Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

17/10/19

O grupo

Escrito por An Alfaya e gañador do XII Premio Raíña Lupa de Literatura Infantil e Xuvenil 2018, esta novela curta publicada por Xerais, O grupo, aborda o tema da incomprensión social en varios casos diferentes. Botei de menos máis profundidade e pareceume que contemplaba demasiadas pretensións en tan poucas páxinas (nunha novela coral onde nada falta, dende unha traxedia persoal ata a violencia de xénero, pasando pola inmigración, a diversidade funcional ou mesmo o terrorismo), cun demasiado final feliz (dentro do posible) e un achegamento demasiado rápido de todas as historias que contén o libro, incluída a propia coordinadora do grupo, quen tamén arrastra a súa propia problemática e que será un dos eixos demasiado fundamentais da acción. Coido que prometía moito máis -e tamén son consciente de que hoxe por hoxe ningún libro me enche- pero case estou certa de que vai gustar á rapazallada, que é -en último caso- o que aquí importa, posto que está pensado para eles e elas.
Sei asemade que estamos ante unha boa autora que nesta ocasión bota a ollada a grupos vulnerables da sociedade que reclaman a nosa antención, que amosan a complicación da vida e a importancia que adquire o respecto e a comprensión de quen os e as rodea. Un dos valores máis importantes será a necesidade de axuda, esa que toda sociedade debe contemplar porque non somos individuos que permanecemos e vivimos illados, e dentro disto destaca que todos os personaxes sexan capaces de berrar con palabras ben comprensibles aquilo que desexan expresar: as súas preocupacións máis fondas e a soidade que estas conlevan.



16/10/19

Tongo - Machirulo Escóndete

15/10/19

Naturales

14/10/19

Día das escritoras


13/10/19

Le jardin des delices à 360 réalisé par Eve Ramboz

Le jardin des delices à 360 réalisé par Eve Ramboz from Blanca Li on Vimeo.

12/10/19

Deseñado para homes

In a world designed for men, we put girls first

10/10/19

La mecanógrafa

Esperaba moitísimo máis desta novela de  Kate Atkinson que baixo o título La mecanógrafa, publicada por Alianza de Novelas, propón unha novela de espionaxe na Segunda Guerra Mundial. Nesta miña procura de libros que me enganchen, pensei que despois de ter lido varios desta autora non me ía defraudar, pero abofé que si o fixo. Volvo a pensar que a culpa será miña, pois nada topo que me libere.
A obra ten dúas partes: unha desenvólvese en 1940, cando o servicio secreto inglés crea unha rede de escoitas para coñecer os movementos do inimigo; por estas páxinas pasarán espías dobres e infiltrados, medoñentos. A segunda parte sitúase en 1950, cando estas persoas xa conseguiron empregos estables, aínda que estarán marcados polos seus pasados. Uns pasados que xeran odios que os levarán a rematar mesmo aquilo que non puideran realizar no pasado, de aí que a historia sexa un lugar de encontro de vinganzas que como atenuante teñen aquel pasado terrible. 
A pesar deste argumento, o libro non me aporta nada, nin me di nada, nin me atrapa, non logra captar o meu interese. Deille varias oportunidades, algo que non adoito facer, pensando que, unha vez máis, o fallo radica en min. Pero  nada. Obxectivo non cumprido.





08/10/19

200 gramos de patacas tristes

 Gustoume a proposta que realiza Juan Carlos Mestre por primeira vez na nosa lingua, 200 gramos de patacas tristes  publicado por Espiral Maior. MEstre é un poeta berciano cunha longa traxectoria en castelán e múltiples premios que inclúen, por exemplo, o premio nacional de poesía. Non sei se neste libro o seu xeito de modular a poesía é diferente polo feito de facelo na nosa linuga e polo feito de achegarse ao noso país. Si está presente neste libro, un libro de prosa poética que fala de temas cotiás, a proximidade e a ironía deste escritor que nos conquista coas súas palabras e as imaxes constantes coas que adorna a escrita, todo isto cunha mirada concreta sobre esta xeografía que lle é próxima, de aí as horas, as campás, as casas, as ventás que nos permiten ollar mundo do máis aló... O mundo deste Mestre remítenos ao noso rural.


Nunca morrer foi unha boa idea. Dá igual gozar de boa vida ou levar unha vida de merda. Igual dá gastar os cóbados na mesa que ter os pulmóns virxes. O mandamento de morrer non foi, de ser decisión do Creador, unha das súas máis brillantes ideas. Morren os que non deberían morrer nunca, as nais, despois os pais e as criaturas en coiros e as enfermeiras de trinta e poucos que aínda teñen os pés brancos....

07/10/19

Creedme

Primeiro veu o libro  de T. Christian Miller e Ken Armstrong publicado por Libros del K.O. , logo souben da serie. Creedme é unha reportaxe sobre a investigación de varios casos de violación en Estados Unidos que destaca e destapa o descrédito que as vítimas sofren. Realmente impresionante ver e saber que unha muller, despois de sufrir unha agresión semellante, ten que demostrar que non mente. E non só iso, ten que comportarse como se cre que debe facelo. Tremendo. Porque o máis grave é o escepticismo co que a policía e os máis achegaods se enfrontan a estes casos.
O libro revisa varios casos de erros policiais que se basean na falsidade das denuncias en lugar da súa veracidade. Quizais este prexuízo veña dado tamén polo que nos transmite a telvisión, unha especie de patrón que nos indica ás mulleres como nos comportar en calquera circunstancia. Pero temos dereito ser nós mesmas, a nos comportar de diferente xeito segundo sexamos nós. En realidade, coido que é imposible sabermos como reaccionariamos en determinados momentos, porque depende, incluso, do momento.
Por iso, o temor a non ser crida nun caso dunha violación é peor cá propia violación.

