Tamén teñen estoutro:
Vía
Blogue de Gracia Santorum e de Anxo Fernández, de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.
Finalista do Premio Xerais do 2011 (moita discusión debeu existir para dilucidar a premiada: eu votaría por esta), Os fillos do mar é de Pedro Feijoo. Unha obra que nos leva de paseo pola cidade de Vigo (haberá que propor unha ruta literaria: asomémonos a unha cidade na que o arquitecto Michel Pacewicz tiña moito que dicir) e coa que cruzaremos a ría para chegar á Illa de Ons. Novela negra, novela histórica, novela de intriga, novela de aventuras... supón unha lectura amena e agradable non exenta de calidade literaria. Estamos ante un ansiado best-seller da nosa literatura? Sen dúbida. A combinación de elementos variados é dun resultado máis que satisfactorio: o argumento consegue manter a tensión en todo momento. Ademais, o protagonista, tenro e delicioso, "un miñaxoias", conquistaravos dende o comezo. Porque é un máis, un coma nós: nada ten de heroe nin de valente; sente, padece, e ama; e será por acadar ese amor, seguramente, que se converta no cabaleiro universal que quizais -só quizais- tod@s levemos dentro (aínda que a escena final do Burato do Inferno é pouco verosímil, non creo que calquera persoa sexa quen de se meter alí por moi fondo que ame).Era unha nena que estaba na cama
A morte dorme encima de ti,
pero é algo relaxante.
Ten unha vara no peito,
e a vida hai que disfrutala.
Estamos nús ante os sentimentos
e temos un pau cruzado no corazón.
Para a muller cos seus bolsos
a morte é o peor dos castigos:
a morte sempre dorme enriba túa
e pon os pés enriba do home morto
e de dúas mulleres epidas.
Durmir con alguén encima é raro,
crea mundos imaxinarios,
prodúcese na escuridade,
como a vida e a morte,
é un mundo espinoso
onde os pés teñen dúas cabezas.
Falamos da importancia da muller,
da importancia da vestimenta,
da morte enriba de ti,
da morte pousada sobre ela.
Eran vellos tempos nos que os homes lucían ben
e os pés non eran tan importante.
Os pés estaban no alto da torre
a carón dun marica que se viste sendo un home.
Isto é unha lembranza
quizáis unha parvada
a diferenza entre a vida e a morte,
unha muller cos seus vestidos
que soña na cama,
é unha muller traballadora e sufridora,
é unha muller coraxe
que ten que durmr máis
e xogar na bañeira cos xoguetes.
A vida son tres días e xa imos polo segundo.
E é que sabemos da materia de Bretaña sobre todo polos numerosos filmes que temos visto nas pantallas e polas recreacións que a literatura galega nos ten ofrecido. Máis nada. E agora lemos con delectación o libro de Begoña para achar un Merlín vello e retirado que nada ou pouco ten que ver coa imaxe que del conservabamos. Un Merlín que prefire esquecer os seus erros, ou as súas ambicións, ata que chega Morgana na procura dunha verdade que pode ser a requirida ou non, porque "mil motivos non fan unha razón". Como xa fixera no seu anterior libro, Begoña recolle os mitos e os remodifica, ou dálles unha voz a aquelas que antes non a tiveran. Falaba Merlín, falaba Artur... pero falaba Morgana, Viviana, Xenebra? Por non falar, non coñeciamos sequera a existencia de Viviana, muller sabia e druída cun poder que moitos preferiron esquencer para contarnos a historia.
A
lectura moldea sociedades libres, sociedades críticas, sociedades
soñadoras, sociedades renovadoras, sociedades atentas, sociedades
capaces, sociedades emprendedoras, sociedades avanzadas.
Precisamente por iso, nun momento coma este, como cidadás e cidadáns,
queremos facer nosa a palabra, queremos facer nosa a lectura, e
reunímonos para poñela en valor, para encomiala, para saudala, para
enxalzala, para reivindicala, para dignificala, para reclamala.
Precisamos reiniciar o mundo, resetealo. E só é posible facelo desde a
palabra. Só é posible facelo desde a lectura.
A lectura ten o poder arrebatador das meigas e das treboadas. O feitizo
da lúa chea. Fainos brincar, fainos gozar, fainos bailar, fainos bicar
praias descoñecidas, fainos acariñar golfiños, fainos voar, fainos
chorar, fainos cuspir, fainos viaxar, fainos comprender, fainos sentir,
fai que nos emocionemos.
Si, a lectura ten o poder arrebatador das meigas e o feitizo dunha noite
de luada. Por iso, para a cidadanía galega, a reivindicación da lectura
debe ir acompañada do desenvolvemento social e cultural da nosa lingua,
debe ir abeirada nesa ollada milenaria que se nos transmitiu, de
xeración en xeración, desde Martín Códax e Afonso X o Sabio, coma un
tesouro de valor incalculable. A lectura tamén serve para coñecernos e
recoñecernos. Para saber quen somos e de onde vimos.
Hoxe, as novas tecnoloxías están a poñer en valor a lectura. Vivimos
nunha sociedade notoriamente dixital, que transforma os hábitos de
acceso á información e que fai da lectura unha ferramenta estratéxica. A
lectura na actualidade é máis imprescindible ca nunca. Unha sociedade
só poderá ser avanzada se é lectora.
A lectura é educación, é formación, é traballo, é investigación, é
colaboración, é socialización, é solidariedade, é porvir. A lectura é un
motor social para proposperar. Unha sociedade lectora é unha sociedade
capaz.
Precisamente por iso non temos dúbidas: onde hai libros, hai futuro.
Esta é a nosa revolución. A revolución da cidadanía.
Únete á rebelión da lectura.
la problemática general de la formación del profesorado, los planteamientos formativos de algunas zonas Dentro o Fuera de España (País Vasco, Extremadura, Finlandia o Chile) y la problemática de formación en Ciertos Ámbitos Especializados (bibliotecas, convivencia, ámbito artístico-deportivo, ambito lingüístico, TIC y educación infantil)