Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

11/04/21

Ernesto o elefante

 
O
utro dos grandes da Literatura infantil mundial é Anthony Browne. Agora Kalandraka tráenos Ernesto o elefante, un bebé curioso que decide explorar a selva pola súa conta. Cando pide axuda a diversos animais, atópase indiferencia e incomprensión, ata que topa a solidariedade en quen menos esperaba.

 

10/04/21

Álbum de familia


 E
ncantoume este novo Premio Internacional Ciudad de Orihuela de Poesía para Nenas e Nenos, xa o XIII, publicado por Kalandraka,  de Alejandro Pedregosa con ilustracións de Carole Hénaff. Sorprendeume porque resultou moi diferente, unha poesía que fala do mundo, da diversidade étnica e faino en versolibrismo, algo que non acostumamos a ter na poesía infantil, onde semella que a métrica é clave para este público. Sen rima pero con harmonía, imaxes que nos levan a ensoñacións e palabras suxestivas, protagonistas que nos levana a afastados países a quefaceres reais, atrapándonos nos poemas.


09/04/21

El artista que pintó un caballo azul

 


O
utro deses libros que viaxarán proximamente para Xapón. Falar de Eric Carle é falar de Literatura infantil de calidade, publicado por Kalandraka en cartoné, con páxinas grosas para que as mans dxs nenos e nenas pequerrechas poidan manexalos e gozar con todos estes animais pintados de cores "imposibles" grazas ao artista que os pintou. Indispensable a información que temos canda o libro, e que nos fai cavilar tanto sobre a liberdad individual e social:

Este libro constitúe unha homenaxe de Eric Carle ao pintor expresionista alemán Franz Marc, quen pintaba retratos de animais nos que a cor é utilizada para denotar un significado: o azul para a austeridade masculina, o amarelo para a ledicida feminina ou o vermello para a violencia. O seu desexo de expresar a espiritualidade a través da arte lévao a dar sentido ao espontáneo e intuitivo. Un artista rexeitado polo nazismo.

Os libros de Eric Carle recollen dos expresionistas a espontaneidade e intuición infantil. Este libro é unha mostra disto. A súa intención é a de achegarnos á arte a través da emoción e do visual enriquecéndonos coa cor. Este libro é unha indicación clara de que podemos ver o mundo de calquera cor. Somos libres para pensalo, para pintalo, para amosalo.


.



08/04/21

A transformación


 Hai libros que son absolutamente imprescindibles para sabermos máis sobre a Historia da Literatura e mesmo para coñecer e comprender mellor o noso legado literario, como é o da Nova Narrativa Galega. Se un libro ten influído noutros, ese é A transformación, publicado en galego por Kalandraka con tradución de Laureano Araujo. A Kafka hai que lelo, aínda que teñamos que utilizar unha perífrase de obrigatoriedade que tan mal pega co fomento da lectura. É unha ledicia ter este libro nas mans, tan só 96 páxinas da literatura do absurdo, o confrontamento do home ante un mundo que o oprime e que o cuestiona. A soidade máis certeira.


07/04/21

Un amor

 
S
ara Mesa
é a autora de Un amor, publicado por Anagrama. Un libro interesante e, por veces, estresante, que vos recomendo. Unha novela que nos presenta un ambiente cheo de tensión onde o espazo é un dos personaxes principais, xa que o drama que vivimos non sabemos se sería posible noutro escenario, con eses estados oníricos que son tormenta e calma, son tensión dentro dun amor duro e nun ambiente agobiante que nos atenaza. Como lectora síntome igual de intrusa que a protagonista nesa aldea que me provoca claustrofobia a pesar dos seus espazos abertos. Semella unha contradición pero mentres escribo máis clara me parece: espazos abertos con mentes pechadas que se apoderan dos sentimentos da protagonistas, que a succionan e mesmo temo que desapareza, coma pantasma, nesa amor "romántico" onde os celos mandan e dan paso á humillanción, ao rexeitamento, á crueldade.

Dilemas morais e debates éticos que nos provocan sensacións incómodas que nos perseguen ao remate da lectura.


