Avance do documental sobre a memoria lingüística do galego realizado por As Candongas do Quirombo. Recoméndovos que visitedes o seu blogue.
16/10/10
Flores de Dunsinane
Manuel Lourenzo é o autor desta peza dramática Flores de Dunsinane publicada por Xerais, Premio Álvaro Cunqueiro para textos teatrais 2009.Difícil peza sobre a conciencia e os remordementos dos humanos nunha reinterpretación do Macbeth, uns remordementos que os personaxes principais desta obra expoñen inda despois de mortos, posto que son tan fortes que non poden descansar en paz. A loita eterna entre a cobiza e a lealdade, tantas veces representada e nunca esgotada, dá pé á reflexión das poucas personaxes que esta obra contén para achegarse aos espectadores/lectores posto que esta loita está sempre presente na vida cotiá. Máis nestes tempos non que nada se valora agás o diñeiro.
Tedes en Revolta da Freixa, coma decote, a recollida de información e argumento.
E tede en conta que falamos apenas de 46 páxinas!
E tede en conta que falamos apenas de 46 páxinas!
O desexo e a realidade
Rafael Zarza e Fernando González de Canales coa colaboración do instituto Cervantes e a Sociedade Estatal de Conmemoracións Culturais realizaron un documental a partir dunha serie de gravacións inéditas filmadas por Juan Guerrero que supuñan as únicas imaxes en movemento da Xeración do 27. Este documental chámase "El deseo y la realidad. Imágenes y palabras de los poetas del 27": nel hai ademais unha serie de fotografías inéditas. Este vídeo de YouTube é un avance e podemos a ver, segundo din, a Cernuda, Lorca, Alberti, Salinas, Guillén, Guerrero e outros.
Vía
15/10/10
El hombre de papel
Planeta publica este curioso cómic de Milo Manara, El hombre de papel. Ambientada no afastado Oeste, na máis pura tradición dos filmes americanos, dous homes ven como o exército quere acabar cos indios e eles tentan evitalo. Ademais, historia de amor mestiza con final tráxico: non podía ser doutro xeito.O plantexamento do cómic é moi curioso pola mestura de personaxes principais: un ex-militar do exército británico un pouco turulato, unha moza india super sexy e un mozo namorado que percorre o Oeste en pos da súa amada... á que semella esquecer de seguida porque a oportunidade é outra. Como nas pelis, a ambientación está completa: o saloon, o exército americano, os indios en pé de guerra... con toques audaces de humor entre os que destacaría o do "indio contrario": fai todo ao revés.
Interesante sen chegar a ser imprescindible.
Interesante sen chegar a ser imprescindible.
A escravitude do século XXI
Que pensabades, que non existía? Poderá estar máis ou menos disfrazada, agochada, esquecida, pero está aí, e debemos abrir os ollos e loitar en consecuencia.
Neste caso son as grandes firmas da industria deportiva as "beneficiadas". Segundo un informe do diario británico "The independent", máis de 280 fábricas de Nike, Puma e Adidas violan as normas laborais: de 479 fábricas inspeccionadas de Nike, 168 non cumprían an normas, o que conleva a total indeferenza cara ás normas que eles memos se impuxeran. Unha de cada cinco non proporcionou contrato aos traballadores, non tiña negociación colectiva, forzaba a menores a traballar e traballábase sete días á semana sen descanso. Os salarios, como non, non chegaban aos mínimos suxeridos pola empresa.
75 das 362 fábricas de Puma burla as normas relacionadas co número mínimo de horas de traballo ou de salario básico. Tres cuartas partes non manexan as normas de saúde en canto á manipulación de produtos tóxicos e... u-las medidas de prevención de riscos laborais?
Adidas nin sequera deixa investigar. Afirma que o 60% das súas 1200 fábricas cumpre coas normas, pero non facilita información para confirmalo.
Se todo isto pon os pelos de punta, estes son a punta do icerberg: as fábricas manexan un rexistro dobre de horas de traballo, o software está seguramente modificado para enmascarar a realidade e os traballadores están coaccionados para que respondan axeitadamente.
Isto é escravitude. E falamos só de marcas deportivas.
Isto é escravitude. E falamos só de marcas deportivas.
