Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

Amosando publicacións coa etiqueta Seix Barral. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Seix Barral. Amosar todas as publicacións

30/10/21

Imposible


 Admiro moito este home e o que escribe. Erri de Luca é unha desas persoas que só con mirar a súa face sabes que é unha boa persoa. Imposible enganarnos. E os seus libros transmiten esa sensibilidade que el posúe. Por iso escribe coma ninguén sobre as luces e as sombras do ser humano. A nosa sabedoría e a nosa inocencia. Imposible, publicado por Seix Barral, é unha novela dialogada, un interrogatorio constante e punzante que traspasa calquera límite porque é un axuste de contas entre pasado e presente, entre liberdade e a súa ausencia, entre xustiza e inxustiza. Pero tamén é un retrato da crueldade do ser humano. En Imposible atopamos todo o imposible: algo é imposible ata o momento en que sucede, é imposible tanta casualidade, hai tantas cousas imposibles!!!

Volvemos a estar ante un libro que nos fai cavilar, que nos lembra cantos prexuízos gastamos, que nos remite a que a verdade non ten unha soa cara, que ninguén posúe a verdade como arma infalible e exclusiva, que debemos saber todas as versións, que... 

En fin, sempre recomendable ler a Erri de Luca.


 

22/01/21

La muerte blanca


 X
a lera un libro de Ragnar Jonasson e agora volvín a el e ás frías terras de Islandia con este La muerta blanca, publicado asemade por Seix Barral. Volvemos a estar ante un libro entretido, cun bo desenvolvemento pero que non acaba acaba de convencer no desenlace. Iso si, o avance na novela é entretido, xa que seguimos varias historias e varios personaxes principais que resultan atraentes e están ben construído, tecéndoos nunha rede que vai encaixando como un bo puzzle



21/05/20

Una Odisea

Daniel Mendelsohn tráenos Una Odisea: un padre, un hijo, una epopeya, publicada por Seix Barral, unha revisitación e unha auténtica explicación do libro, ao mesmo tempo que unha viaxe excepcional de coñecemento familiar entre fillo e pai. Ambos compartirán a Odisea e as vidas, co que isto conleva de silencios, descoñecementos, cariño e preguntas que ás veces teñen resposta e outras quedan suspensas no ar. Porque o libro reflicte unha relación que, como outra calquera, está feita de perdas, de distanciamentos, de apertas, de malentendidos, de afastamentos, de achegamentos, un vaivén que nos provoca dende a distancia un arrepentimento e unha ollada diferente ás nosas propias relacións familiares. Todo isto adobiado por unha auténtica explicación do libro orixinal, con todas as claves posibles que este poida ter. 
Por iso o libro ten dúas lecturas: un ensaio sobre a obra de Homero e unha novela autobiográfica (ou autoficcionada) da relación entre os protagonistas. Ambas partes unidas convértense así nunha reflexión sobre a familia e as relacións que se establecen nela, a educación... o reencontro. É dicir, sobre a vida, formada por tantos fíos visibles e invisibles que nos van tecendo e destecendo como fai Penélope.




12/11/19

La sombra del miedo

 Lin La sombra del miedo de Ragnar Jonasson, publicada por Seix Barral, deseguidiña, nun salaio. Non sei se necesitaba unha novela negra ou se chegou nun momento no que necesitaba fuxir da realidade. Pero o libro gustoume e enganchoume. Viaxar ao frío islandés e descubrir un lugar onde a neve pode chegar a ser abafante e onde a vida anda a ritmo pausado por non dicir que é tan lento que nunca pasa nada... ata que pasa. E se alí a vida anda devagariño, non sucede o mesmo coa lectura, que mantén unha linguaxe doada, sinxela, pero que imprime alento na lectura, a pesar desa constante brétema gris, desa neve que todo o asolaga, que nos fai sentir a mesma claustrofobia que o protagonista. O mérito da historia é ademais desta ambientación a historia que se agocha detrás de cada veciño, un lugar que semellaba pacífico e que resulta non selo tanto.
Recomendable
 
 

