Bosque vermello

 En edicións Positivas podemos atopar o último poemario de Tamara Andrés, bosque vermello: unha reflexión sobre a concepción do amor e o camiño cara á liberdade. O bosque que nos propón a poeta é o lugar idóneo para a reflexión, para o sentimento real, serio, honesto. Nese espazo idóneo cada persoa é quen de cohabitalo dende diferentes realidades, perspectivas subxecivas que podemos cuestionar ou non, en absoluta liberdade. Porque así xorden complicidades lonxe do habitual, porque as persoas somos seres cambiantes e esta característica permítenos mudar asemade do común ao afastado para logo volver, sentindo a presenza moitas veces dunha realidade que nos oprime e non nos permite respirar en liberdade, non nos permite medrar, non nos permite sequera realizar os nosos desexos, nin sequera pretendelos; de aí que ese bosque sexa o lugar soñado onde a liberdade individual existe.

  (...)
Morreu nunha residencia con 
nome de barco. É curioso como
a xente traza a nosa propia cartografía.
 (...)
Os anciáns abrindo autómatas 
a boca. Expulsar sen consciencia 
calquera líquido.
 (...)

#hastags para un espazo agónico

En edicións Positivas podemos atopar esta interesante proposta poética de Arancha Nogueira que baixo o título de #hastags para un espazo agónico organiza unha reflexión crítica da nosa sociedade, xogando co mundo real e o das redes, tan ficticio tantas veces, pero que ao mesmo tempo apoia o noso distanciamento dunha realidade que non coñecemos ou mesmo da que non gozamos, ocupadxs como estamos por viaxar nesoutro mundo afastado que pretendemos facer noso a través dunha pantalla que nos fai crer que vivimos interconectadxs. A autora tamén fai fincapé en que é por ese medio como nos empeñamos en realizar as nosas reivindicacións, mentres que na vida cotiá seguimos sen materializalas.

#galifornia

“arde a amazonía

mentres nun carnaval de verán

[#makeup #friends]

cinco pocahontas sexis de pintura alaranxada

[#praufornotredame]

exhiben bebidas en ecovasos tintados

e algo moi

          moi parecido á violencia.

[…]

así

derrubamos un idioma

así

construímos unha guerra”.

Na miña alma ouvea un lobo

Pareceume unha lectura moi interesante a desta obra de teatro de Xavier Lama publicada por Edicións Positivas: Na miña alma ouvea un lobo recibiu o I Premio Laudamuco. Baseada en feitos reais, estremece cavilar que algo así pase, que a vida poida ser un engano de longa duración. É unha especie de violencia cara ás mulleres en clave espionaxe, xa que o engano do amor e a dobre personalidade do policía quen abre a chave desta obra. Resulta moi curioso, asemade, que a aproximación a estes feitos se faga en forma teatral, dotando de escuro dramatismo a realidade da sociedade na que vivimos, o funcionamento do Estado, pero deixando o lectorado que xulgue por si mesmo os acontecementos, posto que non nos ofrece un único punto de vista, senón que podemos erguer a ollada para botar a vista atrás e cavilar con cal das situacións podemos e queremos posicionarnos. 

Un libro idóneo para lectura na clase, escrito de xeito áxil e que vén tamén axudado polas escenas breves para unha facilidade maior na propia aula.

 

Lémbrome

Gustoume esta proposta que realiza Xurxo Chapela en Lémbrome, publicado por Edicións Positivas, e gustoume porque fixo que eu tamén exercitase a miña memoria e que lograse lembrar moitas cousas esquecidas ou ben gardadas no labirinto da memoria oculta; e ademais, moitas coinciden asemade coas súas lembranzas, o cal aínda conseguiu interesarme máis, xa que neste libro hai moito de lembranzas dunha xeración. Logo, cada individuo ten as súas propias lembranzas e as súas vivencias, e aí, por suposto, afastámonos. 

De estrutura elemental, repetindo constantemente a palabra "Lémbrome" coma un mantra. Ademais, vén con cancións de blues e películas de cine negro, moi presentes en todas as páxinas. Ao final, páxinas en branco para escribirmos nós (tamén no libro de Perec)

O autor explica que este seu libro existe porque leu "I remember" de Joe Brainard; logo veu George Perec e logo Mi ricordo de Mastroniani. A literatura como sucesión e herdanza, algo do que nos ten falado tantas veces Carlos Negro. De aí que vaia utilizar este libro nas miñas aulas. Un libro cheo de suxestións.

