O ano que os pitos perderon a cabeza

Un álbum moi axeitado para o día de Samaín é este de Pablo Albo con ilustracións de Mikel Mardones publicado por OQO: O ano que os pitos perderon a cabeza. Un libro cheo de humor para falar de medo, en que os zombis son galiñas que non hai xeito de matar ata que aparece a salvación, en clara referencia ao clásico frautista de Hamelín, e cun final simpático. Chama a atención a profusión de ilustracións, moi expresivas e mesmo cómicas que nos invitan a perdernos durante un tempo entre os detalles que abondan en cada páxina.

Sempre se dixo que, se na noite de defuntos hai lúa chea, o primeiro raio da súa luz, alá onde caia, devolveralles a vida aos mortos. Unha vez pasou, e o primeiro que iluminou a lúa foi a leira de millo do señor Evaristo. Bernaldo, cando ninguén o vía, deulles as mazarocas afectadas aos polos que ían cara ao matadoiro.
A partir de entón, aconteceron na vila cousas moi estrañas.