07/12/13
Un cadro de Van Gogh
Amantes
É un libro fermosísimo. Os poemas van tomando forma a medida que pasamos de páxina mentres unhas ilustracións fascinantes, sorprendente, vanse leando e pasando a formar parte da nosa retina; os amantes falan coas súas miradas e os sentimentos traspasan o papel para chegaren até nós. Todas as historias conteñen amargura mesturada con ledicia, porque... alguén dixo que amar fose fácil?
"O amor final", por exemplo, fala dese amor que sostén o final da vida das dúas persoas que se queren mentres foron envellecendo xuntos. E a vellice é difícil de aceptar, pero aí está o amor, que todo o pode. As ilustracións provocan unha fenda no corazón do lector/a.
El amor fiel, aquel que siempre aguanta.
El semanal y sus cuartos secretos.
El amor volátil, sus ojos ciegos.
El final y longevo, al que la edad no apaga.
El diferente: insólito y proscrito.
El lejano, que marginan los mapas.
El dormido, que al fin alguien despierta.
El orgulloso, reo de sus trampas.
El efímero y su sol pasajero.
El desconocido, impensable escala.
Y el primero de todos los amores: aquel, remoto, que encendió la llama.
06/12/13
O pintor de ceos
Dende a escuridade duns acantilados perdidos, un pintor maníaco, marcado
polo seu pasado tráxico e o seu fiel axudante, investigan incansables a
busca dun remedio contra as incesantes tempestades. O mar e os anos van
devorando pouco a pouco a casa na que habitan, onde roxe unha caldeira
encantada e revoan fantasmas atormentados.
Tac, tac, tac, plof
Publicado por Narval, Tac, tac, tac, plof de Minia Regos e Pepe Monteserín é un álbum misterioso e onírico no que chaman a atencións as ilustracións cheas de detalles a carón dunha prosa sinxela, como reflexo dos dous mundos contrapostos, o mar e a terra. Poderemos mergullarnos nun océano profundo e imaxinario. Un libro para gozar sen máis pretensións que a de divertirse mentres observamos ese inmenso océano vivo e cheo de animais... e lixo. Un xogo literario que se converte en maxia.
"Invictus"
"Invictus" é o poema máis coñecido do poeta inglés William Ernest
Henley (23 de agosto de 1849 — †11 de xullo de 1903), que aparece en
la película de Clint Eastwood, de igual nome (Invictus), sobre o
cambio de mentalidade ocorrido en Sudáfrica a raíz do acceso de Nelson
Mandela ao poder.
A primeira entrevista:
05/12/13
O refugallo
Publicado en Xerais, esta obra de teatro de Paula Carballeira converte o seu argumento nunha loita contra o consumismo: O refugallo resultou gañadora do VI premio Manuel María de literatura dramática
infantil en 2011. Os personaxes? Isolda cun seu libro de viaxes, Hipatia é a dona dun telescopio, Borobonte -pola contra- ten unha tartaruga e Lustucrú tan só ten unha pata de pao. Os catro viven co que a xente tira: costume que a sociedade occidental e costumista realiza cada día. A obra convida a reflexionar sobre o consumismo e a liberdade creativa da infancia. Algo que parece maxia aínda é posible se estamos dispostos a loitar por un ben común afastado da inercia na que vivimos.
04/12/13
Gritos en la arena
Arturo Abad xunto con Mónica Gutiérrez Serna son os autores de Gritos en la arena publicado por Narval. Unha poética conversa entre nai e filla onde a filla quere soñar e a nai contesta que iso elas non o fan. Pero, por que? Será a nai quen lle ensine unha posible saída á tristura, á melancolía. Cada pequeno paso pode supór unha saída diferente á vida que se leva normalmente. Hai cabida á esperanza. Porque non debemos deixar de loitar xamais.
Fixádevos nas ilustracións: imaxes escuras a carón de cores alegres que amosan esoutras alternativas que procura o álbum.
Fronteiras
Agradecemos arestora a colaboración de Celia Lamela, artífice deste post sobre este documental ben interesante que ela nos descobre.
