Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

27/07/17

La sed

Jo Nesbo nunca decepciona, e desta volta tampouco o fai con La sed, publicada por Roja & Negra. Seguro que non é o seu mellor libro (Petirrojo segue a ser o meu predilecto) pero está entre os mellores. Un libro altamente adictivo que mantén o lectorado aferrado ás súas páxinas ata a última letra, porque ese "Fin" resulta ser, asemade, ficticio (un final aberto que promete). E deste xeito, volveremos a pensar cal será o libro que nos entristeza co final da saga, coa morte do protagonsita, coa despedida. Seguimos a ter un Harry Hole cheo de conflitos persoais, que teme á felicidade coa que remataba a anterior novela, por non saber conservala, que cae nos infernos para tentar saír continuamente e ás veces logralo; pero tamén temos moitos outros personaxes fascinantes, xa non tan secundarios, que seguen a desenvovler unha vida propia nesta saga. O mellor da historia é, novamente, que sexa tan impredicible, que nos soprenda con cada novo xiro, en cada reviravolta... e hai unhas cantas.
Unha gozada, está claro.

“Se dice que lo que lleva a matar son los celos y se habla de celos mórbidos, del síndrome de Otelo, pero en realidad es la ambición”

26/07/17

Annus Horríbilis

Tivo a editorial Kalandraka a magnífica idea de poñer á nosa disposición os textos cos que celebrar os 30 anos de Chévere, unha compañía especialmente talentosa dentro do noso panorama teatral. Desta volta, Annus Horríbilis sitúanos en clave de "opereta?" nunha intriga entre dúas liñas dinásticas inimigas, con loitas e romances ilexítimos. O bo de termos o texto é, para min, completar aquilo que se me esscapou mentres vin a representación, pois ao non estar acostumada a este tipo de espectáculos non é doado seguir todo o texto cantado polos personaxes, ademais de considerar que se fai un pouco longa de máis polas súas dúas horas con descanso.
A obra é unha especie de parodia da ópera con crítica política estruturada en dous actos que resultou unha ousadía no seu tempo. Unha sinxela posta en escena -lembra a Les Luthiers-, onde o director fala ao comezo de cada acto para realizar unha graciosa introdución. Logo, números musicais variados e sketchs cómicos, algúns efectos de luces moi convincentes e algunhas secuencias moi ben construídas.

Volver a velo é a mellor homenaxe a Fran Pérez, sempre no noso corazón.


25/07/17

Le Clitoris



Vía

24/07/17

La sustancia del mal

Procurando un libro que me enganchase cheguei a este anunciado como "o trhiller do ano": La sustancia del mal de Luca D'Andrea, publicado por Alfaguara. Recoñezo que non surtiu o efecto desexado, sendo un libro que se deixa ler e que destaca pola súa ambientación, xa que esta é unha personaxe máis do libro, as montañas nevadas e o seu perigo, a aldea que decide properar co turismo..., si a paisaxe de Dolomitas é esencial no libro e ocupa boa parte das súas páxinas. Por outra parte, utiliza frases curtas e capítulos pequenos, que axudan á axilidade lectora. Máis ca un Trhiller é para min unha novela psicolóxica, posto que o que desencadea a "investigación" (se se puidese chamar así) é un accidente mortal que provoca que o noso protagonista sufra diferentes episodios depresivos. E por aí tamén hai moito que explorar: a súa relación coa familia, cos amigos, cos veciños, todo isto é unha parte fundamental, máis que a resolución dun crime que tivo lugar hai bastantes anos, e que é un fío condutor, outro máis, do libro. Iso si, este non se cortará ata a última páxina, dándolle un novo interese a esta lectura que é, sobre todo, lixeira.


23/07/17

Una familia salvaje

Una familia salvaje de Laurent Moreau está publicado por Libros del Zorro Rojo. Un orixinal álbum que destaca as virtudes e as particularidades de cada membro da familia (dozura, xenerosidade, timidez...), identificándoas con características animais: leóns, xirafas, osos... aí poderemos buscar asemade a nosa propia personalidade. A que amimal nos achegamos máis?