06/04/21

Kashtanka


 F
alar de Antón Chéjov é falar dun dos autores rusos máis importantes de relatos de finais do século XIX. Neste fermoso libro recuperado por Kalandraka, con ilustracións de Rebeca Luciani, cóntanos a historia dun cadeliño que semella un raposo perdido nunha rúa no medio do frío invernal. Esta escusa é a historia dunha aventura marabillosamente estraña que levará a que este cadeliño de nome Kashtanka viva e coñeza lugares inesperados. Seguramente xa coñezades esta historia ou cando menos coñezades o autor; se non é así, tedes arestora unha oportunidade de ouro: procurade este magnífico libro presentado agora nunha boísima edición, tal como Kalandraka nos tes acostumadxs, con coloridas ilustracións acompañando un relato absolutamente delicioso.

Publicado en castelán.

 


05/04/21

Contos de obxectos


 I
mposible tocalo sen emocionarse. Imposible lelo sen escoitar a súa voz.
Xerais recupera a tenrura e o humor de Xabier P. DoCampo con oito relatos reunidos neste libro (Contos de obxectos) coas fotografías coas que Daniel Puente Bello, DNL, ilustra cada un dos relatos. Misterio, ambientes inquietantes, historias da emigración, amor... E por riba de todo, o humor sempre magnífico do narrador, do contista. Daquel que nos agasallaba coas súas historias vencelladas coa oralidade e cunha trama arredor dun obxecto que nos amosa o libro mediante as fotografías e que el amosaba ao seu auditorio

 

31/03/21

Spring

29/03/21

#NanismoNani

La culpa NO es de las mujeres, la reivindicación de Henar Álvarez

28/03/21

Animando a menstruación en 1946

Así contaban a menstruación:

21/03/21

Na cola para a arca


 Sorprendente e orixinal, cun final sorpresivo e que nos encanta. A verdade, nun principio temín o peor: unha recreación da escena bíblica!!! Como podía ser posible? E as páxinas foron cambiando a miña percepción ata chegar á traca final: un despregable que vén a ser a representación dunha obra de teatro!!!

Falamos do álbum publicado pola editorial Kalandraka, Na cola para a arca, de Antonis Papatheodoulou e Iris Samartzi, un formato precioso para un libro xenial que vén sendo unha homenaxe ao xénero teatral (que importancia cobra hoxe en día!) e asemade unha homenaxe ao humor cos dobres sentidos e os malentendidos -e as emocións que estes provocan-.



Elmer e Wilbur


 U
n clásico infantil que agora temos na nosa lingua grazas ao labor da editorial Kalandraka. Elmer e Wilbur de David McKee lévanos a unha selva onde un elefante é diferente aos demais grazas as súas vivas cores e que nos lembra que cada un de nós ten algo de especial e diferente das demais persoas. Nesta ocasión, agarda polo seu curmán, un elefanto moi cachondo que sempre fai moitas bromas e que tamén é diferente. Canda Elmer, andaremos na súa procura por lugares insólitos, xa que será moi difícil de topar. Que ben sabe agocharse!!!

20/03/21

O señor Ibrahim e as flores do Corán


  Celebramos a reedición deste fermoso libro na editorial Kalandraka: O señor Ibrahim e as flores do Corán, de Eric-Emmanuel Schmitt, traducido por Emma Lázare Rodríguez. Se non o lestes, facédeo xa: apenas 65 páxinas de boa literatura,  é un texto iniciático que apela ao multiculturalismo, á tolerancia e ao entendemento entre iguais. A súa lectura afortala a nosa confianza na especie humana, abrindo a porta a unha reflexión esperanzadora sobre o futuro do mundo no que vivimos.

Momo é un adolescente xudeu, desorientado e orfo de agarimo. Ibrahim é un tendeiro musulmán. Ambos viven rúa Azul, no París dos anos 60, e traban unha entrañable amizade que trascende as súas respectivas crenzas.

19/03/21

Mujeres inventoras

18/03/21

Un can


O
outro libro de similares características que nos trae desta volta a editorial Xerais do Hematocrítico é Un can, novamente un libro divertido sobre as diferenzas e o respecto. Asemade, un libro de primeira lectura con onomatopeas e humor, en maiúsculas para nenos e nenas que andan a facer ese traballo primeiro de aprender a ler. Con ilustracións de Alberto Vázquez.