 “La respuesta de la víctima al trauma de la agresión sexual no debería usarse, de ninguna manera, para evaluar su credibilidad”.







06/10/19

"Tetas x Tetas"

05/10/19

Kalandraka con Bata


 Recibir un paquete con libros é unha das cousas que máis ilusión me fai e fixo sempre. Recoñezo que o último ano provocou en min unha apatía lectora nunca antes coñecida, pero tento volver á lectura pouco a pouco, sabendo que a dor que aínda me posúe provoca que a maior parte dos libros non consigan apaixoarme.
Per ver traballos coma estes nos que os libros converten linguaxe en pictogramas para que problemas de lectura desaparezan, e que se publiquen na nosa lingua, devólveme un pouco de esperanza e de futuro.
Son dous libros moi diferentes pero con esta característica común: A posibilidade de aprendizaxe na nosa lingua para a infancia e para quen ensina en pictogramas. Falamos  d' A verdadeira historia da Carapuchiña Vermella, en versión de Antonio Rodríguez Almodóvar e ilustracións a cargo de Marc Taeger, por unha banda, e de Nicolás cociña sen lume, con ilustracións de Alicia Suárez, publicados por Kalandraka, claro. Xa coñeciamos os libros, unha historia da Carapuchiña e un libro de receitas. Libros que agora teñen unha nova dimensión.
De seguro, terán moita aceptación.



04/10/19

El piano

Unha pequena obra de arte é este libro que Marcos Viso pon nas nosas mans baixo o título El piano: beleza e sensibiliade que se reparten en cada páxina formando un conxunto que nos transmite o sabor dunha segunda oportunidade mentres escoitamos a música, quizais algo desafinada, dese vello piano que permanece imperturbable ante o paso do tempo e a mestura de personaxes que se procuran e que procuran asemade seguir loitando por un verso, por unha canción, por unha ilusión.



03/10/19

Vento, ventiño, venteiro

Cantos versos pode escribir o vento? Que llo pregunten a Antonio García Teijeiro, quen neste libro publicado por Xerais con ilustracións de María Lires, Vento, ventiño, venteiro, consegue facer que fale de mil formas diferentes. E como é o vento quen fala, nós escoitámolo mentres lemos, e canda el percorreremos mundos. Segundo o noso estado de ánimo falaremos con ventos falangueiros, bailaremos con bailadores, deixaremos de traballar canda os ventos lacazáns e nunca deixaremos de soñar porque o vento dos soños vainos axudar a voar.
O vento pódenos bicar e arrolar. Que fermosos son os seus aloumiños!  Embaucános o vento que percorre tantos mundos e ese que é quen de se reconverter en moitos diferentes con múltiples personalidades. Ventos que como as persoas son capaces de convidarnos a seguir soñando...

30/09/19

Tarde en el acuario

Poemas de mar e vida de Nono Granero con ilustracións de Carmen F. Agudo que publica Kalandraka. Imos de visita por un acuario da man da poesía, así que falemos en verso con aqueles que alí viven, sabendo que a nosa conversa estará chea de respecto, de ritmo, de rima, de humor. A visita é tan completa que mesmo nos dan consellos para realizala como é debido, porque non todo está permitido, xa que debemos lembrar que imos conversar con seres vivos, aínda que algúns sexan perigosos e outros sexan tímidos. Unha gran variedade de fauna marítima contemplará as nosas páxinas, xa que a biodiversidade é riqueza, e a poesía é plenitude. Xuntando ambas conseguimos un libro salgado e delicioso que incide na idea de como o plástico está acabando cos mares e que se non aprendemos a nos comportar doutro xeito acabaremos con esta riqueza que nos contempla asaolagada de tristura porque o ser humano non sabe convivir. 
Mergullémonos para coñecelos nadando con versos cristalinos.





29/09/19

O poder transformador da música

Uxía conta como xorde "María Fumaça" como agasallo para Ruí.



28/09/19

Bechopoemas e outras bestas

Celebro moito a publicación deste libro de poemas de Leire Bilbao con ilustracións de Maite Mutuberria que agora Kalandraka traduce grazas a Isaac Xubín. Se gozara coa lectura de poemas onde os animais son os protagonistas para construír un novo baile ao son dos versos, lelo agora en galege é un grao máis de satisfacción poética e mesmo divertida. Escoitalos en galego, porque paga a pena berralos en voz alta e reconstruír as súas onomatopeas, é un novo pracer cheo de emoción e sensibilidade. Porque

A ra cruzou a autoestrada,
a autoestrada cruzou a ra.


E isto non é un xogo poético...