Non á violencia contra as mulleres (DXXIII)

20/07/17

Jorge Drexler - Telefonía


Las cloacas de Interior

19/07/17

Ruralita

Outra versión de "Despacito: "Ruralita", de mozas gandeiras. Moi bo.



Cómo encender un dragón apagado

Divertido álbum de Didier Lévy e Fred Benaglia que publica Libros del Zorro Rojo: Cómo encender un dragón apagado é unha historia de amizade en clave de humor. Como consolar un dragón? Ao noso protagonista ocórreselle de todo, e así o reflicten as ilustracións e a tipografía, que xoga coas dimensións para integrar o texto e a imaxe, nun resultado único: valorar a amizade e o amor por riba de todo. Ideal para un lectorado pequeno polo xogo constante que nos ofrece cada páxina, polas cores tan vivas e porque o sorriso comeza xa na portada.

18/07/17

Yes God Yes



Vía Cultura Inquieta

A veces la lluvia

Fermosísimo este álbum publicado por Thule de Ainara Bezanilla e Zuzanna Celej titulado A veces la lluvia, unha reflexión sobre o rápido que pasa o tempo dende que un fillo ou unha filla nace ata que se fai maior, dende que depende da súa nai e/ou de seu pai ata que se converte en independente. Un libro cheo de sensibilidade reforzada polas doces e suaves ilustracións que acompañan o texto. 
Aquelas que somos nais sentirémonos identificadas co libro, pero non cómpre selo para admiralo, porque a sensibilidade do conxunto atrapa dende a portada.


17/07/17

Vivir sin temor

16/07/17

Brújula

El gran libro de los instrumentos musicales

 Este gran álbum de Pronto publicado por Edelvives é en realidade un catálogo ilustrado dos instrumentos musicais. Un catálogo ben completo, onde se agrupan por familias os instrumentos e onde ademais hai unha gran variedade de obxectos, ademais dunha chiscadela humorística ou unha pequena historia relacionda con cada sección. Así, temos un compendio interesante e ilustrativo que ensina e entretén sobre o mundo da música, dos sons e das orquestras. Asemade, atopamos un vocabulario específico de accesorios. 
Ou sexa, un libro imprescindible en calquera biblioteca para sabermos un pouco máis sobre o mundo da música.


Non á violencia contra as mulleres (DXXII)

"Tú eres la flor de tu vida".
Prevención contra a violencia de xénero no IES María Pérez Trujillo.



Vía

14/07/17

La llave

Na editorial Tramuntana podemos atopar este fermosísimo álbum de Susana Peix e Cristina Serrat, La llave, un libro con sabor a conto clásico que namora dende a portada, e que chama á súa posesión por esa contraportada cun oco para a chave (aquela que asemade é marcapáxinas), esa que non só dá título ao libro senón que abre o noso maxín ao mundo dos soños. Soños con arrecendo ao mundo de princesas e raíñas, de reis e cerralleiros, de solucións e de valores, de emocións en fin.





13/07/17

El animal perfecto


Raquel Díaz Reguera publica na editorial Nubeocho este divertido álbum, El animal perfecto. Un fermoso libro que reflexiona sobre iso que procuramos nos humanos, ou nos animais, coma neste caso, e que en realidade non existe: a perfección. Por iso a nosa protagonista terá que buscar unha mestura de todos aqueles rasgos que sobresaen nos animais, posto que todos eles teñen tanto que ofrecer. Asemade, todas as páxinas ofrecen unha información "sorprendende" sobre o animal en cuestión.
Gústame moito esta ilustradora, desta volta cunhas ilustracións doces e tenras ao mesmo tempo que divertidas, nun álbum que vén a nós cheo de forza optimista e que nos lembra que todos temos cualidades esenciais e que nas diferenzas está o mellor da natureza, o que nos enriquece.

12/07/17

Caracol, onde estás?

Publica a editorial Kalandraka este clásico de Tomi Ungerer titulado Caracol, onde estás?, un libro que é en realidade un xogo, desta volta un xogo visual, moi axeitado para un lectorado moi novo, xa que ademais non contén case palabras. Así, páxina a páxina iremos procurando un caracol agochado, ou máis, porque a súa forma está en moitos máis lugares dos que a priori poderiamos supoñer. En cantos lugares podemos atopar unha espiral? E na natureza, onde están? E nas cousas que fabricamos? Xoguemos con este autor que utiliza cores intensas para xogar con nenos e nenas na procura dun caracol quen, xoguetón, fará acto de presenza na última folla.

