Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

30/07/16

Crimen en el Barrio del Once

Crimen en el Barrio del Once (El primer caso del comisario Lascano) de Ernesto Mallo, publicado por Siruela, -primeira dunha serie que protagonizará o comisario Lascano- ten pouco de novela negra e moito de novela social. Por que digo que é máis unha novela social ca negra? Porque aínda que o punto de partida poda ser un asasinato e a súa investigación, o que realmente importa e lemos é o contexto social da ditadura no que se desenvolve a acción; unha sociedade rachada por un exército que pode aparecer en calquera momento e levarse vidas humanas con total impunidade. A violencia e a tristura e o medo derivados daquela é unha protagonista principal do libro. Ademais, esta tristura vese reflectida na soidade do comisario, quen non pode superar a perda do seu amor. O libro, aínda que curto, non só nos contará a historia desta soidade, senón que tamén nos contará a historia doutros personaxes que serán relevantes na investigación, por iso non hai unha trama de non sabermos quen é o asasino, senón que o lectorado saberao antes que o propio comisario; non hai por tanto intriga, non é isto o que lle interesa a Ernesto Mallo. Coido que o importante reside no contexto da ditadura, na lembranza da historia e da crueldade dos seus protagonistas. Esa historia que non debemos esquecer para impedir que se repita. O atropelo de dereitos humanos unha e outra vez, contado en presente, para que nos quede ben claro como aconteceron os sucesos.
Impresionante

“La otra noche pensé que estaba en pecado por haberlo robado. Usted no robó nada, Maisabé, usted salvó a este niño. Sí, pero la madre… La madre no fue capaz de protegerlo y se metió en cosas que no debía. Usted no es culpable de lo que le haya pasado. La única culpable es ella misma, debería haberlo pensado mejor antes de meterse en lo que se metió.”


 

Acorde para a Vida!

Podedes estar ou non de acordo...

Acorde para a Vida! E tu tens um sonho ? o o Que Fazes Para o Realizar!! www.mentemilionaria.co from Joao Tavares on Vimeo.

29/07/16

Presas fáciles

Publica en galego El Patito editorial este cómic, Presas fáciles, de Miguelanxo Prado, libro de denuncia social que vén de me encantar. Estamos ante un thriller que critica a corrupción económica servíndose das preferentes como argumento; ao mesmo tempo, tamén fala do drama da vellice, da súa indefensión social e da súa soidade. Así, e en branco e negro, pasearemos pola Coruña da man dunha inspectora espabilada que esclarecerá os asasinatos mentres reflexiona -para si- sobre a situación que provocou esta investigación.
E si, podería ser certo.




Mozos malos

Unha vez máis, acudo a un artigo de Barbijaputa, sempre tan atinada, para traervos unha análise publicitaria:


Esta semana Seat nos deleitó con el nuevo anuncio de un coche. Tras las críticas, la marca lo eliminó de Twitter y de YouTube. Que una marca como Seat juegue a la ambigüedad no dejando claro si estamos viendo a un personaje famoso esconderse de sus fans o a un padre avergonzado de su ‘bendita rutina’ que se esconde para que no lo vean en su papel de ‘calzonazos’ mientras aprovecha las cámaras del coche para mirar las minifaldas de adolescentes, tiene sus consecuencias.