28/07/16

El lector del tren de las 6.27

Gustoume sen excesos esta novela de Jean-Paul Didierlaurent que publica Seix Barral, El lector del tren de las 6.27, unha homenaxe á palabra literaria, aos libros, á literatura. Claro, con este tema, tiña que me gustar! O máis curioso é que o autor realiza esta homenaxe a través dun personaxe que non é destacable, que representa o "fracaso" da sociedade, un rapaz anódino que odia o seu traballo. Pero este rapaz ama a palabra escrita. E a través deste amor desenvolverase a novela e canto sucede nela. Coido que o malo é o final, quizais non podería haber outro, pero é demasiado previsible e demasiado "bonito" ou inxenuo; iso si, o libro lese dun tirón porque engancha, pero recoñezo que esperaba algo máis desta homenaxe literaria. Por tanto, non estamos ante unha obra mestra, mesmo hai personaxes que pululan polo libro sen sabermos moi ben por que e que deberían terse desenvolvido máis, pero é un conto de fadas -tal cal- que vos recomendo.

11/12/14

El intenso calor de la luna

O último libro de Gioconda Belli titúlase El intenso calor de la luna e está publicado por Seix Barral. Coñecela o outro día foi unha experiencia ben enriquecedora e interesante, polo que estaba desexando atacar este libro. E foi ben doado devoralo, xaora! Pero teño que dicir que me defraudou nalgúns momentos, e iso fastídiame ben. Demasiado evidente, demasiado folletinesco. Pero ten moitas virtudes, como representar o pensamento da muller, no seu autocoñecemento explorando a identidade feminina na súa madureza. O que a autora pretendía e conségueo é desmontar a crenza de que só na xuventude se pode ser feliz, de que a menopausia indica o declive da muller, de que vivir é unha continua e novidosa sorpresa. Porque o libro transmite esperanza, e achega a posibilidade de que a muller poida reiventarse, sempre que o necesite ou desexe. A novela gaña cando se afasta de tópico e perfeccións: eses personaxes tan marabillosos fisicamente, esa madurez tan ben levada, eses quilos que case non se notan, esa sensualidade do mozo.... buffff; porén, aborda outros temas marabillosamente ben como a infidelidade ou a decadencia matrimonial.
Así que é unha lectura fácil, rápida, que deixa un sabor de boca agridoce. Eu agardaba máis, a verdade. E ben que o sinto.




12/08/13

El crimen del soldado

EL CRIMEN DEL SOLDADOEncántame Erri De Luca. Pero este libro gustoume menos cós anteriores que lin del. Publicado por Seix Barral, El crimen del soldado parte dun tema interesantísimo, pero non me acaba de convecer o seu desenvolvemento. Iso si, hai que agradecerlle novamente a súa brevidade, unha característica que hoxe en día semella esquecida. Se algo caracteriza a este escritor é que sabe discernir a palla do verdadeiramente importante, porque para cavilar e tirar conclusións xa estamos os lectores e as lectoras. Por iso el vai ao verdadeiramente imprescindible.
O mellor do libro son as voces, cunha especie de ruptura entre a primeira e a segunda que nun principio nos deixa vacilantes, sen comprender a relación. Estas voces compoñen tan só anacos de vida, os que importan no caso, cos seus horrores. A súa prosa encandila para recrearnos no que non se di. E porque sempre amosa un compromiso estable coa realidade. Particularmente, paréceme moi interesante o estudo da lingua para comprender mellor un pobo, e esa obsesión que amosa o vello nazi, coas súas propias pantasmas.

E quedo con esta frase do libro, tan importante para a miña lingua:

Un idioma no muere con tal de que una sola persona en el mundo lo mueva entre el paladar y los dientes, lo lea, lo balbucee, lo acompañe con un instrumento de cuerda.

01/07/13

La ridícula idea de no volver a verte



Sempre puntual, a nosa prezada colaboradora Carme volve cada comezo do mes cunha recomendación. Máis ca nunca, moitas grazas, amiga!              