11/07/17

Chiquilladas

Na editorial Impedimenta podemos atopar este libriño, Chiquilladas de Gérard Dubois, unha parodia dos libros pedagóxicos máis antigos e que en realidade constitúe un catálogo humorístico de maldades case surrealistas as máis delas. E este surrealismo vén detallado por unha estética vintage que fai que o libro sexa irresistible xa mesmo sen abrilo. Pero cando se follea, porque non se le, senón que se "mira", sorrimos ante a crueldade da nenez que nos trae ecos de Edward Gorey.




10/07/17

Os fillos do lume

Rescata Pedro Feijoo as personaxes protagonistas de Os fillos de mar, Simón e Mariña, para unha nova intriga onde Vigo, a súa orixe, así como a orixe da historia moderna galega, é protagonista nunha novela de acción que engancha o lectorado dende a primeira liña, porque Os fillos do lume, publicada por Xerais, recupera esa acción trepidante que Pedro Feijoo xa nos ofrecera anteriormente para agasallarnos unhas cantas horas pegadas ás súas páxinas. 
Hai moitas historias dentro desta historia, moitas temáticas nas súas liñas, un algo de novela histórica, outro belisco de novela de aventuras, unha miaxiña de novela romántica, un pouco de novela negra, e un tanto de crítica social. Todas elas conforman dúas tramas principais que iremos debullando pouco a pouco, saboreando o verán que comeza con pouco calor para derreternos coa novela, esa da que non saberemos en tantas ocasións se está inventada ou se ten algo de realidade, esa que nos bisbea que vaiamos buscar nas enciclopedias canto de invención nos artella no medio da realidade ou ao revés, mentres paseamos por un Vigo actualizado, por un Vigo con personalidade propia, dende a súa fundación ata a súa modernidade. Tanto, que teremos que repasear Vigo, axiña, para termos cultura e formación das súas rúas e das súas casas. Feijoo reivindica a súa cidade novamente, sabendo que a vai pasear co lectorado, ávido de pisar as rúas da man de Simón e de Mariña. Volveremos a 1809 e regresaremos ao presente, pescudaremos e confirmaremos a afouteza de noso que soubo defenderse da invasión napoleónica.
De fondo, sempre o humor, a retranca propia deste autor. Aínda que coido que ás veces abusa e perde poder con algunhas expresións e insultos que chega a utilizar en exceso. Por exemplo, non resulta moi verosímil a conversa que mantén o vello Tristán cun dos "malos" porque non parece axeitada esa forma de falar no vello. Hai momentos nos que coido Pedro debería coidar máis a linguaxe. Pero, claro, é a miña opinión.

09/07/17

Cosas de chicos

Curta protagonizada polos actores Daniel Brotóns, Ignacio Montes e Raúl de la Torre, que se poñen na pel de centos de mulleres cada día. Dende un punto de vista cómico desenvolven situacións cotiás narradas por tres homes.
Vía

