Las chicas de negro

Collín este libro sen saber moi ben por que, pero a verdade é que a súa lectura non só foi amena e entretida, senón que foi tan lene que nin me percataba do doado que era pasar as páxinas. Las chicas de negro de Madeleine St John, publicado por Destino, non é un libro que permanecerá na memoria, non é deses libros que deixan pegada nin que recomendas encarecidamente, pero resultoume unha lectura agradable que me sorprendeu porque está ben escrita e porque nos retrotrae a un tempo pasado que nos resulta tremedamente afastado e a un lugar tan descoñecido como Sidney. Un libro cun encanto especial, simple e eficaz para a evasión.

L'Opéra Imaginaire

Títulos que contan

Despois de recibir un vídeo que me gustou moito (anónimo, non atopei a autoría), pensei que sería un bo exercicio literario para o alumnado: construír unha historia a partir dos títulos dos libros. Xa antes facían poemas cos lombos, pero claro, estabamos no instituto e era máis doado....

Probei a facer un... O malo vai ser colocar todos estes -e outros que non utilicei- no seu andel correspondente. A ver se teño tempo!!!

Espero que vos guste.

Rozalén - Aves Enjauladas

Guadi Galego - Xente Confinada

Cedeira (Guadi Galego e Banda Artística de Merza)

El amigo

Unha amiga recomendoume este libro xa hai tempo, e foi agora cando tiven azos para lelo. Sigrid Núñez publica en Anagrama El amigo, un libro que semella un exercicio de autoaxuda para sobrelevar a dó (a inesperada perda do seu amigo provocará unha especie de "perplexidade perenne") e que ao mesmo tempo é unha cita continua doutros libros e doutros autores, de filmes (boto de menos unha bibliografía final!). Unha relación entre unha moza e un can vello que herda da morte do seu mellor amigo que serve para reflexionar sobre a vida, o amor, o sexo, a amizade, a perda, a literatura... Polo libro desfilan citas literarias, pensamentos literarios, cursos de escritura, consellos, metaliteratura e reflexións sobre os animais de compañía. Arredor deste animal de compañía, do can chamado Apollo, escríbese o libro, un libro no que o único nome propio que aparece é o do can, xa que todos os personaxes humanos non o teñen. Quizais para resaltar que os animais non teñen certos defectos propios dos humanos como a envexa ou a vaidade, e quizais por iso nos avantaxan; iso si, senten tantas emocións coma nós. Amar os animais é normal.

O libro procura unha vibración no lectorado especial, de xeito sinxelo, e resalta por introducir unha perspectiva diferente para explorar os vínculos afectivos.

Coronavirus: un desafío ao noso modelo social

Fala Fernando Valladares, membro do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), quen explica con simpleza moitas cuestións relacionadas co coronavirus e as pandemias en xeral, ao tempo que incide na importancia esencial da biodiversidade para a nosa saúde e para a nosa supervivencia como especie.

La vida verdadera

Encantoume. Unha lectura intensa, aceda. Adeline Dieudonné deita en La vida verdadera, publicado por Salamandra, a voz dunha nena anónima, xa que dela nunca saberemos o seu nome, durante seis anos. O maltrato, a violencia de xénero, é a base da historia. O terror cotián na vida familiar. Inmensamente duro. A violencia está latente en todos os capítulos do libro, en cada páxina, en cada acontecemento. A violencia como forma de vida e as diferentes respostas que se pode ter ante ela: a da nai, a de seu irmán, a dela. Escenas que encollen o corazón e que nos fan preguntarnos como pode existir tanta crueldade no ser humano; pero sabemos que si é posible, que non cómpre ler un libro para sabermos que existe. O ambiente é igual de gris, como gris é a tristura e o abandono das súas páxinas. Paralelamente, o maltrato animal, como espello e reflexo, ou mesmo como fío condutor, porque son camiños paralelos: a maldade en ambos estadíos.

Unha pequena xoia.

Mother nature

Música de Hans Zimmer

Lava

Corentena con arte

Hair love

 Vía:
https://culturainquieta.com/es/cine/item/16468-hair-love-el-corto-ganador-del-oscar-que-nos-ha-robado-el-corazon.html

Sempre hai un lugar para a poesía (CLX)

