Gloria Lago, presidenta de Galicia Bilingüe, denuncia un suposto boicot contra as campañas de propaganda galegófoba da súa asociación. E publica un novo vídeo con outras imaxes para insistir na mesma idea:
18/07/09
Manuel Rivas: entrevista
Lede con atención esta entrevista a Manuel Rivas sumamente instrutiva sobre a situación lingüística, social e política que está a vivir o noso país, con frases tan lapidarias coma:
Ás veces imaxino que realmente puxeron oficinas de deconstrución do galego, reformando esas criptas secretas que antes tiña o bipartito para a construción nacional, con xardín zen e todo.
Estamos nun estado de perturbación... Todo o que está a pasar lémbrame a algunhas experiencias de xogo futbolístico da miña infancia. Vías que estaba a pasar algo no campo, e que o xogo transcorría segundo unhas regras. De súpeto, aparecía unha treboada que o trastornaba todo, como se houbera unha negra sombra que comezase a mover vontades. Aquí pasou algo semellante. Alguén xogou a dinamitar as pontes simbolicamente e, agora, estannas a voar de verdade. Penso que non hai unha conciencia clara por parte dos que alimentan a dinámica desta guerra lingüística do que significa o galego para este país como patrimonio, recurso e símbolo. Non entendo como este Goberno, coa actitude que ten, pode reclamar unha posición de “unidade galega” para a reforma do financiamento autonómico, coma se este fose un asunto esgazado da nosa identidade.
Ás veces imaxino que realmente puxeron oficinas de deconstrución do galego, reformando esas criptas secretas que antes tiña o bipartito para a construción nacional, con xardín zen e todo.
Estamos nun estado de perturbación... Todo o que está a pasar lémbrame a algunhas experiencias de xogo futbolístico da miña infancia. Vías que estaba a pasar algo no campo, e que o xogo transcorría segundo unhas regras. De súpeto, aparecía unha treboada que o trastornaba todo, como se houbera unha negra sombra que comezase a mover vontades. Aquí pasou algo semellante. Alguén xogou a dinamitar as pontes simbolicamente e, agora, estannas a voar de verdade. Penso que non hai unha conciencia clara por parte dos que alimentan a dinámica desta guerra lingüística do que significa o galego para este país como patrimonio, recurso e símbolo. Non entendo como este Goberno, coa actitude que ten, pode reclamar unha posición de “unidade galega” para a reforma do financiamento autonómico, coma se este fose un asunto esgazado da nosa identidade.
Esta actitude tan agresiva deixou perplexo ao pobo. É posible que volva o tempo das listas negras, e os recortes vaian máis alá da lingua e do territorio. Pode que derivemos nunha dinámica de amigos e de inimigos. Un exemplo é a utilización da televisión pública para lanzar unhas acusacións inquisitorias contra a Mesa Pola Normalización Lingüística, sen dar pé a réplica. Foi unha agresión hostil á sociedade civil que me recordou aos tempos de Nunca Máis. Todo isto conforma unha situación realmente preautonómica. Estamos nun estado de substracción da autonomía, da lingua e da identidade. Se un recurso tan importante como é a lingua non vale moito, se un Goberno deixa que as empresas decidan sobre o territorio, se malvendes o país que gobernas, que podes pretender. Ti mesmo estas a desvalorizarte.
Ler é facer maxia creadora
Artigo de Suso de Toro:
Estamos nun tempo de tránsito de moitas cousas e non sabemos cara a onde transitamos. Imos levados. Non hai problema, a vida é así: pensar que somos nós quen guía as nosas vidas é unha ilusión consoladora. Os humanos creamos novas tecnoloxías e as nosas creacións tráennos tamén novos perigos e medos. Os ilustrados, a xente da lectura, temos hoxe medo do mundo dixital. Perecerá a Cultura, a Lectura? Pereceremos?
A incerteza sobre o futuro do libro de papel, que é a incerteza tamén sobre o futuro das librarías, das bibliotecas como lugar, dos editores, é tamén a incerteza sobre o futuro da figura do escritor como autor. Quen sabe se non habemos desaparecer os escritores que asinamos fachendosos obras, se non nos transformaremos nunha cousa ben máis humilde, fornecedores de contidos, argumentos. Mineiros, panadeiros da lectura, da literatura. Todo asusta. Mais se busco no meu interior atopo a un rapaz que xa foi educado no audiovisual, alguén para quen radio e televisión son parte da identidade. Quero conciliar esas dúas partes de min que hoxe parecen loitar agonicamente e búscolle un sentido a ambas as dúas.