04/07/17

La légende de la chèvre qui connaissait le vrai sens de la montagne

Absurda, bastante. Sen palabras



Vía

03/07/17

The story of an idea




Vía Cultura Inquieta

02/07/17

22 segundos

Cando remata o curso síntome tan cansa que non teño nin folgos para ler, e temo que esa "crise lectora" perdure. Pero lin 22 segundos dun grolo, así que teño a esperanza de dala por rematada.
22 segundos de Eva Mejuto, publicado recentemente por Xerais, cóntanos unha historia necesaria para achegarnos ao mundo transexual dun xeito sinxelo. Interésame a lectura por varias razóns, e o libro, xa digo, lese nun salaio, ten un valor seguro na súa intensa brevidade, e no tema, tratado tan "normalmente". Por que escollo esta palabra? Porque aínda hoxe vemos, lemos, percibimos, en xeral, este tema como algo "raro", "alleo" e debemos achegarnos a el, coñecer unha realidade que é, ben seguro, impactante polo sufrimento que acarrea aos seus protagonistas, nenos e nenas que non se senten recoñecidos nun corpo que a sociedade denominou "es neno, es nena". Cantas veces escoitamos ou pensamos que a transexualidade está ligada á prostitución? Nos últimos tempos está a mudar este descoñecemento, pero o libro é necesario e acaído para unha franxa de idade que tamén se está a formar como persoas. Moi, moi necesario. Coido que non existía aínda un libro así na nosa LIX, e este non enche, pero si comeza, ese oco necesario porque necesario é falar deste tema dende o respecto e a empatía. Como se afirma na novela, hai que falar das cousas, hai que nomealas, a visibilización é necesaria, rachar o silencio é importante porque falando é posible entenderse. Todo aquilo que non se pode falar, que non se chega nin a discutir, permanece nun escuro salón do que non se emerxe.
Hai pouco o noso alumnado asistiu aquí en Lalín a unhas xornadas con mozos e mozas trans. Viñeron absolutamente todos e todas emocionad@s e impactad@s por escoitar as súas experiencias en primeira persoa. Así que este libro completaría esa formación xa iniciada. Estou certa de que lles vai interesar. Moito.
Parabén, Eva, por esta nova vida literaria.



Non á violencia contra as mulleres (DXXI)


Esta acción de Ecuador foi idea do colectivo  LEITMOTIV e da artista Alejandra Bueno para denuncia o acoso que sofren as mulleres ao pasear pola rúa. As mulleres empodéranse e saen á rúa a pitar contra unha condición de macho que se cren cuns dereitos que non teñen.

Que te quede claro que TU ACOSO VERBAL Y NO VERBAL no me agrada, me hace sentir como un objeto y SOY PERSONA, tengo valores y personalidad, y me gusta que me quieran por como pienso.


01/07/17

Au fil de l’age

As avoas viven sempre no noso corazón:



Vía Cultura Inquieta

30/06/17

Things I Should Stop Thinking About Thinking

Things I Should Stop Thinking About Thinking from Dan Castro on Vimeo.


Vía Cultura Inquieta

Regreso a Berlín

Verna B. Carleton é a autora de Regreso a Berlín, publicada polas editoriais Periférica e Errata Naturae. Unha novela complexa sobre os sentimentos cruzados que sente un alemán cando regresa a seu país despois da devastación da Segunda Guerra Mundial; un home que sofre e odia todo canto vén de ocorrer, pero que tamén se odia a si mesmo pola fuxida, por agocharse tras unha nacionalidade que non lle pertence, tras un parapeto que se está a desmoronar.
A volta non é doada, e os infernos vividos aflorecen pola boca dos personaxes cos que se cruza nun Berlín que se está a reconstruír tras as bombas, un Berlín dividido poboado por habitantes que tentar mirar cara a diante. Para tentar entender canto hai arredor e canto sofre o personaxe protagonista, a novela conta cunha narradora testemuña, unha moza que viaxa canda o protagonista e a súa esposa para contar de xeito obxectivo o que acontece e o que se sente. E aquí reside a sorpresa da novela: iremos descubrindo a visión dos outros personaxes coa que non contaba o protagonista, e iremos contrapoñendo a visión que tiñamos -a do protagonita- coa nova realidade que se vai abrindo ante os nosos ollos a medida que avanzamos na lectura. Asistiremos a unha loita interna constante nunha sociedade que ten moi recente unha dura guerra e que sabe quen delatou a quen, quen  odiou e quen axudou, quen tivo que fuxir e quen permanceu. As guerras son tremendas porque a crueldade do ser humano é enorme. E este libro ten a capacidade de achegarse á complexidade dos personaxes qeu poboan esta dura realidade.

27/06/17

Travelling Through Brush and Ink | National Palace Museum Taiwan

Mirar o mundo, vivir o mundo. Fermosa animación do Museo Nacional de Taïwan. (visto no Facebook de Michele Petit

Travelling Through Brush and Ink | National Palace Museum Taiwan 筆墨行旅 | 台灣故宮 逐格動畫 from annlinchao on Vimeo.

