El ángel

Papeino, literalmente. Imposible despegarse das súas páxina. E o final... deixoume buscando un terceiro libro que semella inexistente. Espero que por pouco tempo!

Falo de El Ángel de Sandrone Dazieri, de quen xa vos falei onte, publicado por Alfaguara. Un ritmo trepidante para unha negrura que non deixa nada ao destino. Todo está perfectamente calculado e medido, e xa dende as primeiras páxinas quedamos prendidas na lectura. A parella protagonista cobra aínda máis forza ca na primeira entrega, se cabe, e adúlanos por completo: queremos seguir canda eles en todos os seus pasos. E é que o libro -igual que o primeiro- conta con xiros e máis xiros e con golpes de efecto, xa que o autor domina moi ben este xénero. Asemade, consegue unha lectura fluída cos capítulos pequenos que rematan con pequenas doses e intriga que obrigan a seguir adiante.

Aínda por riba, o final.

Así que estou totalmente prendada deste autor. Teño que lle dar as grazas por conseguir que estivese pegada ao libro tanto tempo. Xa pensaba que era imposible!

No está solo

Descubrindo autores de novela negra cheguei a este e con el quedei: papeime os seus dous libros aproveitando a miña gripe. Máis ben, era imposible dixar de ler. E agora que rematei o segundo que ganas me quedan de que chegue o terceiro! 

Falo de Sandrone Dazieri, publicado por Alfaguara. O primeiro libro titúlase No está solo, e pareceume boísimo, cheo de tensión dende o primeiro momento ata o último, con golpes de efecto totalmente inesperados tamén ao longo de todo o libro. Flashbacks, xiros... todo conleva unha lectura intensa e mortífera pola tensión que nos provoca.
Realmente ben conseguida a parella protagonista, seres traumatizados que foxen aínda así dos arquetipos e que nos fascinan inmediatamente. Son deses protagonistas cos que queres seguir, e mañá falareivos da segunda entrega. Eles dous son os piares das novelas, pero non o é menos o argumento e os outros personaxes que pululan nas súas páxinas.
Déixovos, porque teño que rematar a segunda. Mañá seguimos.

Alternative Math

As Ramonas

Gañou Ana Cabaleiro o Premio García Baroos con As Ramonas publicado pola editorial Galaxia. Unha novela máis atraente para quen somos do Deza, porque a protagonista percorre a nosa contorna ao longo das súas páxinas e o lectorado dezao gozará paseando por parroquias e lugares coñecidos. Amais diso, gusta o poderío das mulleres noveladas, mulleres reais que non son heroínas porque caen unha e outra vez e porque son, simplemente, humanas. A pesar disto, topo que o mellor da novela é a súa relación coa miña terra, que foi polo máis me gustou o libro. Un libro que se le con facilidade e que, ademais, déixase ler, pero que coxea un pouco no seu argumento, un argumento que pousa a ollada feminina na desparición do rural, o outro valor do libro.

O meu nome é Ninguén

Gustoume a proposta que realiza Manuel Esteban en O meu nome é Ninguén, publicado pola editorial Xerais, novela negra que a pesar de caer nalgúns clixés, sae airosa. Como sucedía co seu anterior libro (estamos ante unha saga???), o inspector Manso percorre Vigo, cidade protagonista e coprotagonista do policía, que ofrece unha lectura social. Social porque falamos de violencia de xénero, pederastia, pornografía infantil e abusos a menores con deficiencias, que ten a todo un bispo como principal sospeitoso: as persoas discapacitadas volven a escribir o telón de fondo no que se asenta a novela.

Como adoita suceder na novela negra moderna, o inspector é o prototipo de antiheroe, cheo de problemas e adiccións. Será un "ninguén", un perdedor, porque a súa viaxe detectivesca levarao ata as portas do inferno. Porque no inferno é onde vivimos os seres humanos, cheos de contradicións e -máis que nada- dunha fonda soidade.