Seat fue Trending Topic desde el momento en que sacó el anuncio, porque la mayoría no entendió lo primero, sino lo segundo. Seat podría haber hecho este mismo anuncio de mil maneras diferentes y no dejar lugar a dudas. Podría, si hubiera querido, claro, pero es mucho más divertido hacerlo así, porque no sólo tocas el sector que necesita un coche familiar donde quepan cómodamente las sillas para críos, sino también el sector ‘chicos malos’.
Qué es esto de ‘chicos malos’. Nos lo explica esta otra marca, Fiat. Testado para chicos malos. Se ve perfectamente cómo un puñado de hombres -que son los únicos que hacen coches, los hombres- testan a prueba de novias locas el chasis y las ruedas. Pataditas ridículas, bolsazos inofensivos, portazos indignados. Porque así nos defendemos nosotras, muy cabreadas pero con cuidado de no hacer demasiado daño.
Y porque así son ellos, chicos malos, no lo pueden evitar, son muy canallas, muy machos, lo llevan dentro. No pueden tratarnos bien, no pueden no humillarnos, porque entonces no serían atractivos chicos malos sino tristes pusilánimes calzonazos. ¿Y qué mujer quiere algo así para ella? ¡Ninguna!
Lo que nosotras queremos, y bien lo saben ellos -por eso no dejan de repetírnoslo no sea que se nos olvide-, es a malotes con coches grandes que corran mucho, porque eso es una muestra de virilidad. Pero los coches potentes y grandes ya se venden solos, no necesitan de ninguna campaña que apele a su masculinidad, por eso Fiat ha decidido hacer este anuncio con el coche más pequeño de su gama, porque saben que muchos hombres no lo comprarán por no ser suficientemente imponente. Vamos, por ser un ‘coche de chica’.
Era necesaria esta campaña para cuidar la virilidad y la hombría de su clientela masculina, y lanzar un mensaje que dejara claro que puede que el coche sea pequeño, pero menudos machos lo conducen.





En una cosa Fiat lleva razón: no nos defendemos jamás con contundencia. No porque no seamos capaces biológicamente de arremeter con fuerza contra ellos, de darles una paliza, no, la biología poco tiene que ver aquí. Si ellos son los que saben ejercer verdadera violencia contra nosotras no es porque tengan una anatomía diferente, lo que tienen, han tenido y tendrán, es una educación distinta por su género, sin más. De no ser así, de responder nosotras con la misma violencia que recibimos, hace tiempo que el problema se hubiera acabado o sería ya residual.
Pero no es factible, precisamente, porque mientras la sociedad los educa a ellos para dejarse llevar, para ocupar el espacio como les venga en gana, para gritar, para correr, para ser libres, a nosotras nos someten al tercer grado del “sé una señorita”, “no abras así las piernas”, “no te pongas esa falda”, “eso es demasiado escote”, “no subas tanto la voz, qué estás, ¿loca?”, “tranquilízate, mira cómo te pones”, “vaya vocabulario para una chica”, “no seas tan bruta, no seas machota”…
Reírse en un anuncio de la incapacidad de las mujeres para responder ante “chicos malos” no es más que fomentar, a través del “humor”, una visión vulnerable de nosotras. Y no sólo eso, también le da heroicidad al hecho de tratar mal a las mujeres, especialmente si son tu pareja.
Con 70 mujeres asesinadas de media al año sólo en España y miles de casos de violencia de género, se sigue normalizando esta publicidad. ¿A cuántas más tienen que asesinar para que, en lugar de potenciar la imagen del “canalla irresistible”, se le ridiculice y se le condene?
En un anuncio donde dejan claro que el malo es él, es a ella a la que intentan dejar de inestable y de nulo control de su frágil biología. ¿Sabe Fiat que quien propina los golpes que matan son los de ellos? Lo sabe, claro que lo sabe, pero no es importante. Si no le importa al Gobierno, si no le interesa a la misma clase política que es responsable de ponerle fin, ¿por qué le iba a importar a una marca que sólo busca vender y que además sabe con que este anuncio lo hará?

28/07/16

El lector del tren de las 6.27

Gustoume sen excesos esta novela de Jean-Paul Didierlaurent que publica Seix Barral, El lector del tren de las 6.27, unha homenaxe á palabra literaria, aos libros, á literatura. Claro, con este tema, tiña que me gustar! O máis curioso é que o autor realiza esta homenaxe a través dun personaxe que non é destacable, que representa o "fracaso" da sociedade, un rapaz anódino que odia o seu traballo. Pero este rapaz ama a palabra escrita. E a través deste amor desenvolverase a novela e canto sucede nela. Coido que o malo é o final, quizais non podería haber outro, pero é demasiado previsible e demasiado "bonito" ou inxenuo; iso si, o libro lese dun tirón porque engancha, pero recoñezo que esperaba algo máis desta homenaxe literaria. Por tanto, non estamos ante unha obra mestra, mesmo hai personaxes que pululan polo libro sen sabermos moi ben por que e que deberían terse desenvolvido máis, pero é un conto de fadas -tal cal- que vos recomendo.