Vía
14/10/10
Comunicado do ENDL de Cuntis
O Equipo de dinamización da lingua galega (EDLGA) do CPI Aurelio Marcelino Rey García de Cuntis, ante a campaña desatada contra o equipo por un colectivo alleo ao ensino, manifesta:
- O EDLGA realiza dende hai máis dunha década un labor continuado que persegue a mellora de competencias lingüísticas e a sensibilización e mellora das actitudes respecto do galego entre a comunidade educativa, especialmente, entre o alumnado. Os seus proxectos responden aos criterios emanados das convocatorias da Secretaría Xeral de Política Lingüística (SXPL) da Xunta de Galicia. Así, desde o EDLGA do noso centro realizáronse ao longo dos últimos anos multitude de actividades (contacontos, teatro, expresión musical, edición de revistas, regueifas, publicacións dixitais, intercambios culturais con outros centros, concursos literarios, de fotografía, etc) nos que colaboraron ducias de profesores e que foron recoñecidas pola comunidade educativa e polas institucións e asociacións locais, que colaboraron en múltiples destas actividades. Tamén a SXPL recoñeceu este traballo nas convocatorias de 2008 e 2009 ao outorgarlle as máximas puntuacións aos seus proxectos.
- Unha das actividades permanentes do EDLGA foi a creación dun blog en outubro do 2007 que, como acontece con moitos outros espazos web dos centros educativos, dá a coñecer recursos educativos e lingüísticos e serve de voceiro das actividades e doutros artigos e informacións vinculados aos obxectivos que lle son propios. A día de hoxe no blog foron publicados 277 artigos.
- O 25 de maio do 2008 unha alumna publicou un artigo no que informaba da actuación en Cuntis do grupo Skarnio, e as súas impresións sobre dito grupo, acompañada dun vídeo do grupo insertado desde Youtube, dentro do Festidoiro 2008. Este festival organizouno a Asociación Cultural O Fervedoiro, e contou coa colaboración económica de varias Consellerías da Xunta de Galicia, do Concello de Cuntis e da Radio Galega, entre outras institucións. O artigo desta alumna acolle unicamente as súas impresións sobre a música feita por este grupo sen ningunha alusión a
outro tipo de temáticas. O vídeo segue colgado en Youtube sen que teña sufrido ningún tipo de restrición.
- En setembro do 2010, dous anos e tres meses despois da publicación do artigo, este colectivo iniciou unha campaña de desprestixio dos Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística dos centos de ensino e das persoas que os coordinan, utilizando tácticas impropias dunha democracia. Tiraron imaxes e outros contidos dos blogs e páxinas de distintos Equipos e, descontextualizándoos e esaxerando a súa transcendencia, acusaron, coa complicidade dalgúns medios de comunicación, aos membros dos equipos de adoutrinar ao alumnado, mesmo de facer apoloxía da violencia. Estas imaxes están totalmente quitadas de contexto e as relacións entre as causas e os feitos son absurdas e demagóxicas e descualifican máis a quen as utiliza para atacar que ao atacado.
- A elección do noso blog por parte deste colectivo non foi casual: debeuse a que no noso centro traballou unha das cabezas visibles da Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística, obxectivo da súa campaña de criminalización. Velaquí outra das mentiras empregadas por este colectivo xa que a persoa que no ano 2008 coordinaba o ENDL non era a perseguida por eles.
- Nun primeiro momento, os membros actuais do ENDL decidimos non facer ningún comunicado, co obxectivo de non darlle máis publicidade á ruín ‘caza de bruxas’ iniciada por ese colectivo, que só busca notoriedade pública e relevancia política.
- O 11 de outubro soubemos que agora o único branco da vil campaña deste colectivo é o noso EDLGA, ao solicitarlle ao Valedor do Pobo que esixa a retirada do vídeo citado máis arriba.
- Ante a trascendencia que acadou o tema decidimos redactar este comunicado e levar a cabo outras actuacións para informar á comunidade educativa e á opinión pública en xeral sobre esta cuestión.
Consideramos necesario facelo, aínda que poida beneficiar os obxectivos desta organización extremista, porque no artigo motivo da tramposa polémica só hai información dunha actuación musical e o vídeo é legal, aínda que esteamos ou non de acordo co seu contido.
Desde o EDLGA non imos retirar o vídeo a non ser que a autora do artigo o solicite. O blog é personalizado e non pertence ao dominio oficial da Xunta. Iso si, se algo conseguiu esta polémica é que o blog teña máis visitas que nunca e se poida comprobar o traballo desenvolvido. Non imos
aceptar de ningún modo a presión e censura feita por un colectivo de fanáticos totalmente alleo ao ensino que o único que busca é desprestixiar a todo o profesorado e alumnado que participa nas actividades do noso centro.