26/06/17

Videopoema

De todos os videopoemas que vén de realizar o meu alumnado quedo con este, de Helena Santalla e David de la Torre a partir dun texto de Estevo Creus:



Porque ti
tamén estabas enferma
dalgún xeito
coma a casa

miles de termómetros de febre
e de torturas

eu sabíao
sabíao polo tacto

non preguntes

sabíao por como respirabas
sabíao polas ondas e os outros arrecifes
sabíao por ti
e por min
e por como chorabamos abrazados despois de xogar a destruirnos.


inocentemente abrazados

ulindo a landras

abrazados coma un tigre.

25/06/17

Non á violencia contra as mulleres (DXX)

Ni una menos. Por Cecilia Griffa

 Nos Queremos Fuertes 
Querémonos Fortes


21/06/17

En clave de igualdade

Un proxecto que comezamos este último trimestre con solución de continuidade: pretendemos cambiar esas letras machistas que o noso alumnado e a sociedade canta sen pensar -queremos crer-, sen saber o que se di.
Todo xurdiu cando un día na biblioteca achegáronseme dúas alumnas de 4º para ensinarme un vídeo. "Profe, vas flipar", e si, flipei. Así que logo comentando en clase a letra e o vídeo da canción, comezaron a ensinarme moitas outras, e pensei que algo deberiamos facer.
Aquí estamos. Isto é un comezo.

Estas cancións que hoxe presentamos son tres que o noso alumnado escolleu para variarlles a letra por unha de igualdade, reivindicativa:

.- Eu son feminista, sobre a "mítica" Te compro tu novia:




.- Eu son miña, sobre "Eres mía":




.- Xices de igualdade: sobre a letra da famosa canción "Corazón de tiza" de Radio Futura.


Un mundo propio

En Libros del Zorro Rojo convídanos a maxinar o noso propio mundo con este álbum de Laura Carlin chamado inequivocamente Un mundo propio, ese que se afasta da realidade para ser máis fermoso, máis amable, máis habitable, máis amigable, máis imaxinativo, máis feliz. Non é tan difícil conseguilo, só temos que deixar voar o pensamento e colle un lapis para deseñalo. E para isto, pasearemos primeiro polo propio mundo da autora, que nolo amosa sen complexos. Así, utilizará diferente técnicas, dende a fotografía ata o collage. Só temos que nos poñer mans á obra. Non é tan difícil fuxir do gris para recorrer a aquela cor que queiramos. Chega con nolo propór.




Ocac Chile - Basta de acoso callejero

20/06/17

El pueblo durmiente

Rebecca Dautremer publica en Edelvives El pueblo durmiente, un álbum máxico, un soño da autora-ilustradora, que se inspira en "A Bela Durminte" para contarnos como un príncipe e o seu criado chegan a un lugar onde todo o mundo leva durmindo máis de cen anos; a que se deberá?; como soucionalo? Será un encantamento, unha maldición, un feitizo? Ademais, desta referencia, hai outras á literatura popular francesa polo camiño. Así pasearemos polo barrio de Montmartre de fins do século XIX, lugar bohemio e alegre.
Por suposto, o libro é unha xoia tamén pola edición, como adoita facer Edelvives, en grandes dimensións.



19/06/17

Meter o título

O outro día faleivos dunha actividade que estabamos a realizar: facer fotos dos lombos dos libros para facer poemas, os "Poemas titulados".
Pois ben, hoxe quero amosarvos algúns traballos que realizamos grazas a unha idea que me deu a Banda dos Cueiros de Gondomar cando os escoitei na illa de San Simón o día da entrega dos Premios Xerais: eles cantaron unha canción con títulos de libros de Agustín Fernández Paz. Así que a partir de aí, propuxen facer poemas con títulos de libros. E hai cousas ben acaídas que podedes ver no blogue da biblioteca. Aquí deito uns poucos exemplos:


Naquela LONGA NOITE DE PEDRA,
Á LUS DO CANDIL,
percorrín un CAMIÑO PERIGOSO
coa sombra dun ANXO NEGRO,
para chegar a ONS.
TODO É SILENCIO,
só se escoitaban AS VOCES BAIXAS
no CEO DOS AFOGADOS.
Pero no FARO ESCURO
brillaba unha CHAVE DE OURO,
e alí, estaban OS DOUS DE SEMPRE,
REO e MATILDA,
mortos no CAMPOSANTO.
E eu guiada por UNHA ESTRELA NO VENTO,
busquei REFUXIO.
O meu nome é GÁRGOLA,
e veño a OBABAKOAK
para FUXIR
dAQUEL LUGAR.