Si, lémbrome da lectura repetida unha e outra vez do "Capitán Trueno". Lémbrome de que me atropelou unha bicicleta porque ía cambiar os cómics ao comercio que estaba enfronte e tiña que cruzar a estrada" (así comeza a miña lectura memorística).

Convídovos a lembrar. Grazas, Xurxo.

 “Lémbrome de cando aínda estaba a salvo da vida” 

 “Lémbrome de cando a vida empezou a ir en serio”

Moda Galega Reloaded

Fíxome ilusión achegarme a esta nova entrega poética de María Reimóndez que publica Edicións Positivas: unha revisitación daquel Moda Galega de hai doce anos. Pero o que non sabía era a gratísima sorpresa que me agardaba na páxina 50: a autora recolle as palabras que da lectura deste libro fixo a alumna silledense Lucía Domínguez Mato no meu blogue d'As estelas dos Ronseis.A autora explica que incluír textos deste tipo é unha homenaxe ás persoas que o acompañan e o len. E eu estou, dende logo, encantada!

O libro volve ser unha crítica ao contexto sociopolítico en que nos movemos. Topamos ese berro necesario contra un capitalismo que nos está destrozando baixo a prisma dun patriarcado que non damos tirado do lombo. A cirurxía estética está presente no libro como o está na sociedade, como unha forma de maltrato das mulleres. Un maltrato real, non inventado, que xorde en forma poética como denuncia da esperpéntica realidade que semella non conmovernos senón a topamos escrita. 

Un poemario que aposta porque as mulleres, nós, repensemos a nosa identidade.

Poñer a felicidade

na beleza estándar do corpo

é apostar sempre

a cabalo perdedor.

Pois o tempo pasa

e non se detén

no seu único camiño

cara á putrefacción.

Ningún amante sabe conducir

Sorprendente poemario de Rosalía Fernández Rial que publica Edicións Positivas: Ningún amante sabe conducir ten espazo de seu para a poesía, a prosa e o teatro. Eros mestúrase coa velocidade, a condución, a marcha atrás, o desexo, o sexo... e aí radica a orixinilidade dos poemas, poemas eróticos que se confunden nos derrapes accidentais da estrada, que envolven a pel entre olores de derrapes e goma queimada, que saben a animais salvaxes mentres miramos dende a outra marxe.

A estrada escribe,

en pel de asfalto,

as feridas que nos separan.

Entre liñas;

raias de coca

desde o meu coche

ao teu leito.

Aceléranme,

atropélanme a cordura,

acenden faros dentro de min.

E eu cabalgo motor,

troto os quilómetros

que quedan

ata o noso furacán

de pernas, dentes,

labios, grito,

tacto!

Como se só desgarrándonos

puidésemos pechar cicatrices.

Vinte en escena

A verdade é que resulta ben curioso e ben atractivo o feito de chegar a ler un libro de poesía porque un alumno está tan entusiasmado coa súa lectura que acaba contaxiándote: así é o que me aconteceu a min. Porque este libro de Rosalía Fernández Rial publicado por Positivas vén a ser como un libro de cabeceira do meu alumno de 1º de Bacharelato Alberto Fariña. E claro, había que lelo. 

E ten razón: comparto con el a súa paixón. Gustoume este Vinte en escena que representa vinte escenas didferentes onde as persoas que normalmente non teñen voz adquiren aquí todo o protagonismo. Polos seus versos pasean prostitutas, mendigos, drogaditos, tolos... deitando un mundo de palabras desoladas e de ceos estrelados. Estamos sós e necesitamos non estalo. Miramos o ceo e necesitamos contemplalo. Somos música e cómpre producila nos nosos oídos. Somos palabra e producimos poesía. Nas rúas. Nos camiños.

Demasiado frío

para durmir-di o carambelo dos teu labios-

Demasiado frío.

E á cidade non lle caben 

os nosos corpos

nos seus petos.

As torres defensivas

do meu castelo de cartón

son dous cubos de lixo.

Nas súas bolsas conxeladas

gardo o silencio das estrelas:

para amansar os malos soños.

A luxuria daquel bidón
abriu ante min
un só beizo enferruxado.
E eu dilatei a súa lascivia,
prendéndolle lume dentro;
para invocard ó bailador incombustible.

A illa do Dr. Moureau

A colaboración de Carme esta volta constituíu unha gran sorpresa. Graciñas, novamente, amiga!

                En A illa do Dr. Moureau (Positivas, 2005), de H. G Wells, a historia chéganos a través do relato de Edward Prendick, quen tras diversos avatares, acaba nunha illa acompañado do doutor Moureau e de Montgomery, paixón científica o primeiro, paixón etílica o segundo.