 Recordo, ben nova, unha serie de TV que recreaba a vida dos Curie. Daquela,  impáctarame a coraxe da muller e lémbrome perfectamente dunha única escena, a de Pierre Curie atropelado por un coche de cabalos e o seu posterior falecemento.
                Pois ben, La ridícula idea de no volver a verte (2013), de Rosa Montero, publicada por Seix Barral, nace a partir do diario que Marie Curie escribe tras a morte do seu compañeiro. Recóllese íntegro ao final do libro e nel coñecémola, como ela mesma di, situada na “desesperación e desolación”. A dor pola perda, a incertidume da vida que segue, a crianza de dúas cativas…e, sobre todo, a inmensa presenza ausente ocupan estas páxinas, narradas pouco despois do accidente.
                Estas palabras de Mme. Curie serven para presentarnos a vida dunha muller fascinante e poderosa (no duplo sentido de aptitude e actitude). Alguén que tivo que soportar, como non!, a “desgraza” de pertencer a un sexo nun tempo e un ambiente, o científico, onde os éxitos se reservaban para os homes. Ao fío da vida dos Curie, Rosa Montero reflexiona  sobre algúns aspectos da súa propia biografía, relacionados coa morte da parella  e outros a ver coa ambición, a felicidade, a fráxil condición masculina, a literatura, os azares da existencia, etc…
Libro de lectura fácil e amena, moi recomendable para o verán e tamén para tratar de non esquecer todo o que lle debemos a mulleres como estas, que tendo a sociedade en contra, loitaron para que a “orde” do mundo fose outra: a xusta e a que corresponde.
“ Lloro mucho menos y mi pena es menos punzante, sin embargo no olvido. Todo está triste a mi alrededor. Las preocupaciones de la vida ni siquiera me dejan pensar en paz en mi Pierre. Pero he intentado rodearme de un gran silencio, hacer que todo el mundo se olvide de mí.  A pesar de eso, apenas puedo vivir con mis pensamientos. La casa, las niñas, y el laboratorio me dan preocupaciones constantes. Pero en ningún momento olvido que he perdido a Pierre, sólo que apenas puedo concentrar mi pensamiento en él y espero con impaciencia los momentos en los que puedo hacerlo.”

11/04/13

Intemperie

Publicada por Seix Barral, Intemperie de Jesús Carrasco é unha novela dura, amarga, agobiante, conmovedora, de subsistencia e supervivencia nunha contorna hostil, claustrofóbica, mortecina. E iso que sucede en horizonte aberto. Un libro sobre a baixeza humana, sobre a ruindade e sobre a necesidade de seguir adiante, de crer que mesmo dentro da nosa raza se pode atopar alguén que responde a ese adxectivo tan denostado: humano. A historia, efectivamente, lémbranos a Cormac McCarthy, e énos inevitable telo en mente mentres lemos Intemperie. Pero Carrasco ten o seu propio estilo, un estilo sinxelo, directo, implacable: non hai altibaixos nin saltos temporais, a liña é recta dende principio até fin deixando un final perfecto. 
Por certo, un libro tan redondo no que non hai un só nome e apenas catros personaxes. Incrible, non si?

El cielo era de un azul oscurísimo. Las estrellas en lo alto parecían incrustadas en una esfera transparente. Delante de él, el llano se sacudía el sufrimiento que el sol le había causado durante el día, desprendiendo un olor a tierra quemada y pasto seco. Un mochuelo blanco pasó por encima de su cabeza y se perdió entre las copas de los olivos. Pensó que se encontraba en el lugar más alejado del pueblo en el que había estado en toda su vida. Lo que se extendía frente a las plantas de sus pies era para él, sencillamente, tierra incógnita.




03/04/13

Lo que mueve el mundo

Vén de publicar recentemente Kirmen Uribe Lo que mueve el mundo en Seix Barral. Sensacional lectura -non sei se chamarlle propiamente novela- que conta a historia que o propio autor conta ao seu mellor amigo, que vén de morrer hai pouco, por ser a historia dun heroe anónimo, tal como este lle pedira que fixese. O libro está contado cunha voz que nos susurra que nos quedemos co máis importante da vida, o amor, a amizade, a lealdade, a coraxe, o compromiso. Pero tamén nos informa calidamente de que as decisións, sexan cales sexan, marcan. Permanecen. E fan que o mundo xire doutro xeito. 
A destacar: a tenrura que destila cada páxina. A sensibilidade que o autor amosa para contarnos historias de horrores, de guerras, de inxustizas, de padecementos, de soidades, de fugacidades. 
E logo, un pouso de delicadeza que permanece nos nosos corazóns, sabendo que esas historias, reais, esas inxustizas provocadas polas masacres, deberán deixar constancia na Historia.



