Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

26/06/17

Videopoema

De todos os videopoemas que vén de realizar o meu alumnado quedo con este, de Helena Santalla e David de la Torre a partir dun texto de Estevo Creus:



Porque ti
tamén estabas enferma
dalgún xeito
coma a casa

miles de termómetros de febre
e de torturas

eu sabíao
sabíao polo tacto

non preguntes

sabíao por como respirabas
sabíao polas ondas e os outros arrecifes
sabíao por ti
e por min
e por como chorabamos abrazados despois de xogar a destruirnos.


inocentemente abrazados

ulindo a landras

abrazados coma un tigre.

25/06/17

Non á violencia contra as mulleres (DXX)

Ni una menos. Por Cecilia Griffa

 Nos Queremos Fuertes 
Querémonos Fortes


21/06/17

En clave de igualdade

Un proxecto que comezamos este último trimestre con solución de continuidade: pretendemos cambiar esas letras machistas que o noso alumnado e a sociedade canta sen pensar -queremos crer-, sen saber o que se di.
Todo xurdiu cando un día na biblioteca achegáronseme dúas alumnas de 4º para ensinarme un vídeo. "Profe, vas flipar", e si, flipei. Así que logo comentando en clase a letra e o vídeo da canción, comezaron a ensinarme moitas outras, e pensei que algo deberiamos facer.
Aquí estamos. Isto é un comezo.

Estas cancións que hoxe presentamos son tres que o noso alumnado escolleu para variarlles a letra por unha de igualdade, reivindicativa:

.- Eu son feminista, sobre a "mítica" Te compro tu novia:




.- Eu son miña, sobre "Eres mía":




.- Xices de igualdade: sobre a letra da famosa canción "Corazón de tiza" de Radio Futura.


Un mundo propio

En Libros del Zorro Rojo convídanos a maxinar o noso propio mundo con este álbum de Laura Carlin chamado inequivocamente Un mundo propio, ese que se afasta da realidade para ser máis fermoso, máis amable, máis habitable, máis amigable, máis imaxinativo, máis feliz. Non é tan difícil conseguilo, só temos que deixar voar o pensamento e colle un lapis para deseñalo. E para isto, pasearemos primeiro polo propio mundo da autora, que nolo amosa sen complexos. Así, utilizará diferente técnicas, dende a fotografía ata o collage. Só temos que nos poñer mans á obra. Non é tan difícil fuxir do gris para recorrer a aquela cor que queiramos. Chega con nolo propór.




Ocac Chile - Basta de acoso callejero

20/06/17

El pueblo durmiente

Rebecca Dautremer publica en Edelvives El pueblo durmiente, un álbum máxico, un soño da autora-ilustradora, que se inspira en "A Bela Durminte" para contarnos como un príncipe e o seu criado chegan a un lugar onde todo o mundo leva durmindo máis de cen anos; a que se deberá?; como soucionalo? Será un encantamento, unha maldición, un feitizo? Ademais, desta referencia, hai outras á literatura popular francesa polo camiño. Así pasearemos polo barrio de Montmartre de fins do século XIX, lugar bohemio e alegre.
Por suposto, o libro é unha xoia tamén pola edición, como adoita facer Edelvives, en grandes dimensións.



19/06/17

Meter o título

O outro día faleivos dunha actividade que estabamos a realizar: facer fotos dos lombos dos libros para facer poemas, os "Poemas titulados".
Pois ben, hoxe quero amosarvos algúns traballos que realizamos grazas a unha idea que me deu a Banda dos Cueiros de Gondomar cando os escoitei na illa de San Simón o día da entrega dos Premios Xerais: eles cantaron unha canción con títulos de libros de Agustín Fernández Paz. Así que a partir de aí, propuxen facer poemas con títulos de libros. E hai cousas ben acaídas que podedes ver no blogue da biblioteca. Aquí deito uns poucos exemplos:


Naquela LONGA NOITE DE PEDRA,
Á LUS DO CANDIL,
percorrín un CAMIÑO PERIGOSO
coa sombra dun ANXO NEGRO,
para chegar a ONS.
TODO É SILENCIO,
só se escoitaban AS VOCES BAIXAS
no CEO DOS AFOGADOS.
Pero no FARO ESCURO
brillaba unha CHAVE DE OURO,
e alí, estaban OS DOUS DE SEMPRE,
REO e MATILDA,
mortos no CAMPOSANTO.
E eu guiada por UNHA ESTRELA NO VENTO,
busquei REFUXIO.
O meu nome é GÁRGOLA,
e veño a OBABAKOAK
para FUXIR
dAQUEL LUGAR.


Ou estoutro:


Game over,
todas as horas roubadas na expedición do Pacífico.
Un videoxogo case perfecto,
onde percorrín un camiño perigoso
seguindo unha estrela no vento.

O faro escuro,
tamén chamado a casa da luz,
alzábase nun cume de neve interminable.
Ó descenso do derradeiro ocaso,
só queda á lus do candil
para atravesar a sombra cazadora
onde todo é silencio.

Aparecen sete caveiras
xunto con sete palabras e, detrás,
o anxo negro posuidor dunha chave de ouro,

                       A chave da Atlántida.

 Ou só con títulos de Álvaro Cunqueiro:

Na Cociña galega
utilizamos Herba aquí e acolá,
é coma unha Escola de menciñeiros,
para Xente de aquí e de acolá,
para Merlín e familia
ou para Os outros feirantes.

Na Cociña galega
sempre houbo Tesouros novos e vellos,
sempre foi coma a noite,
xa que A noite vai coma un río,
ou coma un Mar ao Norde.

Pero esta cociña,
nunca valeu para a Dona do corpo delgado,
ou para O incerto señor Don Hamlet, Príncipe de Dinamarca.

O que é algo que debemos apreciar.

18/06/17

Querida tía Agatha




Namorei de Beatriz Martín Vidal dende que a descubrín en Birgit, un deses libros imposibles de esquecer e que debería ser obrigatoria a súa pertenza. Dende aquela, tento seguila. Así que cando onte recibín unha desas caixas emocionates chea de álbums ilustrados, desta volta da editorial Thule, só collín este libro (os exames e a fin de curso están a me afogar): Querida tía Agatha. Que auténtica marabilla! 
Tres mozas que quedan soas mentres a tía viaxa e que deberán medrar e aprender, dentro dunha fantasía imposible, a vivir. E isto xa dende a propia portada, na que comeza a carta que as tres mozas escriben contando á súa tía as peripecias polas que pasan. Pero o importante é a forza das ilustracións -semellantes aos cadros dos impresionistas-, que nos contan a súa propia historia, ou que non regalan a súa interpretación das palabras. 

Querida tía Agatha: Espero que estés disfrutando del viaje Por aquí todo va bien. Estamos cuidando unas de otras, y también de la casa.




Non á violencia contra as mulleres (DXIX)

Curta que fala da violencia de xénero dende o xénero de terror:


17/06/17

Swan division- Joy Division & Swan Lake mashup



Vía

La familia de la vajilla impar

Catalina González Vilar e Isabel Hojas levaron o V Premio Internacional de álbum ilustrado 2016 Edelvives con La familia de la vajilla impar, un simpático álbum que narra como van desaparecendo as pezas da vaixela, igual que os membros dunha familia collen diferentes voos para seguir coas súas vidas. O texto conta pezas e rectifícase a si mesmo cando estas van ou rompendo ou desparecendo. E é que nas familias as vaixelas nunca están enteiras. Non si?  E ao mesmo tempo, cando unha vaixela leva moitos anos canda un, tamén sentimos que pode contar a nosa historia, esa historia familiar que vén dende moi atrás. E cando conta esa historia, tamén lembramos que non hai ningunha historia perfecta, que sempre nos falta alguén, como falta algunha peza.
Asemade, as ilustracións propoñen un xogo lector, procurando as ilustracións das pezas da vaixela que se nomean e facendo un traballo de investigación: como desapareceron esas pezas? Dá para mirar e remirar.