Podería dicir que o sentido do audiovisual explícase polo seu triunfo. A súa eficacia e éxito son tan abrumadores. Mais o que explica o éxito é precisamente o que lle dá sentido: os humanos somos animais soñadores e procuramos constantemente fugarnos da vixilia, da conciencia. Vivir é duro, créanos ansiedade, e a ensoñación é unha tregua. Fascinados ante unha pantalla descansamos da nosa vida. Ante a pantalla contemplamos o que outros crearon. Deixamos que entre polos ollos fascinados, pola boca aberta, o que alguén imaxinou e armou con imaxes e sons. Entregámonos ao xogo da sumisión, deixámonos ir ao soño. Un soño que transcorre aí diante, nunha pantalla. Mais os humanos somos creadores, e por iso traballamos, creamos. E lemos.
Ante o texto situámonos nese intre do amencer tan breve que abre e funda o día, nese campo delicado entre o soño e a vixilia, cando temos as pálpebras cerradas aínda e xa a luz da mañá ilumina nelas. Ler é estar entre a imaxinación e a conciencia. As palabras son cifras. O escritor cifra nelas o mundo, mais quen le descifra un mundo semellante ao escrito, mais sempre diferente, pois quen le é dono do que le. Quen le crea un mundo, un soño. Mais o soño non está aí fóra: o que soñamos lendo transcorre dentro de nós.
Son de estirpes de iletrados, labregos e pastores. Lémbroos, ámoos. Quixera serlles leal, mais son distinto, perdín o coñecemento do mundo que eles tiñan antes de que as cousas fosen bautizadas, antes de que todo tivese nome, palabra. Palabra escrita. Aprender a ler é morder a mazá que nos fai perder a inocencia, esa trabada do froito do coñecemento que nos fai coñecer tamén que temos perdido o paraíso. Pois xa somos humanos.
Estamos nun tempo de tránsito de moitas cousas e non sabemos cara a onde transitamos. Imos levados. Non hai problema, a vida é así: pensar que somos nós quen guía as nosas vidas é unha ilusión consoladora. Os humanos creamos novas tecnoloxías e as nosas creacións tráennos tamén novos perigos e medos. Os ilustrados, a xente da lectura, temos hoxe medo do mundo dixital. Perecerá a Cultura, a Lectura? Pereceremos?
A incerteza sobre o futuro do libro de papel, que é a incerteza tamén sobre o futuro das librarías, das bibliotecas como lugar, dos editores, é tamén a incerteza sobre o futuro da figura do escritor como autor. Quen sabe se non habemos desaparecer os escritores que asinamos fachendosos obras, se non nos transformaremos nunha cousa ben máis humilde, fornecedores de contidos, argumentos. Mineiros, panadeiros da lectura, da literatura. Todo asusta. Mais se busco no meu interior atopo a un rapaz que xa foi educado no audiovisual, alguén para quen radio e televisión son parte da identidade. Quero conciliar esas dúas partes de min que hoxe parecen loitar agonicamente e búscolle un sentido a ambas as dúas.
Podería dicir que o sentido do audiovisual explícase polo seu triunfo. A súa eficacia e éxito son tan abrumadores. Mais o que explica o éxito é precisamente o que lle dá sentido: os humanos somos animais soñadores e procuramos constantemente fugarnos da vixilia, da conciencia. Vivir é duro, créanos ansiedade, e a ensoñación é unha tregua. Fascinados ante unha pantalla descansamos da nosa vida. Ante a pantalla contemplamos o que outros crearon. Deixamos que entre polos ollos fascinados, pola boca aberta, o que alguén imaxinou e armou con imaxes e sons. Entregámonos ao xogo da sumisión, deixámonos ir ao soño. Un soño que transcorre aí diante, nunha pantalla. Mais os humanos somos creadores, e por iso traballamos, creamos. E lemos.