O meu irmono


 Volve o Hematocrítico da man da editorial Xerais, para gozalo asemade na nosa lingua. Porque ler calquera libro de o Hematocrítico coma este de O meu irmono é en si mesmo un goce. Desta volta, un libro para primeirxs lectorxs (pronto viaxará a Xapón, xaora) que fala das diferenzas dende o humor máis fabuloso. As ilustracións de Alberto Vázquez axudan a profundar neste humor e no valor do libro para nos falar precisamente do respecto a canto é nos semella diferente e aporta detalles á lectura infantil.

 


17/03/21

Castaway

Fermosa curta sen palabras:

16/03/21

Coplas por la muerte de su padre


 Temos debilidade polas publicacións de Nórdica na súa sección de Ilustrados. Non podía ser doutro xeito! Desta volta, traémosvos a coidada edición de Coplas por la muerte de su padre de Jorge Manrique baixo a ollada contemporánea de Antonio Santos: unha auténtica gozar reler este clásico acompañado das súas ilustracións, que fan que o libro non só sexa atractivo, senón gozoso

15/03/21

Float

Fermosísima curta sen palabras

14/03/21

XelArias. Palabra á intemperie

 


E
ncantourme este trío de voces: Emma Pedreira, Laura Romero e Xela Arias asinan este magnífico libro para achegarnos á figura que protagoniza este ano 2021 o Día das Letras Galegas, Xela Arias: XelArias. Palabra á intemperie publicado por Baía. Desde logo, non é unha biografía ao uso nin é un libro de poemas da autora, vai máis alá de ambos xéneros, e faino dun xeito innovador e poético, posto que estamos ante unha encrucillada de diálogos, de propostas artísticas, un diálogo coa propia Xela a través dos seus versos. É con estes versos con quen dialoga Emma Pedreira para mergullarnos nun percorrido biográfico da propia Xela, abranguendo as artes que dominou esta: poesía, tradución, docencia, feminismo e compromiso co país. 

Pero esta conversa ten tres voces, engádese a artista Laura Romero que ilustra combinando colaxes e debuxos con forza o libro para ofrecernos asemade unha lectura gráfica emocionante.

 

13/03/21

Arte renovada

12/03/21

Marosa e Mariña camiñan a Compostela


 Marosa e Mariña camiñan a Compostela, álbum ilustrado de Iago López e Macus Romero publicado por Xerais, é unha homenaxe ao ano santo que comeza. Unha catedral que se viste coas súas mellores galas para recibir os milleiros de visitantes que poidan vir por este motivo. Ilustracións profusas e coloridas para chegar a Compostela!

11/03/21

A mestra corremundos


 Paseemos por Ourense da man das irmás Pura e Dora Vázquez Iglesias. Arancha Nogueira, xunto coas ilustracións de Ana Varela, rende unha fermosa homenaxe a estas dúas mulleres afoutas e escritoras que creron no noso país, no ensino e na escrita. Publica Cuarto de Inverno este A mestra corremundos, biografía de ambas autoras aínda que en primeira persoa, xa que é a voz de Dora a que nos guía, unha voz que atravesa espazos e tempos para homenaxear á súa irmá, Pura; unha homenaxe non só á poeta, senón tamén á mestra e á persoa; unha homenaxe á amizade e á querencia por riba de todo das dúas irmás.

10/03/21

Akna

 


Os mariñeiros da terra de xeo
é o subtítulo de Akna, álbum ilustrado publicado pola editorial Galaxia de Peio Lopez-Hurri e Irati Merino Petralanda.  Un libro que conta a vida dunha nena inuit en Canadá hai uns séculos, que cando vai por vez primeira a pescar baleas co seu pai e a xente da comuniade, atópase con que un grupo de homes, baleeiros do País Vasco, chegan alí para esnaquizar o seu mundo. 

Unha reflexión sobre a procura do equilibrio natural dende a ollada infantil.