26/08/12

El jardín colgante

Non me entusiasmou a lectura de El jardín colgante de Javier Calvo, premio Biblioteca Breve 2012 publicado por Seix Barral. Podería ser unha lectura ben interesante a priori, por falar da Transición española, pero non ten nin o ritmo nin a forza necesarias para atraparme como lectora. Ás veces é deliberadamente salvaxe, outras pretende ser divertida, pero cal é o punto intermedio? Os personaxes non acaban de convencer, non ofrecen a necesaria profundidade psicolóxica que os convirta nos nosos amigos ou inimigos, senón que permanecen indiferentes. O máis chamativo da novela é, iso si, o simbolismo e o sarcasmo con que está escrita: a falsidade na sociedade española é un feito doente e enfermizo que semella non ter cura; a parodia da reconstrución ideolóxica da nova España, con presenza de fenómenos metereolóxicos adversos e mesmo dun meteorito son abordadas en clave paródica mal resolta. Tamén me chamou a atención o feito de que o autor acuda a Alicia en el país de las maravillas para pergueñar unha metáfora do absurdo e do precipicio no que se mergullará un dos protagonistas.
Pero cando pecho o libro quedo con esa sensación de "quero e non podo" dunha literatura que non acaba de convencer.


04/07/12

Los peces no cierran los ojos

Xa me namorara Erri De Luca hai tempo cando lin El día antes de la felicidad. Volvo a ter a mesma impresión: é un autor que debe morar ao noso carón. Desta volta o libro é Los peces no cierran los ojos, publicado por Seix Barral. Unha pequena historia descrita con extraordinaria beleza e delicadeza, como xa ocorrera no outro libro que menciono. Desta volta conta o descubremento do mundo adulto, é dicir, a (in)xustiza, o (des)amor, a vida... todo baixo unha concisión da linguaxe que constitúe un dos valores fundamentais da súa escrita. Porque o autor fala doce, lene, con frases inesquecibles que obrigan ao lector a coller un lapis continuamente na man para sinalar unha e outra vez unha frase que non quere perder. Unha novela, ou unha poesía novelada, un libro, un autor, que non debedes perder.

"Conocí entonces e peso y la amplitud del pronombre nosotros. Era un experto, no excluía a los demás, consternaba a los poderes. Llevó a las cárceles las revueltas y los libros, que no existían allí. Son la más potente contradicción de los barrotes, los libros. Al prisionero tumbado en un catre le abrían de par en par el techo".

"Desde allí arriba, desde la cima de los besos, puede uno descender después a los gestos convulsos del amor".

"Era tan hermosa de cerca, con los labios ligeramente abiertos. Me conmueven los de una mujer, desnudos cuando se aproximan para besar, se desvisten de todo, de las palabras hacia abajo".

"El amor sería una parada breve entre los aislamientos. Hoy pienso en un tiempo final en común con una mujer, con la que coincidir como lo hacen las rimas, al término de la palabra".

“Sé de esa primera vez porque tuve yo también aquella hora en la boca, en un instante idéntico al de ellos, sobre una arena de playa, con el cielo descubierto sobre la cabeza”.



03/04/12

La historia del señor Sommer

A primeira edición deste libro é de 1991... si, xa tardei, xa. La historia del señor Sommer é de Patrick Süskind e está publicado por Seix Barral. A verdade é que cheguei a ela grazas ao seu autor, tan famoso polo seu libro O perfume que tanto me gustou hai ben anos cando o lin. E podo dicir que este libro curto, fresco, diferente, paréceme extraordinario, ao igual que a edición, en tapa dura e con ilustracións de Sempé. A historia é a de todos nós: a volta á infancia, á inocencia, ao primeiro amor... e á madureza. A realidade coa que nos temos que enfrontar cando deixamos atrás a candidez e a tenrura dos nosos ollos de nen@. A novela deixa un sabor agradable nos beizos, que se permitirán sorrir ante as tres etapas da vida do protagonista-narrador e os seus estraños encontros co señor Sommer.

En la época en que aún me subía a los árboles – hace mucho, mucho tiempo, muchos años y décadas: yo medía entonces poco más de un metro, calzaba zapatos del veintiocho y era tan ligero que podía volar – no, no es mentira, yo entonces podía volar – o, por lo menos, casi, mejor dicho: hubiera podido volar, de haberlo deseado de verdad e intentado hacerlo como es debido, porque…