27/09/19

Yeruldelgger, la muerte nómada

Gustei desta saga dun comisario de Mongolia, algo máis ca infrecuente na novela negra e que serviu para achegarme a un país completamente descoñecido para min. De aí, sobre todo, o seu interese. Aínda que teño que recoñecer que esta terceira e última parte da saga gustoume ben menos cás anteriores. Yeruldelgger, la muerte nómada de Ian Manook, publicado por Salamandra, pecha un trío de ases que serve para descubrir como Mongolia está a ser arruínada por un capitalimos feroz onde as multinacionais están dispostas a todo con tal de salvagardar os seus intereses económicos. Non importa a ecoloxía nin a terra, só os cartos prontos e dispostos. E sobre esta premisa xira o libro, que máis ca unha novela negra chega a ser unha novela ecoloxista que nos leva a cabalgar polas estepas deste país que está a destruír a súa propia historia e os seus ancestros, aínda que -unha vez máis- algunhas persoas resístense e loitan contra o xigante. E isto non resulta nada doado. Aínda máis, temo que non estamos a ler ficción, senón que o que está a acontecer en moitos lugares do planeta plásmase nesta obra dun xeito totalmente verídico. Independenteme da trama negra que se lle asocia.


26/09/19

Benzimena

Chamoume poderosamente a atención este cómic na libraría, así que deixei que me atrapase sen saber nada del. E atrapoume, de que xeito! Benzimena é de Nina Bunjevac, publicado por Reservoir Books. Leo que é unha adaptación do mito de Artemisa e Sipretes. Nin idea. Investigación: no mito grego Artemisa converte en muller a Sipretes, un mozo cretense, despois de que tente violala. No noso libro convérteo en Benny, o protagonista da historia, un neno cun problema grave: non sabe controlar os seus impulsos sexuais; a súa vida estará marcada polo escándalo que o reclúe na súa casa ata que topa un traballo no zoo. Un mozo raro que sabe pasar inadvertido... ata que se desata.
A obra é escura, inmensamente escura -tanto que hai páxinas completamente negras-, como o tema. Os debuxos, sobreexpresivos, resultan perturbadores -tamén en branco e negro-. Ás veces non sabemos se lemos en clave onírico ou críptico, pero nos sobrecolle o seu contido sexual que pretende xogar connosco adentrándonos na psique dun obseso sexual e que nos deixa sen alento ao final. Cando falo do final falo da nota da autora que fai que entendamos todo o libro e que saibamos o que non queriamos, no fondo, entender. Por desgraza, resulta tan duro que pechamos o libro e tentamos esquecelo. Tentamos pensar que o ser humano non pode ser así, que é un mito, unha fantasía, literatura ao fin e ao cabo.
Pero non poderemos durmir.
Porque as ambigüidades, as emocións, a turbación... é enorme.
"Este libro está dedicado a todas las víctimas olvidadas y sin nombre de la violencia sexual". "Que encontréis la paz, que encontráis la luz y hagáis disipar la oscuridad que os rodea".





25/09/19

Conta nove estrelas

Gañador do Premio Lazarillo 2018, Conta nove estrelas está escrito por Andrea Maceiras e conta coas ilustracións de Paula Mayor. Fermosa novela de ciencia ficción na que a aventura e afouteza dos seus protagonistas engaiola o lectorado pola posibilidade de conquistar un mundo mellor. Mellor pola aceptación da diferenza, pola tolerancia como raíña das páxinas, e a superación como máxima dunha aprendizaxe nun mundo intergaláctico que non coñece a tolerancia porque a distopía deste mundo é a regularización máxima dos seus habitantes. Algo do que se debe fuxir e contra o que se debe loitar. Quizais exista a posibilidade de construír un futuro salvable ollando o firmamento. Porque este firmamento é unha alegoría da esencia do ser humano, un ser humano capaz de amar a harmonía, de respectar a natureza, de convivir coa diferenza. Un mundo, por tanto, que non coñecemos. 
Convídovos a coñecer a Galaxia Oma e quen a habita.

24/09/19

O colar de bágoas

Foi abrir o paquete que a editorial Kalandraka ten a xenerosidade de me mandar e exclamar un "ohhhh" enorme que semellou devolverme aquela ledicia que crin murcha de amor polos libros, do seu arrecendo e, sobre todo, da súa lectura; desencadeouse a paixón da ollada e de follear, sen ler, un extraordinario álbum ilustrado; foi permitir que as súas páxinas me dominasen sen a lectura, posterior, e me transmitisen aquilo que só uns poucos libros posúen a capacidade extra de agasallar. A portada e o título conquistáronme; as páxinas foron quen de me dominar; a lectura foi capaz de facerme sorrir e de -como non- chorar. Que fermosura teño entre as mans! Sei que aínda non estou curada de todo, pero ter este libro ao meu carón, mirando de cando en vez para el, rexorde a necesidade de volver a entrar no "cuarto dos libros" para acariñar os seus lombos e saber que seguen a conservar a miña amizade. Saber que volverei a ler e a gozar.
Grazas. De corazón. Por este agasallo.
Un agasallo que non é outro ca O colar de bágoas. Maxinades cantos colares puiden elaborar nestes últimos meses? Pero este colar de bágoas tan especial é moito máis xeneroso có meu, porque está construído con miles de bágoas indefensas que atrocidades, mentiras e insolidariedades foron edificando no noso mundo. Pero é tamén tan xeneroso que permite que quedemos coas bágoas da ledicia, esa que tanto necesitamos e pola que compensa verter miles de gotas mesturadas de sorrisos. A felicidade das pequenas cousas que nos rodean e que ás veces esquecemos ata que un acontecemento nos fai deter na nosa apurada vida para saborealas e darlles valor. Este álbum ilustrado posúe forza, riqueza, fermosura, pensamento. Franca Perini e Anna Pedron son artífices dun soño real, dunha chamada de atención, dunha obriga moral e ética a sentar neste mundo e cavilar no que realmente é necesario. Cadaquén de nós pode construír o seu propio colar: pero que non sexa egoísta e único, senón solidario e infinito.

