A escala pentatónica

Un día escoitei a miña compañeira de música falar deste vídeo que logo me enviou na sala de profesores. Cando o vin, pedinlle que me fixese unha introdución para o blogue. A verdade é que Isabel fíxose de rogar, pola súa natural timidez, pero eu sabía que o resultado ía ser excelente. En todo o que fai pon unha total paixón, sexa a lectura, a música, a profesión. Unha paixón auténtica que sempre é envexable. Ademais da súa extraordinaria xenerosidade. E da súa rigorosa formación.

Vaime berrar por poñer o seu e-mail tal cal, pero paga a pena lela en toda a súa extensión.

Gracia pediume que redactase unha pequena introdución a este vídeo.

-"Tres ideas [bueee, aquí en realidade dicías liñas, pero así dáme máis xogo a min] nada máis, muller"- díxome. Así que me cingo á petición.

Que teñen en común unha canción xaponesa sobre cerdeiras, o grande xenio do blues B.B. King, unha danza de benvida de Liberia, o solo de guitarra da canción One de Metallica e o sikku andino?

Esta pregunta pode parecer o comezo dun chiste, pero en realidade o sorriso só o atoparedes cando vexades o vídeo. A resposta en realidade é algo máis serio: a escala pentatónica.

E iso que é?

1ª idea. A escala pentatónica é unha escala que só contén cinco notas. Pensemos na escala europea que todos coñecemos: DO - RE - MI - FA - SOL - LA - SI, pois o único que temos que facer para obtela e eliminar a 4ª e a 7ª nota. Fácil!

E cando se inventou?

2ª idea. En realidade non se pode dicir que alguén a inventara, é unha intuición natural que ten o cerebro humano de que as melodías con esa escala son bonitas, coherentes e  que teñen a lóxica dun principio, un desenvolvemento e un final. Vamos, que os nenos e nenas ao nacer xa traen de serie un chip da escala pentatónica no lóbulo temporal dereito do seu cerebro.

E en que parte do mundo sona?

3ª idea. Pois esto é o que Bobby Mcferrin nos di no vídeo: a escala pentatónica nace co ser humano, así que sona de forma natural en calquera lugar onde haxa personas. Independentemente da xeografía, da cultura ou da educación, o ser humano produce e recoñece melodías baseada nesta escala de tan só cinco notas. De aí que o público do Festival de Ciencia non tivera ningún problema para entonar as notas sobre as que Mcferrin saltaba.