Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

24/09/17

Non á violencia contra as mulleres (DXXIX)

Primeiro dunha serie de 5 currtas que teñen como obxectivo detectar os primeiros sinais de maltrato na adolescencia.
Fútbol




23/09/17

La Educación Prohibida

22/09/17

A señorita Bubble

Cando rematei de ler este novo e delicioso libro de Ledicia Costas publicado por Xerais, cavilei na enorme sorte que teñen os nosos nenos e nenas por contar cunha literatura infantoxuvenil galega deste nivelón. Realmente, canta fortuna temos! A señorita Bubble, con espectaculares ilustracións de Andrés Meixide, é un libro inspirado tanto en Jules Verne como en Roald Dahl, adobiado con Tim Burton, un relato que mestura humor e aventura e onde humanos e marabillosas máquinas pasean da man nunha especie de lóxica aplastante: as malas serán reducidas porque a xustiza poética é necesario que exista na supervivencia dos sorrisos infantís. Polo camiño, actitudes intransixentes e a ignorancia como campo de batalla. Que pode haber detrás da ambición senón?
Así que no libro temos unha dicotomía, ou quizais o número 2 como constante: a realidade gris dunha familia media fronte á imaxinación e a liberdade; dúas irmás que se enfrontan a dúas mestras mafiosas; dúas caras diferentes nun pobo de ignorancia e tradición; os males do mundo trocados por inventos extraordinarios...
Pero sobre todas estas realidades temos unha protagonista absoluta que dá título ao libro, unha muller que se percata de que a pesar de estar rodeada de odio e incomprensión, sempre tenta facer o ben. Unha muller independente á que adoramos dende o primeiro momento, porque é ela mesma, fai o que lle peta sempre dentro da educación e do respecto e porque representa unha loita social: permitan sermos diferentes! Supoño que a autora quere destacar a súa intelixencia e sensiblidade fornte a esa ignorancia conxunta dunha vila que non pensa, acaso sexan autómatas da incomprensión. O rexeitamendo do diferente, a marxinación do diferente. E a ilusión de que algún día sairemos airosos.

21/09/17

Mounqup

Xaime Varela sempre nos trae novas musicais da nosa terra. Desta volta deitou no seu Facebook esta xoia:
Descubrindo a unha francesa que, dende Allariz, fai música galega, Mounqup.

 

20/09/17

Fálame do silencio

Fálame do silencio trata da incomprensión, da tensión, da rutina diaria que non leva a ningures, das tensións en parella, e sobre todo, de falar do silencio. Daniela Rodas e Mateo Franco interpretan os papeis protagonistas nesta obra de Lois Blanco, producida por Condetrespés e Andrés Rozados (Abella Creativa)

Fálame do silencio (2016)- Unha obra de Lois Blanco from Fálame do Silencio on Vimeo.

Nicolás va a la biblioteca

Sempre sinto unha especie de honra chea de orgullo compartido cando chega ás miñas mans unha obra dunha persoa que quero. E desta volta ocorre con Nicolás va a la biblioteca, un libro ilustrado por Alicia Suárez. Kalandraka aposta pola publicación destes libros na súa colección "Makakiños", nun afán de achegar a lectura a persoas con necesidades de apoio educativo.
A idea primixenia vén de Antonio Zorrilla Salgado, e desta volta estamos ante un libro que nos amosa a función das bibliotecas, así que maxinade se este libro é especial para min por razón tan diferentes!
Unha vez máis, as ilustracións de Alicia son ledas e mesmo inclusivas, coma o texto de pictogramas, e cheas de expresividade e detallismo para complementar a lectura.
Falamos pois de libros e bibliotecas inclusivas nas que non existen barreiras nin físicas nin de comunicación. Queremos bibliotecas así. Precisamos de libros coma este.

19/09/17

Os xeranios do Señor Alfonso

Curta realizada por alumnado do colexio Virxe da Saleta (Cea, Ourense) que vén de ser premiado no Festival de Cine Internacional de Croacia.



A terra de Anna

Vén de publicar na nosa lingua a editorial Kalandraka este libro de Jostein Gaarder titulao A terra de Anna, un libro ecoloxista que nos leva á reflexión, unha reflexión necesaria que implique asemade un movemento pola nosa parte, non só de posicionamento senón tamén de actuación, ante o que ocorre no noso planeta, algo que semella xa imparable pero contra o que debemos loitar.
Mesturando fantasía e realidade, o autor berra unha chamada que interpela a nosa responsabilidade, tanto individual como colectiva, deixando que sexa o planeta Terra a verdadeira protagonista da novela. A palabra clave, quentamento global e cambio climático. Un aviso do deterioro perigoso ao que estamos sometendo á Nai Natureza. E aínda que sexa este o eixo da novela, ao seu arredor atopamos algúns artigos xornalísticos que o autor considera imprescindibles para afondar no tema xunto cun elemento misterioso que aporta esa parte máis ficticia da obra.
Un libro que pasa a formar parte da lista de lecturas que ofrezo ao meu alumnado de 3º e 4º da ESO, pola súa mensaxe urxente e verídica que pide unha confirmación por parte do lectorado: a necesaria implicación nunha loita que arestora resulta necesaria e imprescindible. Si, o libro ten unha finalidade didáctica, pero este valor pedágoxico non fai desmerecer a historia, e sobre todo lémbranos que no podemos ser pesimistas nin preguiceiros, tan só debemos preocuparnos e loitar con esperanza pola supervivencia do noso planeta.