19/09/19

Emerxencia feminista

 20 motivos para o 20 de setembro.

15/09/19

Sempre hai un lugar para a poesía (CLVII)

Llegamos aquí presurosas…
Hemos venido,
convocadas por un sueño.
Las mujeres
recorremos las plazas del mundo
desplegando palabras.

Hemos llegado de todas partes
unas tristes,
otras alegres
algunas rotas.
Trazando arcoiris
con nuestros colores de piel,
constelaciones
con nuestras miradas.
Nos encontramos
proclamando la soberanía de nuestros cuerpos,
defendiendo la libertad de nuestros pasos.
Haciendo resonar nuestra voz.
de continente a continente.
Transgrediendo mandatos,
construyendo metáforas amables
con la fuerza de nuestros deseos.
Enlazándonos,
más allá de nuestra edad
y nuestras nacionalidades.
Acarreando esperanzas
en la desesperanza.
Tejiendo redes,
laboriosas arañas.
Construyendo ciudadanía
centímetro a centímetro.
Transformando la realidad
con nuestros caminares,
incursionando el viento
vestidas de cometas,
despeinadas de flores,
deliberadas,
presentes,
en esta marcha por la vida.


GUISELA LÓPEZ. "PRESENTES"

25/08/19

Non á violencia contra as mulleres (DLXXVI)

Querernos bien

 Reportaxe sobre a VIOLENCIA DE XÉNERO EN ADOLESCENTES


24/08/19

Cuaderno de viaje de un maestro

José Antonio Fernández Bravo, mestre.

23/08/19

Spring

Fermosa esta curta sen palabras

22/08/19

Rozalén - Fíjate Bien

21/08/19

Seis Horas

Matt Damon - campaña por auga para África

 Vídeo para a fundación Water.org coa fin de conseguir apoio para comunidades con escaseza de auga potable.

20/08/19

Cada día contigo

Hai uns días daba por terminado o meu "annus horribilis". Falei demasiado pronto. Pensei que a morte ía darnos unha tregua, que ía dirixirse por outros camiños afastados. Pero non. Seguía por aquí rondándonos. Seguía a causarnos dor. Unha dor inmensa. Porque non cómpre ser da familia para amar. Non cómpre levar os apelidos nin compartir reunións familiares.
Sempre digo que tiven a sorte de herdar as amizades que me deixou o meu compañeiro de vida no IES Laxeiro. Un centro non que sempre me sentín querida. Pero agora, ese piso de abaixo que compartía contigo, Luís Gustavo Rodríguez Taboada, esa biblioteca que a ti che deixaba converter en corredor, doe. Como volver a entrar? 


Cada día contigo 

Sempre diciamos que eras tan grande coma bo. Que non servías para xefe de estudos porque non eras quen de enfadarte. Pero vaia se servías! Alumnado e profesorado adorábate. Dabas miles de oportunidades, estas que a ti che foron denegadas, porque a morte non quixo darche nin unha pequena tregua, esa que podía advertirche que nos rondaba pero que aínda podiamos seguir canda ti. Quedamos un pouco máis orfos no noso camiñar, quedamos sen ese "osiño de peluxe" xigante que adoitabamos dicir que eras. 
Agora, os corredores do IES non contarán os teus pasos, a biblioteca permanecerá agardando a túa visita para facer os sudokus, para corrixir exames, para contar que ías facer a recuperación da recuperación da recuperación... Entrar no vestíbulo mirando a porta de enfronte, sempre aberta, sempre disposta a nos recibir, a nos escoitar, xa non será posible. Imposible entrar na cafetería para meternos contigo e o teu "colacao". Imposible que a vida siga igual. Toda a comunidade educativa botará en falta a túa bonhomía e a túa capacidade infinita de perdoar. 
Esta vida tan inxusta foino onte máis ca nunca. 
Non hai neste mundo tantas boas persoas coma ti. Agora, só temos o teu recordo. Inconmesurable e agradecido.
Eu quedo co teu último sorriso pícaro de tarde de fútbol. Quedo coa nosa mesa arredor da tortilla e as nosas conversas. Quedo coas nosas reunións bibliotecarias dos luns polas tardes. Quedo con ese amor que derrochabas para a túa familia. Quedo co teu exemplo.

 https://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2019/08/20/fallece-jefe-estudios-ies-laxeiro/2157616.html?fbclid=IwAR2fVoGGm-NSfvzQAAtQLXCuRuUHMBPAsi86WD-EPpXucBUtzBwZTEpSB8U