¿Y tú? ¿Qué harías?
¿Hasta dónde llegarías?
¿Hasta dónde caminarías con los pies cansados?
Si oyeras mañana las bombas caer,
no muy lejos de tu casa.
Si al principio no querías creerlo,
pero ya tu vecino perdió a sus hijas
cuando el techo de su hogar se las tragó.
¿Qué harías?
Si te dijera: “Papá tengo miedo”
¿Acaso no matarías dragones? ¿Conquistarías castillos?
¿Escalarías montañas? ¿Desafiarías imperios?
Si ahora mismo supieras
que vienen a buscaros,
¿No agarrarías dos mudas, la documentación,
el dinero, un peluche -porque no pesa y cabe en su mano-
comida y agua…?
Piensa deprisa.
¿Echarías a andar?
¿Y cuánto andarías?
¿diez kilómetros, cien, mil?
¿Y si lloviera?
-“Papá tengo frío”.
Y su ropa está empapada.
Sus manitas frías.
-“Papá tengo hambre”.
Ya ni sientes los brazos de cargar,
se hace de noche.
Y ese calor de tu abrazo
que siempre creíste suficiente,
inagotable,
invencible,
No sirve.
se queda pequeño ante el frío del mundo.
Y llegas a la frontera.
Pero no te abren.
Porque eres invisible.
Piensas que a tu hijo lo verán, ¿cómo no lo van a ver?
Sería como no ver el cielo.
Pero no.
Sois muchos y las masas no tienen nombre.
No sois bienvenidos.
No hay recursos.
Los de las cumbres hablan de entendimiento,
De soluciones, de diálogo internacional.
Mientras tú, tienes un diálogo muy distinto,
uno que nadie más puede oír:
Su voz pegada a tu oído,
como un beso invisible y tibio:
-“Papá ¿cuándo vamos a llegar?”
-“Pronto, muy pronto”.
Mientes.
Porque quieres regalarle otra realidad.
Otro mundo posible.
¿Y tú?
¿Qué harías?


                                            Yolanda Rosado

Ochenta días

 Matthew Goodman conta en Ochenta días, publicada por Aguilar, a volta a mundo de dúas mulleres pioneiras, Elizabeth Bisland e Nelly Bly, mesturando realidade e ficción e conseguindo unha lectura interesante e atraente. Dúas mulleres arriscadas, visionarias para o seu tempo, intrépidas, que deciden facer unha viaxe contra o reloxo, contra o tempo, e contra a sociedade. E isto sucede en 1889, polo que asemade estas páxinas tamén nos achegarán o mundo do século XIX. Dúas mulleres que realizan unha carreira a contrarreloxo arredor do mundo que nos van ensinando o globo, o mundo polo que pasan: o ferrocarril dos Estados Unidos unirá o horario dese inmenso país, o poder oculto que chega a todas parte, a loita das mulleres por ir conquistando posicións masculinas en exclusiva... a historia e a xeografía de xeito ameno. 

De fondo, o inesquecible Jules Verne e os seus personaxis míticos.

Curiosamente, destas dúas mulleres unha fíxose famosa e outra non. As causas?

French Roast

Cómo ser feliz ?

Fíos Fóra. Historias de obreiras entre costuras e patróns

Por moi finos que sexan, detrás de tódolos fíos que nos rodean hai historias. As mulleres galegas que traballaron no sector téxtil dende os 60 foron a man de obra perfecta e cautiva para erguer unha industria xigante que agora se atopa deslocalizada. Este documental fai un nobelo do sector téxtil aquí e fóra, antes e agora. A historia repítese nos fíos doutros lugares, nos nós deste sistema.

Fíos Fóra. Historias de obreiras entre costuras e patróns from Illa Bufarda on Vimeo.

¿Qué me cuentas, Caperucita?

José Carlos Andrés González co ilustrador Éric Puybaret ofrecen unha nova versión da Carapuchiña en  ¿Qué me cuentas, Caperucita? publicado por Algar. Un libro que fala de cambios e ser un mesmo. O conto cambia o conto, as tradicións, racha cos estereotipos e desexa que non existan os roles impostos pola sociedade. Non esquezamos que a sociedade nos presiona, nos bombardea, nos ataca sutilmente e nos moldea. Ou iso pretende. Para que non o consiga temos que elixir o noso propio camiño, ter a liberdade par nos mover, para decidir.

Sembradoras de vida

SEMBRADORAS DE VIDA acompaña a cinco mujeres de los Andes peruanos en su lucha diaria por mantener una forma tradicional y orgánica de trabajar la tierra.
En la cosmovisión andina, las mujeres y la tierra están fuertemente interrelacionadas. Tanto el cuerpo de la mujer como la tierra son capaces de dar vida.
En un contexto actual de industrialización de la agricultura, el uso de pesticidas químicos y semillas genéticamente modificadas, son las mujeres quienes, conectadas a la tierra en sororidad, asumen el papel de protectoras.

Sembradoras de vida (2019) from HDPERU on Vimeo.