18/09/17

que despierten las mujeres todas

17/09/17

Non á violencia contra as mulleres (DXXVIII)

Corta a tempo. O maltrato non chega de súpeto
#haysalida
#haisaída 


13/09/17

Luns



 Aínda que non sexa luns, falamos de Luns de Eli Ríos, editado por Xerais. Luns como o comezo, o principio, o primeiro día da semana. E logo? Ir máis alá, avanzando dende a dor. Porque Eli Ríos golpea dende a primeira liña, non deixa risco para evadirse da desesperanza. “Vou morrer” en primeira persoa sen intermediarios nin narradores, nunha novela que doe, nunha protagonista feminina que toma a palabra, bota un pulso, pero a si mesma e de paso a todas nós. "Vou morrer". Dúas palabras que nos acompañan continuamente, que nos deitan unha realidade que desta volta convértese en novela, que nos doen pola proximidade, pola presenza dunha enfermidade que podería atacarnos en calquera momento. Poderiamos ser calquera de nós. A protagonista, unha persoa normal cunha vida normal. Normal? Non é acaso unha superheroína que leva unha vida que nin sequera lle deixa espazo á enfermidade?  Unha muller que non pode enfermar. Non. Ten que seguir a traballar, a coidar dos fillos, da casa. Unha muller que debe seguir sorrindo. E imos descubrindo unha realidade máis atroz, se se pode falar de que hai realidades máis feroces ca un cancro terminal.  Non ter dereito a enfermar, non ter dereito a deixar de sorrir. Hai esperanza nunha vida que remata? Hai amor, amizade, que loite contra a propia dor?


Unha novela que deixa que o lectorado poida descubrir as imperfeccións dunha sociedade que exerce presión sobre as mulleres, unha muller que conta a súa vida desde a súa propia visión, que escribe listas como un xeito de apreixar o tempo, ese que esvara entre os dedos sen percatarnos. 
Cando remata a semana, a vida? Porque o final remata connosco, lectorado que se retrotrae nunha covardía desalentadora. Porque a voz que nos persegue dende esa primeira persoa, que se arrisca e nos arrolla, métenos na dor máis complexa, máis individual e máis social, na carrraxe dun final que preferiríamos que non existise. Nin na ficción nin na realidade. Pero está en ambas.


11/09/17

Animais de compañía

Manuel Lourenzo González e Óscar Villán son os artífices deste divertido álbum publicado por Kalandraka, Animais de compañía. Un libro que é un xogo lingüístico pero que o lectorado máis maior leva a unha reflexión sobre a malediciencia. Porque sabemos que a partir dunha frase pode cambiar tanto o contido que se magnifique algo que non tiña en principio nada que ver, como acontece aquí. Para o lectorado máis novo, é un divertimento, como xa dixemos, tanto pola lingua como polas ilustracións, cargadas de dinamismo e expresividade: os propios animaliños flipan cos humanos e a súa deformación, algo que deixan ver claramente as ilustracións coloristas. Ademais, é un texto rimado que convida a seguir xogando coas palabras e o cambio de sílabas. E iso acontece porque a linguaxe non ten límites, tal como demostra o álbum.

10/09/17

Non á violencia contra as mulleres (DXXVII)

Campaña “#EXIT”, escrita e dirixida por Mabel Lozano, da Asociación para a Prevención, Reinserción e Atención á Muller Prostituída (APRAMP) dentro da campaña "Nadie se ofrece para ser esclav@: #contralatrata”, que está protagonizada por mulleres supervivintes da trata para falar da vida despois da escravitude e daquelas que non tiveron a súa mesma oportunidade.
Para min foi un honor falar con Mabel Lozano nas súas visitas a Lalín en anos anteriores. Está a realizar un traballo fundamental.
Visto aquí.

07/09/17

Un amor imposible

Publica Anagrama este libro de Christine Angot, Un amor imposible, un libro de amor e desamor en todas as súas vertentes, un libro duro e ao mesmo tempo tenro, un libro impactante que vai sacando á luz un dos peores sucesos que lle poden ocorrer a unha filla con respecto a seu pai. Nun principio nada nos leva a pensar que vai tratar deste amor, senón que pensaremos que fala do amor imposible entre unha parella por diferenzas sociais, étnicas, relixiosas... e a medida que avanzamos imos odiando a figura paterna por como pensa, por como trata á esa moza coa que mantén a relación amorosa. Logo odiarémolo por todo. Aquel amor imposible entre os pais, que está unido sobre todo polo desexo e polo amor da nai, convértese noutro moi diferente, tamén imposible, polas circunstancias da dor, polo trauma da filla. O amor imposible xirará despois en torno á nai e á filla, o sentimento de culpa, de rabia, de desprezo. Logo virá a soidade. E quizais, o intento de perdón.
Como non cuestionar o amor?


