Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

22/12/13

A miña primeira Rosalía

Un libro indispensable, un agasallo axeitado, unha aproximación acaída... Isto é máis é este A miña primeira Rosalía, de Xiana e Xosé Lastra con ilustracións de María Manuela, unha homenaxe a unha persoa que puxo a súa voz ao servizo da nosa lingua, das mulleres (e hoxe máis ca nunca canto o necesitamos) e dos máis desfavorecidos. Un libro-disco con doce pomes musicados interpretados por María Manuela, Mero, Mini e Xiana Lastra.
Ademais, o libro ofrece unha breve antoloxía da poeta, xunta unha axeitada introdución á vida e á obra de Rosalía de Castro. Asemade, o libro-disco ofrece ilustracións que mesmo axudarán a sentir os poemas ao lectorado máis novo. Un libro, por tanto, para todos os sentidos.





 (

Non á violencia contra as mulleres (CCCXLI)

Vídeo denominado "Machista, vete de aquí":


21/12/13

Para Un Niño En La Calle



A esta hora exactamente hay un niño en la calle,
hay un niño en la calle.
Es honra de los hombres proteger lo que crece,
cuidar que no haya infancia dispersa por las calles,
evitar que naufrague su corazón de barco,
su increíble aventura de pan y chocolate.

Poniéndole una estrella en el sitio del hambre,
de otro modo es inútil, de otro modo es absurdo,
ensayar en la tierra la alegría y el canto
porque de nada vale si hay un niño en la calle.

Calle 13:
Todo lo toxico de mi país a mi me entra por la nariz,
lavo autos, limpio zapatos,
huelo a pega y también huelo a paco,
robo billeteras pero soy buena gente, soy una sonrisa sin diente-
Lluvia sin techo, uña con tierra,
soy lo que sobró de la guerra.
Un estomago vacío, soy un golpe en la rodilla que se cura con el frío,
el mejor guía turístico del Arrabal,
por tres pesos te paseo por la capital.
No necesito visa pa' volar por el redondel,
porque yo juego con aviones de papel.
Arroz con piedra, fango con vino-
y lo que me falta me lo imagino.

Mercedes Sosa:
No debe andar el mundo con el amor descalzo,
enarbolando un diario, como un ala en la mano,
trepándose a los trenes, canjeando-nos las risas,
golpeándonos el pecho con un ala cansada.
No debe andar la vida recién nacida presa-
la niñez [...]
Porque entonces las manos son inútiles fardos,
y el corazón apenas una mala palabra.

Calle 13:
Cuando cae la noche duermo despierto,
un ojo cerrado y el otro abierto,
por si los tigres me cupen un balazo,
mi vida es como un circo pero sin payaso.
Voy caminando por la sanja,
haciendo malabares con cinco naranjas,
pidiendo plata a todos los que pueda
en una bicicleta de una sola rueda,
soy oxigeno para este continente,
soy lo que descuidó el presidente.
No te asustes si tengo mal aliento,
o si me vez sin camisa con las tetillas al viento-
yo soy un elemento más del paisaje,
los recibos de la calle son mi camuflaje,
como algo que existe, que parece de mentira
algo sin vida- pero que respira.

Mercedes:
Pobre del que ha olvidado que hay un niño en la calle,
que hay millones de niños que viven en la calle,
y multitud de niños que crecen en la calle-
yo los veo apretando su corazón pequeño.
Mirándonos a todos con fabula en los ojos,
un relámpago trunco les cruza la mirada,
porque nadie protege a esa vida que crece,
y el amor se ha perdido
en un niño en la calle.

Calle 13:
oye, a esta hora exactamente hay un niño en la calle.

Memoria de elefante


Fermoso álbum publicado por Libros del Zorro Rojo con texto de Corine Jamar e ilustracións de Karim Maalouf: Memoria de elefante é un canto á memoria, unha historia delicada e poética que nos avisa dos perigos de non querer mirar para adiante, de tirar os nosos recordos para fóra e botalos a andar para reviviren, de aferrarnos a unha dor pasada e non deixar medrar o presente nin ou o futuro.