                Prendick relata o que descubriu na súa estadía: experimentos con animais (Home Mono, Porco Hiena, Home Leopardo…) aos que se provee de certas características humanas, tanto físicas como psíquicas,  e que se acaban volvendo contra o seu creador, residindo aí o terrible da novela, pois vemos como a ambición e o desexo de querer dominar a vida, como unha especie de deus, remata por arruinar e destruílo todo.

                Ao igual que o Frankenstein de  Mary Shelley, esta lectura invita é formulación de múltiples preguntas: debe limitarse a ciencia por razóns éticas?, os investigadores deben atravesar todos os límites, acolléndose á frase maquiavélica de “a fin xustifica os medios”?, deben adecuarse os preceptos éticos á evolución técnica e científica da humanidade? .

“ ¿Que raios era aquilo, un animal ou un home? ¿Que quería de min? Eu ía desarmado; non sequera levaba un pau. Fuxir sería unha loucura. En calquera caso, aquela Cousa, fose o que fose, non tivo o valor de atacarme. Camiñei en liña recta cara a el apertando os dentes con forza. Facía todo o posible para disimular o medo, que me producía calafríos nas costas. Introducinme nun auténtico labirinto de arbustos e flores brancas e vino a uns vinte metros, mirándome por riba do ombro e sen saber moi ben qué facer. Avancei un ou dous pasos fitándoo nos ollos.” (páx. 54)

Roberto Vidal Bolaño: Obras Completas. Volume I

A recomendación da nosa colaboradora Carme vén moi acaída para este mes das Letras. Nada menos que as Obras Completas de Roberto Vidal Bolaño publicadas por edicións Positivas.

O Volume I das Obras Completas de Roberto Vidal Bolaño, publicado por Positivas (2013), reúne seis textos dramáticos que, por un ou outro motivo, seguen de actualidade.

Criaturas e Saxo Tenor son dous deles, onde está moi presente o cine, tanto na linguaxe como en distintas referencias fílmicas, xunto cun universo galego onde o humor e a ironía non faltan. A primeira delas enfronta a deformidade da Criatura, creada polo Dr. Frankenstein, á doutros personaxes que, sen dúbida, recoñeceremos na pel dalgúns dos seres cos que nos tropezamos diariamente ou lendo as páxinas de calquera xornal. Incluso, escaravellando un pouco, algunha pegada deles tamén podemos atopar en nós mesmos. O morbo, a violencia machista, o fanatismo, as condicións laborais precarias… Todo isto lévanos ao final da obra a preguntarnos quen é realmente o monstro.

Saxo Tenor adéntranos nun barrio marxinal onde conviven a droga e a prostitución xunto coa morte, o amor, o incesto, a soidade ou a perda da memoria, sendo un vello saxo tenor, o que desde un escaparate se converte en testemuña silenciosa do decorrer vital duns personaxes marcados pola derrota.

“ Nunca entenderei

por que me tiñas máis medo a min

do que ao común da xente.

A miña monstruosidade

non é senón o reflexo

da que aniña en vós.

En ti,

en todos.

Pero eu non son real.

son unha ficción.

Non existo.

Vós si.”

Criaturas

inflamable

Se alguén vos di algún día que a poesía é aburrida, ofrecédelle este poemario. Se alguén comenta que a poesía é un coñazo, dádelle a ler este libro. Se alguén non é quen de sorrir con estes poemas, deixádeo por imposible. Significa que non se "inflama" con nada, e ningún proveito poderemos tirar del. Así que lembrade este título para posibles emerxencias tácticas: inflamable de Samuel L. París publicado por Edicións Positivas é un conxunto de poemas para ter a man cando precisemos de material combustible. Sarcasmo e ironía dominan a súa poética, mentres a sátira vai liberando versos como quen da de beber, mergullándonos en política e literatura de xeito irrespectuoso porque de todo se pode un rir.

Metaliteratura e metamúscia -de existir tal palabra- danse a man nas súas páxinas: referenciados Otero Pedrayo, Ferrín, Kafk, Rosalía, Reixa ou Celso Emilio no primeiro caso, Fermín Muguruza, Xurxo Souto, Sabina, The Sonics, Elvis, no segundo.