05/09/17

El lagarto negro

Curiosa lectura esta que nos ofrece Salamandra na súa colección "Black": El lagarto negro de Edogawa Rampo mestura un algo de intriga cun curioso procedemento, o narrador, quen lembra ao lectorado accións e curiosidades dirixíndonse directamente a el (supoño que debido a que a novela foi publicada por entregas, e así comprobamos que a acción é importante ao final de cada capítulo), ofrecendo un sentido do humor moi peculiar. O libro é tan só unha loita de enxeño entre os dous personaxes principais: unha muller mala malísima, o Lagarto Negro ou madame Midorikawa, e o detective Kogorô Akechi, que hoxe en día case semellan un xogo inxenuo. Pero debemos lembrar que estamos ante un clásico que ofrece un investigador sagaz sempre por diante do criminal, aínda que non o pareza. Por ser un libro dos anos 30, resulta unha lectura moi diferente que sorprende a aquelas persoas que esteamos acostumadas a ler novela negra, pois afástase totalmente da novela negra actual, como é normal. Unha lectura doada que non deixa de resultar atractiva para situarnos a principios do século pasado en Xapón.




03/09/17

Cuentos de buenas noches para niñas rebeldes

Proliferan ultimamente estes libros que nos traen historias de mulleres, ás veces esquecidas, ás veces ocultadas, coma este do que hoxe falamos: Cuentos de buenas noches para niñas rebeldes. 100 historias de mujeres extraordinarias, publicado pola editorial Destino, de Elena Favilli e Francesca Cavallo. Este ten a peculiaridade de que en cada páxina, xunto cunha ilustración, a pequena biografía de cada muller está pensada como un conto tradicional, cun "había unha vez" e en lugar de princesas e trasnos temos unha historia real dunha muller que destacou nalgún ámbito. Unha biografía curta, pensada para ler antes de durmir, e para que nenos e nenas vaian coñecendo estes nomes que son importantes para a Historia da Humanindade pero que non sempre aparecen nos libros de Historia. Mulleres que non agardaron a que ninguén realizase os seus soños por elas, senón que tomaron a iniciativa e loitaron contra os estereotipos de xénero para cambiar a Historia.
100 mulleres valentes ilustradas por 60 artistas de todo o mundo. Un libro precioso.



02/09/17

Xoguetes con estereotipos

Este experimento da BBC amosa os prexuízos nos que caemos sen pensalo:


31/08/17

Los imaginarios

A editorial Blackie Books tráenos este marabilloso relato de A.F. Harrold con ilustracións imprescindibles de Emily Gravett: Los imaginarios é unha historia para nen@s e para non tan nen@s, porque arrastra consigo reflexións importantes, como a fidelidade na amizade, o amor familiar, o respecto e sobre todo a perda da imaxinación que sufrimos cando medramos (a biblioteca como lugar esencial para axudar a que non suceda este proceso, o valor dos libros para manter con vida o maxín). Pero tamén fala de que ás veces esquecemos comunicarnos precisamente coas persoas que temos máis preto. E tamén fala da dor da separación, do medo que sentimos a perder a alguén que amamos.
As ilustracións debemos mencionalas porque parécenme esenciais. Mesmo na parte inferior das páxinas dereitas hai un debuxo que vai collendo vida a medida que lemos.
Así que estamos ante unha historia de tenrura, de amizade, de cariño. Un libro precioso que paga a pena.

"Estaba en una biblioteca. 
Amanda le había hablado de ellas, pero nunca había visto ninguna. Le había dicho: "Es el mejor sitio para estar cubierto un día de lluvia. Cada libro es una aventura", y a ella le encantaban las aventuras."

30/08/17

Una posibilidad

Imposible non emocionarse coa lectura deste cómic publicado por Astiberri, a edición integral de Una posibilidad de Cristina Durán e Miguel Á. Guiner Bou, libro que compila dúas obras, Una posibilidad entre mil (2009, Editorial Sins entido) e La máquina de Efren (2012, Editorial Sins entido), ambas teñen en común que contan en primeira persoa as historia das súas dúas fillas. A primeira delas, Laia, nace con parálise cerebral infantil, e será tremendo acompañalos nos primeiros anos de vida; está tan ben reflectido, que será imposible non empatizar con cada pequena alegría ou con cada gran desgusto. E logo, a nosa propia reflexión, unha enfermidade que sempre os acompañará; hai un momento que me gustou especialmente, cando contan o difícil que resulta estar canda outros pais e outras nais que falan dos marabillosos avances que realizan os seus fillos a idades temperás: "¿Os habeis dados cuenta de la cantidad de niños superdotados que, según sus padres, nos rodean?" (páxina 126). Tal cal.
A segunda parte fala da adopción e de todo o proceso que hai que sufrir para chegar a ela. O país escollido é Etiopía, e destaca o cambio de cor nas viñetas para contar canto alí acontece. O proceso de adopción trae consigo uns trámites custosos e longos. Por riba, as dificultades que se presentan á volta a España, mesmo é difícil obter a tarxeta sanitaria.
Aínda que as dúas partes son moi diferentes e resulta moito máis intensa a primeira, ambas conseguen manterte pegado ao papel, saben transmitir uns temas tan persoais dun xeito preciso e emocionante sen cargar as tintas no negativo, senón que é un diario vívido dun pai e dunha nai que loitan pola vida, a deles e a da súa familia.