Nun estado democrático non se lle pode recoñecer a este colectivo ningunha autoridade legal, nin moito menos educativa ou moral, para fiscalizar o contido do blog ou calquera outro aspecto do noso traballo a prol da nosa lingua. Estivemos, estamos e estaremos sempre a favor dunha educación aberta, tolerante e respectuosa con todas as persoas e traballaremos arreo para conseguir maiores espazos sociais no uso da lingua galega, polo que non aceptaremos ningún tipo de censura de ningúen, e menos daqueles que unicamente buscan facela desaparecer da nosa sociedade.
Frankenstein
Adaptación do clásico Frankenstein de Sergio A. Sierra con ilustracións de Meritxell Ribas, publicado por Parramón, paréceme, sinxelamente, boísimo. As ilustracións son alucinantes, negras, escuras, coma o propio relato: as caras, os xestos, o ambiente... Leo que os debuxos están baseados na técnica do "gratagge": raspar a cor negra para así debuxar co branco. Nin idea. O que si é certo é que conseguen unha atmosfera atormentada, gótica, ideal para acompañar o texto. Un texto que consegue ser unha respectuosa adaptación.
Máis que recomendable.
Máis que recomendable.
Desprezo absoluto
Desprezo polos Dereitos Humanos, desprezo pola humanidade, desprezo pola solidariedade, desprezo por un mesmo... Semella a consigna do exército israelí. E se non o credes así mirade esste vídeo no que un soldado aparece bailando a danza do ventre ante unha moza palestina atada e cos ollos vendados, aterrada polo medo.
Vía
13/10/10
Ciencia en galego
A CGENDL (Coordinadora de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística) convídanos a sumarnos dende cada centro educativo á Xornada pola Ciencia en Galego, unha xornada que, en colaboración cos colectivos de docentes de matemáticas, ciencias e tecnoloxía e outras entidades, diríxese dende o ensino a toda a sociedade co obxectivo de expresarmos que o galego é unha lingua axeitada para a transmisión do coñecemento científico e tecnolóxico e para divulgar experiencias científicas escolares pensadas e desenvolvidas en galego.
A xornada celebrarase o próximo xoves 4 de novembro e o profesorado, xunto co alumnado, poden participar organizando libremente unha actividade de divulgación adaptada a cada realidade e aos diferentes niveis educativos. Trátase de transmitir ao alumnado e ao seu contorno os obxectivos da xornada cunha clase divulgativa que, segundo as posibilidades de cadaquén, pode desenvolverse na aula, no salón de actos ou no patio, e mesmo fóra do centro para quen poida cooordinarse con outros centros.
Auga responsable
Desde "Educación sen fronteiras" a través de Facebook publican este fermoso vídeo sobre o uso responsable da auga, solicitando a súa difusión.
12/10/10
A viaxe de María
Curta de animación realizada polo debuxante Miguel Gallardo, pai dunha nena con autismo. Baseado no seu cómic María y yo.
Tamén ten peli.
Tamén ten peli.
Vía
O Rei Oso Branco
O Rei Oso Branco e outros contos marabillosos é o título deste libro de Tim Bowley, ilustrado por Óscar Villán e publicado por Kalandraka. Precioso libro que nos leva de viaxe en cada conto por mundos marabillosos cheos de príncipes, princesas, problemas que se resolven, maxia e colorido, na máis pura liña clásica de contos para soñar. Dez relatos que nos deixan tan bo sabor de boca que na sobremesa decidimos, ao pechar o libro, pechar os ollos e seguir soñando, coma nenos que acaban de descubrir a fantasía da literatura. As ilustracións que acompañan o inicio de cada relato son así mesmo maxia no papel.O mozo entrou no bosque ao lombo do seu cabalo máxico. Cos seus ollos feroces, o peito ancho e os cascos de ferro, non se parecía a ningún outro cabalo do mundo...
Que bonito é Panamá!
Kalandraka tráenos da man a Janosch con este título: Que bonito é Panamá!, famoso libro que foi levado ao teatro. É o primeiro dos títulos deste autor no que aparecen estes dous animais que o levaron á sona como autor de literatura infantil. O mundo que nos presenta é un mundo idílico onde o compañeirismo é o valor máis destacado, o que fai de cada contratempo unha nimiedade porque o amigo está ao noso carón. Así de fermoso... e fantasioso.
Veredes como vos axuda a soñar.