Sempre hai un lugar para a poesía (CXI)

 Vino no Facebook de Paz Pereiro e non me puiden resistir:

Selección de poemas por Raquel Lanseros

VILLANCICO REMOTO

Hubo un tiempo en que el musgo estuvo entre mis manos.
Acercaos…

Parecía murmurar en las rocas.
El verde intenso es siempre guardián de la alegría.
Dicen que el musgo duele y acaso eso sea cierto
pero en la infancia el frío todavía no existe.
Yo tuve un cielo claro de abuelos y estrellas,
una casa en solsticio y un jardín en el alma.
Con musgo construimos la noche más extensa
mientras el río y la nieve celebran sus bodas.
Cómo no iba a dejarme hechizar por el fuego,
irrepetido siempre aunque en el mismo sitio.
Los ancianos del pueblo rememoraban cantos
tan hondos que sanaban a fuerza de ser tristes.
Ya no queda la escarcha ni el musgo ni el solsticio.
La claridad precisa del río es un relámpago.
Cuántas veces la vida cambia hogar por sendero,
como niño por hombre y sonido por ruido.
Ahora comprendo el tacto implacable del frío,
reconozco el peor: el que hiela por dentro.
Bajo las noches largas del filo de diciembre
sigo buscando el musgo que me devuelve a casa.
RAQUEL LANSEROS
Ilustraciones de BÀRBARA SANSÓ

Vía

20/12/13

Aullido

Publicado por Sexto Piso e ilustrado por Eric Drooker, este Aullido con texto do escritor da xeración Beat Allen Ginsberg (de 1956) non pasa desapercibido. Resultamente realmente impactante no seu conxunto, cun texto sobre a sociedade deshumanizada como polas ilustracións que o converten nunha novela gráfica demoledora. O autor amosa todo o malo da sociedade para abrir unha porta á esperanza; poema urbano e desesperado, epopea contra a sociedade deshumanizante e poesía vangardista onde domina o irracional. Dividido en catro partes, será a última a que amose o ton optimista para darlle a volta a todo o anterior, onde amosa a enfermidade, a drogadicción, o capitalismo, a militarización e a industrialización que converte os homes en máquinas non pensantes.





“Vi las mejores mentes de mi generación destruidas por la locura, hambrientas histéricas desnudas,
arrastrándose por las calles de los negros al amanecer en busca de un colérico pinchazo”
 
 










 

19/12/13

Ollo co que comes!

Simpática publicidade:


vía

El regalo


Chamoume a atención xa pola portada este libro da editorial SM onde destacan sobre todo as fermosísimas, ricas e orixinais ilustracións de Ofra Amit con texto de  O. Henry, un vello texto que non perde a súa contemporaneidade en ningún momento. El regalo é unha preciosa historia moi acaída para estes tempos de Nadal xa que fala dese espírito de sacrifico e solidariedade que seica sentimos nesta época máis ca nunca e fala, sobre todo, de Amor. De Amor incondicional e profundo, de Amor xeneroso, de Amor compartido. Este Amor consegue que o álbum sexa idóneo para todas as idades. E máis cando comprendemos que nestes tempos de crise o libro cóntanos unha historia familiar que pode ser moi achegada.










Explosións nucleares

O artista xaponés Isao Hashimoto creou un mapa para reflectir nun vídeo animado as 2.053 explosións nucleares que tiveron lugar entre 1945 e 1998. O vídeo amosa as explosións de cada ano, onde se realizan y o país que as fai.



vía

18/12/13

Hazte extranjero

Campofrío volve a reclamar o carácter diferencial do español. Vénnos moi ben ler este artigo en Zona Crítica:
Mensaxe reaccionaria e xenófoba.


17/12/13

Teu nome por mar e terra

A fermosa canción de A Cada Canto contada en mil e pico post-its polo Terser Home.



Visto no Face de Paz

Sementes de papel

Coñecín este libro o outro día nunha libraría en Santiago, e cal foi a miña ledicia que a editorial Baía nolo traía tamén en galego! Bea e Silvia Gil falan en Sementes de papel do respecto que deberiamos sentir pola natureza (e que en Galicia semella que ninguén sinta), construíndo unha fermosa fábula que convida a que cada un de nós plante unha semente e coida a Terra na que habitamos. Porque se non somos quen coidamos o medio ambiente... quen o vai facer? O espírito do bosque?