28/08/17

La grieta

Un deses cómics esenciais que debemos ter presentes para non esquecermos a realidade social: La grieta de Carlos Spottorno e Guillermo Abril, publicado por Astiberri. O libro, un foto libro, é un drama en si mesmo, o dos refuxiados. Dous xornalistas que viven en primeira persoa o que ocorre en diferentes partes da entrada a Europa, a carón deses muros que queren dividir a humanidade. Durante tres anos traballan nas fronteiras europeas para agora converter ese labor nun cómic que nos golpea de primeira man, que nos lembra a nosa pouca humanidade e a desesperación que atinxe a esoutra parte de persoas que foxen das guerras, da fame, da miseria, para atoparse aquí outra miseria diferente, a nosa, a que nós lles ofrecemos, a miseria humana, a peor miseria.
O título fai referencia á procura desas "grietas" nos muros que permitan cruzar para tentar estar a salbo: Melilla, Libia, Balcáns, Finlandia, Bielorrusia...: muros con grietas salvadoras que só teñen un significado, esperanza. Baixo este nome constrúen o seu futuro miles de persoas.
Imprescindible.


27/08/17

Non á violencia contra as mulleres (DXXVI)

Carta a un matratador 

26/08/17

Blanco perfecto

Dani Torrent é o autor de Blanco perfecto, álbum publicado por Libre Albedrío, un novo álbum sobre os ciumes co nacemento dun novo membro da familia. E con el comprobaremos ese conflito que sempre hai que enfrontar, aínda que neste caso o autor achéganolo grazas á imaxinación e a orixinalidade, xa que a fantasía da viaxe interior supón o proceso de madurez da historia. Son as emocións as que mandan, as que dan cor entre o perfecto branco, as que falan da soidade e do amor incondicional.
Este amor sobrevoa o libro e aporta sentido a canto acontece.
         

25/08/17

No, mamá, no

No, mamá, no de Verity Bargate, publicado por Alba na súa colección "rara avis", é un libro cando menos sorprendente, dende o principio ata o final. Sorprende e apaixoa por igual, por iso, como boa novela curta, déixase devorar. Unha protagonista que desexa ter fillas e no seu lugar ten fillos, e iso non o acepta. Como non acepta un matrimonio que está acabado dende hai moito. Unha depresión que profunda máis e máis e nos tira canda ela, caendo nun abismo insondable, pouco a pouco, a cámara lenta, porque a protagonista ten moi pouco ao que aferrarse e nós sentimos ese baleiro. E destaca algo moi curioso: a alianza dos homes fronte á incomprensión, fronte á unha muller que está á deriva. Unha deriva provocada pola maternidade non desexada, pola soidade, polo baleiro existencial.
De fondo, o intento de salvación da protagonista por medio da lectura: Orlando de Virginia Woolf, En Grand Central Station me senté y lloré de Elizabeth Smart,  El fin del romance de Graham Greene... relacionados co propio motivo argumental desta novela curta.
Unha pequena xoia, moi diferente.



23/08/17

Pregúntame

En Océano Travesía podemos atopar este álbum de Bernard Waber con doces e máxicas ilustracións de Suzy Lee: Pregúntame é tenro, unha viaxe paternal dunha soa tarde onde pai e filla gozan xuntos dun paseo por un parque, cunha complicidade marabillosa demostrada nun diálogo constante con preguntas e respostas, destacando a intelixencia da pequena e facendo fincapé en que o pai quere sobre todo manter esa relación especial coa filla. Un pai activo nun álbum onde a nai, en contra do que normalmente ocorre, non aparece por ningures.



21/08/17

Que me quieras

Que me quieras de Meritt Tierce, publicado por Blackie Books é unha lectura que me deixou intensamente noqueada, por ser tan dolorasamente brutal, por pasear pola dor case dun xeito aséptico, facendo equilibrios, como eses que vemos desafiando a lei da gravidade. A saltos, sabemos da moza que ía ir a Yale pero queda embarazada na adolescencia, estragando calquera plan de futuro; logo, imos participando da dor, do traballo de camareira arredor de homes sen escrúpulos, da droga, das autolesións, do sexo. E imos tremendo. Cunha vida baleira que só é quen de encher cando pensa nunha filla que non vive canda ela, pero que ama por riba de todo, aínda que seguramente non saiba expresalo. Nalgúns momentos necesita abusar de si mesma, non hai quen lle provoque ese abuso senón ela mesma, e iso infrínxenos máis medo.
A carón da dor, o traballo, os compañeiros, a descrición dunha vida chea de vasos rotos onde a protagonista nin sequera se lamenta; a decisión valente de querer gañarse a vida por riba de todo, de non amosar os sentimentos, de ser unha boa profesional. Só o conta. Para que a dor sexa resolta con máis dor. E esta é relatada fragmentadamente, porque a dor non é senón a conciencia dunha vida espantosa, desgarradora. Como a lectura.