 


 


 

09/03/21

Imagine

Las Juanis Joplin

08/03/21

Manifesto 8-M

07/03/21

#ÀNotrePlace​

06/03/21

19 días y 500 Noches Después

05/03/21

(H) amor 1

E unha outra vez, grazas Antón




 Diría que este é un manual co que introducirse sobre outras formas de amar, fuxindo, como non, do concepto de amor imperante que é o romántico. Poliamor, asexualidade, agamia, anarquía relacional e moitas máis definicións e reflexións sobre o que supón o amor dende unha perspectiva revolucionaria. O persoal é político e este libro dá boa conta desta frase. Para cambiar a sociedade comecemos polo persoal. Como tratarnos entre nós, como traballar a empatía, como romper as xerarquías que establecemos nas relacións, como entender a diversidade sexual e afectiva... E todo dende unha visión feminista porque non hai outra, a verdade.

04/03/21

Quítame la culpa

 Agora é a quenda de lle dar as grazas a Antón e a súa ideoloxía feminista acompañada das lecturas





No prólogo do libro, Irantxu Varela resume o contido deste cunha frase de Tracy Chapman:”Don´t you know they´re talking ´bout a revolucion it sounds like a whisper.” (Non sabes que están a falar dunha revolución?, isto semella un susurro)


Cristina Lizagarra fai un traballo de recompilación de historias de compañeiras, amigas e anónimas que contan as súas vivencias sobre o amor, un non idealizado e si moi violento que acontece todos os días ao noso arredor. Dende o ghosting, ata a violencia física, pasando polo gaslighting ou a síndrome da impostora. Moitas mulleres, de diferentes idades, reflexionan, partindo da súa experiencia, sobre os transos que pasaron en momentos da súa vida a causa das súas relacións.


Hai historias de dependencia emocional, de control abusivo por parte da parella, de illamento do mundo por causa desta, de falta de empatía ante o sufrimento, da culpa, do amor propio, de quererse a si mesma, de “moñoños” (como diría Isa Calderón), de manipuladores, de relacións tóxicas baseadas en contos de Disney que rematan moi mal, de verdadeiros psicópatas… En resumo, este é un libro para falarse e escoitarse, é un libro necesario que trata desa revolución da que falamos en baixiño, que nos toca e nos define. 


https://www.pikaramagazine.com/2020/04/quitame-la-culpa-el-fanzine-de-de-cristina-lizarraga/

03/03/21

Panza de burro

 Unha outra vez, agardamos que non sexa a última, graciñas, Lara

 


 

Comer a Andrea Abreu

Panza de burro é unha revelación, unha éxtase; é poesía, é narrativa, é reivindicación cultural, pero tamén é dor, atrocidade, tristura. Por momentos, o libro esgázate, e faino grazas á forza da linguaxe e á forza do relato. Andrea narra dunha forma sinxela e poderosa; controla cada palabra, cada coma, cada minúscula... sabe onde dispara e coñece o lugar no que poñer a bala.

A historia de Isora e da súa amiga, a narradora, é un encontro coa adolescencia, pero tamén é o descubrimento da cultura canaria aínda que, como poderedes comprobar cando leades esta marabilla, dá un pouco igual que nós sexamos de Palmaz e que elas sexan dunha vila pequena do norte de Tenerife, porque falamos o mesmo idioma. Sentímonos estranxeiras nos nosos corpos, non comprendemos os nosos sentimentos, reprimimos o desexo, temos a necesidade de agocharnos tras alguén que admiramos. 

Recordaremos por sempre estas dúas rapazas e tamén a súa creadora, a quen lle daremos as grazas infinitas por contribuír a que medre o noso pensamento recorrente: existe o talento literario e nunca tanto lle pertenceu ás mulleres, porque el pelo de isora olía a molino de gofio a almendras tostadas a pan bizcochado ver a isora llegar me hacía sentir tranquila como cuando escuchaba el potaje hirviendo a las doce.  

 Editorial Barrett.

02/03/21

Por mí y por todas mis compañeras

 Este documental, dirixido por Carmen Barrios Corredera, recolle a experiencia vital de mulleres que, desde distintos ámbitos sociais, políticos, laborais e culturais, loitaron por restablecer a liberdade e a democracia en España.



01/03/21

A contrapelo

 Volve Lara coa potencia das súas lecturas feministas e conseguintes reflexións. Graciñas!