27/07/16

La primavera de los árabes

Jean-Pierre Filiu e Cyrille Pomès tentan explicar neste cómic publicado por Norma, La primavera de los árabes, as revolucións que se levaron a cabo en moitos países árabes nos últimos anos. Así, os autores levarannos por Túnez, Exipto, Yemen, Siria, Baréin, Libia, Marrocos, Arxelia, Arabia Saudí e Gaza. En todos estes lugares heroes e heroínas ergueron as súas voces para perdir cambios nas súas sociedades respectivas. Para min ten un ritmo demasiado frenético pois en moi poucas páxinas pretende explicar demasiado, pero é unha gran obra para achegarse a todo canto pasou ultimamente, de feito coido que cada capítulo tería a capacidade de se transformar nunha soa obra completa que nos achegara a esa realidade dun xeito profundo. O máis chamativo é que os autores procuran uns personaxes e dende eless amosan a brutalidade da represión; é importante darlles voz a estes heroes anónimos que tiveron unha importancia tal que foron a chave do inicio das revolucións, pero que non coñecemos; con eles e elas como escusa leremos un repaso rápido de todos eses días claves do mundo árabe.






Fuiste mía

Con esta canción Gerardo Ortiz non só consegue facer apoloxía de violencia de xénero, senón mesmo de terrorismo, digo eu.
Conta unha historia de infidelidade na que mete a moza nun coche para queimala viva despois de asasinar ao "outro".
Esta barbaridade só lle custou 2.600 dólares de multa.
E falamos dun país no que cada tres horas morre unha muller por violencia machista. 
O vídeo non ten desperdicio. Que medo!




Vía

26/07/16

La niña perdida

Remato con nostalxia esta saga que me mantivo xunguida ao sofá nestes últimos días, un diario de vida, de vidas, de cidade. La niña perdida céntrase na dor da perda, pero tamén é unha descrición detallada de Nápoles, da corrrupción política, de reviravoltas do poder que podemos importar ao noso país; se no anterior libro falabamos de teorías feministas e políticas, neste falaremos tamén da cidade como espazo indivisible de canto suceda, de protagonista de corrupción, de morte, mais tamén de amor. É tamén un diario de tristura porque a amor dunha nai será sempre o máis grande. E é tamén a ilusión da amizade eterna. Supoño que é todo isto e moito máis.
Elena Ferrante pecha unha saga memorable con este La niña perdida que publica Lumen. Sei de feito que moitas destas personaxes veñen de apoderarse de min e permanecerán convivindo comigo durante un tempo. Porque deixa unha asemade unha sensación irremplazable de mudanza, de reflexión. E unha bocanada de pesimismo, porque non hai connivencia con personaxes de papel, senón que a vida é dura, e durá será a vida destas mulleres que tensan demasiado dun fío que non sempre é fiable. Por iso hai miseria humana, e tanto que a hai, por ser unha característica de noso que nos mergulla naquilo que tantas veces pretendemos evitar e non sempre somos quen de facelo.  Son moitas páxinas intensas como para esquecer facilmente a Lenu e a Lina.
Outra das cualidades que presenta este libro -xunto cos anteriores- é a evolución psicolóxica dos e das personaxes, dos cambios de opinión, das desavinzas interiores. A narradora que escribe, e se confesa ante o lectorado, quere crer nun amor romántico ao mesmo tempo que é consciente de que este non existe, é tan valente que confesa amar un home máis cás súas propias fillas, pero tamén é quen de evoluír e deixar atrás un conto de fadas do que xa non é protagonista. A maternidade, con todos os seus claroescuros, é peza reinante nas páxinas deste libro.
Outro tema fundamental é como a sociedade culpabiliza sempre á muller. Neste caso porque é ela a que pide a separación, porque é ela a que comete o adulterio... non é doado nunha sociedade tradicional como a italiana -ou a galega- dos anos setenta. O traballo da muller como tema está moi ben reflectido, a necesidade de ser autónoma economicamente, a sociedade que culpabiliza, o coidado dos maiores... hai moitos temas que ao longo das páxinas fanse importantes e non debemos desdebuxalos entre unha trama que, iso si, mantense apaixoante.
Coido que é, sobre todo, unha saga de mulleres. Son elas as protagonistas, e dentro dese coro de personaxes, son as mulleres quen toman iniciativas, quen fan e desfan, quen mandas e reprenden. Son elas as importantes, a pesar dos mafiosos -homes- que herdan, por certo, un libro vermello da súa nai. Elas teñen a voz e así nolo transmiten. Unha voz propia e intransferible.