Süskind, Patrick _ La historia del señor Sommer


14/03/12

La sala de profesores

Se es profe case é mellor que non o leas, porque te desmoronarás.
Markus Orths realiza en La sala de profesores, publicado por Seix Barral, un exercicio surrealista e demente no que un novo profesor accede ao sistema educativo, realizando unha crítica absurda, ás veces, divertida, sempre impresionante, das relacións entre os profesores. Claro que ao rematar a lectura pensei que teño uns compañeiros e compañeiras marabillosos e os nosos directores e directoras son modelos de virtudes. Pero o autor, a pesar do absurdo (o final xa é de manual) exerce unha crítica ao sistema educativo e á sociedade controladora que utiliza o medo para ter todo o poder.
O resultado é unha visión salvaxe e macabra da educación. Coincidimos en que o mellor é o alumnado, sempre. Este, en contra do previsto, case non aparece, porque se o fixera desviaría a atención do realmente importante: o mundo do profesorado e un sistema educativo posto en solfa que chega a resultar esquizofrénico.
Boísimo o momento en que a xefa do departamento de lingua inglesa explica como as editoriais inflúen na elección do libro de texto... algo que me recordou a situacións vividas no noso país.

"Ahora, prosiguió el director, como hacía en todas las entrevistas de trabajo, quería iniciarme en los secretos de la vida escolar, sin omitir nada, quería hacerme saber de forma despiadada, por así decirlo, lo que me esperaba. Se podían distinguir cuatro pilares, aseguró, en los que se basaba todo el sistema educativo: dichos pilares eran el miedo, los lamentos, la farsa y la mentira."

12/03/12

Ven

Volve sorprendernos Janne Teller coa súa nova novela Ven publicada por Seix Barral. Nesta novela mergullámonos nunha reflexión moral sobre os límites entre ficción e realidade. Máis unha vez, estamos ante a orixe dos conflitos, desta volta ante a decisión editorial de publicar ou non: son os cartos e o éxito editorial máis importante que danar a amizade ou a lealdade? Este debate interno que ocupa toda a novela -curta, como Nada- trasládase inmediatamente ao lector, e ese é o seu mérito. As dúbidas plantexadas serán tamén as do lector, movendo na nosa conciencia diferentes opcións que non nos satisficirán en ningún caso. Aquí tamén está a forma de resolver o conflito da autora: o final será resolvido polo lector, posto que ela expón as opcións, os pros e os contras: Pode a ficción causar máis mal que a realidade? É arte calquera tipo de manifestación baseada na realidade? Onde están os límites éticos do narrador? E do editor? Calquera manifestación artística axuda a facer o mundo un pouco máis amable?
Non pensedes que ides rematar a novela resolvendo estas dúbidas. Máis ben, todas elas e moitas máis acompañaranvos durante un tempo. O caso é: sabemos respondelas?

16/01/12

HHhH

Creo que por moitos libros que lea e por moitos documentais que vexa, xamais deixará de soprenderme a maldade do nazismo. A miña última lectura adentroume novamente neste período negro da Historia recente, da man de Laurent Binet: HHhH está publicado por Seix Barral.
Supoño que o primeiro que chama a atención é o título, baixo o que se agocha a frase alemá "Himmlers Hirn heisst Heydrich": o cerebro de Himmler chámase Heydrich. E sobre este home e o atentado que sufriu vai a novela. Unha novela moi fresca, hai que engadir, posto que autor nos confía unha e outra vez os seus desvelos por contarnos a historia e porque esta sexa Historia; el fala en tempo real dos seus personaxes, dos seus sentimentos cara a eles, mesmo confesa as súas inquedanzas, salpicando a narración histórica coas súas reflexións e converténdose el mesmo nun personaxe da novela. Grazas a este libro coñeceremos algo máis da Historia nazi, os seus principais dirixentes, pero tamén como se organizaba a Resistencia, o valor de miles de anónimos que perderon as súas vidas por defender a xustiza e o seu país. E, ante todo, sufriremos ao ler masacres e inxustizas, e choraremos ante a masacre de Lidice mentres agardamos un final que sabemos non será bo. E pasearemos por Praga, unha cidade que o autor ama e describe minuciosamente. A fermosa Praga.
Chama a atención a busca obsesiva da verdade do autor, comparando mesmo en ocasións o que el puido ler o oír co que sabe que foi inventado. E todo por un fin: “para que cualquier cosa pueda penetrar en la memoria, es preciso antes transformarla en literatura”.
Eu recomendóvola. E moito.


13/07/11

El día de mañana

En dúas palabras: Im-presionante.

