Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

05/12/16

Cómo el buen don Nicanor no fue rey ni emperador

Cada novo libro de poesía de Mar Benegas é unha celebración feliz, e non o é menos este, con ilustracións de Ximo Abadía publicado por Tres Tigres Tristes, un libro co que se colabora con Save the Children. Mar Benegas recupera un personaxe xa coñecido polo seu lectorado para falar de paz e facer un alegato contra das guerras, esas nas que os grandes prexudicados son invariablemente nenos e nenas; por iso, neste libro será a infancia a responsable da paz, de convencer de que calquera guerra é absurda e nunca nada é tan importante como para matar.
E se pensabamos que estabamos ante un libro de poesía... equivocámonos! Ao final, atoparemos unha adaptación teatral do texto.
Todo un luxo.


Les llegó una carta un día,
su fama le predecía:
«Vengan ustedes aquí
que esto es un sinvivir.
Nuestro país está en guerra
¡por una flor de canela!»

Machismo cantado

04/12/16

Mini Clásicos

 Unha ledicia celebrar a colección que vén de tirar do prelo Edicións Embora: trátase dunha serie de libros ilustrados para dar a coñecer os clásicos en formato álbum ilustrado, con tapas brandas e ilustracións que ocupan as dúas follas paxinadas; todos eles foron adaptados por Josep Antoni Fluixa e ilustrados por Sebastià Serra, traducidos do catalán publicados pola editorial Brumera.


 Os títulos que podemos atopar son:
.- A Odisea
.- Don Quixote da Mancha
.- A viaxe de Gulliver a Liliput
.- A illa do tesouro
.- Romeo e Xulieta
.- O mozo rei Artur
.- Frankenstein
.- Tirante o Branco
.- A volta ao mundo en 80 días
.- O chepudo de Notre Dame


Non os lin todos, empecei por este porque vimos de falar del en Literatura Universal. Coido que é un bo xeito de achegar estas grandes obras a nenos e nenas para coñeceren de xeito sinxelo libros importantes que quizais doutro xeito non chegasen a ler.

Non á violencia contra as mulleres (CDXCIII)

Campaña contra a violencia machista realizada en Portugal…

03/12/16

Parada de Autobús

La montaña de coral

NiñoCactus e Tommaso D'Incalci son os artífices deste álbum que publica La Fragatina: La montaña de coral é unha fermosa fábula sobre acadar os propios soños, sobre a amizade, sobre o imposible posible. Destaca tanto a dozura do texto como a das ilustracións, en cores delicadas e lenes, como o propio desexo da montaña que soña ser máis alta para poder ver o mar.




02/12/16

Un cuento del zorro

A ferida do vento

Publica Antón Riveiro Coello na editorial Galaxia a novela A ferida do vento, e fun convidada a presentala onte á noite en Santiago. Este é o texto:





Agasállanos o escritor cunha novela de iniciación, de espertar da adolescencia, de espertar á sexualidade, ao amor, á morte, ao oficio da escrita,  de espertar á vida, en fin, con cantos claroescuros que esta posúe, e tamén con toda a estrañeza que nos provoca este medrar –ou sobrevivir- día a día, mesmo na idade adulta. E faino ofrecéndonos un abano de personaxes que poboan o lugar que habita a súa infancia, Xinzo. Serán estes veciños os que conformarán un xeito de entender o mundo máis sensible, como é o deles, esa sensibilidade especial que teñen aqueles posuídos por un vento máxico, o da inocencia perpetua. A carón destes pasea asemade o escritor Carlos Casares, quen soubo ver en Antón a faísca da Literatura; non só convertido en personaxe literario (páxina 98 “Sempre pensei…”), senón tamén homanexeado mesmo no título, “A ferida do vento”, alusión clara a aquel “Vento ferido”. Un Casares que lle pediu na vida real unha galería de personaxes como os que agora temos aquí. E serán estes personaxes, coido, os que nos ofrecen -a pesar de seren “secundarios”- o verdadeiro arrecendo da novela: a sensibilidade que desprende en cada páxina é froito do respecto, do cariño; xunta esta, un humor lene, cariñoso, tenro, que fai que a lectura sexa pracenteira e amable.
Temos por tanto un título homenaxe e un xogo de habilidade con respecto á tolemia que en Xinzo é provocada polo vento, segundo a teoría do avó de Antón, personaxe tamén importante na lembranza da iniciación á vida; un avó peculiar que confirma que a herdanza xenética recibida ten moita importancia nas nosas vidas. Así pois, o noso escritor realiza unha tripla homenaxe: a Casares, á familia, e a Xinzo, lugar que xa habitara a súa novela “Casas baratas” e que coido ten un oco ben grande no seu particular corazón.

