"A Famadihana é un costume malgache que significa “regreso dos muertos”. Demostra a importancia do culto aos antepasados e é a ocasión de importantes festividades, danzas e sacrificios de cebús.
O filme está rodado como un diario de viaxe que segue o percorrido dun viaxeiro occidental en busca destes costumes. Pasan as páginas, anímanse os debuxos, desfilan as luxuriantes paisaxes de Madagascar. Poden empezar as celebracións…" Tamén nominado aos Óscars deste ano.
O primeiro que chama a atención deste libro é o título, desde logo: El libro de los conejitas suicidas. Pero, claro, cando o abres e ves que realmente o autor amósanos algo tan incrible como que os coellos buscan unha e mil formas de se suicidar, xa non podes parar... de miralo, de rir, de ser sádico... Xa o di a portada "Es un libro hilarante y aconejante"; e si que o é. O autor deste incrible libro é Andy Riley e está publicado por Astiberri. Pero non vos chamedes a engano: non é un cómic. É unha tolemia. Iso si, sen sangue. E sen palabras. Traballo non vos vai custar lelo, dende logo. Pode converterse nun bo agasallo para alguén que necesite rir, alguén que estea estresado, alguén que procure un anaco de tempo fóra deste mundo... a pesar de que o tema é a morte, non é unha morte tan real como para que a poidas tomar en serio. Máis ben ao contrario. Así que xa sabes. Que necesitas un libro para rir? Douche a solución.
Semella totalmente incrible: con ese ton de voz tan austero que parecía que ía dicir tantas verdades universais... e a reportaxe ensina tetas, fala burradas, rise de nosoutras... Indignante. Un arrepío percorre o corpo cando rematamos de velo. E isto era unha homenaxe ás mulleres. Que conceptos tan diferentes manexamos da palabra "muller" e da palabra "homenaxe"!!!
Curtametraxe do IES Miguel Servet que obtivo o primeiro premio da súa modalidade no VII Festival de curtametraxes de Cinema e Saúde (Zaragoza 2009). O equipo de Servetus Studio 2009 realizou unha película en parte de animación cunha técnica nova. A mensaxe está clara: As cousas da casa son tarefa de todos. A banda sonora orixinal tamén recibiu unha mención especial no devandito festival. Eu quedei impresionada do nivelazo deste alumnado que fixo posible a curta:
A buen paso publica este incrible libro, Pequeña Parka de Arianna Squilloni e Arianne Faber. Un libro que fala da morte, directamente, sen enganos nin argalladas. É máis, fai un percorrido polos diferentes nomes que esta recibe, dende a gadaña ata a parca. E isto faise nun ton desenfadado, case burlón, que estraga calquera anotación pesimista que o libro puidese outorgar. A morte é, en todo caso, algo inexorables que todos e todas debemos enfrontar. Está aí, por moito que queiramos afastala dos nosos pensamentos. Por iso o libro encamíñanos por ela cun sorriso sen pesimismo. Encantoume este pequeno libro, tan diferente e arriscado.
Filme realizado para a televisión baseada en feitos reais sucedidos en Laramie, unha vila do medio Oeste norteamericana, onde un mozo homosexual foi atacado por outros dous ata morrer. Conta como os medios de comunicación fixeron que a noticia se coñecese mundialmente: os habitantes do lugar posicionáronse, retratando o seu sistema de valores e crenzas, con todas as súas contradicións.
Volve El Jinete Azul publicar un libro de poemas ilustrados que tanto nos gustan. Nesta ocasión, a autora é Marina Colasanti e as ilustracións son de Sean Mackaoui: Clasificados y no tanto. Uns moi curtos poemas totalmente deliciosos para iniciar aos máis pequenos na poesía, pero non por iso menos fermosos para os maiores. Case todos eles están impregnados dun sentido do humor doce, deses que arrincan sorrisos, mentres a textura das páxinas e as ilustracións tan delicadas e reais-fantásticas enchen o espírito de gozo:
Sendo o Día da Muller non podiamos comentar un libro que non fose escrito por unha muller. Estamos a falar do último poemario de Oriana Méndez, Cero, publicado por Galaxia. Fermosos poemas con preguntas sen respostas ou con dúbidas e reflexións, fragmentos da realidade que queremos comprender. Un libro moi diferente ao anterior que nos viaxa por partes da xeografía galega, Vigo, A Coruña... mesmo Lalín:
JEny, Manolo e Tareixa viven nun lugar que podería ser Lalín pero tamén moi semellante a algunha cidade norteamericana casinos, hoteis, novos edificios por veces reciben unha visita espacial alguén que veu doutras terras e escribe: En Botos chamámoslle apagón e eu tamén in my latin
encóntrome con eles en algures que non son Lalín ou cidade no medio dun deserto con hoteis, casinos É un territorio suspendido, pero firme podemos dicir que se trata de pontes colgantes: cada un, desde a súa propia ponte -en realidade non se trata dunha posesión é unha presenza- comunícase cos outros mediante plataformas
plataformas coma dorsais
eu nunca podería chegar a Lalín desde onde estou perdendo todas esas casas, por sorte temos as pontes colgantes (...)
