Deille ao meu alumno Adrián Mato estes libros para ler no verán porque eu non os lin, non e o meu xénero. Aquí nos chega a súa primeira impresión.
Isto é o que nos di Adrián:
Podo
asegurar que, e iso que aínda lin só a
primeira parte desta prometedora triloxía chamada As Crónicas de Bram
que me recordou moito a outra triloxía o
Señor dos aneis, é ben interesante, unha historia de fantasía, aventuras e acción, que transcorre nun universo de maxia inspirado no mundo celta.
Estou impaciente por comezar a ler os dous libros que me
quedan porque ademais sería unha superación para min, dado que é a primeira vez
que remato tres libros da mesma saga.
A base do libro encantoume así como a
sucesión das aventuras e a narración da historia en terceira persoa, dado que
se prescinde dun personaxe principal aínda que se deixa entrever quen é esa
personaxe: Bran é novo e inexperto; porén a historia non vai estar centrada no seu desenvolvemento persoal, pois o seu papel estará lonxe de ser
central: non é un heroe. Tamén me gustou que houbese conversas entre os malos tamén e non só
entre os bos. Á súa vez é un libro sinxelo de ler, pero podes perderte nalgún
dos seus capítulos. Utiliza unha linguaxe sinxela e áxil, de aí que sexa unha lectura doada, con poucas descricións e moito ritmo.
O principio é un pouco lioso como se vai desenvolver a
acción pero pouco a pouco vai colocando a cada quen no seu sitio, ata obter dous
bandos que se enfrontaran entre si: a loita entre Ben e Mal .
Definitivamente, encantoume este libro.
"Chantado no
centro da enorme sala, o mozo estendía os brazos apuntando cos dedos a
cada uno dos extremos do cuarto. A man esquerda sinalaba o punto por
onde xurdira o sol non había moito e a dereita trazaba pequenos
círculos, animando o astro no seu camiño até o solpor. Ondeaba, suave e
elegantemente, as amplas mangas da súa camisa azulada coma se quixese
atrapar os ventos da mañá debaixo do poroso tecido. Baixou a cabeza e,
recitando nun murmurio as antigas palabras , reclamou o poder dos seus
antepasados cunha timidez case reverencial. Deixou durante uns instantes
que a súa longa cabeleira reflectise os nacentes raios do sol e que
brillase como un campo de trigo. Subiu o volume da pregaria e,
respondendo á súa chamada, unha ducia de bolboretas emerxeron da nada e
voaron arredor dos seus brazos. As intensas ás azuis desprendían
diminutas chispas que desfacían, a cada fulgor, un anaco de fina
membrana que as formaba. Canto máis se consumían as ás, máis frenético
era o voo das bolboretas que xa pousaban as finas patas sobre a pálida
pel de Bran ao non se poderen manter no ar. As runas que o mozo tiña
tatuadas nos antebrazos reaxiron ao contacto dos insectos e comezaron as
brillar con intensidade"
