Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

Amosando publicacións coa etiqueta Veintisiete Letritas. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Veintisiete Letritas. Amosar todas as publicacións

06/08/12

Historia del gato Güiña y la gata Morisca

Da mesma editorial que comentabamos onte, temos este poema da chilena Marta Brunet (do seu libro Aleluyas para los más chiquitos) ilustrado por mEy: Historia del gato Güiña y la gata Morisca fala dun gato moi gamberro que non é querido por ninguén ata que topa o amor dunha gatiña ben especial.


Hoy les voy a contar una
curiosa historia gatuna,
 
de la Gata Morisca,
mimosa y bastante arisca,
 
y un gatazo bandolero
remalo como el primero,
 
amigo de gresca y riña,
que se llama Gato Güiña.
 
Como les iba diciendo,
Gato Güiña era tremendo,
 
si a un perruquillo encontraba
enseguida le atacaba
 
y alegre por su agresión
la cola hacía florón.
 
Si algún pajarito oía
de gula se relamía,
 
y atacó, ¡vean qué cosa!,
a una linda mariposa.
 
Desgraciado el conejito
que encontró al Gato maldito!
 
Se le tiraba al cogote
y no salvó ni el bigote.
 
Y hasta más de un cazador
al verlo sintió pavor,
 
y huyendo de tal gatazo
se libró de un arañazo.
 
El propio Lobo Feroz
le tenía un miedo atroz,
 
pues un día se hizo el bravo
y el Güiña le mordió el rabo,
 
y en la lucha desapreja
perdió el Lobo media oreja.
 
Luego, a partir de aquel día,
todo el mundo al Gato huía,
 
y así quien a todos asusta
a sí mismo se disgusta.
 
Harto al fin de soledad,
quiso ir a la ciudad
 
y haciéndose el roto vago
el Güiña llegó a Santiago.
 
Corren noticias muy feas
por tejados y azoteas,
 
cada gato se ha escondido
al acercarse el bandido
 
y éste va sacando pecho,
pasando de techo en techo,
 
sintiendo que en realidad
es el rey de la ciudad.
 
Orgulloso, sin empacho,
el Güiña tuerce el mostacho.
 
Su curiosidad se excita,
pues ve a una linda Gatita.
 
Por si sueña se pellizca
ante la Gata Morisca,
 
que lleva como aderezo
un gran lazo al pescuezo,
 
y sin miedo y sin enojo
mira al Güila de reojo,
 
luego, haciéndole un mohín,
se arrellana en su cojín,
 
y ante su asombro tremendo
se hace la que está durmiendo...
 

05/08/12

Sirenas

A miña sorpresa non foi só descubrir unha nova editorial chamada Veintisiete Letritas, senón este fermosísimo álbum ilustrado con poema de Ángel González e ilustracións de Valeria Docampo, Sirenas. O texto do poeta é inédito e leo que quedou inconcluso e que era o único poemario que o autor realizaba para os máis pequenos. Un home que contempla o mar e escoita a conversa de dúas sereas ás que lles gusta moito xogar.
As ilustracións, espléndidas.


En un acantilado solitario,
una noche de junio,
a la difusa luz del plenilunio,
presencié un episodio extraordinario.
A mi vera,
dos sirenas de cuerpo adolescente
y larga cabellera
surgieron de las aguas de repente
y empezaron a hablar de esta manera:

—Ola, ola, ola, ola.
—¿Qué ola tienes tú?
—Tres delfines y mero.
—Vas atrasada un barbo y siete ostras.
—¿Tienes alga que hacer?
—No tengo nalga pero traigo cola.
—Podríamos acercarnos
de aquel barco velero hasta la popa
y cantar a dos voces canciones
que a las tripulaciones vuelvan locas.
—Es divertido ver a los marinos
arrojándose al agua por la borda,
pero ahora estoy citada
con un tritón barbado que me ronda.
—Entonces, nada, nada, nada.
Volveré a verte dentro de una ola.
—Si no voy,
te dejaré un mensaje en una caracola.
—¿Y qué más?
—Solo sal.
—Y tú sal sola...

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.