 


 

Desde o primeiro momento no que nas miñas pernas floreceron eses pelos negros e violentos, quixen arrincalos. Con 11 anos os nenos da miña clase querían saber se debaixo do brazo asomaban xa algúns dos indicadores da madureza sexual. Con 12 dábame vergoña facerme fotos de tamaño carné porque non se sabía ben se era eu ou unha imitadora de Cantinflas. Consideramos que  o feito de non controlar os pelos do noso corpo é un fracaso da nosa feminidade, conformámonos co canon porque nos resulta fácil facelo, e por iso nos parece menos violento o que se nos impón. A contrapelo, de Bel Olid, publicada por Capitán Swing. Unha lectura obrigada.

Cunha linguaxe accesible, cunhas palabras próximas, cunhas reflexións lóxicas e cheas de significado, esta autora ofrécenos un ensaio breve, lúcido e contundente arredor da depilación feminina e de todo o que esta implica. Porque si, a depilación feminina non consiste só en arrincarnos os pelos das inguas, esta trae consigo submisión, autoodio, desigualdade, cousificación, sexualización das nenas e infantilización das adultas... Quen nos ía dicir que o que nun principio parece un acto tan nimio e asociado incluso á hixiene, implicara todo isto? Pois si, e para que o poidas comprobar por ti mesma/o, xa sabes, le A contrapelo.

Decir que la depilación es una opción personal, que lo hacemos libremente y que nadie tiene que meterse en eso puede darnos una cierta sensación de libertad, pero nos estamos engañando a nosotras mismas. Sería una decisión personal sin mayor trascendencia si las consecuencias que comportara hacerlo o no hacerlo fuesen equivalentes. Cuando depilarse tiene premio social (<<qué guapa estás>>) y no depilarse trae castigo (<<qué asco>>), la decisión deja de ser inocente y pasa a ser política.

28/02/21

Todos los cuerpos son hermosos

27/02/21

Non cantan paxaros neste bosque


 N
on son eu deste tipo de lectura, porque adoita deixarme mal corpo, e así foi; reño de certo que iso significa que o libro está ben, posto que senón, non sería capaz de me remoer o estómago. Pero hai relatos que, efectivamente, deixáronme en mal estado, agravado aínda por riba polas primeias reaccións á vacina, o que constituíu todo un reto de lectura.

 Por suposto, como en todo libro de relatos, hai algúns que me gustan máis e outros menos, e teño que constatar que o meu preferido pasou a ser "Área de servizo"; agora ben, non me preguntedes cal foi o que menos me gustou, porque non sabería dicilo; quizais o que máis me arreguizase fose o de "Selenochlamys estadea": non quero volver a ver unha lesma por un tempo!

 Por certo, estou a falar do último libro do meu prezadísimo Carlos Negro, que aparca a poesía -espero que por pouco tempo- para nos ofrecer un monllo de retalos que son moi do seu gusto e que constitúen -creo eu- unha homenaxe aos seus autores de referencia, entre os que se atopan Agustín Fernández Paz. Non cantan paxaros neste bosque está publicado por Xerais.

26/02/21

WiNDUP

Fermosísima curta sen palabras:

25/02/21

Cancións para Ana Lúa

 


Con profusas e fermosas ilustracións de Correa Corredoira, (imposible pasalas por alto, son enormemente "frenéticas": apetece telas colgadas na casa para observalas de cando en vez) ,  ofrécenos Xavier Seoane Cancións para ana Lúa, publicado por Xerais, un monllo de poemas infantís que constituén en si mesmo unha homenaxe á infancia, con todo o que supón de máxico, fantástico, alegre e imaxinativo.

24/02/21

Mujer Frontera

23/02/21

Quero saír! Quero saír!


 E
scribe María Canosa en Quero saír! Quero saír! a experiencia da pandemia e o confinamento que supuxo esta... hai un xa case un ano! Un álbum que fala de como se viviu esta situación dende os ollos da infancia, uns ollos e uns corpos que non entenden que ocorre pero que se suman ao sacrificio porque saben que é o que hai que facer. Xunto coas ilustracións de Andrea Estévez, edicións Embora lémbranos que a pesar de estarmos pechadas tamén podemos viaxar e voar, porque a nosa fouteza e o noso maxín son máis fortes que calquera pandeimia ou enfermidade. Iso si, poñamos a máscara e coidémonos.