"Fronteiras" de Rubén Pardiñas, dálle rostro e voz ao galego das estremas do país: a franxa Eo-Navia (Ibias), o Bierzo (Vilafranca do Bierzo), Hermisende (As Portelas), a Raia Seca (Castrlo Laboreiro). Transmite o encanto e a polémica que se tece arredor desas franxas un tanto imaxinarias e artificiais que son as fronteiras... A fronteira, o lugar onde se mira de fronte, onde non somos nin unha cousa nin outra; onde, como di a antropóloga portuguesa Paula Godinho, as xentes de común sempre desfronteirizaron, mentres os poderes políticos construíron valos... Fronteira como "prioridade amorosa", lugar de intercambio contrabandístico ou refuxio de maquis (A Raia), lugar dos "queridos romances da fronteira" sempre híbridos, mestura dunha cousa e outra...
03/12/13
Canadá
Sempre me pasa o mesmo cando me recomendan tanto un libro: que non me volve tan tola como pensaba a priori; cando menos a segunda parte. Isto foi o que me pasou con Canadá de Richard Ford publicado por Anagrama. Por suposto, unha gran novela ben escrita, pero debo recoñecer que a narración resultoume algo reiterativa. A parte boa, moi boa, é a reflexión que nos achega e que faremos ao longo da lectura: cal é a fronteira entre o ben e o mal? Asemade, serán os actos paternos e maternos os que marcan o futuro dos seus fillos e fillas? É unha especie de condena que estes deberán sufrir e cargar durante toda a súa vida posterior? Porque Canadá fala dunha traxedia familiar a as súas consecuencias. Cando un neno é testemuña dos delitos dos adultos que o coidan... cal debe ser a súa reacción? Estará xa predisposto el tamén a cometelos?
Estas e outras moitas reflexións neste sentido serán as que poboan a nosa lectura e o noso maxín cando a pechemos. A conduta moral ou amoral, a posibilidade de incorrer nelas, a normalidade da vida cotián que agocha o impredicible, a nosa existencia como un barómetro variable. O acerto, por suposto, é converte ao narrador na testemuña fiel dos acontecementos baixo a peneira dos cincuenta anos transcorridos, co que iso supón: o lirismo e a emoción estarán contidas baixo un veo de distanciamento psicolóxico e reflexivo.
Con todas estas virtudes, que son moitas, a novela non acabou de "chegarme", por ese xeito reiterado da narrar e poa tendencia un pouco esaxerada a unha psicoloxía "barata" de recomendacións honorables.
«Primero contaré lo del atraco que cometieron nuestros padres. Y luego lo de los asesinatos, que vinieron después. El atraco es la parte más importante, ya que nos puso a mi hermana y a mí en la senda que acabarían tomando nuestras vidas. Nada tendría sentido si no contase esto antes que nada».
Inxección de moral
Vén de publicar Fran Alonso un Twitter no que di que o Culturgal é "moito máis que unha Feira das Industria Culturais Galegas; é unha auténtica inxección de moral para o país" xa que "latexou forte o corazón da cultura galega. Longa vida a esta cita imprescindible!"
Non sabía eu moi ben se deitar aquí as miñas reflexións sobre o Culturgal. E sigo sen estar segura. Máis cando leo a ledicia que supón que haxa máis visitantes e máis vendas có ano pasado. Pero esta fenda...
Tiven a sorte de participar nunha mesa redonda sobre os clubs de lectura convidada por Espazo Lectura: "Xestionar a lectura". Unha mesa ben interesante, por certo. Coa desculpa de asistir a esta, pasei toda a fin de semana no Culturgal, algo que non fixera nos anos anteriores, cando ía só unha tarde. Recoñezo que ía con medo por mor de ver os resultados desta crise pertinaz que anda a rematar co país. Pero non.
