Documental sobre a cultura sexual e única do pobo Mosuo, unha pequena
minoría chinesa, e unha das sociedades matriarcais últimas no
mundo. Sen un contrato de matrimonio, os Mosuo tradicionalmente
constrúen relacións baseadas no amor libre e a satisfacción sexual.
22/05/14
21/05/14
Siempre te querré
Un dos álbums sobre a maternidade -e a paternidade- máis tenros que coñezo é este clásico de Robert Munsch con ilustracións de Noemí Villamuza (unha ilustradora que forma parte das miñas debilidades) e que publica a editorial Andana: Siempre te querré. Seica este título corresponde a unha canción orixianl que o autor escribiu para lembrar aos seus dous fillos nados mortos. Cantábaa para recordalos e logo decidiu facer un relato a partir dela. O libro é unha historia de amor, de Amor sublime, ese que unha nai sente por un fillos dende que nace ata a morte. Un bebé que medra, que se vai facendo máis grande cada vez ata que se fai un home e forma unha familia, pero o amor prevalece. E ese home seguirá a tradición e fará o mesmo co seu fillos: amalo sobre todas as cousas. Porque o álbum é sobre todo un canto ao Amor Incondicional.
Así que maxinade como me gustou, en plena crise do niño baleiro!
Siempre te querré,
siempre tendrás mi cariño.
Mientras yo esté contigo,
siempre serás mi bebé.
Versión anterior:
20/05/14
A viaxe de Gagarín
Se algo caracteriza a escrita de Agustín Fernández Paz é a súa capacidade para emocionar o lector. E nesta última novela publicada por Xerais, A viaxe de Gagarín, volve facer unha demostración deste seu oficio. O libro vai gañando en intensidade a medida que avanzamos na súa lectura, de xeito que en determinados momentos sentimos bailar unha bágoa inqueda nos ollos que dese xeito impídenos avanzar na lectura por nubrarnos a vista.
Sérvese o autor dun encandramento histórico ben orixinal para dar voz a un protagonista que decide rememorar unha parte chea de claroescuros do seu pasado, un apaixoante retrato dunha parte da sociedade antifranquista que loitaba na sombra -arriscando a súa propia vida- por unhas ideas que como tales estaban prohibidas. Este encadramanto histórico do que estamos a falar é a saída ao espazo de Yuri Gagarin e a chegada de
Aldrin e Armstrong á Lúa. Os verdadeiros protagonistas da obra, son, de seguro, eses pais e eses amigos que arriscaron todo canto tiñan pola defensa da Liberdade nun estado antidemocrático. Mentres, asistimos ao amor adolescente, ao primeiro amor, a un amor que nunca se esquece. E este descubrimento do Amor vai parello ao descubrimento de que medrar é saber e asemade é entender, procurando que o silencio sexa, neste caso, o mellor aliado. Porque é o silencio quen acompaña os remorsos, é o silencio quen salva, mesmo é o silencio que nos propón o lector sobre determinados acontecementos (que lle ocorreu á nai no cárcere?) porque ese espazo si podemos ocupalo nós, lectores e lectoras, e maxinar o que foi vivir así dese xeito e nesa época só por pensar diferente. O terrible resulta que iso segue a existir no século XXI e non temos moitos indicios para sabermos que desaparecerán este tipo de inxustizas na sociedade global deste século, unha sociedade que vive e deixa medrar mentres mira para outra lado un cercenamento dos dereitos que se foran adquirindo e que agora parece que, irremediablemente, preguntaremos: ulos?
Ogallá puidésemos asegurar que os acontecementos que nos lembra Agustín non volverán ocorrer!
Así, imos lendo un libro que ten esa cualidade, déixase ler, ás veces cal fervenza, ás veces cal lago estanco, porque hai momentos que desexamos reter e hai outros que nos tiran coa forza da caía. Defectos? Pode telos, pero gañan as vantaxes da lectura e da memoria.
Ogallá puidésemos asegurar que os acontecementos que nos lembra Agustín non volverán ocorrer!
Así, imos lendo un libro que ten esa cualidade, déixase ler, ás veces cal fervenza, ás veces cal lago estanco, porque hai momentos que desexamos reter e hai outros que nos tiran coa forza da caía. Defectos? Pode telos, pero gañan as vantaxes da lectura e da memoria.
A carón desta novela podedes topar un blogue que nos indica o proceso de documentación do autor, un blogue que fala de aspectos que teñen que ver coa novela pero que non tratan do libro. Así toparemos información sobre a figura de Julián Grimau ou a xesta
de Valentina Tereshkova. Un blogue que o autor declara con data de caducidade posto que constará de vinte ou vinte e cinco
entradas.