Un libro que atrapa e permite ler sen querer facer nada máis.

Memoria do silencio

Escribe Eva Mejuto en Memoria do silencio publicado por Xerais unha novela sobre un capítulo esquecido da nosa historia, e da que temos escoitado falar moi pouco: tres mulleres de Ribadavia que salvaron da morte nazista a xudeus e xudías; unha historia oculta porque a heroicidade mídese pola humildade, e Eva Mejuto decide darlles voz para sacalas do seu silencio e concederlles parte do valor que merecen. Xunto a elas, a novela presenta máis voces, da que nos intereserá sobre todo a voz dunha moza xudía que se salva da morte para amar a música sobre todo. Si, son as voces femininas as que destacan no libro, outorgándolles a autora o dereito a ser elas na ficción mesturada con doses de realidade. Unha ficción que nos lembra o terror da época, en Europa e en España.

Estou segura que o libro vai gustar á nosa razapallada, a pesar de que ás veces cae no didactismo, porque transmite valores mentres nos arrepía, nos intriga, nos conquista, e sobre todo, consegue que adoremos as nosas mulleres, esas que souberon amar a liberdade e defendela, aínda arriscando as súas vidas. Esa liberdade que cada día nos queren roubar. Aínda hoxe.

Documental 'Red de Bibliotecas de Mujeres: 25 años de historia'

 Este documental foi elaborado polo Centro de Documentación "María Zambrano" do Instituto Andaluz da Muller para conmemorar o 25º aniversario da Rede de Centros de Documentación e Bibliotecas de Mulleres. Un repaso pola historia recente das bibliotecas feministas no Estado Español.

La forma de la oscuridad

E claro, seguín con Mirko Zilahy. O segundo libro chámase La forma de la oscuridad  -Alfagurara- e é, en efecto, novela ben escura que non deixa respirar, xa que sabe conxugar o seu autor  (esta segunda entrega paréceme mellor cá primeira) arte, relixión, mitoloxía e suspense. Novamente, nesa Roma descoñecida da primeira volta que agora se mestura con espazos coñecidos, mesmo museos; aquí percorreremos alcantarillas e lugares subterráneos conxugados co parque zoolóxico ou as termas de Diocleciano: o autor consegue que Roma sexa unha protagonista máis. Como dicía, chama a atención a trama enrevesada que Mancini ten que resolver, mentres -igual que sucede coa cidade- segue mesturando a súa vida tormentosa (agora non hai un detective que teña unha vida "normal"?) coa investigación. Unha investigación sen alento que -aí reside o mérito- mantennos pegadas ás súas páxinas. Que é real e que é imaxinario? Porque disto vai preciasamente o relato truculento que nos presenta: as alucinacións que unha mente "perturbada" sente. 

Recoñezo que unha das solucións que se nos propón non me acabou de convencer. Pero o libro cumpre a súa función: rescatarnos do noso propio mundo.

Así es como se mata

Que ben descubrir este autor de novela negra italiano (a pesar do seu nome). Sóubome enganchar nesta crise lectora, polo que xa merquei a senguda entrega, non quero perder o comisario Mancini de momento. Sabendo, iso si,  que todos os clixés do xénero están presentes. Pero sabe darlles forma.

En Así es como se mata -publicado por Alfaguara-, Mirko Zilahy, andaremos detrás da Sombra, asasino en serie na cidade de Roma. Unha Roma, por certo, afastada das guías turísticas porque o que nos ofrece é unha Roma oculta, descoñecida para quen visitamos a cidade e non somos de alí. Ou sexa, unha cidade moi real, chea de escuridade, na que non todo reloce. Por iso a ambientación está moi ben conseguida, porque paseamos por unha Roma gris -chea de auga- e opresiva, mesmo deprimente. O final está ben pechado, sen ser sorpresivo.

 O mellor do libro é que o resultado é unha novela negra moi negra, que segue o canon clásico onde o mal prevalece e nos leva da man por todas as páxinas.

