Rossellini fixo unha serie de vídeos chamados "porno verde" para dar a coñecer a vida sexual de insectos e bechos. Nesta fálanos das chinches: as camas son o seu lugar favorito para instalarénse. Teñen un poderío tremendo para se aparear xa que as femias son penetrada por penes fortes e afiados e non necesitan aparato xenital. O seme entra directamente no seu fluxo sanguíneo e ao cabo de dúas semanas nacen 200 chinches que se alimentan do sangue da persoa coa que comparten a cama.
09/09/10
08/09/10
Biocultivos
O grupo Sacha na horta interpreta neste videoclip a canción Biocultivos, coa que gañaron a edición 2007 de Apologhit.
El monstruo que se comió la oscuridad
O primeiro exemplar que chegou á libraría foi para min. Aproveitei a miña viaxe a Santiago para achegarme a Follas Novas e preguntar polas novidades de Bárbara Fiore e Jimmy Liao: acaba de me chegar este. E non me resistín.
Con texto de Joyce Dunbar e as irresistibles ilustracións de Jimmy Liao, El monstruo que se comió la oscuridad é un libro delicioso cunha conmovedora historia de soidade e cariño onde o tamaño non é o que o importa, senón que é o cariño o único motor posible do universo.
Precioso!
Con texto de Joyce Dunbar e as irresistibles ilustracións de Jimmy Liao, El monstruo que se comió la oscuridad é un libro delicioso cunha conmovedora historia de soidade e cariño onde o tamaño non é o que o importa, senón que é o cariño o único motor posible do universo.
Precioso!
Música bibliotecaria
Atopei esta interesante entrada sobre a relación da música coa biblioteca. Aquí tedes uns cantos artistas que nas súas cancións falan de libros ou blibliotecas:
Nalgúns casos as cancións son pura metáfora, como a de Suzanne Vega; noutros son literais, como a de Frank Zappa. Interesante a de Rob Lopresti, músico, bibliotecario na Western Washington University, sendo ademais escritor de novelas negras.
Ademais destes vídeos de Youtube hai que engadir:
Urban Tapestry – Library boy / Escuchar canción
Jimmy Buffett – Love in the Library / Letras
Frank Zappa – Library card / Letras
Eels – Manchester Girl / Letras
Bobbie Gentry – Miss Clara / Letras
Rob Lopresti – Reference Librarian / Letras
07/09/10
La vida entera
Recoñezo que non me gustou tanto como agardaba cando o comprei, nun deses a
rrebatos levados pola portada e pola finta que reza unha frase de Paul Auster, recomendándoo. Aínda así, creo que paga a pena lelo, que está ben, aínda que non sexa un deses nos que afirmo categoricamente "TES que lelo!!!". Tamén presumo que detrás está tamén unha miña ideoloxía contraria ao que agora mesmo están a facer os israelís en Palestina, polo que esta guerra desde o seu punto de vista non me produce a mesma compaixón á hora de sentir a lectura.
David Grossman, autor de La vida entera, é un dos mellores novelistas actuais que posúe Israel. Nesta obra lévanos de paseo polo seu país e a intimidade dunha muller, nai antes ca nada, que debe andar para preservar a vida do seu fillo; mentres a acompañamos nos seus pasos imos descubrindo todo o seu pasado, o amor e a paixón, a tristura e o desalento, a intimidade máis sonora e a soidade máis cruel. O camiño supón ademais descubrir o poder da palabra: non só os pasos son importantes, senón tamén as verbas, a historia, a vida enteira que a protagonista decide ir contando ao seu acompañante. Así iran parellos ambos, camiño e historia, tan importantes un coma outro, para seguir adiante, para afrontar o pasado e encarar o futuro, para salvar a memoria dos que, por amor, non deben marchar de onda nós.
Unha historia interesante ofrece esta novela na complexidade dos sentimentos da protagonista, unha muller coma calquera outra porque, coma todas, sofre, sorrí, ama, discute, perde, berra, chora... e equivócase.