Como vén sendo habitual, recollemos propostas doutros blogues das bibliotecas galegas e dos equipos de normalización:
Empezamos con Bueu, que nos lembra que significa este día, igual en Verín. O ENDL do IES de Paralaia reclaman igualmente a igualdade. No Grove, recursos.
Dende o IES San Paio dous grandes traballos: Pegadas de muller e esta liña do tempo sobre as premio nobel de literatura para traballar nas aulas de linguas e literatura.
Nós, no IES Chano Piñeiro, imos traballar no centro arredor de dúas mulleres: Marie Curie, por ser ano da Química,
e María Cegarra, poeta química amiga de Miguel Hernández. Uns fragmentos de Poemas para un silencio de María Cegarra:
“Las lágrimas lavan mis ojos. Borran su contacto con la tierra. Puedo mirarte sin distancias. Tenerte fuerte en las pupilas, Entre limpios celajes. El tiempo, de silencios cansado. Tu voz por mi frente palpita. Yo sola la percibo y entiendo. A mí sola entrega su secreto.”
“Corrió su nombre entero hacia el cielo de los nombres. Callar es mi destino. No puedo nombrarla, no me responde. Su nombre navega sin eco ni sonrisa, Palpitando perdido. Quiero que sean mares, cielos, soles, Tierra caliente y levantada quienes me lo devuelvan. Quiero que sea Dios quien abra el cielo de los nombres y lo deje caer sobre mi frente fría.”
Xa vos comentaremos o resultado.
Debemos lembrar ademais que é o 100º aniversario deste Día, algo que recorda a ONU: En 1911 celebrouse o primeiro Día da muller (nun 19 de marzo) por primeira ven a Alemaña, Austria, Dinamarca e Suíza, con mitins nos que reclamaban o dereito de voto e de ocupar cargos públicos, esixiron o dereito ao traballo, á formación profesional e á non discriminación laboral. O tema deste ano é: "A igualdade de acceso á educación, a capacitación e a ciencia e a tecnoloxía. Camiño cara ao traballo decente para a muller.
Un deses libros que desexas ter (que hai que ter) nos andeis da túa casa para ir de cando en vez ollalo, recrearse nas súas ilustracións e descubrir un novo lugar que seica estivo aí aínda que xa non o poidamos ver. Así é esta Guía ilustrada da Galicia Invisible que nos propón Antonio Reigosa con fantásticas ilustracións de Noemí López publicado por Xerais. Non, non quero lelo decontado, quero demorarme nel, pechalo e volve máis tarde, mentres o meu espírito tamén se asolaga por causa de conxuros e meigas, de mouros e santos; quero converterme en páxina non escrita e percorrer esta parte da nosa terra que ninguén coñece, quero ir paseniño por estas ruelas e castros mentres descubro a beleza de lugares eternamente intanxibles. Conxurada a maxia da literatura, da imaxe, da palabra, deixémonos levar da man por esa Galicia invisible que latexa dentro de nós porque forma parte da nosa historia e só temos que pechar os ollos, abrilos e franquear eses muros que non sempre son infranqueables: outras terras nos agardan. Mercádeo e gozade: é deses libros que nos fan emitir un suspiro emocionado cada vez que o miramos.
Utilizamos este libro de relatos "negros" nesta semana negra no IES. Un libro publicado pola editorial Tris Tram que recolle "Contos de detectives. Os rivais de Sherlock Holmes": 8 relatos que teñen en común a procura dos autores de todo tipo de crimes. Un deles é precisamente de Conan Doyle. Na maioría non hai asasinatos, senón, case, divertimento: un xogo de dedución e intelixencia como ocorre, por exemplo, en "A pista das culleres de prata" de Robert Barr.
Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.