Ou estoutro:


Game over,
todas as horas roubadas na expedición do Pacífico.
Un videoxogo case perfecto,
onde percorrín un camiño perigoso
seguindo unha estrela no vento.

O faro escuro,
tamén chamado a casa da luz,
alzábase nun cume de neve interminable.
Ó descenso do derradeiro ocaso,
só queda á lus do candil
para atravesar a sombra cazadora
onde todo é silencio.

Aparecen sete caveiras
xunto con sete palabras e, detrás,
o anxo negro posuidor dunha chave de ouro,

                       A chave da Atlántida.

 Ou só con títulos de Álvaro Cunqueiro:

Na Cociña galega
utilizamos Herba aquí e acolá,
é coma unha Escola de menciñeiros,
para Xente de aquí e de acolá,
para Merlín e familia
ou para Os outros feirantes.

Na Cociña galega
sempre houbo Tesouros novos e vellos,
sempre foi coma a noite,
xa que A noite vai coma un río,
ou coma un Mar ao Norde.

Pero esta cociña,
nunca valeu para a Dona do corpo delgado,
ou para O incerto señor Don Hamlet, Príncipe de Dinamarca.

O que é algo que debemos apreciar.

18/06/17

Querida tía Agatha




Namorei de Beatriz Martín Vidal dende que a descubrín en Birgit, un deses libros imposibles de esquecer e que debería ser obrigatoria a súa pertenza. Dende aquela, tento seguila. Así que cando onte recibín unha desas caixas emocionates chea de álbums ilustrados, desta volta da editorial Thule, só collín este libro (os exames e a fin de curso están a me afogar): Querida tía Agatha. Que auténtica marabilla! 
Tres mozas que quedan soas mentres a tía viaxa e que deberán medrar e aprender, dentro dunha fantasía imposible, a vivir. E isto xa dende a propia portada, na que comeza a carta que as tres mozas escriben contando á súa tía as peripecias polas que pasan. Pero o importante é a forza das ilustracións -semellantes aos cadros dos impresionistas-, que nos contan a súa propia historia, ou que non regalan a súa interpretación das palabras. 

Querida tía Agatha: Espero que estés disfrutando del viaje Por aquí todo va bien. Estamos cuidando unas de otras, y también de la casa.




Non á violencia contra as mulleres (DXIX)

Curta que fala da violencia de xénero dende o xénero de terror:


17/06/17

Swan division- Joy Division & Swan Lake mashup



Vía

La familia de la vajilla impar

Catalina González Vilar e Isabel Hojas levaron o V Premio Internacional de álbum ilustrado 2016 Edelvives con La familia de la vajilla impar, un simpático álbum que narra como van desaparecendo as pezas da vaixela, igual que os membros dunha familia collen diferentes voos para seguir coas súas vidas. O texto conta pezas e rectifícase a si mesmo cando estas van ou rompendo ou desparecendo. E é que nas familias as vaixelas nunca están enteiras. Non si?  E ao mesmo tempo, cando unha vaixela leva moitos anos canda un, tamén sentimos que pode contar a nosa historia, esa historia familiar que vén dende moi atrás. E cando conta esa historia, tamén lembramos que non hai ningunha historia perfecta, que sempre nos falta alguén, como falta algunha peza.
Asemade, as ilustracións propoñen un xogo lector, procurando as ilustracións das pezas da vaixela que se nomean e facendo un traballo de investigación: como desapareceron esas pezas? Dá para mirar e remirar.




15/06/17

El globo rojo en la lluvia

Encántame Ricardo Siri, ou sexa, Liniers. Gústanme especialmente os seus personaxes, Enriqueta e o gato Fellini, e o amor pola lectura que desprega nas súas tiras. Na editorial La casita roja podemos atopar este libro del, El globo rojo en la lluvia, un cómic para primeiros lectores que está protagonizado por dúas nenas, Matilda e Clementina, que aproveitan o lecer dos sábados para pasalo ben. E vaia se o pasan! Tanto que son quen de nos contaxiar da súa ledicia infantil, do vitalismo propio da infancia, e mesmo da sinxeleza propia das aventuras desta etapa.