22/02/21

No estas sola, Sara (2009)

 Sara (Amaia Salamanca) asiste a la última sesión de terapia psicológica organizada para un grupo de mujeres maltratadas física y psíquicamente. Por fin, tras años de terapia, consigue verbalizar su propia historia, sin que el miedo, las emociones y los recuerdos se lo impidan. Unos años antes, Sara era una chica feliz: estudiaba periodismo, le gustaba maquillarse, comprarse ropa, ir al cine, leer y divertirse. Una noche conoce a Javier (Ricard Sales), un chico de su edad, guapo, educado, tímido y lleno de encanto, que la enamora poco a poco, llenándola de atenciones. Pero llega un día en que Javier le aconseja que no vuelva a ponerse minifalda. Ese es el punto de partida de una pesadilla llena de violencia.



21/02/21

Boulder


 E
va Baltasar
publica en Random House Boulder, novela que me pareceu alucinante e moi recomendable por falar da sexualidade feminina e das relacións lésbicas sen andrómenas e por falar da maternidade como a intromisión da descendencia e como esta maternidade é quen de transformar as persoas e as relacións de parella. A protagonista chámase Boulder (como as grandes pedras illadas nunha paisaxe sen que ningúen saiba por que están aí) que pasa da súa vida en soidade á súa vida en parella, unha relación perfecta ata que esta última lle pide ser nai, por inseminación artificial. E aquí comezan os problemas, o afastamento, a crítica ás clínicas de reprodución asistida, a ausencia de sexo e a presenza dun novo sinfín de emocións e sentimentos que provocan un afastamento que será xa insalvable. Calquera maternidade é válida, porque vívese de diferentes xeitos. E á nosa protagonista, finalmente, chegaralle con ver a súa filla de cando en vez. Esta é, creo, a mensaxe final: que debemos vivir en coherencia con nós mesmas, e dentro desa coherencia tamén se pode vivir a maternidade. Porque esta é unha escolla, e temos que facer o que sentimos. Non todas temos por que ser nais, nin nos poden obrigar a selo, nin a querelo.

"La maternidad es el tatuaje que te fija y te numera la vida en el brazo, la mancha que inhibe la libertad"

20/02/21

Así lavaba

 No terreo da publicidade, algo está mudando.



19/02/21

Lectura fácil

 Andei detrás desta moza para que colaborase coas súas lecturas, que son moitas, pero nunca se me animou. Ata agora, impulsada por unha lectura que quere compartir convosco. Trátase de Lectura fácil, de Cristina Morales, publicada por Anagrama.

Grazas, Lara.



Lectura fácil para min é un libro imprescindible porque remove. A súa escrita fascina, o control da linguaxe que ten Cristina Morales provoca en quen a le un pracer desmedido; cada frase, cada enunciado, cada subordinada, ten unha carga semántica tal que fai que a súa lectura sexa inesgotable. É, ademais, unha novela heteroxénea, cambiante, con narracións diversas e estilos diferentes que se van adaptando ás personaxes. Ou será ao revés?

Sobre todo, Lectura fácil é política, é compromiso, é ideoloxía. Coonverte en visíbel a discapacidade intelectual ou, como di Morales, visibiliza esa etiqueta aséptica e politicamente correcta das institucións, un feito non novidoso pero si innovador, non só porque as protagonistas sexan mulleres, que tamén, senón porque a autora narra dende as marxes, reflexiona sobre a okupación, sobre a sexualidade, sobre "el yayo Karl"... a través de persoas que socialmente son consideradas residuos humanos, seres inferiores, vermes.

Non só a novela senón a propia Cristina é alguén que paga a pena coñecer. É un ser subversivo, interesante, cun talento innegable para a escrita. A palabra perténcelle de tal xeito que é capaz de crear significados cheos de beleza. A súa linguaxe é forza, é combativa, un exercicio de talento e intelixencia delicioso.

18/02/21

Nuestra parte de noche

 Hoxe un amigo vén a recomendarnos un libro que o enfeitizou: Nuestra parte de noche de Mariana Enríquez, publicado por Anagrama.

Grazas, Antón.

 


Comecei a ler sen saber de que ía e atopei unha paisaxe muda e fermosa na que a escuridade é a protagonista. Xente malvada, o diaño, invocacións, o medo, a herdanza envelenada, o eterno retorno da familia, o amor sen ambaxes, o amor dorido, o sexo sen lindes, a fraternidade...

