Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

Amosando publicacións coa etiqueta Palestina. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Palestina. Amosar todas as publicacións

20/05/21

Especial #Nakba73

73 anos dende o inicio da expulsión dos palestinos da súa terra, logo dunha limpeza étnica que aínda perdura. Este momento denomínase como “Nakba”, Catástrofe, que significa a perda da terra e a fragmentación do pobo palestino cunha Diáspora que atopa en Chile un núcleo de poboación importante.

27/03/18

Sempre hai un lugar para a poesía (CXLVIII)

Rafeef Ziadah - "Las tonalidades de la ira"


10/01/15

Sempre hai un lugar para a poesía (CXXII)

A poeta palestina  Rafeef Ziadah conmocionaba en 2011 con este poema "Nosotras enseñamos vida, señor" onde pretende explicar a un xornalista estranxeiro que significa pertencer ao seu mundo, que significa ser nai, ser muller, nun ambiente bélico, e que son as palabras para ela: unha extensión do seu corpo.
Rafeef Ziadah desgrana sentimentos, emocións e rabia contida nesta emocionante, pero firme intervención sobre a causa palestina. Rafeef teceu este poema mentres as bombas caían sobre Gaza. Impresionante.





Zarmina, poeta afgana:


Yo llamo. Tu eres piedra
Un día cuando me busques, descubrirás que me he marchado.
Me vendiste a un hombre viejo, padre,
Que Dios destruya tu casa, yo era tu hija.
Hacer el amor con un hombre viejo
es como cogerse un arrugado tallo de maíz ennegrecido por el moho.
Cuando hermanas se sientan juntas, siempre alaban a sus hermanos.
Cuando hermanos se sientan juntos, venden a sus hermanas a otros.
Me haré un tatuaje con la sangre de mi amado
y apenaré a toda rosa en el verde jardín.
Desafortunado tú que no me visitaste anoche,
Confundí el duro poste de madera de la cama con un hombre.
Hija, en América los ríos no llevan agua,
Las niñas pequeñas en el internet llenan sus jarras.
Podría haber probado la muerte por una probada de tu lengua,
viéndote comer helado cuando éramos jóvenes.
Vamos, dejemos a estos idiotas de pueblo
y casémonos con hombres Kabul con cortes de pelo de Bollywood.
¡Traté de besarte en secreto pero estás calvo!
Tu desnudo cráneo contra la pared ha golpeado..
Mi amor es justo como sólo puede ser un soldado americano.
Para él soy obscura como un Talibán, así que me ha martirizado.
Oh cariño, tu eres Americano para mis ojos,
Eres culpable; lo siento.
Porque mi amado es Americano,
pústulas florecen en mi corazón.
Sueño que soy el presidente.
Cuando despierto, soy la pordiosera del mundo.
Vuelve negro de pólvora o rojo sangre
pero no vuelvas entero a deshonrar mi cama.
¿Qué podrías ser sino un bravo guerrero,
tu que has bebido la leche de una madre Pashto?
Mi amor dio su vida por nuestra tierra,
Coseré su velo con una hebra de mi cabello.
En batalla, deben haber dos hermanos;
uno para ser martirizado, otro que prepare el velo del primero.
Portas un denso turbante sobre tu calva
para ocultar tu edad. ¿Con qué motivo? ¡Estas casi muerto!
La vieja cabra buscaba un beso de mi abadejo
como quitarle un pedazo de carne del hocico a un hambriento perro.
Mi cuerpo es fresco como una hoja de henna;
verde por fuera; adentro, carne cruda.
¿Qué has hecho conmigo, Dios mío?
Otras han florecido, yo permanezco apretada como un brote.
Las viudas llevan dulces al altar de un santo.
Yo le llevaré a Dios palomitas, rogándole que mate al mío.
Mi cuerpo me pertenece a mí;
a otros su dominio.
En la prisión de Policharki, nada tengo que me pertenezca,
excepto el corazón de mi corazón que vive entre sus muros de piedra.
Estoy cansada de adorar flores exóticas,
Extraño los jardines de Sangin; eran pobres pero nuestros.
La separación trajo este tipo de pena:
Hizo de sí misma un mulla y a mí la ladrona del pueblo.
Que Dios destruya la Casa Blanca y mate al hombre
que envió misiles estadounidenses a quemar mi casa.
Bush, no te enorgullezcas tanto de tu carro armado.
Mi bomba remota, desde lejos, lo hará volar en pedazos.
Los drones han llegado al cielo afgano.
Las bocas de nuestros cohetes contestarán a su llamado.
Mi Nabi fue muerto por un drone.
Que Dios destruya a tus hijos, América, has asesinado a los míos.
Que Dios destruya a los Talibanes y termine sus guerras,
Ellos hecho de las mujeres afganas viudas y rameras.
Ven a Guantánamo.
Sigue el repique de mis cadenas.
Madre, ven a las ventanas de la prisión
Háblame antes de que vaya a la horca.
Por favor dile al guardia de la prisión
que no sea tan cruel con mi hijo, Allah Mohamad.
Hamid Karzai vino a Kabul
a enseñarle a nuestras niñas a vestirse en dólares.
Hamid Karzai envió a nuestros hijos a Irán
y los hizo esclavos de la heroína.
Separación, tu prendes fuego
en el corazón y casa de todo amante.