14/06/17

Damned Writers

Precioso este álbum de Ángel A. Svoboda que presenta a editorial Bululú: Damned. Writers. 23 autores de culto é o que indica o seu título tal cal: unha listaxe de 23 autores que debemos ter presentes e que ademais salientan por algún detalle que pode ser nimio, que pode ser unha ferida, que poder ser unha tormenta agochada nunha paz inexistente. E todo isto, ás veces, déitase sobre a obra, sobre o escrito, sobre o que o lectorado pode ler despois, mesmo séculos despois. Svoboda propón unha "Beizón" e unha "Maldición" sobre cada autor ou autora escollida, ademais dunha listaxe coas súas obras máis importantes. Nestas páxinas están a nosa Rosalía, as irmás Brönte, Wilde, Lovecraft, Dickinson ou Kafka.


Poemas titulados

O meu alumnado anda a facer esta actividade que me encanta: facer poemas cos títulos dos libros. Están saíndo cousas ben fermosas. Aquí vos deixo algún exemplo, pero no blogue da biblioteca do IES Laxeiro podedes atopar moitas máis:










13/06/17

Sempre hai un lugar para a poesía (CXLVI)

Poema de Emma Pedreira que obtivo o IV Premio Internacional de Poesía Jovellanos, 'El Mejor Poema del Mundo',


 Lista da compra da viúva


Na lista da compra só hai cousas para min.
Non coitelas, non arrebatadas ameixas e infusións contra doenzas inventadas.
Non hai pan exótico para queimar nunha tixola mentres ti e mentres eu,
non hai caprichos para desfacérseche na lingua.
Nin tabaco para o despois.

Na lista da compra só hai aire e sombra,
ítems dos que eu preciso,
e xa non gasto en comer nin en chorar,
xa non tatúo nada na porta da neveira nin escollo lugares en mapamundis contritos para fixar aquí fomos/ou non/felices.
Na miña lista da compra volven mesturarse os meus dez anos cos meus oitenta.
Hai panos do naris e algodóns e doces polos que doo entre bágoas, entre moas.
Na lista da compra volve haber cousas que fai tempo que non.  Tiritas e suturas, contencións para o desangrase. Fío para o desgarro, xeo para as feridas.
 Xa me vou esquecendo de luxar as lúas das uñas con canela e curry, xa non me sinto na danza da fritura e da noite e xa non elixo a froita por como se pareza a súa pel á túa,
afundindo  as miñas xemas dos seus extremos.
Volve haber cigarros, tapóns para os ollos, pinturas para recalcar os meus poros lacazáns, e etiquetas nas que marcar cada lugar de min que non se pode tocar máis.
Volve haber pintalabios que non me arrincarás a beixos, maquillaxe para este último golpe (que irá mudando a súa cor como o plátano maduro), panos de papel para desbordamentos, masilla para as miñas fendas de ruína.
E compresas.
Porque esta mañá -probablemente- perdemos a última oportunidade
de ser os terribles pais
dunha indómita nada.

12/06/17

Bibliópatas e fobólogos

Emma Pedreira constrúe en Bibliópatas e fobólogos publicado por Galaxia, un monllo de relatos (?) dos que é difícil escapar se amas os libros ou a lectura. Retranca, esta é a palabra que define a maior parte dos relatos, pero tamén hai un montón de frases que paga a pena recordar; frases que enchen relatos para ler a calquera hora, frases que constitúen unha homenaxe a palabra, esa que fornece a lingua, a nosa lingua, esa que constrúe críticas, esa que constrúe poemas, esa que amamos. E mentres nós amamos a palabra, admiramos como a constrúe a autora, como é quen de tecela con outras para armar unha colcha de papel resistente ante o paso dos anos, sabendo que estes non a van amaralear. Nela, debuxa ambientes, viaxes, amores e resistencias. E fíaas con humor, ese delicado fío que tanto pode ser de cores como branco e negro, fío de agullas sólido que non se deixa destecer e que ganduxa con delicadez e harmonía nos seus chivaletes.