En serio, unha das mellores novelas que lin ultimamente. Ignacio Martínez de Pisón consegue en El día de mañana, publicada por Seix Barral, unha novela coral nitidamente redonda que atrapa o lector dende o comezo e sente que a lectura chegue ao seu fin.
Non é doado que unha novela coral obteña este resultado máxico, onde o trazado e o cruce de estradas está tan ben logrado que cada personaxe que conta a súa parte (unha ducia deles) é importante e interesante por si só. Pero resulta que ata os máis secundarios teñen o seu aquel. O lector bebe avidamente cada palabra, evoca cada imaxe, sente cada dor, cada puñada, cada amor. A narración envólveo e consegue que sexamos cada un dos homes e mulleres que pasan por esa Barcelona da Transición. Humor, Historia, Documentación, Pluralidade, Degradación, Introspección... ata Palíndromos están presentes nesta novela ben documentada que nos engade un anaco de historia recente.
É por tanto El día de mañana unha novela ben fiada, fluída, onde a complexidade dos seres humanos, a evolución destes, a sorte, o amor, absolutamente todo queda ben compactado facendo que a súa lectura convirta as nosas horas en escasos minutos de felicidade.

O querido amigo-lector Xabier xa me enviou hai uns días a súa tamén boa impresión deste libro:
Agora estou cunha "novela coral", onde o protagonismo repártese entre moitos personaxes. Neste caso son unha ducia. Aínda que o protagonista real mantense na sombra e non aparece directamente no relato.
Son doce personaxes, doce coralistas, interpretando un tema común: a vida dese protagonista fantasmal...
Cada un deles aporta, coma nun bo coro, o seu particular grao de area, a súa persoal voz pero a obra, a pesares de tanta polifonía, soa coma un único relato.
O narrador consegue que a peza non nos pareza un pastiche senón que a recibamos e entendamos coma unha obra unitaria.
Imaxino ao autor sentíndose coma un compositor ou un director coral, pendente de dar todas as "entradas" a cada cantor no seu preciso momento...

02/07/11

La delicadeza

David Foenkinos é o autor de La delicadeza, unha novela gañadora de dez premios publicada por Seix Barral, aínda que para min non é unha gran novela nin unha obra de arte; ten, como máximo, un aquel que engancha porque é un conto de fadas moderno con toques humorísticos e doses de tenrura, fraxilidade e un par de príncipes cun "malo" (nin demasiado) para contrastar. Por suposto, a princesa é a protagonista e saberemos por que está triste ata que deixe de estalo. A diferenza está nuns pequenos engadidos que provocan, e case sempre o conseguen, o sorriso do lector, algo que constitúe, maxino, o afán último do escritor.
É unha novela que esquenceremos axiña: non permanecerá indeleble na nosa memoria porque é tan só un exercicio de entretemento afectivo, un conto de esperanza e de amor, adozado coa dose xusta de cariño e delicadeza cunhas pingas de humor do máis efectivas; algo importante é que non é demasiado longa e que está cheíña de boas intención con referencias culturais. Este totum revolutum conforma unha historia entrañable que precisamente por iso gusta tanto, pero que a min non me deixará pegada ningunha: de feito xa a estou esquecendo... Pero non me fagades moito caso, algo similar dixen con La elegancia del erizo e a todo o mundo lle encantou.


22/06/11

El alfabeto de los pájaros

El alfabeto de los pájaros de Nuria Barrios, publicado por Seixa Barral, é ante todo un conto. Un conto composto de múltiples contos, aqueles que unha nai conta á súa filla e aqueles que esa nena se inventa (contos ou soños, que máis ten) para fuxir dunha realidade que non lle é pracenteira. Unha realidade que xira arredor do feito de ser adoptada. Así pois, pretende Nuria Barros achegarse dun xeito valente á complicada cuestión sentimenal que supón para un fillo saberse "abandoado" polos seus pais naturais: a maraña de pensamentos e sentimentos que sen querer se van propagando por dentro dun corpo dunha nena de seis anos que non entende por que un baleiro existencial a afoga cando sabe que quere a súa familia de acollida, cando se percata de que non ten ningunha lembranza anterior a esta. Pero sobre todo o libro fala da forza inconmesurable que o amor posúe. Este é quen de derribar calquera porta, por moi pechada e infranqueable que semelle.
Un pouco almibarado, non me gustou o final, que creo resulta demasiado rebuscado, pesado e longo. Gústanme algunhas frases, algúns sentimentos, pero en xeral defraudoume. Non creo que sirva para axudar a moitos pais e nais que se encontran ante unha situación semellante, sobre todo na adolescencia, cando calquera problema é aumentado por catro e máis se se trata dunha adopción. Sei por achegamento que é unha etapa moi dura e difícil de resolver. Tanto, que os contos (como os que aquí se nos ofrecen) non poden nin de lonxe procurar unha solución.