A min o que máis me gusta é o reencontro. Encántame pasear polos corredores da feira e ver e falar con xente que non vexo en todo o ano; saudar a compañeiros e compañeiras de carreira, comerciais, escritores, topar verdadeiros amigos, charlar, rir... o ambiente festivo contáxiase e semella que podemos esquecer os problemas coitás para encaralos á volta con máis forza. Por suposto, asistir a tertulias literarias, escoitar música, abraiarme con novas propostas... todo forma parte da maxia do Culturgal.
Pero non vou negar que volvo tamén con desalento. Escoito a todos eses nenos e nenas que miran os libros en galego, que escoitan contos en galego, que admiran espectáculos en galego... falando castelán. E penso, novamente, que "isto do galego é unha batalla perdida". Tento compartir este sentimento tráxico da vida e atopo obxeccións, contradicións, e mesmo negacións. Ogallá sexan eles e elas os que leven razón, e non eu. Pero non podo evitar pensar que vivimos nunha sociedade enferma, ben enferma por certo, que queima os seus montes todos os veráns e que lla dá o lombo á lingua cada día máis; unha sociedade na que un xuíz administra xustiza dicindo que o "Prestige" non foi nada e na que os corruptos son uns heroes. Miro para eses papás e mamás que se dirixen a min en galego, que mercan en galego para darse a volta e dicir: "Toma princesa, ya te doy yo de mi agua" ou "Después a la noche te lo leo, ahora vamos a escuchar a ese señor". E eu tamén escoito a ese señor, que vén sendo Manolo Rivas, que nos le o seu último libro e nos fai gozar coa música que o acompaña, mentres a consternación de estar vivindo un momento ben singular me asolaga: estou rodeada de familias encantadas e encantadoras que non se dirixen xamais en galego aos seus fillos e fillas.
E vólvome preguntar: "Pero este país ten futuro?"
E caio na máis absoluta desolación.
Pero volvo a este oasis laboral que supón dar aulas nos cursos máis altos do meu IES (nos corredores dos cursos de 1º e 2º da ESO resulta ben chamativa a castelanización destes últimos anos) e topo isto que me manda o meu alumno Alberto Fariña:
"Iso non é unha petición, é un manifesto. Non está feita para que ninguén a
asine, está feita para botar un "berro" internáutico. Se ves que tal
podes difundila:
Entón, é imposible non sorrirlle ao futuro. Porque el, e os seus compañeiros e compañeiras, son futuro.
02/12/13
Cómo esconder un león
Divertido e tenro álbum este Cómo esconder un león de Helen Stephens publicado por B de Blok. Unha nena que agocha un león que vén sendo o seu amigo, porque a amizade é o máis importante e hai que loitar por conservala. E as aparencias non sempre nos din a realidade do que hai detrás. Porque saber iso é o máis importante, e son os prexuízos que adquirimos os que nos fan desconfiar do exterior sen ir máis aló.. As ilustracións son optimistas e danlle profundidade á historia.
Las princesas son unas boludas
"Las princesas son unas boludas... En vez de ir, intentar, intentar, y
si no sale, intentar, intentar, y hacerlo, esperan al príncipe porque
sabe que la va a rescatar. Siempre el príncipe hace todo él, que la
'pibita' haga su parte...". Unha nena de sete anos expresa a súa opinión sobre as princesas dos contos. Ben!
Vía
01/12/13
Desayuno por la tarde
Gustoume bastante este cómic de Andi Watson publicado por Astiberri: Desayuno por la tarde preséntanos unha parella que a piques de casar quedan no paro. E a partir de aí veñen os problemas. Como pagar a hipoteca, as facturas? A crise da parella irá en aumento a medida que a postura del sexa a de non-aceptación do momento polo que está a pasar mentres que ela decide loitar e encararse aos problemas. A historia, tan actual, está moi ben narrada e amosa a realidade dun xeito obxectivo sen caer no drama: a vida segue e haberá momentos para a ironía, para a bágoa, para o riso...
Unha lectura a ter en conta.
Contra a SIDA
A Fundación Topsy amosa imaxes de fotografías tomadas cada día durante tres meses na evolución dunha enferma: hai esperanza.
Imaxes dalgunhas campañas pola prevención do VIH
Vía
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