- Vas saír así a rúa?
-Si, por?
- Porque con eses versos transparéntaseche todo o pesimismo. (páx. 50)

11/06/17

Sol de mayo

A editorial Salamandra encárgase de publicar todos os libros de Antonio Manzini, e eu, claro está, de os ler. Así que aínda que teño pouco tempo, roubo uns minutos ao traballo para ler Sol de mayo. O autor, xa mo demostrou, sabe enganchar e volve conseguilo nesta entrega, que creo que me gustou un pouco menos, quizais porque xa o estou coñecendo moito, non sei. Pero aínda así penso seguilo nas súas próximas entregas. Sobre todo porque me gusta este detective politicamente incorrecto que loita por facer as cousas ben aínda que el sexa tan corruptible e ao mesmo tempo tan airado e negativo coa sociedade na que debe vivir. Aquí entra a crítica, ese desencanto que amosa ante a sociedade actual e o desprezo por personaxes que pretenden dar leccións de ética agochando a corrupción. Como adoita suceder, temos dúas tramas dentro da novela, historias policíacas e historias de amor, pero sobre todo reina o fracaso ou a incertidume existencial propia desta serie. Como propio desta serie é o humor, o sarcasmo. E o personaxe fantasma da súa muller encántame. Haberá que ver que ocorre proximamente.

10/06/17

A cadencia da fractura

Isaac Xubín é o autor deste libro de poemas que publica Xerais, Premio de Poesía Manuel Lueiro Rey 2017, A cadencia da fractura. Poesía de cambio, de movemento, que fala de miseria e destrución, esa que tantas veces negamos. Valores que a sociedade actual foi esquecendo e valores que tememos que o futuro nin coñecerá. Avanzamos cara a unha sociedade que dá medo: violencia e derrota do ser humano. E o autor reclama unha chamada de atención, un berro en voz alta, un sonoro poético, unha fuxida cara a un futuro que non debe existir. Carga os versos de mensaxes crítica para que o lectorado pense, para activar os sentidos, para desactivar certezas, para profundar en esquemas interrogativos. De aí xorde a incomodidade, e a procura da resposta. Aquela que, quizais, podamos atopar conxuntamente para cambiar a sociedade. Aínda estamos a tempo.



"semella a perfección de todo aquilo que se achega
pola forza creativa do que é transpiración,
blasfemia e bioloxía"

"é cedo e chámome Problema"

09/06/17

Os golfiños e o xigante


Na editorial Baía podemos atopar este texto baseado nun feito real de Inacio: Os golfiños e o xigante conta con ilustracións de Iván Suárez. O cerne desta historia é, efectivamente, unha historia real, e segundo se di, a realidade supera a ficción. Así que Bao Xishun, o home máis alto do mundo, que fuxía da fama e decidiu ser pastor de ovellas, foi requirido por un acuario para salvar a vida dun par de golfiños.E abofé que o conseguiu! E foi posible grazas aos seus longos brazos. A historia semella ben rara. Os golfiños, lambóns eles, paparan unhas boias que facían perigar as súas vidas, e só Bao Xishun, introducindo o seu longo brazo, podería quitarllas do estómago e salvalos. 
Así que Inacio maxina esta fermosa historia para os seus monicreques, e leremos (e agardamos velo representado asemade) como a coidadora dos animais andou por toda China, en todo tipo de vehículos, na busca do xigante salvador. Logo, converterase ela mesma en salvadora porque comprenderá que a mellor vida dos golfiños non é en cativerio.
Inacio reconstrúe unha fermosa historia facéndoa nosa, lembrándonos o marabilloso que supón o feito de que os seres humanos sexamos diferentes e de que saibamos aceptar esa diferenza. Pero tamén nos lembra o respecto que non só nos debemos entre nós senón tamén cara á natureza. Os animais son felices no seu hábitat natural. Que sentido ten apreixalos para que os humanos simplemente vaiamos velos? Que sentido ten facelos vivir baixo unha chave que impide a súa liberdade e por tanto a súa felicidade? Non desexemos para ninguén o que non queiramos por nós. Sexa animais de dúas patas, catro, ou sen elas.



Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.