Pequeña en la jungla

Publica Blackie Books este álbum de Marta Altés titulado Pequeña en la jungla, un libro sobre as dificultades e as avantaxes que ten ser o máis pequeno da familia. Dado que a  nosa pequena protagonista nunca pode realizar as mesmas tarefas canda os grandes, decide ser moi valente e expolar pola súa conta o bosque, sen ser consciente dos perigos aos que terá que enfrontarse, captados polo lectorado grazas ás ilustracións e o seu detallismo e ignorados por ela mesma, porque a valentía -máis ben a inconsciencia- non os deixa ver. Unha metáfora da vida cotiá que debemos vivir, ás veces, como arriscada aventura.
Un álbum para peques moi rico e sinxelo.


19/08/17

La esposa del conejo blanco

Gilles Bachelet é o artífice deste álbum publicado por Adriana Hidalgo en gran formato: La esposa del conejo blanco conta a vida en forma de diario -escrito por ela mesma- da cónxuxe do famoso coello do libro Alicia no país das marabillas. Así saberemos como non está satisfeita coa vida que ela, estresada pola carga doméstica e familiar, facendo fincapé no machismo da situación -estamos na época vitoriana- e lembrándonos que a aparición de "Alicia" non é do seu agrado polo seu continuo cambio de tamaño.
Pero se o texto fala do traballo cotián e da vida escrava que leva a nosa protagonista, as ilustracións non deixan lugar a dúbida, xa que a realidade que amosan é ben peor que a poderiamos imaxinar pola lectura, engadindo asemade un toque humorístico e de frescura. Ás veces, o texto é coma un pé de foto para dar máis significado ao que vemos. Desde logo, debemos dedicar especial atención ás ilustracións, non só polo dito, senón pola mestura que nos ofrece con referencias constantes ao mundo de Alicia no país das marabillas
Se o álbum era divertido por si só, ten a xenialidade de engadir unha “Nota del autor”, que lle aporta unha nota humorística e que nos conquistará xa de vez.




18/08/17

La flor púrpura

Encantoume. Encantoume este libro de Chimamanda Ngozi Adichie publicado por Random House: La flor púrpura penduraba nos andeis da biblioteca como un libro desexable ao que nunca daba chegado, e, por fin, aquí está. Unha historia conmovedora que non deixa indiferente, onde descubrimos que a figura paterna, que nun principio semellaba eloxiable, é un home rico, demócrata, que se enfronta dende o seu xornal ao ditador que vén de facer un golpe de Estado, unha figura pública modesta e marabillosa, é en realidade un fanático católico maltratador na súa casa, unha figura a quen odiaremos a pesar das súas cualidades públicas. De fondo está o ambiente social e a violencia política, a pobreza do país, as diferentes crenzas e relixións. Pero o argumento principal, ese que nos deixa atrapados ás súas páxinas, é ese día a día de dous adolescentes que conviven nesa opresión doméstica ata que coñecen outra vida, a da súa tía e os seus fillos, onde se educa en liberdade e ledicia. O fanatismo é pois o que se critica no libro, o fanatismo de calquera tipo; un fanatismo que acarrea inxustiza e onde os seres humanos terán que procurar a súa propia xustiza. A xustiza poética teremos que deixala para outra ocasión.
Non a perdades.



16/08/17

El jardín maléfico

Un novo libro de Edward Gorey, na súa liña, é este pequeno tesouro que publica Libros del Zorro Rojo, El jardín maléfico. Unha vez máis, temos un argumento que en aparencia e a priori podería ser totalmente "normal" e realista: unha familia, decimonónica a xulgar polas ilustracións, vai pasar un día festivo a un parque. Pero todo cambia dende a entrada, porque o xardín está cheo de misteriosos perigos e marabillosos plans; uns plans que os personaxes semella que aceptan sen grandes xestos nin temores, e iso a pesar do perigo constante que os rodea: é o universo deste autor, a crueldade como algo intrascendente. Todo isto a base de pareados na parte esquerda da folla coa ilustración na dereita.
Outra xoia.

15/08/17

Ícaro

Un pracer descubrir este autor de novela negra que nos trae Salamandra na súa colección "Black": Deon Meyer e o seu Ícaro foi unha lectura apaixoante e diferente por vir dunha terra case descoñecida e aportarnos un retrato social dela (un país cheo de conflitos polícos e raciais, unha paisaxe case inclemente), ademais dun vocabulario definido e un argumento sólido. Non importa non ter lido ningunha entrega anterior desta saga cun detective protagonista (novamente, unha figura rompida en mil pedazos con adicción ao alcohol, algo demasiado manido para este tipo de personaxes) porque son independentes e é doado saber a evolución dos personaxes ata chegar a esta entrega. Desta volta temos varias liñas narrativas, todas elas ben fiadas ata confluir nunha soa: os negocios da internet, o cultivo vitivinícola, as fortunas chinesas, e a propia investigación dun asasinato (que aporta asemade o retrato emocional dos protagonistas da saga); todas elas quizais postas en función do retrato social ao que eludiamos, ese desafío dunha sociedade que vén de sufrir tanto durante tanto tempo e que vive aínda baixo unha sombra que non debería ter existido por canta dor supuxo: o apartheid.
Coido que haberá que volver a este autor.