Xogo poético, brincadeira, de todo hai nun libro que non deixa indiferente. A propia contracuberta advirte: “a literatura pode debe arder”, co cal teremos calor lector sen dubidalo.

adiós ríos adiós fuentes
de que chegue a casa xa vos dou unha perdida


rianxeira
calvo
escurís
está claro
neste país mandarán sempre
                      los conservadores


unha vez tiven un cravo
perdino
tampouco imos facer un drama do asunto

Abelcebú

Teño un grave problema con este libro: onde o coloco? A carón do Dicionario Xerais? No lugar deste? No andel de poesía?
Fóra bromas, encantoume Abelcebú de Carlos Negro, publicado por Positivas, polo seu sentido do humor, por esa retranca que tanto amo e que escasea nestes tempos de deshumores e castelanizacións. Está claro que coa propia definición que o poeta nos ofrecera, intuiamos que o iamos pasar ben: "Abelcebú é un peido diabólico na parte traseira do sistema literario". Máis ca un peido eu diría que é un repaso actual da nosa sociedade. baixo unha ollada crítica e satírica. Algunhas veces linlle nas aulas algunha definición e encantoulles. Un alumno preguntoume se non llo ía mandar ler. Mandar? Non, lévao xa!. Claro que empezando por "Adolescente: dinamita hormonal dentro dun barril de pus".
Claro que tamén temos o noso famoso "Cocido: O de Lalín, capital city da comarca de Deza, gañou merecida sona, pois alimenta moi ben os intereses do caciquismo comarcal". Ou "Emporcallar: meter un fillo a político". E moitas definicións máis que serán seguro do voso interese.
Ah! Resolvín o problema: téñoo na mesiña de noite para ler de cando en vez algunha definición.
Deixádevos romper os esquemas!

A perspectiva desde a porta

A nosa querida Rosa sorpréndenos hoxe coa recomendación desta lectura: A perspectiva desde a porta de Patricia A. Janeiro.
Unha vez máis, moitas grazas, querida amiga. Seguiremos anceiando as túas recomendacións lectoras para complementar as nosas.

Cando queremos atopar textos diferentes, mesmo provocadores ou pouco correctos politicamente, acudir ao fondo da editorial Positivas adoita ser unha boa opción. Todos estes cualificativos poderíanselle aplicar á novela A perspectiva desde a porta de Patricia A. Janeiro. Trátase dunha narración áxil e amena, coa información ben dosificada para conseguir manter todo o noso interese polas historias que se nos contan: Nadia é unha avogada que ten dous “casos” pendentes, a defensa dun preso independentista e a monotonía do seu matrimonio. A partir deste personaxe saberemos tamén da historia da súa familia, coas loitas políticas dos anos 70 como pano de fondo.
É unha novela actual e, por iso mesmo, moi orixinal tematicamente; e tamén ben incómoda porque se atreve a abordar temas como o independentismo, a situación dos cárceres, a imparcialidade (?) dos xuíces... Pero, con todo, non resulta unha novela de denuncia política, senón unha reflexión sobre a soidade e o amor e sobre as diferentes perspectivas vitais das persoas.

Moda Galega

Traemos a reflexión dunha alumna, Lucía Domínguez, despois da lectura deste libro:

Moda Galega
María Reimóndez
Edicións Positivas


Este libro levoume a facer unha gran reflexión acerca de min mesma e da sociedade en xeral. Unha sociedade dominada polo consumo e na que estar á última moda e aparentar semella ser o esencial.
Por medio da poesía a autora fai unha crítica desta sociedade e amosa a súa desconformidade. Cada poema está inspirado nunha tenda de roupa da que se fala con ironía e sarcasmo.
Volvendo ao dito anteriormente, a miña reflexión, comparto a opinión da autora na maioría das súas críticas e ao mesmo tempo síntome identificada co prototipo de mulleres descritas por ela e ás cales critica. Un prototipo de muller que se deixa levar polas masas e as aparencias, polo concepto de beleza establecido na sociedade e polo consumo atroz. Paréceme triste encaixar nese prototipo, pero o que realmente me preocupa é a hipocresía que me domina, xa que a pesar de estar de acordo coas críticas da autora, teño a seguranza de que seguirei sendo partícipe do "prototipo" establecido.
Pareceume un libro moi interesante e recoméndollo a todo aquel que queira replantexar o seu modo de vida.

Poesía última de amor e enfermidade

Hoxe é Marta Nercellas quen fala:

Poesía última de amor e enfermidade
Lois Pereiro
Edicións Positivas

Este poemario gustoume moito, xa que aínda non sentindo o mesmo có autor, transmite a sensación de querer que a súa enfermidade acabase con el, por non ter polo que loitar, nótase certa confusión entre esa morte xa desexada e as ganas de vivir para poder sentir de novo razóns polas que enfrontarse á enfermidade e seguir adiante.
Os poemas tratan todos os mesmos temas pero de xeito diferente, facendo que a lectura sexa amena e con moitas sensacións.