14/12/13
O grúfalo
13/12/13
A illa de todas as illas
A segunda contrariedade tamén emana do meu xeito de ler este tipo de lectura, cunha parte do pensamento no meu alumnado, tentando averiguar se eles gozarían do libro que teño nas mans ou non, se lles interesaría. Mesmo cavilo: "son eles e elas amantes das illas?"
Aínda por riba, fixen outra trampa e comecei polo final. A illa de todas as illas, nunha fermosa edición que a editorial Xerais nos ofrece nun lene papel e nunha colección que xa nos conquistara canda Un rato díxolle á lúa , engade como epílogo un ensaio informativo sobre libros que lle serviron ao autor como fonte de inspiración destoutro que temos nas mans; útil para calquera persoa, imprescindible na miña profesión. Profesión que o autor leva no sangue, claramente; algo que se agradece. “Viviremos, se queremos, nunha illa deserta” é un recoñecemento, ademais, a este tipo de libros de aventuras que el ama intensamente.
Si. A illa de todas as illas é unha homenaxe aos libros de aventuras que transcorren en illas e á literatura en xeral. Por iso, os protagonistas que nos enredan vivirán na metaliteratura, posto que moitos dos acontecementos que lle suceden serán vividos como parte dalgúns deses libros escollidos polo autor e formarán parte asemade do propio libro escrito por Docampo. Todo un exercicio literario no que Xabier se manexa con soltura. A imaxinación ao poder, case podería ser a frase que describa a lectura. Pasear da man de Stevenson, Golding, Defoe, Verne, Tournier, Scott O´Dell… ao mesmo tempo é un luxo, abofé. Salferidas ademais a páxinas con frases que o autor introduce para contaxiar ese pracer lector que el sente: “cando les sen atender a cousa ningunha que non sexa a historia que estás lendo, todo canto alí sucede, pásache a ti”. Que lemos, un soño? Unha fantasía? A néboa tamén nos envolverá a nós para esmorecer na nosa propia realidade; que bo xeito de nos evadir!
Porén, eu atopo unha tacha no libro, algo do que xa nos avisara o autor no epílogo (porque o lin antes!): que os parágrafos en inglés hai que buscalos para saber o que din... se non sabes esa lingua, claro. Para o meu gusto, e pensando tamén no meu alumnado -un tanto lacazán algúns deles- consíderoo un erro. Non sei se debería estar traducido ou se debería ter unha anotación á marxe coa tradución se o autor considera imprescindible que estea nese idioma para darlle maior credibilidade á historia, pero é algo que a min, particularmente, non me gusta. De feito, saltei os parágrafos con total impunidade. Mea culpa! Ese didactismo que conleva este feito, unha vez máis, é a parte negativa do relato. Sempre desde a miña óptica particular. Agora mesmo, ao rematar os exames, procuro algunha alumna lectora para que me dea a súa opinión... e ogallá sexa eu a errada!
12/12/13
Science World Ice Cream TV ad by Rethink
Vino no Facebook de María Jesús e chamoume a atención inmediatamente. Como non!:
Coñeciades esta calidade da vainilla? Interesante. Fixádevos que é un anuncio feito por Science World. Pura ciencia.
A lúa da colleita
Veño de rematar este último libro de Anxos Sumai publicado pola editorial Galaxia e merecente do Premio García Barros 2013: A lúa da colleita. A verdade: non sei moi ben que dicir. Xa parezo unha das miñas alumnas exclamando: "Recoméndoa" e non sabendo engadir nada máis. Supoño que debería repensala e madurala antes de achegarme ata esta páxina en branco que me agarda expectante. Tal era o meu xeito de enfrontarme a esta lectura, a expectación que foi in crescendo, curiosa, ata rematala. Unha novela moi ben escrita que nos afasta de lugares comúns para achegarnos a unha muller que sofre de bipolaridade, algo que seguramente adoita parecer ben afastado. A memoria como xoguete, a coincidencia como reflexión, os personaxes como monicreques arredor dun marabilloso argumento que oscila entre as dúas mulleres que presentimos e lemos e que son unha. A procura dun pasado que se dilúe nunha amnesia enfermiza e obsesiva, con presenzas estrañas e acontecementos case inexplicables, personalidades múltiples que gravitan sobre un tempo presente en que o final chega a ser tan contundente como agardado: hai final verdadeiro? Só a morte, e non é o caso.