Fame

Publica na nosa lingua a editorial Rinoceronte este libro de Knut Hamsun, Fame, libro que conta a historia dunha persoa totalmente descoñecida (non sabemos o seu nome nin o seu lugar de orixe) que anda polas rúas dunha cidade pasando moita, moita fame. Tanta, que é capaz de nola transmitir para que o lectorado a sinta ao mesmo tempo. Pero resulta tan curioso e asemade estrafalario que é quen de dar el mesmo esmolas ou de rexeitar axudas que coida atentan a súa propia diginidade; resulta verdaderamente exasperante! Para manterse, escribe artigos xornalísticos.
En primeira persoa, esta obra utiliza un estilo que é quen de traspasar as súas páxinas para obsesionarnos con este protagonista obsesivo (dan ganas de darlle unha labazada) e de enfadarnos coa súa visión da vida. Da súa vida, peculiarmente famélica.
Moi recomendable, ademais, polo peculiar uso do monólogo interior e por se converter nun referente da novela psicolóxica e pola fotografía da "fame" que nos dá.


19/08/19

Beleza vermella

Gustoume a proposta que nos fai a editorial Galaxia de novela negra da man de Arantza Portabales Santomé (a pesar das súas innumerables faltas):  Beleza vermella é unha lectura que atrapa, que dá reviravoltas sen marear e que sorprende; sorprende porque son as falsas aparencias as que dominan o relato, pero neste hai oco para a arte e a súa beleza. Haino tamén para moitos temas de actualidade, mesmo para facernos reflexionar co seu final. Pode un maltratador cambiar? Pódese perdoar? Por suposto, a dor familiar, o amor, o desamor; "Amorodio" é unha palabra fundamental no libro. E a reflexión: non temos unha palabra que defina a morte dun fillo, dunha filla (agásn en hebreo: hore shakul)
Sorprende a lectura por varias cuestións, por como enfoca o tema da investigación, posto que desde o principio queda claro que só hai 6 sospeitosos, e case semella que cada capítulo (curtos) nos fai crer que hai un asasino diferente. Resulta complicado intuír cal é en realidade. A autora consegue a narración que sexa extremadamente fluída, igual que flúe o sangue, tan fermoso pola súa cor vermella. 
Así que un libro moi, moi recomendable.



18/08/19

Sempre hai un lugar para a poesía (CLVI)

 HOGAR

Tienes que entender
que nadie pone a sus hijos en un barco
a no ser que el agua sea más segura que la tierra.
(..)
Nadie deja el hogar hasta que el hogar
es una voz híumeda en tu oído
que te dice
vete, aléjate corriendo de mí, no sé en qué
me he convertido.


  Warsan Shire


ALL WOMEN

17/08/19

Mi madre

"Mi madre" con Najwa Nimri e Sandra Escacena

16/08/19

La Red Púrpura

Non me resistín. Tan pronto souben que Carmen Mola xa tiña segunda entrega, alá fun. Desta volta publica Alfaguara La Red Púrpura, novela moi negra, que ten os mesmos protagonistas que a primeira e que terá como argumento unha rede que trafica con vídeos de violencia extrema e coa pederestia. O argumento de por si xa interesa, porén, non me gustou tanto como a primeira.
Como no primeiro libro, a novela é extremadamente cruel. Tanto, que impacta ata onde pode chegar a mesquindade do ser humano. Unha vez máis: sabemos que a realidade supera a ficción. Aínda así, que tétricos resultamos!
O que si está claro, é que non podemos ler esta segunda entrega sen ter lida a primeira. Non se podería comprender, xa que a historia comeza dous meses despois de ter rematada a primeira. A inspectora, Elena, volverá a situarse fronte a unha investigación que a involucra persoalmente. Ao longo desta investigación comprenderemos que os estatus sociais (o máis altos e os máis baixos) non viven afastados, senón que se retroalimentan. A investigación lévanos á Violencia máis chamativa e extrema, de aí que ás veces a lectura resulte pouco doado pola crueza e a ferocidade descrita. Chega a ser nalgúns momentos mesmo "gore", o que non sei ata que punto é axeitado. 
Como dixen, non me gustou tanto como "La novia gitana", nin pola descrición dos personaxes nin por algúns xiros demasiado febles, mesmo con algunhas situacións que "chirrían". Pero estamos ante unha historia potente que non vos deixará indifentes. E se lestes a primeira, estaría ben ler a segunda.


15/08/19

Versos e Viceversos

 Aínda que fuxín da poesía dende hai case un ano teño que recoñecer que Antonio García Teijeiro conseguiu engaiolarme co seu Versos e Viceversos que escribe canda Juan Carlos Martín Ramos e que está ilustrado por Juan Ramón Alonso; completa o bo traballo a editorial Kalandraka con esta fermosa e delicada edición. Versos para lembrarnos a destrución do noso planeta, para lembrarnos que só nós, os humanos, comezamos guerras destrutivas e que só nós, os humanos, temos a maxia da lectura nas nosas mans; poemas cheos de compromiso, de dor, de enerxía, de natureza, de intimismo, de verbas necesarias; de PAZ. Un libro que ademais propón un diálogo entre as dúas linguas, o galego e o castelán, para lograr aínda máis riqueza nas súas páxinas. Un agasallo para o corazón.
Presentes están os elementos da natureza que son luz e faro na poética de García Teijeiro: o mar, a lúa, as caracolas, as estrelas, o MAR... chaves que nos permiten abrir e pechar portas e ventás cargadas de figuras literarias que alimentan a nosa fame de poesía. Unha poesía que vén acompañada dunha forza sedutora ilustrada para sentir aínda mellor os pequenos ruídos das palabras, os susurros e as ondas, mesmo as gotas que golpean os cristais mentres nós lemos ou escribimos.
Dozura, delicadeza e potencia.