Detrás do mate



Un documental que fala da intimidade destes lugares nos que menores de catro anos viven desnutridos e expostos a agroquímicos. Nunha das sete marabillas do mundo, o que non se ve nin queremos ver, sucede: traballo infantil e extrema pobreza.




As sinaturas de apoio á petición on line para pór fin ao traballo infantil en Misiones, promovidas mediante a plataforma Change, súmanse tras a difusión do documental.

Aquí foi onde o vin eu. 

25/07/16

Busco Amante Galegofalante

Busco Amante Galegofalante from as candongas do quirombo on Vimeo.

Grazas a Dores Asorei

Sempre hai un lugar para a poesía (CXXXV)


Para Francisco Leiro

O escultor sae a escena coa súa camisa nova,
pousa as mans sobre o atril, tira o papel do peto
e antes de dicir nada lembra os mortos de Angrois.
Neste verán de bronce e non de ouro vexo o corpo
dun tren abandonado e aqueles dous cativos
de camisa vermella a xogar no vagón da vila
ferroviaria. Aqueles dous cativos que ollaban
para a cámara no medio da ferruxe, cun sorriso
de dentes asimétricos. Imaxes que gravou o home
que tanto amei. Imaxes que ninguén montou
aínda, igual que os nosos ollos non precisan montar
ningunha das imaxes que pasan pola retina
desde a hora do nacemento até a hora da morte.
Desconfiade ante todo da intelixencia humana.
Volvede crer, como as mans do escultor,
nunhas poucas palabras. Lembrade a policía
pola rúa, o son dos helicópteros, os parentes
saudando os seus mortos no Multiusos do Sar,
ringleiras de persoas na Alameda para dar
o seu sangue e as luces e as cantigas do campo
da festa, que en toda a noite non pararon de soar.
No seguinte verán subín a Angrois pero nunca
cheguei a ver a curva. Cando volvín á casa
o home que tanto amei lía de novo os poemas
que escribín o verán no que nos coñecemos.
A historia ás veces é un camiño de dobre dirección
e outras veces parece unha vía morta. O escultor
mete o papel no peto, que nas súas mans parecía
un pano branco, e antes de rematar lembra
unhas poucas palabras de Asorey nos anos trinta,
case mudo despois de oír falar a Bóveda. “Terra
a nosa!”. Pero nós non amamos a posesión
da terra. Amamos a verdade da súa voz,
o tacto da verdade que os poderosos temen
e que nin tan sequera eles poden silenciar.


MARÍA DO CEBREIRO

Je suis le machisme ordinaire

Unha nai que pon as cousas no lugar correspondente e un profe patético. Non está subtitulada pero enténdese perfectamente:

24/07/16

El dragón rojo

En Libros del Zorro Rojo poderemos atopar este álbum de Max Velthuijs El dragón rojo, un clásico máis a ter en conta nas nosas bibliotecas. Esta é a historia dun dragón, un dragón bo que non entende aos humanos, que son ben estraños, ben é certo. A estrutura é moi de conto tradicional ("érase unha vez") e gústanme sobre todo as chiscadelas que atopamos, máis, por suposto, ao do final. As ilustracións súmanse ao texto para contar un conto case necesario, xa que falar de prexuízos sempre innecesarios, pero tamén de paz, de xustiza, de respecto, de convivencia.
Máis que claro.





Non á violencia contra as mulleres (CDLXXIV)

 Deberiades ir ata aquí para ver os MITOS SOBRE O MALTRATO.
Gráfico explicativo realizado por Bosch e Ferrer (2012)



http://noviolenciaactiva.com/category/violencia-de-genero-mitos-conceptos/

23/07/16

Verdiciu. Rodrigo Cuevas

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.