Toparedes este documental que paga moitísimo a pena ver:
Sobre a primeira película que aparece na novela: Marcelino pan y vino:
Sobre a radio Pirenaica:
Sobre un documental magnífico, "First Orbit", que recrea de forma moi orixinal a viaxe de Gagarin:
Unha
das entradas máis importantes polo grao de descoñecemento
que existe hoxe dunha realidade tan próxima e tan amarga é sobre a
Brigada Político Social, a policía política do franquismo:
Entre outras entradas.
'No le des la espalda, dale pecho'
Este é o lema dunha campaña organizada polo Goberno Federal de México para divulgar os beneficios de dar de mamar. O problema é que a mensaxe é profundamente machista e cargada de seximo: nas fotos aparecen mozas famosas en poses que non semellan ter moito que ver coa lactancia materna. Clasista porque non son mulleres do común e racista porque ningunha é morena, a cor da pel propia de México.
Vía
19/05/14
El regalo de la giganta
Publicado pola editorial A buen paso, este álbum de Guia Risari con ilustracións de Beatriz Martín Tereceño é un canto á natureza: El regalo de la giganta é unha homenaxe á Terra delicada e exquisita, fenomenalmente acompañada cunhas ilustracións que tamén cumpren con estes requisitos. Unha xiganta que nos agasalla múltiples beizóns e que nos lembra canto debemos nós a esa Nai Natureza. Un álbum feito de anacos poéticos e evocadores onde un neno é a metáfora do lector individual e ao mesmo tempo é ese ser humano vulnerable que non todo o pode, porque a Natureza é máis forte. Un tesouro. Non só de libro.
18/05/14
Los muñecos de papel
Unha historia sobre o poder do maxín é esta que nos presenta Julia Donaldson con ilustracións de Rebecca Cobb en Los muñecos de papel, publicado por Ediciones B. Un libro que ademais fala da maternidade e do paso do tempo, de como medramos e convertémonos no que foron antes os nosos pais. A historia e as ilustracións son amables e alegres e serve tanto para primeiros lectores como para adultos, por esa relación intensa e estreita que presenta.
Un microrrelato de humor para celebrar as letras galegas en Oxford
Gustoume moito e tráioo para aquí.
Microrrelato gañador: «O peixe conxelado»
Eu era un peixe nadando nunha sopa.
Sempre soñei con ser unha estrela de cine, pero un día presenteime a un
casting e alí dixéronme que antes que deixar que fose actor sería mellor
fritirme. Eu díxenlles que a min o aceite me repetía e propuxéronme un
papel máis axeitado para a miña valía: ser o protagonista deste prato,
mentres non me achegase a lingua o gato.
Pero chegou o día en que se achegou o felino, coas súas poutas afiadas e
os seus dentes xenuínos. Tentaron salvarme as ameixas, esas amigas que
aínda que son duras por fóra por dentro son tenras, e o gato estrañouse
ao ver como o atacaron.
Sen perder a compostura puxo fin ao altercado explicándonos que el era un gato vegano.
Como ía moita calor invitámolo a nadar na sopa xa fría, pero o mico
estremeceuse ao ver que a súa pelaxe se mollaría. Vaia falta de
respecto, non aceptar o noso convite! Iso superaba xa o noso límite.
Vingámonos del facéndoo beber, pero tragounos sen querer e a viaxe cara á súa barriga non a puidemos deter.
Agora eu son un peixe nadando na barriga dun gato, e non un gato
calquera, un gato vegano! Pobre mico, pobre gatiño, que para unha vez
que comía un peixe non era fresco, senón conxelado.
17/05/14
Nomeando
E antes de rematar o Día das Letras Galegas, quero amosarvos un fermoso texto dunha nosa alumna de 2º de Bacharelato; participaba no concurso de microrrelatos que organiza o Concello de Silleda e resultou gañadora. O tema, as Terras de Tras Deza.
A súa autora é María Lamazares e como podedes comprobar fixo
todo un exercicicio de recollida nun texto mínimo dunha gran cantidade
de topónimos das parroquias do concello.
Ti es cuadro de beleza infinda, gravado a lume nas miñas pupilas.
En táboa da Arca de Noé está escrita a túa fundación.
Na ponte dos tempos lame lágrimas a viuva do xefe do castro morto na batalla perdida do tempo.
Os señores Abades escribiron os nomes dos meus antepasados nos libros vellos dos Pazos.
Nunha caixa de Piñeiro descansarán os meus ósos cansos, cando a víscera que latexa fique por fin parada. Nas rellas da memoria fican lembranzas do avó carboeiro e do avó oleiro.
Teño a man dúas palabras que se xuntan nunha, si a dor me permite escribir aínda o teu nome: Tras Deza.