14/08/17

Si las manzanas tuvieran dientes

Divertido álbum de Milton e Shirley Glaser publicado por Libros del Zorro Rojo: Si las manzanas tuvieran dientes é un exercicio estimulante da imaxinación, un mostrario de animais e obxectos que se atopan en situacións paradóxcias ou absurdas, con preguntas indirectas que enredan máis ao lectorado para deixar un pouso de humor e ironía ben acompañadas das ilustracións, tamén chocantes e cun final de película que convida a ir á seguinte páxina. Non hai máis que deixarse atrapar polo xogo que se nos propón para participar nunhas páxinas cheas de humor. Lembra a outros libros deste estilo que convidan a participar activamente nunha viaxe imaxinaria onde todo é posible. Por que non? Os límites poñémolos nós e a vida real, tan pouco apaixoante, se llo permitimos.



13/08/17

Non á violencia contra as mulleres (DXXV)

 "Danza"

12/08/17

JEZZY P:

Jezzy P foi unha das primeiras mulleres que en Ecatepc, concello mexicano con maior taxa de feminicidios, puxo a súa voz ao servizo dun hip hop crítico, falando da discriminación por xénero e do valor do traballo comunitario.




Visto aquí

11/08/17

Silvia Pérez Cruz - "No hay tanto pan"

10/08/17

O gatiño nocturno

A editorial Lata de Sal publica dúas coleccións: "Vintage" (que sigo fielmente) e "Gatos" (que colecciona a miña amiga Mónica). Desta volta vouvos falar dun libro desta segunda colección, porque só ollar a portada xa namora. Tanto, que a compañeira de Plástica pediu que se mercase para a biblioteca. A verdade é que é unha auténtica pasada este álbum de Sonja Danowski titulado O gatiño nocturno. A esta ilustradora xa a admiraba polo seu traballo en O principio, publicado por Kalandraka, e aquí volve conquistar, sen dúbida ningunha. A historia é sinxela, o amor polos animais, o respecto, a solidariedade; sinxela pero conmovedora. Amor pola música, asemade, tanto que o libro remata cunha partitura, unha oferta especial.



09/08/17

Valerosas

Este cómic de Pénélope Bagieu que publica Dib-buks é deses libros imprescindibles en toda biblioteca escolar: Valerosas. Mujeres que solo hacen lo que ellas quieren tráenos quince historias protagonizadas por outras tantas mulleres que procuran a súa liberdade individual nunha loita contra a sociedade patriarcal; e faino a través dunha pequena biografía que se centra nisto que nos interesa. O mellor de todo, é que non son as típicas biografías de mulleres valorosas que estamos acostumadas a coñecer, non, algunhas coñecémolas pero outras é a primeira vez que as descubrimos, o que lle engade valor ao cómic. Por exemplo, Agnodice, xinecóloga grega vestida de home para exercer a medicina, ou Clémentine Delait, muller barbuda. 
O libro non só sobresae por isto, senón pola estética empregada, xa que entre historia e historia hai unha dobre páxina incriblemente fermosa.


08/08/17

Non é unha caixa

Absolutamente delicioso este álbum pola súa sinxeleza e por un contido que nos fai lembrar que as cousas máis sinxelas son susceptibles de converterse en calquera xogo, levándonos ao lectorado adulto a una viaxe no tempo, onde os xoguetes era calquera cousa que colliamos, como fai o coelliño protagonista da historia. A caixa é unha caixa? Ou non. Pode ser calquera cousa, porque o maxín non ten límites, só aqueles que lle queiramos poñer nós. Así que o que no libro se nos presenta cunha caixa, no seu lugar poderiamos poñer moitos outros obxectos que utilizabamos na nenez, un simple pao, por exemplo, que convertiamos en pistola, en cabalo, en camiño...
Non é unha caixa é de Antoinette Portis e está publicado por Kalandraka.

07/08/17

Un máis

Olalla González e Marc Taeger son os artífices deste tenro álbum ilustrado publicado por Kalandraka: Un máis. A chegada dun irmán (ou de varios) é a base do relato, con estrutura repetitiva, que insiste na idoneidade deste libro para un lectorado ben novo, non só polo contido senón tamén pola forma. Tamén é ben acaída a lectura para traballar eses ciumes que poden sobrevir a nenos e nenas que se van converter en irmáns maiores, estimulando todos os xogos e actividades que como maiores poderán realizar.
As ilustracións inciden na ternura do texto.

06/08/17

La levedad

Como sobrevivir a un ataque terrorista? Como seguir coa vida? Como crer na arte, na beleza, estando rodeados de morte e terror? Catherine Meurisse escribe e debuxa sobre todo isto en La levedad, cómic publicado por Impedimenta. O xeito de sobrevivir á dor mediante á arte é retratado dun xeito fermosamente doloroso, facéndonos partícipes desta situación terrible que nos ensina que a arte, ou sexa, a cultura, pode salvarnos das inxustizas.
A autora e protagonista, en pleno shock postraumático por ter perdido a amigos e compañeiros nun ataque terrorista, cae nunha apatía que a converte nunha autómata incapaz de sentir, mesmo de se emocionar. Así que anímase a viaxar e pretende refuxiarse na literatura, pero non consegue saír dese estado. De aí, a procura da arte, de embriagarse de arte para sentirse viva de novo. Por iso o libro será un canto á beleza, ao poder que ten a arte para curar o que realmente parecía incurable.
De fondo, a loita por seguir procurando aquilo no que crían os seus compañeiros asasinados, o humor e arte do debuxo como loita social.




