Loli Carril, unha amiga, mándame este poema polo Facebook porque sabe que estou en estado de desesperanza: ando a padecer a chamada Síndrome do Niño Baleiro... e si, estou triste, moi triste. Que se lle vai facer! Vella e soa, así é como me vexo.
Grazas, Loli.
No necesito un hijo que me quiera,ni que sea feliz, ni hermoso,
ni que triunfe y me sonría,
ni un hijo que me cuide,
me proteja, me tutele.
Necesito, simplemente,
un hijo que me sobreviva
y al que poder amar hasta el final.
Si me faltara,
¿qué haría yo con tanto amor
como me crece para él
cada mañana?
Begoña Abad.
Non sabía do teu estado de fonda tristeza. Ánimo, logo chega o turrón.
ResponderEliminar1000bks
aprofa
Non, se el está preto, pero a casa está soíña... e eu tristeria. Isto de ser mamá, éche o que ten. Vou vella!
ResponderEliminar