Onde nunca é mañá
O último libro de poesía de Manuel Álvarez Torneiro que publica Kalandraka na súa colección Tambo: Onde nunca é mañá é un poemario de vida, sobre todo. De vida e pola vida. Unha vida máis, sen ser especial, unha vida dun home que vive, que respira, que latexa, que sofre e que pode ser feliz en determinados momentos. Un mundo poético propio onde non faltan versos de poetas como Valente, nin a música de Schubert ou os fíos da vida que van formando un nobelo arredor dunha nostalxia que lle dá, asemade, nome e vida ao tempo porque este é tamén contemporáneo e a voz lírica resulta imparable nun acto de esperanza.
ALGO SUCEDE SEMPRE
Cando non pasa nada algo sucede.
Algo ocorre na ausencia da galerna,
na quietude da araña
e no omitido en todos os horóscopos.
Mentres, dormen as dunas e os penedos,
todos os os violíns desafinados
baixo un vento sen rumbo.
Mentres o inverno terma dos seus lobos.
Mentres na proba
a pausa das apertas
e se extingue unha lámpada
e se recolle o gando
e os libros se concentran
en luz retrospectiva,
algo vive estremado,
algo axexa, algo alenta,
algo agarda.
Algo de nome non sabido,
acaso todo
cando non pasa nada.
ALGO SUCEDE SEMPRE
Cando non pasa nada algo sucede.
Algo ocorre na ausencia da galerna,
na quietude da araña
e no omitido en todos os horóscopos.
Mentres, dormen as dunas e os penedos,
todos os os violíns desafinados
baixo un vento sen rumbo.
Mentres o inverno terma dos seus lobos.
Mentres na proba
a pausa das apertas
e se extingue unha lámpada
e se recolle o gando
e os libros se concentran
en luz retrospectiva,
algo vive estremado,
algo axexa, algo alenta,
algo agarda.
Algo de nome non sabido,
acaso todo
cando non pasa nada.
Día das Letras Galegas
Moito se está compilando para o día de hoxe, día de Xosé Mª Díaz Castro. Só traemos aquí unha mínnima parte e damos as grazas a Cibrán por facilitarnos o traballo. No seu blogue tedes moito máis:
http://diazcastrononinho.blogspot.com.es/
Poeta Díaz Castro.
Presentación de Marlou:
"Penélope" dende o IES Bouza Brey:
Unha marabillosa colección de publicacións escolares da obra de Díaz Castro é a que nos chega desde o IES Blanco Amor
(Ourense). O alumnado de 1º, 3º e 4º da ESO do centro elaborou unha
serie de debuxos tomando como referencia os poemas de Nimbos.
CGENDL: Materiais didácticos, Para saber máis, Bibliografía, Ligazóns, Audiovisual, Actividades dos centros, Arredor de Díaz Castro.
"Penélope", por Fuxan os Ventos :
"Penélope", por Fuxan os Ventos :
Con Díaz Castro
Caderno da Crítica.
Criticalia. Diario DC.
O instante eterno.
Telexornal Díaz Castro do CPI dos Dices (Rois):
Os camiños esquencidos :
16/05/14
Cantar orgasmicamente
O grupo ADAM é unha banda de música electrónica que introduce o sexo nas súas cancións dun xeito moi divertido. O seu último single 'Go to Go' gravárono coa axuda dun vibrador.
Vía
Mishiyu
Unha auténtica fermosura é este álbum ilustrado que nos chega da man da editorial Combel con texto de Ricardo Alcántara e ilustracións de Rebeca Luciani: Mishiyu aborda o tema da adopción dende os dous puntos de vista, o da nai e o do neno adoptado. Destaca o valor da nai en soidade e o seu instinto maternal e destaca asemade que o libro non pretenda agochar que hai infancias que non son felices e que hai nenos que viven verdadeiros infernos. E as ilustracións abundan neste aspecto: nenos que non son quen de sorrir porque non teñen ningún motivo para iso. Son magníficas e xenerosas, onde a expresividade xoga un papel esencial porque contemplamos as miradas e os xestos: eles falan por si sós.
Por iso este álbum ten, quizais, un dobre valor: porque non agocha a dor dunha infancia desgarrada e porque non busca unha parella marabillosa que queira adoptar: é tan só unha muller quen chea de medos e dúbidas sabe que vai saír adiante porque quere ese rapaz.
E nais así coñecemos moitas.
Así que historia emotiva, emocionante, que non deixa indiferente porque fala de sentimentos, de amor, de soños, de sufrimento, de esperanza, de medo. Pero tamén dunha luz ao final do túnel: o refuxio incomparable dunha nai.
“Isabel lo
rodeó con sus brazos. Mishiyu se cobijó entre ellos y allí se sintió a
salvo, notando que ese era el lugar que con tanto ahínco había buscado”.
A tortazo limpo
Anonadada quedei ao ver este vídeo do Parlamente de Dinamarca para animar á xente nova que vaia votar nas eleccións europeas do día 25. Idearon un estrafalario e grotesco personaxe chamado 'Voteman' que convence para ir a votar... a base de golpes. Que sentido do humor máis estraño ten esta xentiña...
Vía
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