rrebatos levados pola portada e pola finta que reza unha frase de Paul Auster, recomendándoo. Aínda así, creo que paga a pena lelo, que está ben, aínda que non sexa un deses nos que afirmo categoricamente "TES que lelo!!!". Tamén presumo que detrás está tamén unha miña ideoloxía contraria ao que agora mesmo están a facer os israelís en Palestina, polo que esta guerra desde o seu punto de vista non me produce a mesma compaixón á hora de sentir a lectura.David Grossman, autor de La vida entera, é un dos mellores novelistas actuais que posúe Israel. Nesta obra lévanos de paseo polo seu país e a intimidade dunha muller, nai antes ca nada, que debe andar para preservar a vida do seu fillo; mentres a acompañamos nos seus pasos imos descubrindo todo o seu pasado, o amor e a paixón, a tristura e o desalento, a intimidade máis sonora e a soidade máis cruel. O camiño supón ademais descubrir o poder da palabra: non só os pasos son importantes, senón tamén as verbas, a historia, a vida enteira que a protagonista decide ir contando ao seu acompañante. Así iran parellos ambos, camiño e historia, tan importantes un coma outro, para seguir adiante, para afrontar o pasado e encarar o futuro, para salvar a memoria dos que, por amor, non deben marchar de onda nós.
Unha historia interesante ofrece esta novela na complexidade dos sentimentos da protagonista, unha muller coma calquera outra porque, coma todas, sofre, sorrí, ama, discute, perde, berra, chora... e equivócase.
Os medios en galego importan
E vaia se importan! Están a desaparecer e non podemos permanecer calados. Apoiamos este manifesto:
Pero... ten razón este artigo?
Asina aquí, se queres.Un país é o que fala. Galicia é o Galego. Ninguén pode matar unha lingua. Pero é moi fácil deixala morrer de inanición e abandono. Todos somos responsables de que a nosa lingua reciba a xustiza que merece e as oportunidades que se lle negaron na historia. Que haxa medios en galego importa. Resulta imprescindible para que a nosa lingua viva e medre con futuro. Apoiar ós medios en galego é axudarnos a nós mesmos e o que somos. Resulta cínico e irreal esperar que anos de intervención do mercado a favor do castelán vaian corrixirse sos. Alguén ten que facelo e ten que facelo agora.
Ningunha administración pública deste país pode declararse allea ou ausente cando pechan un trás doutro os xa poucos medios que apostaban pola nosa lingua. Ningunha administración pública pode dicir, sen faltar á verdade, que fixo todo o que podía facer, ou que non hai recursos porque estamos en crise. Demandamos do goberno que poña a vontade política e os recursos que non dubida en poñer para axudar a outros sectores ou medios que non o precisan tanto. Demandamos das administracións públicas que tome a decisión de axudar ós medios en galego porque é xusto, porque o merecen e porque se lles debe.
Ningún lector ou espectador deste país pode tampouco declararse alleo ou ausente cando pechan un trás outro os medios que se fan na nosa lingua. Os únicos que realmente poden garantir o futuro de calquera medio son os lectores, as audiencias e os anunciantes. Algo falla nun país onde tanta xente se declara amante da súa lingua ou tantas empresas utilizan a galeguidade para posicionarse nos mercados, pero logo non hai nin lectores nin anunciantes para os medios que se fan en galego. A desaparición dos medios no noso idioma non é un problema nin unha responsabilidade da administración, é un problema e unha responsabilidade de todos.
Pero... ten razón este artigo?
Dar aulas en galego coa forza da lei
Recollemos esta máis que necesaria presentación sobre o tema que nos preocupa e ocupa a comezos de curso. Moitas grazas.
Versión publicitaria de "El Jueves"
A revista pon ao día algúns dos máis famosos anuncios emitidos en televisión. Coma este de cervexa:
vía
06/09/10
Necesitamos libros cheos de verán
Poema do poeta asturiano Aurelio González-Ovies recitado por María García Esperón.
Necesitamos libros cheos de verán... e veráns cheos de libros. Pero tamén invernos!
Vía
Mundo roto
Video rodado por Javier Fesser en Maio de 2009 durante a Sexta edición do FISAHARA, no campamento de refuxiados Saharauis de Dajla a 172 Km de Tindouf, no chamado "deserto dos desertos".
Vía
05/09/10
Sempre hai un lugar para a poesía (LXXXII)
El leve martilleo del otoño
como una baraja de naipes afilados
sesga mi memoria,
y al pisar las lenguas secas,
desertoras tristes de sus árboles,
oigo mi voz y no me reconozco,
¿fue tan hermoso ese día de campanas
en que desnudo en la yerba
fabriqué este recuerdo?
Félix Francisco Casanova
de La memoria olvidada. (Hiperión, 1990)
04/09/10
Fuck Me, Ray Bradbury
Simpático e atractivo tratado sobre o poder erótico da literatura resulta ser esta canción que nos chega vía Brétemas. Moitas grazas.
03/09/10
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
