Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

28/02/17

La caja sorpresa

A editorial La casita roja publica La caja sorpresa de Art Spiegelman, un cómic infantil dun dos máis grandes comiqueiros. Así que é un bo xeito de recomendar a lectura de cómics para un lectorado que se inicia e ademais é unha historia divertida e atraente, xa que o protagonista é un rapaz e o seu agasallo, unha caixa sorpresa que realmente nos dará moitas sorpresas a medida que avancemos na lectura. Resulta moi curioso como este autor ten especia querencia polos protagonistas animais, e desta volta nos ofrece un relato tenro e divertido que para min supuxo, asemade, unha auténtica sorpresa.

Vientres de alquiler

27/02/17

360 Google Spotlight Story: Rain or Shine



Vía

Haikus fieramente gays

Na editorial Manuscritos podermos atopar este libro de poemas  de Kevin Artai baixo o título Haikus fieramente gays, un libro bilingüe en español e inglés certamente interesante porque nos ofrece unha panóramica diferente, presentada dende o desexo homosexual en forma de haiku, unha composición pola que teño especial querencia. Amor e desamor en igual medida, a do haiku. Porque todas as olladas son necesarias, aínda que podo asegurar que universais, xa que cada haiku expresa tan só o desexo, ou o sentimento, fóra de quen o escribe ou a quen vai dirixido; por iso, de xeito illado, vese a necidade de querelos ver diferentes, falan estes haikus de sentimentos universais que todas e todos compartimos.

En todos los rostros
Tu rostro
Música de mi corazón.



Onde está ela?

A ONU lanza unha campaña chamada "Atópaa" para amosar a escasa inclusión das mulleres no emprego exipcio (en Exipto as mulleres só representan o 23% do mercado laboral) versionando o xogo "Onde está Wally". Así, hai que atopar a única muller en lugares de traballo dominados por homes. De paso, o cartaz lembra que atopar mulleres en tecnoloxía non debería ser tan difícil.
Esta campaña enmárcase no programa da ONU  Planeta 50-50 en 2030. Demos o paso pola igualdade de xénero, que quere animar aos gobernos a que eliminen as barreiras que impiden que as mulleres poidan ter o seu máximo potencial. Os cartaces pretenden por tanto amosar a importancia da igualdade de oportunidades.




Aínda que tampouco debería ser difícil topar mulleres en política:






E tampouco na ciencia:



E aquí tes as respostas:
1.-




2.-



3.-



Visto en Verne, do País.

26/02/17

Créme Caramel

Vós que opinades?:




Vía

Os nenos da varíola

Vén de me gustar, e moito, esta nova proposta que realiza María Solar a través da editorial Galaxia, Os nenos da varíola está baseada nun feito real, descoñecido para min, e que resultou ser de moito interese. Así pois, ofrécenos esta autora, unha historia novelada sobre un acontecemento que nos permite descubrir e respectar a vida e a miseria de comezos do século XIX, o amor e a entrega dalgunhas persoas que permiter que a humanidade avance. Non podería ser doutro xeito. Se a inmobilidade que protagonizan tantas veces relixión e estado fose o único posible, aínda estariamos situados na Idade Media. Porque este libro fálanos dunha xesta, dun enorme avance científico que desembou na desaparición dunha enfermidade, dunha lacra que, iso é o bo deste tipo de pestes, era democrática na súa matanza: daba igual que se fose rico ou pobre, a varíola atacaba e mataba unha de cada tres persoas. Así, na Europa do século XVIII, a varíola era o que anteriormente supuxera a peste; pero en América era moito peor, xa que mentres en Europa gran parte das persoas adultas estaban inmunizadas por teren pasado a enfermidade na infancia, en América provou unha auténtica hecatombe, xa que foi unha das enfermidades que lles levamos de "agasallo".
De aí xorde a necesidade de que se leve unha nova vacina para alá. E disto fala este libro. Disto e de máis cousas, claro está, porque María Solar constrúe unha narración que pon o seus intereses nuns nenos que viven na máis absoluta pobreza e soidade, feito que será o responsable de que sexan os escollidos para seren portadores da vacina: non hai peor soidade que a de que ninguén mire por ti. Estes nenos anónimos serán os heroes dunha epopea case descoñecida. O libro inventará a Ezequiel, un neno que todas quereriamos na nosa casa, un neno afouto e feito que aprenderá a ler en pouco tempo porque sabe que o acceso á cultura está ditaminado polas leis dos homes: só os poderosos teñen acceso a ela. E el non desaproveitará a oportunidade de topar o mellor refuxio na mellor catedral: a biblioteca. Desta volta, unha biblioteca científica que dará paso a que se poida falar asemade do motivo polo que se escribiu o libro: o invento dunha vacina (algo que non todos apoian por motivos ideolóxicos e relixiosos, ou sexa, incultos) e a súa utilización para rematar coa lacra da enfermidade.
Arredor da historia real tecerase estoutra historia, aquela con nomes reais e información veraz, esoutra con parte novelada e necesaria para manter atrapado ao lectorado (e non esquezamos que estamos ante un libro xuvenil) onde de todo hai, ata un amor platónico. E sobre todo, o que temos é a pintura da miseria, a verdadeira protagonista: un hospicio pobre onde sobrevivir é difícil e doloroso. E tamén teremos unha personaxe afouta que tenta ser avogada, xuíz e enfermeira (baseada na realidade). Esta mestura real-ficción está ben conseguida, abofé.
E como está, supoño, baseada en canto aconteceu, pouco se sabe do que alá foi, e isto constituirá a parte novelada que cada lector ou lectora pode perxeñar no seu caletre.
Moi recomendable.