Veredes como vos axuda a soñar.
11/10/10
Libidinis
Curta de animación creada por Rosa e Mercedes Peris para a exposición internacional Skin. Amosa mediante a continuidade do movemento e a plasticidade de imaxe un home e unha muller que tiran a pel como acto de amor mentres os observan dous anxos que xogan a imitalos.
Vía
Asasinato no Consello Nacional
Dáme a impresión de que Diego Ameixeiras mellora con cada novela. Recoñezo que Asasinato no Consello Nacional (na Wikipedia) gustoume bastante, aínda que me
saturou tanta política interna bloqueira que é, maxino, un dos morbos principais da novela, e que ata por veces me chegou a causar algo de preguiza cambiar os nomes ficticios polos reais, tan claros sempre. Encantoume a figura do detective, sobre todo a súa retranca, unha característica moi presente nas conversas da obra e que, desgrazadamente, está a se perder na nosa vida cotiá, unha vítima máis da presión castelá. Un detective tan orixinal que practica o pensamento budista e que, maxino, debeu custar longas horas de información ao autor sobre o tema.
Na liña máis moderna da novela policiaca -xa sabedes que me encanta- o autor noveliza, ou non, sobre a crise interna do BNG e a loita polo poder que hai dentro do partido -lede o Galicia Confidencial: O BNG dedica todas as súas enerxías á loita polo poder interno-, con amplitude de miras e de visións da realidade social, dando pé a diferentes opinións e deixando aos personaxes que se expresen libremente, algo moi de agradecer. Non só iso, senón que nos ofrece unha minuciosa análise da vida política e social galega desde os comezos da democracia. Dende este punto de vista é unha novela no máis moderno camiño da novela negra actual: aquela que non só trata dun crime senón que tacha as eivas da sociedade; neste caso, a pouca cohesión que existe dentro do BNG e o que estamos a pagar despois das eleccións do 2009.
Como boa novela negra mantennos en tensión ata o final, un logro inequívoco, pois, desta obra, que se permite chiscar coa Guerra Civil para nos lembrar os horrores e as inxustizas naquela época cometidos e tantas veces esquecidos. Unha época tan presente na nosa Literatura e que non quere despistarse da pluma de Ameixeiras, aínda que ás veces semella que esta parte temática sexa introducida case de crequenas, posto que pouco ou moito ten que ver coa investigación criminal.
Recoñezo que me encanta que o autor se decidise por esta persoal homenaxe a Manuel Vázquez Montalbán, ben merecido o ten.
saturou tanta política interna bloqueira que é, maxino, un dos morbos principais da novela, e que ata por veces me chegou a causar algo de preguiza cambiar os nomes ficticios polos reais, tan claros sempre. Encantoume a figura do detective, sobre todo a súa retranca, unha característica moi presente nas conversas da obra e que, desgrazadamente, está a se perder na nosa vida cotiá, unha vítima máis da presión castelá. Un detective tan orixinal que practica o pensamento budista e que, maxino, debeu custar longas horas de información ao autor sobre o tema.Na liña máis moderna da novela policiaca -xa sabedes que me encanta- o autor noveliza, ou non, sobre a crise interna do BNG e a loita polo poder que hai dentro do partido -lede o Galicia Confidencial: O BNG dedica todas as súas enerxías á loita polo poder interno-, con amplitude de miras e de visións da realidade social, dando pé a diferentes opinións e deixando aos personaxes que se expresen libremente, algo moi de agradecer. Non só iso, senón que nos ofrece unha minuciosa análise da vida política e social galega desde os comezos da democracia. Dende este punto de vista é unha novela no máis moderno camiño da novela negra actual: aquela que non só trata dun crime senón que tacha as eivas da sociedade; neste caso, a pouca cohesión que existe dentro do BNG e o que estamos a pagar despois das eleccións do 2009.
Como boa novela negra mantennos en tensión ata o final, un logro inequívoco, pois, desta obra, que se permite chiscar coa Guerra Civil para nos lembrar os horrores e as inxustizas naquela época cometidos e tantas veces esquecidos. Unha época tan presente na nosa Literatura e que non quere despistarse da pluma de Ameixeiras, aínda que ás veces semella que esta parte temática sexa introducida case de crequenas, posto que pouco ou moito ten que ver coa investigación criminal.
Recoñezo que me encanta que o autor se decidise por esta persoal homenaxe a Manuel Vázquez Montalbán, ben merecido o ten.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