Non á violencia contra as mulleres (DXXV)

"Muda"


04/08/17

In a heartbeat

En 4 minutos ("Nun latexto"), a curta reflicte a experiencia de mozos LGBTQ, amosando que non hai nada que temer.
Vía Cultura Inquieta.


El cuento de la criada

A lectura de El cuento de la criada de Margaret Atwood, publicado por Salamandra, deixa un pouso amargo e unha reflexión que precisa repouso para ir inxerindo o lido. Non é doado.
O argumento é coñecido: situámonos nunha distopía aterradora onde a sociedade é extremadamente patriarcal e arcaica. A narradora e protagonista cóntanos a súa historia, a actual e a pasada, mendiante flashbacks. Na actualidade, comprobamos como a estrutura do estado aséntase en que as mulleres pouco poden facer, xa que son os homes os que mandan, os "Comandantes", que vixian con "Ollos" e "Anxos" ás "Esposas", que teñen ao seu servizo as "Marthas" para que fagan o traballo da casa e as "Criadas", mozas vestidas de vermello cunha única misión: enxendrar fillos e fillas dos Comandantes; só son corpos, ventres. Deste tipo de clase é a nosa protagonista. Tremendo.
A súa actitude é sobre todo de resignación polo que está a vivir, mentres a morriña apóderase dela continuamente lembrando todo aquilo que viviu nun tempo que semella remoto. Con ela, comprendemos a importancia do que lle foi arrancado a ela e a todas as mulleres: traballo, independencia económica, sexo, liberdade. Liberdade, palabra esencial, xa que agora nin teñen dereito a pensar. A ideas son perigosas. De aí unha educación que responde á destrución da conciencia individual, do pensamento crítico. As mulleres son propiedade dos homes, e punto.
Si, a historia é espeluznante. Escura. Pero ao mesmo tempo ese totalitarismo extremo que nos describe o libro sitúanos en lugares que existen, e iso é o peor, o que nos desmorona. A crítica é tan actual que a inquedanza que nos transmite agrándase por momentos. A sexualidade feminina dá medo, e este libro serve, quizais de testemuña directa dunha actualidade que, desgraciadamente, existe.
Si, non é unha lectura doada. Todo ao contrario. Non só polo que fala, senón tamén por como o transmite. O debate sobre "os ventres de aluguer" está arestora aberto... e este libro serve, asemade, como reflexión sobre este tema.
Para min, sobran as páxinas finais, que me sorprenderon negativamente: sobran, non engaden nada e paréceme un recurso demasiado utilizado que non era necesario neste caso.


03/08/17

Las muñecas son para las niñas


Las muñecas son para las niñas de Ludovic Flamant e Jean-Luc Englebert, publicado por Tramuntana, é un deses álbums imprescindibles cando falamos de igualdade. O título indícanos subrepticiamente de que vai, porque a onde quere chegar é a todo o contrario: o libro fala dos prexuízos que existen na sociedade, aquí identificados sobre todo co pai, aínda que tamén coa nai, sobre cales son os xoguetes que deben ter os nenos e cales non; por suposto, unha moneca non é para un neno, e sobrevoa esta denuncia no álbum. Un álbum que está contado polo irmán maior, o que lle aporta asemade un toque de orixinalidade.
Así que é un álbum ideal para educar en igualdade, para reflexionar sobre o triste feito de que entrar nunha xoguetería é entrar de cheo no mundo sexista que aínda está vixente. Ao seu carón, poderiamos falar doutros temas como as tarefas domésticas e as contradicións dos maiores.



02/08/17

Los cuentos entre bambalinas


Los cuentos entre bambalinas de Gilles Bachelet publicado por Thule proponnos un xogo: descubrir que conto hai en cada páxina. Así, descubriremos que Babar ou O Principiño van ao xastre, que o Lobo debe ir ao médico polas súas malas dixestións, que Pinocho quere unha operación estética de nariz... cada páxina é unha historia, un conto coñecido que debemos saber, contos tradicionais e non tanto, nun catálogo divertido de estampas en viñetas. Que segredos agochan os contos? Quizais con este álbum saibades -saibamos- algo máis. O que si podo dicir é que a min pareceume precioso, de principio a fin. Mirade a portada!
Unha homenaxe perfecta ao mundo da ilustración e dos contos.

01/08/17

Arte a la carta

Pareceume unha pasada este pequeno álbum de Benjamin Chaud que publica Libros del Zorro Rojo: Arte a la carta é un repaso á arte en clave de humor gastronómica. As súas páxinas propoñen gags que relacionan todo o que veño de dicir: arte, gastronomia e humor en 32 estampas caricaturescas. Como? Coido que como unha homenaxe a autores e cadros excepcionais. E mediante o humor consegue achegar esas obras dun xeito lúdico, de xeito que convida ao lectorado a procuralas. Porque o autor "cociña" as obras en dun xeito disparatado facendo caer os creadores nos seus propios tópicos. Con humor. Coma se fose un catálogo de entremeses gastronómicos.