Ante o texto situámonos nese intre do amencer tan breve que abre e funda o día, nese campo delicado entre o soño e a vixilia, cando temos as pálpebras cerradas aínda e xa a luz da mañá ilumina nelas. Ler é estar entre a imaxinación e a conciencia. As palabras son cifras. O escritor cifra nelas o mundo, mais quen le descifra un mundo semellante ao escrito, mais sempre diferente, pois quen le é dono do que le. Quen le crea un mundo, un soño. Mais o soño non está aí fóra: o que soñamos lendo transcorre dentro de nós.
Son de estirpes de iletrados, labregos e pastores. Lémbroos, ámoos. Quixera serlles leal, mais son distinto, perdín o coñecemento do mundo que eles tiñan antes de que as cousas fosen bautizadas, antes de que todo tivese nome, palabra. Palabra escrita. Aprender a ler é morder a mazá que nos fai perder a inocencia, esa trabada do froito do coñecemento que nos fai coñecer tamén que temos perdido o paraíso. Pois xa somos humanos.
Con pelos
O "máis difícil todavía": seica isto dos pelos era o elemento físico máis difícil de desenvolver polo 3D á hora de transmitir realismo. Pois aquí queda isto:
MTV International / Mister Furry from Universal Everything on Vimeo.
Vía Capítulo 0
Seráns, polavilas e fiandóns
A Asociación de Escritores en Lingua Galega incorpora na súa web gravacións que rescatan do esquecemento o patrimonio oral, literario e musical do país.
O conto que se escoitaba nos seráns da zona de Cerdedo sobre Carmela e Pepiño; a lenda da bruxa de Outes que que contaba nos polavilas do Barbanza; ou a historia da princesa que non ría, propia dos fiandóns de Mondoñedo. Estas son algunhas das pezas, tiradas do noso patrimonio oral, literario e musical que sortearán o esquecemento grazas a una iniciativa que acaba de poñer en marcha a Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG), baixo a coordinación de Antonio Reigosa.
Baixo o neoloxismo Polafías, o portal de internet deste colectivo incorpora gravacións de xuntanzas de carácter festivo, nas que se recuperan contos, adiviñas, cantigas ou lendas da voz dos que gardan na memoria este patrimonio oral. A principal diferenza deste proceder co das xuntanzas de antigo é que agora os recompiladores botan man das novas tecnoloxías, dos aparellos de gravación, que favorecen o seu arquivo, estudo e difusión.
Así, en internet, podemos ver e escoitar ao narrador, contador ou músico que interpreta a súa historia en primeira persoa, como auténtico protagonista que xenerosamente transmite o seu saber. Ao tempo, a web permite ler o texto transcrito e ofrece outros detalles como o lugar da gravación, a data ou a idade do contador no momento da gravación. Deste xeito, ademais da propia difusión, esta ferramenta permite construír, aos poucos, unha importante base de datos.
Vía Vieiros
17/07/09
El encuentro
Un libro cru, El encuentro de Anne Enright, fala sen contemplacións das difícil
es relacións familiares e matrimoniais, e os feitos acontecidos que tanto poden marcar as nosas accións futuras, porque calquera trastorno pode converterse nunha dor vindeira. A historia xira arredor da morte do irmán preferido da protagonista e con continuos saltos temporais lembra o que quizais fixo irremediable o suicido de seu irmán e o encontro coa súa familia no velorio, ademais dos seus propios problemas matrimoniais no presente. Unha novela dura, triste e tenra que paga a pena ler.