Non á violencia contra as mulleres (CDXCXV)

TÚ ERES LA FLOR DE TU VIDA 
 IES María Pérez Trujillo 



25/02/17

Ciclope



Vía

Animalario cotián... entre irmáns

Con este título tan longo, Animalario cotián... entre irmáns, publica a editorial Xerais este divertido álbum de María Lires que pon de manifesto a rivalidade existente entre irmáns, as pelexas, os insultos (máis grandes canto maior é o anoxo)... e o amor que sobrevoa por riba de todo isto. Porque ao final, todos eses malos momentos, eses disparatados alcumes que se profiren nun momento dado, pasan ao esquecemento en segundos, porque sabes que esa familia é para sempre e que a necesitarás nalgún momento. Cada dobre páxina amosa as dúas faces: o irmán e a irmá.

#RosaliaTe no IES Laxeiro

Non podía dixar de traelo, a verdade. Pero síntome realmente orgullosa deste traballo que impulsamos dende a biblioteca. Agardo que vos guste, aínda que non tanto, cando menos un pouquiño:

24/02/17

Airiños, airiños aires

Pilar Aguilar

Coñecín a Pilar  no curso de Igualdade de Lalín. Dende entón, sígoa con fervor:


23/02/17

Ezetaerre - Mao a mà

Hip-Hop combativo de noso:


La niña del faro

Flipando quedei coa lectura de La niña del faro de Jeanette Winterson que publica Lumen. Que prosa! Que sensibilidade tan extraordinaria! Que uso da linguaxe! É unha auténtica marabilla que debo á prezada Luz Paramio, quen namorou dela antes ca min. Normal. Porque o libro é maxia, pura, das de verdade, desa maxia que se topa moi de cando en cando. E o importante non é o que conta, senón como o conta, xa que abraia a luz que transmite, a metáfora feita arte, o estilismo da súa prosa. Por iso, a súa lectura conmove, avisa, presiona, apreta, e solidifica no teu interior. O que si provoca, sen dúbida ningunha, é seguir lendo máis desta autora, porque o lectorado quedará coa intriga de saber se é posible repetir xoias escritas. Esta alfaia lévanos ao mar, ao amor, á soidade, ás historias, aos libros, á poesía. E sobre todo, a raíña do libro é a delicadeza.

Cuéntame un cuento, Pew
¿Qué clase de cuento, pequeña?
Uno con final feliz.
En el mundo eso no existe.
¿Un final feliz?
No, un final.

Jamás debes dudar de la persona a la que amas.
Pero puede que no te diga la verdad.
No importa. Dile tú la verdad.
¿Qué quieres decir?
No puedes ser la honradez de otra persona, pequeña, pero sí puedes ser tu propia honradez.
Entonces ¿qué debería de decir?
¿Cuándo?
Cuando ame a alguien.
Deberías decirlo.




Es cierto que las palabras se desvanecen y a menudo
las cosas realmente  importantes no se dicen.
Las cosas importantes se aprenden en los rostros, en los gestos,
no en nuestras lenguas encarceladas.
Las cosas auténticas son demasiado pequeñas
 o demasiado grandes, o en cualquier caso,
no tienen el tamaño adecuado para encajar
en el templo llamado lenguaje

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.