15/06/17

El globo rojo en la lluvia

Encántame Ricardo Siri, ou sexa, Liniers. Gústanme especialmente os seus personaxes, Enriqueta e o gato Fellini, e o amor pola lectura que desprega nas súas tiras. Na editorial La casita roja podemos atopar este libro del, El globo rojo en la lluvia, un cómic para primeiros lectores que está protagonizado por dúas nenas, Matilda e Clementina, que aproveitan o lecer dos sábados para pasalo ben. E vaia se o pasan! Tanto que son quen de nos contaxiar da súa ledicia infantil, do vitalismo propio da infancia, e mesmo da sinxeleza propia das aventuras desta etapa.



14/06/17

Damned Writers

Precioso este álbum de Ángel A. Svoboda que presenta a editorial Bululú: Damned. Writers. 23 autores de culto é o que indica o seu título tal cal: unha listaxe de 23 autores que debemos ter presentes e que ademais salientan por algún detalle que pode ser nimio, que pode ser unha ferida, que poder ser unha tormenta agochada nunha paz inexistente. E todo isto, ás veces, déitase sobre a obra, sobre o escrito, sobre o que o lectorado pode ler despois, mesmo séculos despois. Svoboda propón unha "Beizón" e unha "Maldición" sobre cada autor ou autora escollida, ademais dunha listaxe coas súas obras máis importantes. Nestas páxinas están a nosa Rosalía, as irmás Brönte, Wilde, Lovecraft, Dickinson ou Kafka.


Poemas titulados

O meu alumnado anda a facer esta actividade que me encanta: facer poemas cos títulos dos libros. Están saíndo cousas ben fermosas. Aquí vos deixo algún exemplo, pero no blogue da biblioteca do IES Laxeiro podedes atopar moitas máis:










13/06/17

Sempre hai un lugar para a poesía (CXLVI)

Poema de Emma Pedreira que obtivo o IV Premio Internacional de Poesía Jovellanos, 'El Mejor Poema del Mundo',


 Lista da compra da viúva


Na lista da compra só hai cousas para min.
Non coitelas, non arrebatadas ameixas e infusións contra doenzas inventadas.
Non hai pan exótico para queimar nunha tixola mentres ti e mentres eu,
non hai caprichos para desfacérseche na lingua.
Nin tabaco para o despois.

Na lista da compra só hai aire e sombra,
ítems dos que eu preciso,
e xa non gasto en comer nin en chorar,
xa non tatúo nada na porta da neveira nin escollo lugares en mapamundis contritos para fixar aquí fomos/ou non/felices.
Na miña lista da compra volven mesturarse os meus dez anos cos meus oitenta.
Hai panos do naris e algodóns e doces polos que doo entre bágoas, entre moas.
Na lista da compra volve haber cousas que fai tempo que non.  Tiritas e suturas, contencións para o desangrase. Fío para o desgarro, xeo para as feridas.
 Xa me vou esquecendo de luxar as lúas das uñas con canela e curry, xa non me sinto na danza da fritura e da noite e xa non elixo a froita por como se pareza a súa pel á túa,
afundindo  as miñas xemas dos seus extremos.
Volve haber cigarros, tapóns para os ollos, pinturas para recalcar os meus poros lacazáns, e etiquetas nas que marcar cada lugar de min que non se pode tocar máis.
Volve haber pintalabios que non me arrincarás a beixos, maquillaxe para este último golpe (que irá mudando a súa cor como o plátano maduro), panos de papel para desbordamentos, masilla para as miñas fendas de ruína.
E compresas.
Porque esta mañá -probablemente- perdemos a última oportunidade
de ser os terribles pais
dunha indómita nada.

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.