Ilustración del libro




Bos días, princesa

Este vídeo do cole de Cespón está arrasando na rede. Non me estraña.


16/12/13

Madiba Tribute

Flashmob  que se realizou nas tendas Woolworths en Johanesburgo en homenaxe a Nelson Mandela. Unha sorpresa esta representación dunha canción gospel chamada "Asimbonanga" (Non o vimos).


Vía

CoraSons

Estes días ando no coche sempre cun mesmo CD: o que acompaña a este libro-luxo que vén de publicar Kalandraka. Si, xa sei, tería que dicir, "libro-disco", pero como eu creo que é todo un luxo prefiro chamarlle desoutra maneira.  Ademais, como xa vos indiquei onte, ando namorada, así que maxinade o que supón escoitar continuamente un disco que vai diso, do corazón. Porque os sons do corazón reprodúcense neste CoraSons mentres que no libro se nos ofrece as imaxes que latexan baixo un mesmo anagrama. Unha inmensa ledicia que supón o Amor en galego-portugués en estado puro.
Así, teredes que cada imaxe é cantada ou que cada canción conta unha imaxe; non creo que a orde de factore altere o produto! Sexa como sexa, é unha auténtica marabilla. Ollo, a ver se pensades que estou a falar de ñoñerías. Non, falamos de sentimentos, de emocións, de latexos, de corazóns. De todos e todas nós. Porque o ser humano sente e precisa da música para desenvolverse, así como da lectura para medrar e da imaxe para fornecerse. Aquí tedes todo compiladiño. Alguén dá máis?
Caramba, non me digades que non sabedes que ides regalar neste Nadal.




A trata de nenos e nenas non é un xogo

Spot contra a trata de nenos con fins de explotación sexual.  Save the Children.

15/12/13

Pañales


Pañales por dm_523e02e4c6a97

vía

A pantasma da Casa da Matanza

Onte namorei. Si, foi un frechazo que me sacodeu enteira e que me fixo vibrar. Tan só o puiden posuír uns minutos, o xusto para encherme del, para respiralo, tocalo, miralo, sentilo, lelo. Logo, pasou a outras moitas mans e o meu ataque ciumento foi in crescendo: custábame respirar. Agora, devezo por volvelo ver. Necesito telo comigo e ser a súa dona.
A ver. En que estaredes pensando? Cando vexades este libro, vós sentiredes exactamente o mesmo. A pantasma da Casa da Matanza, poesía -conto rimado- de Miro Villar e ilustracións de Xosé Cobas, está deliciosamente editada por Biblos. Aínda por riba, é unha homenaxe a Rosalía. Que álbum!
Unha vagamunda lectora que vive nas sombras da casa e que é fonte de inspiración para a mesma Rosalía. De seguro que tamén o será para vós!

 Xa vedes que non teño nin a portada. A ver se alguén me le e fose tan amable de ma enviar...




 

Moito xa se falou de min, malvados
e atravesados foron os comentos;
mais, queiran ou non, andan ben errados.
Estade, meus amigos, ben atentos
e escoitade esta historia ben sentados.
Voume antes presentar, pois educada
e cortés hai que ser. Isto primeiro
cómpre saber facer antes de nada.
Eu son a Negra Sombra. Eu non cheiro.
Sonvos como a dozura da almofada.
Coñecín moitos mundos, mais un día
quixen quedar na casa da Matanza,
porque aquí coñecín a Rosalía.
Devezo pola música e a danza
e fascíname o son da poesía.
Co recendo dos figos da figueira
olleina escribir versos nesa fiestra,
aproveitando a luz nesa cadeira.
E lía en alta voz coma unha mestra,
verso a verso, a estrofa toda enteira.
Escoiteina reler os seus Cantares
e os versos repasar de Follas Novas.
Eu corría detrás dos seus andares
na busca de palabras, vía as probas,
collía unhas, deixaba as máis vulgares.
Rosalía aprendeume devagar
os segredos da escrita do poema:
unha sílaba aguda vai sumar,
a esdrúxula restar, pensar bo tema
e nun branco papel todo apuntar.

Non á violencia contra as mulleres (CCCXL)

Queremos ver-nos livres!

14/12/13

Sang d' Encre

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.