Imposible non adherirse a estes personaxes que arrastran, a esta vitalidade e a este modo de encarar a vida, os problemas. O vello que fotografa obsesivamente, a amiga que vive e deixa vivir, o hotel que pracidamente convida a lacazanear... A vida, en toda a súa extensión. A vida que emociona. A vida que esgota. A vida que queremos... conservala moito tempo.
Imposible non adherirse a estes personaxes que arrastran, a esta vitalidade e a este modo de encarar a vida, os problemas. O vello que fotografa obsesivamente, a amiga que vive e deixa vivir, o hotel que pracidamente convida a lacazanear... A vida, en toda a súa extensión. A vida que emociona. A vida que esgota. A vida que queremos... conservala moito tempo.
E como xa sabedes que son repugnante e que me gusta pór defectos, coido que ese irmán tan necesario ocúltase demasiado e non amosa a actitude que cabería esperar del. Pero en fin, por buscarlle cinco patas ao gato, que xa sabemos que ten só catro.
Unha novela inesquecible.
11/12/13
Tom y el pájaro
Cando non cómpren palabras temos álbums coma este que publica Libros del Zorro Rojo: Tom y el pájaro de Patrick Lenz. Para que falar da amizade, da comprensión, do respecto, da liberdade? Coas imaxes chéganos para soñar. Porque o que temos nas mans non é tan só un álbum, é un curta animada. Si, así como o ledes. Porque as ilustracións están contadas de tal xeito que os lectores e as lectoras estarmos presenciando con cada páxina un fotograma. Espectacular.
10/12/13
Moranda
Publica edicións Embora este delicioso álbum infantil de Paula Merlán coas sempre inmellorables ilustracións de Dani Padrón:
Moranda é un país imaxinario onde todo é perfecto, as feras non o son
tanto e as estrelas pódense tocar. só hai que pechar os ollos e viaxar a
esoutro mundo que calquera de nós pode ter ao alcance da man. Iremos entón a ese lugar máxico e real no que non teremos medo de nada nin de ninguén, posto que é ideal.
E ademais, en verso!
Cadenas invisibles
Hoxe conmémorase o Día Mundial dos Dereitos Humanos.
Informe Semanal realizou este documental sobre a escravitude do século XXI: a trata de seres humanos con fins de explotación sexual. Miles de vítimas invisibles sometidas a todo tipo de maltratos para anular a súa identidade como persoas.
09/12/13
Barbazul
Publica Libros del Zorro Rojo este clásico de Charles Perrault reinterpretado polas ilustracións de Carlos Nine: Barbazul é un dos contos máis coñecidos deste autor, e foi publicado por vez primeira en 1697. Seica Perrault baseouse nos crimes cometidos por Gilles de Rais, un nobre francés do século XV. Un conto que propón que a muller debe gardar obediciencia e fuxir da curiosidade. Pero a parte boa é que o libro remata ben, posto que esa esposa que non fai caso ten axuda e acada a felicidade con outro home "normal". Por suposto, o máis chamativo desta edición son as ilustracións cheas de cor e a gran tamaño que producen certa inquedanza, como debe corresponderse coa historia que lemos.
08/12/13
Negros e brancos
Foi a amiga María Jesús quen o outro día me falou deste libro ao fío da publicación destoutro do mesmo autor, David McKee: Negros e brancos está publicado pola editorial Xerais no ano 2008 e resulta un deses contos imprescindibles para traballar a Paz en calquera biblioteca escolar. Un autor, que como sabedes, é coñecido sobre todo por o creador da serie Elmer, un clásico dentro do álbum ilustrado e unha obra de referencia.
Como diciamos, é un libro de referencia para reivindicar a paz, loitar contra o racismo e contra a intolerancia. Un libro que axudará a reflexionar sobre a violencia e a intransixencia do ser humano.
Aquí ata poderedes escoitalo.
07/12/13
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