Mariana fálanos de como levar unha carga toda unha vida sen compartir, asumindo a culpa e a responsabilidade soa. Mariana fálanos do poder da beleza, que é quen de conquistar as tebras. Mariana fálanos de desinhibición sexual. Cóntanos sobre a impronta das nais e pais abusivas. O seu estilo é aterrador e encantador a partes iguais, capaz de debullar a psique de persoas en horas baixas, de monstros amorais, de demos doutros mundos.

17/02/21

Os Minimortos. Criando malvas

 
N
ova entrega de Ledicia Costas con estas aventuras dos Minimortos. Desta volta, publicado por Xerais, Criando malvas é o subtítulo que acompaña a este libro que conta novamente coas ilustracións de Mar Villar. Unha segunda entrega que nos fai crer que Ledicia vai converter nunha saga literaria onde falar sen ambaxes da morte, e duns nenos que viven as súas aventuras no alén mentres agardan a que algún día cheguen os seus pais, que seguen vivos. 

Sempre foi un tabú falar da morte coa rapazada. E Ledicia, curiosamente, consígueo con humor e tenrura, dun xeito tan estrañamente doado que aínda resulta moi chocante para as persoas adultas. Lembro que cando estaba a ler a primeira entrega, alguén ollou a miña lectura e comentou "que desagradable" ou "que inapropiado" e eu retruquei "non tes nin idea". Si, non é doado derrubar tabús e temos unha autora que o consegue por medio da Literatura. Vaia, que a Literatura volve a demostrar unha vez máis que calquera tema ten cabida se hai unha autora (e témola) que sabe como enfrontarse a un tema tan doloroso.

Nesoutra vida calquera cousa estraña pode pasar!


15/02/21

"No" es la historia de Celia (Paula Utrilla) , una joven cuya tóxica y autodestructiva relación con Juan Carlos (Alejandro Vergara) afecta a todo el círculo familiar y cercano de la joven, sin embargo, todos compartimos una incómoda responsabilidad... pero solo Celia puede dar el primer paso.

14/02/21

Mejor la ausencia


 A
índa non estando lectora, este libro encantoume. Veño de rematalo agora mesmo e sinto a imperiosa necesidade de vos falar del. Mejor la ausencia, de Edurne Portela, publicado por Galaxia Gutenberg, non é un libro cómodo, non é un libro alegre, pero si que é necesario. Tanto, que falar de malos e de bos, onde non hai ninguén que se salve, porque ningúen é tan malo nin ninguén é tan bo, é preciso cando sae de dentro, dos cuartos da cas na que se vive, das rúas que percorres cada día, dos silencios que escoitas e dos ollos temerosos que observas. Edurne Portela conta en primeira persoa, coma un diario, o drama persoal dunha familia vasca, dende o punto de vista dunha nena que vai medrando e que vai comprobando como a realidade supera cada ficción e como é imposible vivir, e deixar vivir, en ambientes cheos de violencia, de inxustizas, de complicidades e de traicións. Por iso mesmo estamos lendo unha novela dura que nos atrapa dentro da espiral de violencia que vive esta nena e esta sociedade entre os anos 1979 e 1992. Por estas páxinas transitan ETA, GAL, outra pandemia: a heroína, o paro, a violencia en todas as súas formas: a violencia de xénero, a violencia social, a violencia familiar; dianas pintadas nas casas e chamadas anónimas ameazantes. Unha atmosfera abafante. Unha familia rota. Un ser humano que quere curar as feridas (a saber como): todos estes temas, incluído os abusos sexuais, o alcohol, a amizade, teñen oco neste libro. 

Si, o mellor é a ausencia.



 

.

13/02/21

Paxaros

 


O
novo álbum de Kalandraka é asemade un libro musical: Paxaros de Natacha Ortega e Lucía Franco é en si mesmo unha canción, un poema que fala de nenos e nenas que voan pola prazas, que xogan e soñan, poque todo é posíbel. E porque todo é posíbel o álbum convida a bailar e a cantar, a nos converter nós tamén en paxaros libres, libres de pandemias e libres de horarios, porque ben nos cómpre voar. Que necesidade temos de liberdade e de cancións que nola agasallen!!!


Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.