliminarA min pareceume moi realista.
ResponderEliminarEste conto é interesante, pero un non sabe o que ten ata que o perde.
ResponderEliminarË un libro moi bonito, axúdanos a reflexionar sobre a liberdade, e loitar contra ela.Zimbo ao final consegiu a súa liberdade. Pareceume moi interesante.
ResponderEliminarEste conto gustoume pero paréceme triste que ao principio do conto non pouidese ser libre pero ao final consígueo.
ResponderEliminarEste libro estivo moi ben porque puido ter a sua libedade
ResponderEliminarA min gustoume porque ó final o home puido consegir a súa liberdade . E por iso me pareceume bonito .
ResponderEliminarÉ moi bonito porque expresa liberdade, amizade e tamén que podes conseguir os teus soños.
ResponderEliminarEste libro é moi bonito porque o monicreque consegue a liberdade.
ResponderEliminarEste lbro é moi bonito porque o monicreque desexa a súa liberdade.O home dálla a pesar de que sabe que tarde ou cedo os outros monicreques lla van pedir tamén
ResponderEliminareste conto é moi bonito e triste e as ilustracións son moi bonitas
ResponderEliminarmoi bonito pero á vez é moi triste.Ó mellor é que ao final consegue o que quere. :D
ResponderEliminarEste libro está ben. Saber o que un quere, esa liberdade de poder elixir o que facer coa túa vida. Ten unhas bonitas ilustracións
ResponderEliminarO de que a xente poida elixir sobre o que quere e o que non quere é un poder que vale moito, e iso non se podería deixar quitar nunca a liberdade e algo que cada persoa debe ter día tras día. Zimbo elixiu poder ser libre e poder chegar a ser feliz sen ter que depender de ninguén.
ResponderEliminarè moi bonito pero triste o mesmo tempo po lo de que querìa ser libre :)
ResponderEliminareste libro é moi bonito gustoume moito.
ResponderEliminarEste libro está moi ben, aparte de que esa liberdade que che fai falta nalgúns momentos ese libro refléxacho tanto en ti como en todo o mundo esa liberdade de poder elixir o que che peta sen que ninguén che reproche nada..
ResponderEliminarEste libro está ben,saber o que un moneco consegue a liberdade
ResponderEliminarEste conto pareceume moi bo e moi realista, cunhas ilustracións preciosas
ResponderEliminarO libro é bonito pero ao principio triste porque o boneco quería ser libre e ter a súa vida poder decidir e liberarse dos cordeis que o ataban.
ResponderEliminarEste libro é triste porque o monicreque non podia ser libre ao principio .
ResponderEliminar