Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

27/04/17

Arroz con leche

Fermosísimo poemario de Natalí Tentori que recibiu o IX Premio Internacional Ciudad de Orihuela de poesía para niños que publica Kalandraka coas ilustracións de Elizabeth Builes: Arroz con leche é un conxunto de poemas tenros e liberadores, poemas de solidariedade e lirismo que traspasan fronteiras para xogar co lectorado e a súa fantasía, a maxia do intanxible, daquilo que non se pode ver a pesar de estar aí, a maxia de tecer con fíos invisibles teas de cores imposibles que non precisan rima para ganduxar ouro coas palabras. E precisamente chama a atención que os poemas, para a ifancia, non teñan rima, algo que fai que gañe puntos dende o meu punto de vista. Porque incide en destacar os elementos que conforman cada poema, resaltar esas cousas cotiás que se mencionan neles, a figura feminina como vínculo, o ritmo do léxico que nos levas a terras afastadas, a natureza como protagonista de imaxes que trazan retratos que traspasan a fronteira dos bocetos, a cor, reivindicada polas ilustracións lenes, suaves, delicadas, sensibles.
Universo feminino:

Arroz con leche
yo quiero encontrar
a una compañera
que quiera soñar

que crea en sí misma
y salga a luchar
por conquistar sus sueños
de más libertad.


 

Girls of Paradise

Nunha semana, 600 homes que chamaron para pedir ao sitio Girls of Paradise (web www.girlsofparadise.sex) "os servizos dunha acompañante" souberon que todas esas mulleres elixidas estaban mortas, asasinadas por outros clientes. 
O sitio web é ficticio, e é parte dunha demoledora campaña dunha organización que traballa para abolir a prostitución. 
Pero esas mortes non son ficticias. Eran mulleres reais que foron asasinadas.
Aquí tedes mási información.



26/04/17

Nunca mascotas

Paula Carballeira achégase a un novo mundo poética a través da editorial Galaxia con Nunca mascotas, defendendo o punto de vista animal que non ten por que servir como "mascota" dos humanos posto que eles teñen a súa propia dignidade e independencia. Por iso o libro é unha reivindicación da liberdade, tanto persoal como colectiva. Unha liberdade tan necesaria como a existencia de leis xustas. Eu, non sei por que, pensei inmediatamente na maternidade subrogada, porque esas mulleres que "aceptan" levar no seu ventre o aluguer dun neno, non ten a liberdade necesaria para decidir, pertence a alguén, ou a algo, neste caso á necesidade de supervivencia. Por iso pareceume que o de "nunca mascotas" era unha metáfora especial, un sinónimo de desexo de liberdade, unha advertencia de que ninguén pode ser propietario doutro ser vivo. O feito de que o título escollido sexa feminino tamén me leva á loita pola igualdade. Paula Carballeira xoga coas palabras e cos recursos, procurando unha reflexión agochada tras emocións ou sentimentos. Nesta reflexión a liberdade é o punto principal a acadar.
Os poemas están protagonizados por animais de todo tipo: insectos, paxaros, peixes, mamíferos... e con eles como representates paseamos por unha sociedade dominada pola soidade, o medo, a discriminación... pero nesta sociedade, aínda así, queda espazo para a parte positiva: a tenrura, a amizade, a esperanza.
Así é a vida real, contraditoria.

O día a día do racismo

Seguramente, non sabemos que estamos a falar dun xeito racista. Moha Gerehou explica neste vídeo a orixe racista destas expresións que se utilizan a cotío.


25/04/17

Ernesto e Celestina, músicos da rúa





A editorial Kalandraka achéganos este álbum de Gabrielle Vincent titulado Ernesto e Celestina, músicos da rúa, un libro que forma parte dunha colección de trinta libros con estes dous protagonistas, Ernesto, un oso un tanto refunfuñón e a pequena rata Celestina, orfa acollida polo oso. Dous personaxes diferentes que saberán convivir grazas a esas diferenzas e que neste libro apreciámolas nas actitudes que toman ante un problema concreto e cotián: ela é todo optimismo e iniciativa mentres que el representa o pesimismo e a covardía. Pero o que destaca é a tenrura co que se trata todo o conxunto, e como a amizade e a xenerosidade que esta conleva son as verdadeiras artífices dunha perfecta convivencia e dun amor especial que destilan nas emocións do relato, un relato adobiado por ilustracións brillantes realizadas en acuarelas.



 

"Bogotá, Bacatá, yo que sé..."