 Pólas enxoitas no lume
crepitan con voz escura.
E asústanme os seus lamentos.
Triste, triste partitura.
A través dunha xanela
o fume inventa palabras
para que as escriba o vento
e que as escriba na páxina.
Nesa páxina enredada
dun dilbro de luz sen flor
que foi perdendo o seu brillo
nos invernos sen color.
Sonche as palabras de cinza.
Son letras adormecidas.
Son contos e son poemas
que ocultan moitas feridas.
Pólas enxoitas no lume
que non me quitan as penas.
Rescaldos de nubes mornas.
Espellos de lúas negras.

14/08/19

Auga

 OXFAM Intermón:

Elefantes, en colaboración con Benjamín Prado e Manolo García tentan sensibilizar sobre a situación de desigualdade que afrontan as poboacións máis vulnerables pola falta de auga.


Ourika

Publica Hugin e Munin esta pequena xoia de Claire de Duras, Ourika; foi a primeira novela ambientada en Europa cunha protagonista negra. 50 páxinas para unha ficción baseada nunha historia real: unha moza senegalesa rescatada da escravitude para ser criada e protexida por unha familia francesa con cartos. Pero a súa condición levaraa ao seu illamento. 
É unha pequena obra mestra contada en primeira persoa pola protagonista, esta nena negra adoptada que medra cos seus irmáns adoptivos, unha moza simpática e intelixente. Pero chegará un momento en que nada diso importará, porque prevalecerá a súa cor. A partir de aí, a reclusión. Interior e exterior. Esta reclusión convértea en testemuña do mundo que a rodea, un mundo que non lle pertence; un mundo cambiante porque a revolución Francesa está aí, pero sen nomes propios. 
Unhas poucas páxinas espléndidas.



13/08/19

Remexido de patacas

Despois de moito tempo de silencio, cansazo, mágoas, bágoas e sorrisos, e con moitas dúbidas de se volver ou non a esta casa na que se converteu o blogue, onde as palabras fixeron amizades e tentaron ser faro algunha vez, volvo, ou tentarei volver. E que mellor unha volta cun empurrón? Foi a miña compañeira Ester González Martínez quen decidiu que aquí había que varrer e regresar á vida. A súa lectura, un Remexido de patacas de Eli Ríos publicado por Baía.
Grazas, Ester.

Aquí a súa recomendación:



Case podo imaxinar as persoas a conversar despois de ler o libro:
- Ti cres que ao final...
- Para min que si.
- Pois enu non sei, igual non...

Porque Remexido de patacas é un libro para falar del despois de lelo, para calar despois de lelo, para pensar despois de lelo ... Para ler despois de lelo.
Porque ao rematar a historia queda un mexido de imaxes de mulleres fortes, solidarias, resolutivas que máis tarde ou máis cedo (o tempo importa?) deciden romper co que as esmaga e DECIDIR por si mesmas sobre como será o longo das saias que poñerán, a que hora toquenearán no sofá e o momento idóneo para tocar un instrumento.

E como di Enma Pedreira no prólogo “notas que doe”. “A realidade doe”. A nosa sociedade é así de dura e que doia quizais sexa o primeiro paso para comprometérmonos. Pero, ollo! Que tamén sorriredes e vos emocionaredes a fartar.

Estades agardando a que diga algo das patacas? Pois non. Iso queda da vosa conta.

08/08/19

Sen o meu si, non

04/08/19

ESTATUS

01/08/19

Educación pola Igualdade

"Es necesaria una asignatura de Educación por la Igualdad". Marina Subirats 


10/07/19

Nuestro momento ha llegado y es ahora

26/06/19

Acto II. Amantes. Estrella Damm 2019

13/06/19

SÓLO QUIERO BAILAR

Reggaetón composto por Miguel Ángel Maroto Negrete e realizado polo alumnado e profesorado do IES Maestro Juan de Ávila, en Ciudad Real.

https://www.europapress.es/castilla-lamancha/noticia-alumnos-ies-juan-avila-ciudad-real-unen-voces-transformar-regueton-canto-contra-machismo-20190613075953.html?fbclid=IwAR2EB2G4sUgZtOxenHTDgRgHTZWgqJrkrNim-xiT8Ylpkz5XKjPftVL0l0Q




11/06/19

Quérome libre

Contra o machismo, vídeo feito no noso centro grazas ao Concello de Lalín, con alumnado dos dous institutos da vila.




https://www.farodevigo.es/multimedia/videos/galicia/2019-06-11-177010-querome-libre-campaa-contra-machismo-lalin.html


https://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2019/06/11/51-segundos-denuncia/2121541.html


 

09/06/19

Acto I. Alma. Estrella Damm 2019

Mellor publicidade, é posible?