Procura Antón que o libro xire arredor dun amor perdido, unha morte prematura que é unha escusa, un motor que impulsa,  que dá pé a ese mundo que xira e que non se detén; un mundo que cuestiona a diferenza, e que o mozo que o mira quere comprender a través dunha ollada marcada por todo aquilo que ama: a música, a lectura, o cine. Ese motor que nos indica cal é o tema principal é novamente un artificio literario, un engano -ou un engado da novela-, posto que o argumento principal vén dado por esa galería de fascinación permanente que nos ofrecen os personaxes que un crítico literario chamaría “secundarios”;  personaxes que deixan de selo pola súa humanidade, ou pola súa normalidade, entendida como o respecto co que o autor os describe. Como non respectar unha persoa que dentro da súa tolemia decide sementar unha árbore cada vez que hai un nacemento? Que decide afastarse da morte para celebrar a vida? É marabilloso. É iso estar tolo? A min paréceme todo o contrario. Eu quedo con este tolo para celebrar a vida.

Quedo con el e quedo co avó, personaxe principal que nos envolve coa súa sensibilidade, co seu xeito de coidar da veciñanza, de ser respectado por todos. A el acode Casares para coñecer máis sobre esa vida “non formal” da vila e será nese momento cando o novísimo Antón participe do xeito narrativo que agora nos transmite: as palabras escollidas para dar forma e cor aos personaxes. Uns personaxes ditados por ese avó que coida de canto tolo pasea polas rúas de Xinzo.

PÁXINA 28: “Para min, o avó Mauro tamén é un lugar, un espazo de recreo. Con el nunca existe o fastío. Talvez polo que lle pasou, ou pola súa humanidade, ten unha paciencia e un punto de comprensión cos demais, non só cs tolos. E sempre o asiste esa chispa alegre e un nada alucinada coa que conta as cousas…”

Ou esoutro que avanza cada día dando as novas mundiais, ancorado nun pasado afastado que cuestiona o paso do tempo obxectivo que nos afoga coa súa prema; pero tamén hai un shériff da secreta, cun costurón na meixela, que leva con dignidade a súa profesión policial… Dignidade é palabra clave da novela, porque a escrita de Riveiro Coello manifesta constantemente ese respecto digno cara a toda a galería de personaxes arrolados polo vento limiao.

Así pois, o que nun principio semellaba unha novela da memoria da adolescencia, do espertar, convértese abofé nun escenario polo que pasean devagar diferentes personaxes que o mundo da cordura na que estamos instalados (que remedio) tilda como TOLOS; Antón escolle que a súa propia historia, a intrahistoria, se dilúa para dar paso a aqueles que, de seguro, nunca terían o seu lugar na historia; el sabe firmemente que si o terá, xa que o seu nome está na nosa historia literaria; por iso agora prefire  esmorecer e dar voz a aqueloutros que nunca a terían se non fose por el. E non só a eles, habitantes tolos de Xinzo, senón a aqueloutros que conviviron en moitos outros lugares do noso país. Estou certa de que a medida que calquera persoa de mediana idade enfocará a súa vila para lembrar el ou ela tamén aqueles tolos dos que se falaba na súa casa cos seus alcumes identificativos.

“No  pasado había nas vilas seres que eran recordados por algo senlleiro que os facía diferentes e inesquencibles, persoas que adoitaban figurar no cadro distintivo do “tolo común” e que, nos máis dos casos, hoxe pasarían desapercibidos cunha medicación axeitada”.