Sen diálogo, só coa xustaposición das primeiras imaxes captadas dende hai cen anos da capital, Juan Andrés Rodríguez amosa o pasado da cidade nesta curta documental: a natureza virxe, as faces dos colonizadores, a construción da urbe... unha reflexión sobre a orixe da cidade e as persoas que nela viven.
Vía


24/04/17

Leer en corto

Storia dell'Umanità

Ilustracións de Milo Manara para representar a historia da Humanidade, ou sexa, do patriarcado, do machismo e da cosificación da muller: guerras para conseguir máis sexo, máis guerras para xerar riqueza para ter máis sexo...
Visto en Cultura Inquieta.











23/04/17

Una cita de mierda

Director: Roberto Montalbo
Guión: Mateo Garlo
Actores: Natalia Rodríguez e Alfonso Bassave
Curta finalista do premio Self Bank -Hazlo a tu manera- da pasada primavera.


A cazadora de estrelas

María Canosa está a se converter nunha das grandes da nosa LIX. Coido que pouco a pouco ten ido mellorando e converténdose nunha boa escritora que sabe redondear os libros dirixidos á rapazallada. Volve a demostralo arestora con este libro que publica Xerais (ilustrado por Dani Padrón), e que curiosamente foi Finalista do Premio Merlín de Literatura Infantil nos anos 2015 e 2016. Ou sexa, estivo dous anos seguidos entre os tres primeiros. E non é de estrañar (lembremos que tamén o foi no ano 2014 con Rubicundo, para min o seu mellor libro), xa que A cazadora de estrelas ten unha como protagonista unha moza afouta que non precisa de ninguén para saber que a honradez é o ben máis prezado que temos e que debemos defendelo por riba de todo. Tamén hai, subrepticiamente, outros temas de interese agochados na narración, curta, que temos diante: a sociedade patriarcal e a aparencia pululan entre as liñas que María Canosa deita sobre ese mundo fantástico que nos describe. Un mundo que pode non resultarnos alleos xa que tamén hai que loitar contra unha trama de corrupción e a envexa que calquera ser humano pode sentir.
De certo, un libro que vai gustar a nenos e nenas.

Non á violencia contra as mulleres (DXIII)




Aranya Johar recita un poema contra o machismo e o abuso sexual na India.
Unha iniciativa chamada "UnErase Poetry" propón difundidr polo seu país o "spoken word", un xénero poético vinculado á oralidade, ao ritmo e á memoria, é unha platafomra para expresar emocións e sentimentos sobre temas significativos.
«El primer chico que cogió mi mano dijo
los chicos no queremos saber nada de vaginas sangrantes
y mi joven yo pudo oler la misoginia
las vaginas solo valen para ser folladas,
los pechos solo valen para ser chupados,
las bocas solo valen para chupar».
«Cuando tenía 12 años los tirantes
de mi sujetador fueron sexualizados.
Al mismo tiempo, no teníamos malditos derechos sexuales.
Mi tía fue violada por su marido
pero la violación marital está bien».





 

22/04/17

Dernier Acte

Dernier Acte from Chabrier Daphné on Vimeo.
 
Vía

Mi querido gatito


Unha vez máis, é a editorial Barbara Fiore a encargada de nos traer o mundo máxico e poético cheo de cor de Jimmy Liao con Mi querido gatito, un libro que fala de soidade dende o punto de vista gatuno; un punto de vista moi humanos pois as palabras serven para nos transmitr o que é a tristura dun xeito poético. Jimmy Liao ten esa capacidade que observamos en moitos dos seus libros: con el sentimos empatía ata por un animal que nos podería deixar máis ou menos indiferentes. Pero el sente un amor especial cara a eles e nós canda el coa súa lectura.









s/t

Publica a editorial Xerais o III Premio de Poesía Gonzalo López Abente, s/t de Emma Pedreira, un "S/T" do "sen terra" por estarmos ante poesía da desposesión e da perda, da morte e da morriña. Hai dor por non sermos quen de pór nome a aquilo que nos importa, aquilo que nos conmove. Ao seu carón, a memoria e o esquenzo, esa memoria que pode permanecer para sempre na escrita, para tentar que nunca pase ao lugar das sombras, a unha ferida permanente que non cicatriza. E para non esquecer, para gardar a memoria, para que as palabras flúan como flúe o "Eume", pema final, está este libro de poemas, que reconstrúe e evoca espazos, lugares, tempos, unha infancia case afastada e unha luz que ilumina os pasos arrincados da soidade, os pasos que marcan o camiño da vida, os pasos dados sobre os que non se pode volver doutro xeito que non sexa a palabra.

O exilio só existe con retorno.
O outro chámase olvido.

21/04/17

I Got That Flow

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.