(Tradución de Gustavo Osorio de Ita para a revista Círculo de Poesía)

12/08/14

Sempre hai un lugar para a poesía (CXV)




El hombre ahorcado
Salim Yubrán  (1938). Poemas sin residencia definida (1970)
Un hombre ahorcado
es el mejor juguete,
la mejor distracción para los niños
que se ofrece en los zocos.
Pero no… No es en el zoco
donde se vende ya…
Se terminó hace días… No lo busquéis.
Que lo comprendan vuestros hijos:
Se terminó hace días.
¡Ay, almas de los muertos
en los presidios nazis!
No es un judío en Berlín
ese hombre ahorcado.
Es un árabe de mi pueblo, como yo,
ese hombre ahorcado,
al que ahorcan vuestros hermanos…
Perdón… Al que ahorcan las sombras de los nazis
en Sión
¡Ay, almas de los muertos
En los presidios nazis!...
¡Si supierais, vosotras!... ¡Si supieras!...


Carnet de identidad
Mahmud Darwish (1941-2008). Once astros (1992)
Escribe
que soy árabe,
y el número de mi carnet es el cincuenta mil;
que tengo ya ocho hijos,
y llegará el noveno al final del verano.
¿Te enfadarás por ello?
Escribe
que soy árabe,
y con mis camaradas de infortunio
trabajo en la cantera.
Para mis ocho hijos
arranco, de las rocas,
el mendrugo de pan,
el vestido y los libros.
No mendigo limosnas a tu puerta, ni me rebajo
ante tus escalones.
¿Te enfadarás por ello?
Escribe
que soy árabe.
Soy nombre sin apodo.
Espero, pacientero, en un país
en el que todo lo que hay
existe airadamente.
Mis raíces,
se hundieron antes del nacimiento
de los tiempos,
antes de la apertura de las eras,
del ciprés y el olivo,
antes de la primicia de la yerba.
Mi padre...
De la familia del arado,
no de nobles señores.
Mi abuelo era un labriego
sin títulos ni nombres.
Mi casa es una choza campesina
de cañas y maderos,
¿te complace?...
Soy nombre sin apodo.
Escribe
que soy árabe
que tengo el pelo negro
y los ojos castaños;
que, para más detalles,
me cubro la cabeza con un velo;
que son mis palmas duras como la roca
y pinchan al tocarlas.
Y me gusta el aceite y el tomillo.
Que vivo
en una aldea perdida, abandonada,
sin nombres en las calles.
Y cuyos hombres todos
están en la cantera o en el campo...
¿Te enfadarás por ello?
Escribe
que soy árabe;
que robaste las viñas de mi abuelo
y una tierra que araba,
yo, con todos mis hijos.
Que solo nos dejaste
estas rocas...
¿No va a quitármelas tu gobierno también,
como se dice...?
Escribe, pues...
Escribe
en el comienzo de la primera página
que no aborrezco a nadie,
ni a nadie robo nada.
Mas que, si tengo hambre,
devoraré la carne de quien a mí me robe.
¡Cuidado, pues!...
¡Cuidado con mi hambre y con mi ira!


Con los dientes
Tawfiq Zayyad  (1922-1994)
Con los dientes.
Defenderé cada palmo de tierra de mi patria.
Con los dientes.
Y no aceptaré otro en su lugar.
Aunque me dejen
Colgando de las venas de mis venas.
Aquí sigo.
Esclavo de mi afecto… A la cerca de mi casa.
Al rocío… Y a la frágil azucena.
Aquí sigo.
No podrán derribarme
todas mis cruces.
Aquí sigo.
Teniéndoos… Teniéndoos… Teniéndoos…
En mi regazo
Con los dientes.
Defenderé cada palmo de tierra de mi patria.



Mil
Ibrahim Tuqán (1905-1941)
Hay un número negro que no es trece,
pero que le supera en fechorías:
Es el número mil. Nunca se ha golpeado
con tanta y tanta saña a Palestina.
Hay un millar que emigra... Otros mil que se
escapan...
Y mil turistas que entran, sin retorno.
Hay mil salvoconductos, y también mil maneras
de aliviarles todos los obstáculos
Y en la mar hay millares... Parece que sus olas
están todas cargadas de navíos.
¡Ay, hijos de mi pueblo!
¿Tal vez después del sueño se despierta?
¿En esta densa sombra habrá algún rayo?
¡Por Dios, que no lo sé! Y así, desesperado,
¿clamaré por Amín o invoco a Rágueb?