01/12/16

Babar. Todas las historias

Babar. Todas las historias é un volume que recolle os seis libros do elefante Babar, ese animal inesquecible creado por Jean de Brunhoff, libros publicados dende 1931 ata 1937 e que agora nos trae Blackie Books con prólogo de Maurice Sendak, quen destaca valores como o optimismo, a procura da felicidade, a responsabilidadea dun protagonista ilustrado dun xeito ben sinxelo, aparentemente. Ademais, hai un apartado con bosquexos, edicións orixinais e fotografías dos Brunhoff. Boto de menos que o libro non teña un maior tamaño, xa que a min, particulamente, gústanme os álbums ilustrados de gran tamaño, e coido que esta edición gañaría moito de facer máis grande, e non como un libro máis. 
Pero agardo a que dea a coñecer mellor as súas deliciosas historias.


Crer nos demais

En ocasión, unha frase pod fundir ou aupar unha persoa. Animar a quen nos rodea é imprescindible para unha loita cotiá e para chegar a calquera meta posible.


Visto aquí.

30/11/16

Aria for a Cow

Curta animada sen palabras:



Vía

Me llamo Lucy Barton

En Duomo ediciones podemos atopar este libro de Elizabeth Strout titulado Me llamo Lucy Barton que tanta sona ten e que a min, non podía ser doutro xeito con tanta expectativa creada, defraudoume. Está ben, conste, pero o xeito da narración resultoume demasiado fría para o contido que nos propón. Recoñezo que nesa friaxe radica asemade o seu éxito e o seu valor, pero non me acaba de convencer esa desmedida distancia que é capaz de asumir a narradora protagonista con respecto de si mesma e de todo canto lle está a acontecer. Esa estraña relación coa súa nai e os diálogos que manteñen, esa estraña relación co marido que apenas a vai ver... non sei; resulta ata de incómoda lectura. Porque semella que tan só quere indicar sentimentos, apuntalos e non profundar neles; encadea anécdotas sen deterse nelas, pinta velados rasgos do cotián; ou sexa, parec ofrecernos así un mundo imperfecto e inacabado. E si, é así. Pero non consegue chegar ao corazón lector por esa frialdade que amosa continuamente. Aínda que, de seguro, esa é precisamente a opción escollida.
Por iso coido que non brilla, que non emociona, que non chega.
Recoñecendo que é unha boa novela.

Éramos raros, los de nuestra familia, incluso en aquel pueblecito minúsculo de Illinois, Amgash, donde había otras casas destartaladas y que necesitaban una mano de pintura o unos postigos o un jardín, sin ninguna belleza en la que reposar la mirada. Las casas estaban agrupadas en lo que era el pueblo, pero la nuestra no estaba junto a ellas. Aunque se diga que los niños aceptan sus circunstancias como algo normal, Vicky y yo comprendíamos que nosotros éramos diferentes. Los demás niños nos decían en el patio de recreo: «Vuestra familia da asco», y echaban a correr apretándose la nariz con los dedos. A mi hermana le dijo su maestra de segundo –delante de toda la clase– que ser pobre no era excusa para llevar porquería detrás de las orejas, que nadie era demasiado pobre para comprarse una pastilla de jabón.

Síndrome de Asperger

Pareceume interesante este artigo de SOMarmonía:


29/11/16

El músico y la muerte

Sempre hai un lugar para a poesía (CXL)

 "La vida"

"Decidme cómo es un árbol,
contadme el canto de un río
cuando se cubre de pájaros,
habladme del mar,
habladme del olor ancho del campo
de las estrellas, del aire.

Recitadme un horizonte sin cerradura
y sin llave como la choza de un pobre,
decidme cómo es el beso de una mujer,
dadme el nombre del amor
no lo recuerdo.
¿Aún las noches se perfuman de enamorados
tiemblos de pasión bajo la luna
o solo queda esta fosa,
la luz de una cerradura
y la canción de mi rosa?
22 años, ya olvidé
la dimensión de las cosas,
su olor, su aroma,
escribo a tientas el mar,
el campo, el bosque, digo bosque
y he perdido la geometría del árbol.
Hablo por hablar asuntos
que los años me olvidaron.
No puedo seguir:
escucho los pasos del funcionario."

Decidme cómo es un árbol
Marcos Ana

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.