03/06/19

El archipiélago del perro

Philippe Claudel é o xenial autor de El Archipiélago del perro, publicado por Salamandra (poderiamos ir a Francia a coñecelo??? ) Unha historia totalmente veraz que atrapa dun xeito totalmente incómodo. 
Primeiro, os personaxes. Sen nome. Para que? Non son necesarios; os seus cargos identifícanos.
Segundo, os feitos. Uns acontecementos que poderías suceder en calquera lugar, neste século, aquí ao noso carón.
Terceiro, os sentimentos. Ulos? Non sei se a cobiza podemos encadralo nesta sección.
Claudel non se corta no seu xeito de realizar unha crítica social directa, tanto, que nos deixa sen alento. Faino directamente, sen necesidade de utilizar unha prosa rimbombante, sen acudir a artificios literarios que poderían evadirnos do principal: a sociedade é agresiva sen piedade nin tenrura; non sabe o que é a empatía nin a compaixón. A conciencia apárcase facilemnte, e a vergoña déixase na casa baixo chave.
O lectorado caerá atrapado pola historia e o seu pragmatismo escandaloso. Pero temos que ir máis alá: a illa que nos presenta Claudel é a Europa na que vivimos, esa que despreza os inmigrantes e que sabe ollar cara a outro lado cando miles de cadáveres aboian no Mediterráneo. Esta novela significa iso: unha chamada de atención dentro da Literatura.


02/06/19

Video del verano

31/05/19

10 mulleres incribles que non saen nos libros de Historia

28/05/19

Non temos pelotas, pero sabemos como usalas

 A selección alemá de fútbol feminino amosa nun vídeo a discriminación sufrida polo feito de seren mulleres, a pesar de todos os títulos que levan conquistado dende 1989. Teñen que andar a loitar contra tabús e estereotipos.


https://www.publico.es/deportes/mundial-futbol-femenino-no-pelotas-usarlas-reivindicativo-mensaje-seleccion-alemana-futbol-femenino.html?fbclid=IwAR0W3AdR9c2kh3Mvp4M3cyp7WWybLaSMDxAEHaWCdye3M1LOIc2_iFzZLFQ

25/05/19

Presentando Agni e a chuvia




A editorial Kalandraka convidoume a acompañar a Dora na presentación do seu libro en Compostela este venres pasado. Grazas por esta oportunidade marabillosa de coñecer unha persa humilde, honesta e interesante.




 

A escravitude infantil existe: A Organización Internacional do Traballo calcula que son 152 os millóns de nenos e nenas que pasan polo recrutamento forzado, a trata, a explotación sexual, os nenos soldado ou o matrimonio forzoso. 

Señoras, señores, boas tardes. Estamos no século XXI.

Millóns de  nenos e nenas vense obrigados a traballar para mafias sen escrúpulos que os explotan laboralmente.
Millóns de  nenos e nenas pobres vense atrapados en xornadas laborais interminables sen dereito ningún.
Millóns de  nenos e nenas fabrican roupa para que outros miles de nenos e nenas a utilicen, xoguen cos balóns que aqueles cosen, utilicen móbiles que conteñen minerais que aqueloutros extraeron da terra, rían a conta das bágoas dos outros.
Millóns de  nenos e nenas  poboan o universo de soños onde a infancia si existe para, finalmente, erguerse cada mañá ante unha realidade que vai minando esa esperanza.

Ulos dereitos dos nenos e das nenas?
As nenas son as máis afectadas por esta cruenta realidade. Por certo, España está entre os principais países de destino de vítimas de trata con fins de explotación sexual.

Deses millóns de nenos traballadores que hai no mundo, 5 millóns sitúanse na India. É o pais con maior incidencia de emprego infantil, a pesar de que nos últimos anos reduciuse por unha lei que prohibiu a menores de idade traballar en labores perigosos. Pero cunha enmenda recente: poden traballar en negocios familiares.

O noso libro está ambientado en Bombay.

Dúas veces o lin e dúas veces emocioneime e vertín bágoas.

O protagonista, Agni, é un neno de 10 anos que vive nunha casoupa cos seus pais e a súa irmá. Agni traballa dende o 6 anos porque a familia necesita eses poucos cartos que el aporta.
O libro preséntanos un neno que é feliz a pesar da situación. Como todo ser humano, ten soños, ten aspiracións, pensa que a súa vida pode cambiar e deixar de formar parte desa terrible estatística que veño de mencionar. Sabe viaxar polo mundo co seu dedo e o seu maxín: quizais algún día poida ir fisicamente. Non sabe ler. Pero amosa moita vontade e intelixencia para aprender. Agni é Agni no libro, pero podería ser outro calquera. Agni é real.

