TRAFEGANDO RONSEIS: Xeografía

13/02/17

02/01/17

O desfile dos meses

Grazas ao Facebook de Marcos López Concepción:

En Betanzos, na igrexa de Santa María do Azougue, hai un calendario medieval en pedra que posúe tres características que o fan moi especial: Está nun capitel, nun só capitel continuo (non en dous ou tres), e ten TODOS os meses do ano (unicamente hai outro no mundo que se lle asemella, no palacio dos Dux en Venecia, que reúne esas tres condicións).

Esta xoia realizada entre 1380/1390 está dividida por un home de dúas facianas. Un deus Xano - Xaneiro-, que ten o control dos cambios de ciclo, do solsticio: Pasamos esas portas simbólicas confiando na forza da luz que crece e mingua.

Abaixo os debuxos de Alfredo Eiras que reinterpreta fermosamente este friso. #sitiosxurelos #artxurelo #debuxosxurelos

Aquí hai máis información sobre o calendario de Betanzos, un artigo de Manuel Antonio Castiñeiras González "El desfile de los meses de Santa María do Azougue" publicado no Anuario Brigantino.

E un vídeo:

27/11/10

En 5 minutos

Como pasa o tempo! Isto si que é un atlas:

23/07/10

A Colina das Cruces

A Colina das cruces en Lituana é un lugar único no mundo. É unha colina sementada de miles de cruces que simbolizan a resistencia do pobo lituano, sobre todo en contra do poder soviético.
A principios do século XX xa existían un centenar de cruces. En 1961, por primeira vez, as forzas comunistas conseguiron destruíla, proceso que continou durante dúas décadas, pero a Colina sempre volvía a xurdir despois de cada ataque.
É considerada como o símbolo da fe invencible, da esperanza e o sufrimento do pobo lituano.

Vía

01/07/10

Deserto Badain Jaran

A natureza sempre sorprendéndonos:

Desierto Badain Jaran

See more presentations by ronsel | Upload your own PowerPoint presentations

22/02/10

Causas da miseria de Haití

Tiña gardado este artigo desde o terremoto de Haití. Creo que é máis ca interesante: cómpre unha lectura reflexionada sobre o noso papel nos desastres que ocorren. Pregúntome se aínda estaremos a tempo de cambiar algo, ou se pola contra o mal xa está feito.

Haití é unha terceira parte de La Española, a segunda illa máis grande do Caribe. A súa renda antes do terremoto era de 1300 dólares anuais per capita, o que contrastaba cos 8200 do veciño país, a República Dominicana. É o país máis pobre de América. A causa? Seguramente a deforestación e a destrución do chan.

A imaxe amosa unha zona limítrofe entre Haití, á esquerda, e a República Dominicana á dereita. É dicir, verde á dereita e deserto á esquerda. Así o explica Joel K. Bourne:

Haití ha perdido su suelo… y los medios para alimentarse.
“Tè a fatige”, dijo el 70% de los granjeros haitianos en una encuesta sobre sus problemas agrícolas más importantes: “La tierra está cansada.”
Y no sorprende. Casi desde 1492, cuando Colón pisó por primera vez la muy arbolada isla de La Española, la nación ha ido perdiendo tanto tierra como sangre, primero por los españoles, que plantaron azúcar, y luego por los franceses, quienes talaron los bosques para proporcionarles lugar a los lucrativos plantíos de café, índigo y tabaco. Incluso después de que los esclavos se rebelaron en 1804 para sacudirse el colonialismo, Francia recibió 93 millones de francos de su ex colonia como indemnización, la mayoría en madera. Después de la independencia, especuladores y plantadores de la clase alta expulsaron a las clases campesinas de los pocos valles fértiles hacia las zonas rurales boscosas y escarpadas, cuyas estrechas parcelas cultivadas intensivamente con maíz, frijol y yuca se combinaron con una industria creciente de carbón vegetal y madera para combustible que exacerbó la deforestación y la pérdida de suelo. Hoy queda menos de 4% de los bosques de Haití y en muchos lugares el suelo se ha erosionado hasta la capa rocosa. De 1991 a 2002, la producción alimenticia per cápita ha disminuido 30 por ciento.

O chan de Haití está tan degradado que non pode producir alimentos. A deforestación e os cultivos intensosa esgotaron a terra e favoreceron a erosión. Isto contribúe, ademais, á degración da auga. O peor é que xa non ten solución.