07/08/14

Samaher Tiba

A realidade palestina sen palabras. Porque sobran:

30/07/14

Comparacións históricas

Israel creou o Inferno. Este chámase Palestina. Chama a atención que procure este inferno un pobo que viviu o seu. Fotografías lastimosas que nos amosan a similitude histórica e que nos lembran que nada aprendemos da Historia. Humillación con detencións, torturas, asasinatos... é o poder israelí que día a día pretende acabar cun pobo que chora a perda constante dos seus.

A Franxa de Gaza ten un tamaño similar a Lugo, onde viven uns 100.000 habitantes. En Gaza, 1,7 millóns de persoas, cal escudo humano xa que calquera bomba ten moitas probabilidades de matar civís. Os nenos viven traumatizados polo terror. Como senón?




 
.- Tempos previos :

Xudeus en Varsovia a finais dos 30
Palestina, primeiros anos da década dos 40


.- Primeiras redadas e detencións:

Redada en Varsovia, a final dos anos 30

Detencións de palestinos en Ramala, Cisjordania, 1948


.- Confinados tras un muro:

Muro do Gueto de Varsovia, 1941

Muro de Gaza



.- Aumento da represión:

Detencións masivas en Varsovia primeiros anos 40

Prisioneiros palestinos en Jerusalén, na guerra do 67


.- Control de infraestruturas:

Auga racionada no Gueto de Varsovia

Israel controla o suministro de auga potable e de enerxía na Franxa



.- Túneles para o contrabando e a subsistencia:

Gueto de Varsovia, anos 40

Túnel en Gaza


.- A fame como instrumento de tortura:


Comida racionada no Gueto de Varsovia

Reparto de comida en Gaza por organizacións humanitarias


.- Distintivos identificativos:


Xudeus identificados por triángulos en Varsovia


Marcados tras ser detidos no campo de refuxiados de Tulkarem 


.- Férreos controis de tránsito:

Varsovia anos 40

Control militar en Jerusalén



.- Edificios civís destruídos:

Gueto de Varsovia anos 40

Hospital de Gaza, 2014


.-  A morte a sangue frío:

Varsovia

Catro nenos asasinados desde un barco israelí nunha praia de Gaza, 2014


.- A rebelión:

Grupo de resistencia xudía no Gueto de Varsovia en 1943

Milicias de Hamás en Palestina

.- Paisaxe final:

Gueto Varsovia

Franxa de Gaza
Vía

29/07/14

We Will Not Go Down

 Unha canción de esperanza para Palestina, de Michael Heart:

 

Destrución con arte




Artistas palestinos converten as columnas de fume que levantan as bombas israelís sobre as súas casas en obras de arte que reflicten soños, historias ou desexos.
Bushra Shanan, residente en Hebrón, afirma que é unha forma de que os palestinos poidan contar as súas propias historias, e que detrás dese fume segue habendo vida.




































28/07/14

Hug a terrorist


'Hug a terrorist' (Abraza a un terrorista) é o lema empregado nunha campaña canadiana para denunciar as mortes de inocentes en Gaza por parte de Israel.


Vía

20/07/14

Sempre hai un lugar para a poesía (CXIII)

Poemas dende Palestina:

19/07/14

Gaza: O que Israel non quere que se vexa

 http://i2.wp.com/blog.periodismoalternativo.net/wp-content/uploads/2014/07/ScreenShot0193.gif

Vía

14/07/14

Zebda-Una vida menos-(Une vie de moins)

Vino no Facebook de Xina Vega:

Je suis né dans un pays qui n'existe pas,
Je suis né sur une terre qui n'est plus à moi.
Une terre occupée, une terre piétinée,
Une terre autonome sur le papier


13/07/14

This Land Is Mine

 Vía

 Tamén podedes ler este artigo de Eduardo Galeano sobre GAZA.

21/12/12

O muro de Belén

Israel segue a construír un muro para afogar aínda máis a Palestina. Non esquezamos estas atrocidades.













Vía

17/12/12

Sen xustificación




27/11/12

Over my dead body

"Over my dead body" ("Sobre o meu cadáver") é o título do cadro da artista Mona Hatoum. Esta aparece representada de perfil mirando, con altivez, un soldado de xoguete  que se atopa sobre o seu nariz, tan molesto como se dunha mosca se tratase.
A mensaxe é clara e contundente;  a guerra e a opresión  son realidades cuxa importancia non debe reducirse.  Por desgraza, no mundo no que vivimos, os conflitos existen en numerosas partes do mundo e atínxennos a todos e a todas.

Mona Hatoum naceu en Beirut no seo dunha familia palestina. É unha das artistas máis recoñecidas no panorama artístico contemporáneo.

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.