31/07/17

Sonámbulo

Curta de animación inspirada na poesía de Federico García Lorca e a pintura de Joan Miró:




Vía

30/07/17

Os días lebre

Tráenos Kalandraka un fermoso poemario de Clara López ilustrado por Marcos Viso: baixo o título de Os días lebre agóchanse poemas  emocionantes e emocionados ilustrados en tons pastesl, doces de sentimentos ambos, versos e ilustracións, para fuxir a unha infancia que se agochou no paso inquebrantable dos días, días lebre, efectivamente, porque correron tanto que xa fuxiron de nós. Liberdade que marchou con ese tempo dun animal que case voa, para agasallar asemade días tartaruga onde o tempo detense para que nos reconciliemos coa vida, coas sensacións, co cotián que nos depara, xaora, doces lembranzas para un futuro no que tornaremos outra volta coa sensación de días lebre. Entrementres, poesía con "restas que súen", "venres cansos", "verbos difíciles que van en parella", "días ceo" e "avoas que voan".
Dá gusto sentir así a poesía.

Odio que os días leven nome,
tamén en inglés,
e que os teña que saber,
e en orde.
Agardo unha guerra de días,
que se rebelen,
se confundan,
se disparen,
se disipen,
se comparen,
e se vexan,
como son,
todos, 
outra vez,
exactamente,
iguais.


Non á violencia contra as mulleres (DXXIV)

Hoxe tráiovos un poema inédito de Raúl Vacas, prezado amigo que vén de estar de aniversario e que nos agasalla sempre coa súa sabedoría humilde de sorrisos poéticos.


DE TU MALTRATO, TRATO
Monólogo de un maltratador

De nuestro amor ni un desacato acato,
que sea tu llanto del decoro coro
y mis caricias de tu aforo foro.
Sólo soy yo quien tu recato cato.
 
Y mientras grito y te desato, ato
tus labios a los míos, lloro oro,
juro otra vez que yo te adoro, doro
tu piel con celos, te maltrato, trato

de convencerte, amor: olvida, vida,
confía en mí y en mis promesas, esas
con que te até con desabrida brida.

Júrame aquí que estas pavesas besas,
que no harás nunca de tu huida ida,
que son tus dudas por impresas presas.

29/07/17

Gran Bot, Pequeño Bot

En Libros del Zorro Rojo podemos atopar este libro de contrarios despregable de Marc Rosenthal: Gran Bot, Pequeño Bot. Un álbum para a rapazallada máis pequena poboado de robots retrofuturistas que propoñen xogar canda eles para descubrir oito composicións cheas de humor achegan pistas sobre un xogo de contrarios. Ademais, as vivas cores atraerán máis a este público pequeno infantil.


28/07/17

Guía del viajero

Xenial e simpática esta Guía del viajero que nos propón Thule edicións da man de Jessica Lehrer, Rick Lightstone e Alice Murray. Unha guía imprescindible para repasar antes de planificar e realizar ningunha viaxe, xa que sobre todo vén cargada de advertencias que se nos poderían pasar por alto!
Para sorrir.

27/07/17

La sed

Jo Nesbo nunca decepciona, e desta volta tampouco o fai con La sed, publicada por Roja & Negra. Seguro que non é o seu mellor libro (Petirrojo segue a ser o meu predilecto) pero está entre os mellores. Un libro altamente adictivo que mantén o lectorado aferrado ás súas páxinas ata a última letra, porque ese "Fin" resulta ser, asemade, ficticio (un final aberto que promete). E deste xeito, volveremos a pensar cal será o libro que nos entristeza co final da saga, coa morte do protagonsita, coa despedida. Seguimos a ter un Harry Hole cheo de conflitos persoais, que teme á felicidade coa que remataba a anterior novela, por non saber conservala, que cae nos infernos para tentar saír continuamente e ás veces logralo; pero tamén temos moitos outros personaxes fascinantes, xa non tan secundarios, que seguen a desenvovler unha vida propia nesta saga. O mellor da historia é, novamente, que sexa tan impredicible, que nos soprenda con cada novo xiro, en cada reviravolta... e hai unhas cantas.
Unha gozada, está claro.

“Se dice que lo que lleva a matar son los celos y se habla de celos mórbidos, del síndrome de Otelo, pero en realidad es la ambición”

26/07/17

Annus Horríbilis

Tivo a editorial Kalandraka a magnífica idea de poñer á nosa disposición os textos cos que celebrar os 30 anos de Chévere, unha compañía especialmente talentosa dentro do noso panorama teatral. Desta volta, Annus Horríbilis sitúanos en clave de "opereta?" nunha intriga entre dúas liñas dinásticas inimigas, con loitas e romances ilexítimos. O bo de termos o texto é, para min, completar aquilo que se me esscapou mentres vin a representación, pois ao non estar acostumada a este tipo de espectáculos non é doado seguir todo o texto cantado polos personaxes, ademais de considerar que se fai un pouco longa de máis polas súas dúas horas con descanso.
A obra é unha especie de parodia da ópera con crítica política estruturada en dous actos que resultou unha ousadía no seu tempo. Unha sinxela posta en escena -lembra a Les Luthiers-, onde o director fala ao comezo de cada acto para realizar unha graciosa introdución. Logo, números musicais variados e sketchs cómicos, algúns efectos de luces moi convincentes e algunhas secuencias moi ben construídas.

Volver a velo é a mellor homenaxe a Fran Pérez, sempre no noso corazón.


Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.