Hay palabras ligeras, que separan nuestros pies del suelo y nos llevan por los aires con ellas. También las hay duras y contundentes como piedras; no tienen alas y, sin embargo, pueden lanzarse muy alto y, en su caída, golpean a quien encuentran. Hay incluso palabras que no necesitan tocarte para hacerte temblar (...) Existen muchos tipos de palabras,anunque en realidad todos se reducen a dos: las que derriban y las que hacen volar. Resulta difícil saber cuáles son más poderosas. (...) Las palabras no pueden eliminar el dolor, pero son las riendas que permiten domarlo.

No recordaba nada de su primer año de vida y ese olvido antiguo era como una madriguera de sombras que no sabía nombrar ni siquiera entonces (...) nadie le había enseñado el nombre de las sombras que se agitaban en su interior. ¿Cómo iba a explicar Nix lo que sentía si no sabía las palabras?

Temía que la niña se refugiara en la fantasía para evitar la verdad. (...) Pero creía en el poder de la imaginación para librar a la niña del cepo de lo sucedido. Para darle alas en lugar de cortárselas. Para evitar que ese sufrimiento condenase el resto de sus días.

La niña era como una planta que ha sido cambiada de una tierra a otra y extiende sus frágiles raíces para aferrarse al nuevo suelo. Eso significa ser adoptada.

A ella no la habían abandonado en un bosque, como sucede en los cuentos, ni en una cestita flotando sobre el agua. A ella la habían abandonado en el umbral de una puerta cerrada. (...) Salió del mundo y entró en el limbo de los niños, el orfanato. (...) Aquella puerta marcó con su trascendencia otras puertas: puertas que se abrían al porvenir, puertas que se cerraban y cerraban con ellas el pasado. La niña no tenía memoria del inicio de su vida. No la atormentaban los recuerdos, sino el olvido.

23/04/11

Leonora

Encantoume Leonora de Elena Poniatowska, biografía novelada de Leonora Carrington, artista surrealista inglesa afincada en México, publicada por Seix Barral, e que foi o Premio Biblioteca Breve 2011.
Desfilan polas súas páxinas datos históricos, xeográficos, biográficos, numerosos nomes de artistas e escritores importantes do século XX. En realidade, ás veces semella case unha lección de historia, ou de arte, que non se fai en absoluto pesada, posto que a vida que aquí se nos describe é tan apaixoante que cada detalle engadido, veña ou non ao caso, fainos tentar reter nas nosas memorias a información á que estamos accedendo. Unha vida de loucura, paixón, éxtase, amor, pintura, literatura... que se retrata como unha homenaxe a toda ela en conxunto, ao seu desafío ás convencións, ao seu desafío á tolemia e á guerra. A súa vida foi unha loita constante contra unha sociedade que non a entendía e unha busca da liberdade de expresión artística: Leonora Carrington é o expoñente femininto da pintura surrealista a carón de Salvador Dalí, Marcel Duchamp, Joan Miró, André Breton, Pablo Picasso, Max Ernst...
A autora combina a narración xornalística, a obxectividade dos feitos, coa súa propia relación coa pintora, é dicir, coa subxectividade do contado, o que converte o libro nun vaivén destes dous mundos que provoca que a lectura sexa máis emotiva e sensible, que atrape o lector neses recovecos da alma humana e dun ser diferente do que queremos saber máis.

En palabras da autora: “Yo escribo como Dios me da a entender, hago como puedo, en el aire las compongo. En el libro incluí muchas cosas que ella me contó (…) [Todos los libros de Carrington] se relacionan con ella”.
E seguimos coas súas palabras:
"Ante todo, Leonora es una novela. No es ni una crítica de la pintura de Leonora Carrington, ni una biografía. Es una obra basada en conversaciones que sostuvimos durante múltiples entrevistas, en los libros de la propia Leonora y en los que se han escrito sobre ella..."
"Leonora no es sólo un acto de amor sino también un homenaje a la vida y a la obra de esta mujer que ha hechizado a México con sus colores, sus palabras, sus delirios, sus arranques, sus historias. Trajo a nuestro país todos los recuerdos de sus vidas anteriores, todos los paisajes, los caminos bajo las acacias, todas las verduras que en México no se comían como los salsifis, las envidias, las alcachofas..."

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.