Distinta

Encantoume. De verdade. Volvín a sentir o gozo da ilustración e do álbum. Volvín. 

A ver, ollade a portada. Non vos provoca un sorriso, cando menos? 

Kalandraka tráenos este libro que co título Distinta elaboran Beto Valencia e Sozapato. Necesitaba recomezar cun libro que constitúe en si mesmo unha inxección de bo humor, unha inxección de optimismo. Canto cómpre! Tan só un día na vida dunha meniña que e quen de ollar ao seu arredor con frescura, limpeza e ganas de vivir. E en cada momento que agasalla a vida topar un sentido, un éxtase, un anceio: gozar de cada minuto. Porque a vida amósase así: en pequenas laceradas. Resulta que un dos praceres desta vida é ler álbums coma este.

Benvida sexa, Distinta.

O xénero está na túa cabeza

 A Tribu Audiovisual estrea a serie "Pibxs", unha fiestra a algúns modos ub-20 de ser, sentir e estar no mundo.

https://www.pagina12.com.ar/158533-el-genero-esta-en-tu-cabeza?fbclid=IwAR1DGLx3YDL-5J_NtjhtnMpz6P61fwCG6nq6dywWQ9LLOe3ZS1YmHBkGnuA

No es país para coños

Bella Ciao Feminista

Tú quién eres?

Sobre identidade sexual, lúcido vídeo:

Coming Ashore

Imposible non avergoñarse de nós, de pertencer a un estado e a unha Europa que atenta contra os Dereitos Humanos.



Coming Ashore from Coming Ashore on Vimeo.

Meu amigo Nietzsche

Un encontro inesperado entre  Nietzsche e Lucas é o comezo dunha violenta revolución na súa mente, na súa familia e na sociedade. Ao rematar... o neno será dinamita!

Vía

The Best Men Can Be

Novo spot comercial de Gillette no que se denuncia a masculinidade tóxica, presente en diversas formas de odio, como o machismo, a homofobia, o acoso, o bullying...

 #TheBestManCanBe #Gillette

 

Adolescentes e Feminismo

Investigación realizada polo Instituto Andaluz da Muller en colaboración coa socióloga Carmen Ruiz Repullo. O obxectivo é descubrir a concepción que ten a adolescencia con sensibilidade e conciencai feminista sobre o feminismo e a igualdade, coa finalidade de establecer estratexas de intervención en materia de coeducación e avanzar cara a unha sociedade máis igualitaria. Coñecer as raíces do seu interese polo feminismo, os seus referentes, a súa postura e como trasladarían ao resto da sociedade as súas inquedanzas, para convertela en máis xusta, equilibrada e igualitaria.

Don't Be a Sucker

https://www.publico.es/tremending/2018/12/05/elecciones-andalucia-2018-he-oido-este-discurso-antes-la-pelicula-de-1945-que-se-ha-viralizado-tras-el-ascenso-de-vox/ 

 Un fragmento de un cortometraje de hace 73 años se ha hecho viral después de que el partido ultraderechista Vox haya conseguido 12 escaños en las elecciones andaluzas. El extracto pertenece a una película titulada “Don’t Be a Sucker!” (“No seas tonto”) producida por el Departamento de Guerra de EEUU en 1945, justo al final de la Segunda Guerra Mundial, con un claro mensaje anti racista y anti nazi.

 La película, que fue creada para prevenir sobre el prejuicio y la discriminación, está disponible en una versión más larga en los Archivos Nacionales de Estados Unidos. En ella, aparece un hombre dando un discurso e identificándose como un estadounidense de verdad. “Lo que veo en nuestro país hace que me hierva la sangre. Veo extranjeros con dinero, veo negros con trabajos que nos pertenecen a nosotros. Si esto continúa, ¿qué va a pasar con los estadounidenses de verdad?".

Compilación de cancións machistas