É  Agni invisible? Grazas a súa autora non, e por iso estamos aquí. Unha das frases necesarias e constantes do libro é precisamente relacionar pobreza con invisibilidade ( «Invisibles como os pobres, páxina 22») . O que non se nomea non existe, dos pobres non se fala porque molesta (páxina 9:  “así e como nos tratan aos pobres, coma se fósemos invisibles”); no mapamundi do rapaz non aparecen algúns lugares, será que son “invisibles”?. Este dar visibilidade alcanza mesmo aos nomes, porque a autora explica os seus significados. Agni quere dicir “lume”, “Abhay”, audaz, “Apu” virtuoso… É posible deixar de ser invisible? (páxina 112)

Pero o libro  non é triste: hai esperanza. O final deita unha mensaxe moi positiva sobre a necesidade de perseguir os nosos soños independentemente da situación na que vivamos. A felicidade componse de pequenos momentos, e eses pequenos momentos son vividos por cada persoa dun xeito moi intenso, aínda que semellen irrelevantes. Agni é un personaxe vitalista que afronta con optimismo a vida que lle tocou vivir. O seu soño é viaxar. E ir á escola (páxina 45)

Esta presenza de esperanzas ten moito que ver cos valores que o libro nos ofrece ao longo das súas páxinas: a solidariedade (páxina 11), o amor sen fisuras –toda clase de amor- (páxina 58), a tolerancia (páxina 17), a bondade, a amizade (páxina 78). Mesmo a igualdade, algo difícil de crer máis estando na India. Hai reflexións que provocan un bosquexo de sorriso, se a situación o permite: páxina 49.  E outras que provocan arrepío: páxina 72.

Chama a atención a linguaxe, delicada, poética. Páxina 118

Entrementres, Dora Sales ofrécenos descricións da vida cotiá na India, dos seus costumes e do seu modo de vida. Páxina 33.
 Ao final do libro inserta unha relación de lectura e materiais audiovisuais relacionados co traballo infantil. Páxina 122

24/05/19

Sempre hai un lugar para a poesía (CLV)

RUPI KAUR, Desde el principio


Primero se nace
y se nace mujer
y se tienen manos
y se tiene menos
se tienen ojos y se tienen hijos
se tienen besos
y se tienen sueños.
Dije que se nace
y se nace mujer
se tiene sexo de mujer
manos de mujer
palabras de mujer
se nace mujer.
Luego una crece
y sigue siendo mujer
y aprende a vivir
como una mujer
amar
como una mujer
cuidar del mundo entero
como toda una mujer
soñar los sueños
con sueños de mujer.
Y mientras una sigue creciendo
se hace cada vez
más mujer
y aprende de libertad
de castillos con reyes
de finales felices
se aprende amar
como una mujer.
Pero de pronto una descubre
que las manos las tiene vacías.
Y entonces un día
una no quiere ser más
una mujer
porque serlo
no es siempre tan bueno
ni tan dulce.

Porque serlo
es a veces amargo
y duro
entonces una se subleva
se ve el cuerpo
y las manos
se ve el sexo
se descubre toda
como una mujer.
Entonces niega y reniega
maldice y discute entonces
se subleva y denuncia
y entonces no
no renuncia a ser.
Sólo piensa, decide, habla
y le avisa a todos
que a partir de ahora
será
una mujer

22/05/19

Animalia 2. Branco

Segue a me encantar esta serie comiqueira que escribe Xosé Tomás e que publica Xerais: Animalia 2. Branco lévanos ao mundo polar, á neve, ao frío, ao xeo, con historias diferentes para cada páxina -ás veces a páxina enteira é ocupada por un só fotograma- que nos fan sorrir constantemente e para comprender que moitos comportamentos humanos son máis animalescos do que quixeramos supór. Tamén serve para denunciar o cambio climático e para aprender. Unha morea de cousas que implican asemade clases de idiomas!

Buscade "Nunca oístes falar da crioxenización?" !!!

19/05/19

Infamia

Seguramente Ledicia Costas non pensaba en provocarme insomnio cando escribiu o seu libro, mais abofé que o conseguiu. Porque deitar deiteime (moi tarde), pero o libro estaba sen rematar e seguía a clamar por min dende esas páxinas abandonadas. Así que acudín ao seu chamado. Imposible conciliar o sono coa lectura pola metade. Case mellor digo asemade que imposible concilialo recén rematada.
Esta muller volveuno conseguir: atarme ao sofá con Infamia, publicada por Xerais. Cabe moita infamia nesta Infamia, tanta que provoca unha relectura mental constante. É difícil falar do libro sen contar cousas importantes, e isto é algo que procuro evitar. A lectura vainos roubando humanidade pouco a pouco, arfamos e seguimos. Pero sen parar, porque a deshumanización é moi humana. Porque a realidade do ser humano é ser inhumano. Non hai máis que ollar ao noso arredor. E na escrita atopamos violencia, ultraxe, resentimento, pacto de silencio, abusos sexuais, pedofilia, violencia de xénero, soidade, resentimento, amor. Cabe, aínda así, a poesía. Cabe a música. Cabe o cine. E cabe -mesmo- a igualdade da dor.
Non sei se cabe a esperanza. Si caben as metáforas (sei dunha persoa que ama as baleas e vai gozar con esta lectura metafórica...). Quizais caiba a conciencia. Quizais a reparación (conste que esta que se deixa entrever ao final faime algunhas augas...pero tampouco podo dicilas arestora)
Infamia é a novela que estabamos agardando. Esa que nos ata e nos deixa sen palabras. Esa que nos retruca e nos aflixe. Esa que provoca arcadas e melancolía. Esa que nos deixa tiradxs un domingo sen ánimo para nada máis.
Non sexades infames: lede Infamia
Para xa, no vestíbulo da Igualdade do IES Laxeiro.



O deporte galego fala galego

18/05/19

Cuore di plastica

17/05/19

Só eu

16/05/19

A publicidade vai cambiando














Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.