“Las semillas de la muerte de mi hermano se sembraron muchos años atrás. La persona que las plantó murió hace mucho, por lo menos eso creo. Así pues si quiero contar la historia de Liam, tendré que empezar mucho antes de que él naciera. De hecho, este es el relato que me gustaría escribir; la historia es un lugar romántico, con sus cocheros, sus pilluelos y las botas altas con botones a un lado. Ojalá permaneciera en calma, pienso, y se apaciguara. Ojalá dejara de darme vueltas por la cabeza”
es relacións familiares e matrimoniais, e os feitos acontecidos que tanto poden marcar as nosas accións futuras, porque calquera trastorno pode converterse nunha dor vindeira. A historia xira arredor da morte do irmán preferido da protagonista e con continuos saltos temporais lembra o que quizais fixo irremediable o suicido de seu irmán e o encontro coa súa familia no velorio, ademais dos seus propios problemas matrimoniais no presente. Unha novela dura, triste e tenra que paga a pena ler.“Las semillas de la muerte de mi hermano se sembraron muchos años atrás. La persona que las plantó murió hace mucho, por lo menos eso creo. Así pues si quiero contar la historia de Liam, tendré que empezar mucho antes de que él naciera. De hecho, este es el relato que me gustaría escribir; la historia es un lugar romántico, con sus cocheros, sus pilluelos y las botas altas con botones a un lado. Ojalá permaneciera en calma, pienso, y se apaciguara. Ojalá dejara de darme vueltas por la cabeza”
I´ll kill her
Desde A Nosa Biblioteca chéganos este agasallo para os sentidos: un marabilloso proxecto de fin de estudos. Disfrutádeo!:
I´ll kill her from Joerg Barton on Vimeo.
Barómetro lector do CIS
Segundo os datos de xuño, un 21% dos españois non le nunca, e os que o fan len de dous a catro libros ao ano (son un becho estraño?), aínda que o 40% le prensa case todos os días.Iso si, o 74,4% dos entrevistados cre que hai que gastar máis cartos públicos en promover a lectura e as bibliotecas; ademais, case o 39% afirma que nunca lles leron un conto cando eran pequenos e máis da metade da poboación nunca oíu falar do libro electrónico.
Por que non se le? A maior parte das veces porque non interesa nin gusta, aínda que un 22% afirma que é por falta de tempo. Só para o 1,1% dos consultados a razón é o prezo dos libros.
A novela histórica é o xénero predilecto para o 22,4% dos entrevistados, entre os que só 4,4,% prefire a novela negra e a policíaca -a pesar de Larsson-. Atención: un 14,6% leu máis dun libro ao mes!. O criterio persoal é o que predomina á hora de elixir lectura, mentres que a orientación de profesionais tena en conta un 4,3% dos entrevistados.
A novela histórica é o xénero predilecto para o 22,4% dos entrevistados, entre os que só 4,4,% prefire a novela negra e a policíaca -a pesar de Larsson-. Atención: un 14,6% leu máis dun libro ao mes!. O criterio persoal é o que predomina á hora de elixir lectura, mentres que a orientación de profesionais tena en conta un 4,3% dos entrevistados.
16/07/09
Con luces
Apparati Effimeri é un colectivo de videoartistas italianos que realizan espectáculos de luz coma este, feito nun castelo de Cesena; paredes que dobran, ameas que voan, rochas que caen... a realidade transfórmase grazas ás luces. Se Escher erguese a cabeza...:
APPARATI EFFIMERI Tetragram for Enlargment from Apparati Effimeri on Vimeo.
Vía Fogonazos
La isla sin sonrisa
Unha fermosura de cómic tanto polo trazo como pola historia é La isla sin sonrisa de 
Enrique Fernández. Metaforicamente, fálanos da soidade e da tristura, da necesidade de fantasía e felicidade, todo isto mesturado dun xeito moi especial: un guión que engancha e que se le rapidamente. A illa na que se desenvolve a acción é un espazo que se move entre a realidade e a fantasía, con seres que non sabemos se son reais ou son produto do maxín, e cun xeito de enfrontar a vida -e a morte- diferentes. Existe a maxia?
Enrique Fernández. Metaforicamente, fálanos da soidade e da tristura, da necesidade de fantasía e felicidade, todo isto mesturado dun xeito moi especial: un guión que engancha e que se le rapidamente. A illa na que se desenvolve a acción é un espazo que se move entre a realidade e a fantasía, con seres que non sabemos se son reais ou son produto do maxín, e cun xeito de enfrontar a vida -e a morte- diferentes. Existe a maxia?En canto ao debuxo, seica é cor aplicada a ordenador mediante Painter; isto non o sei, o que si vos podo asegurar é que é impresionante. De feito, cando o vin na libraría, merqueino porque me chamou moito a atención: o papel, as cores, o debuxo... son fermosísimos.
A vida en imaxes
Gustoume moito esta curta publicitaria da marca Olympus. Un fermoso stop-motion feito con fotografías no que se conta unha vida en imaxes.
15/07/09
Everyone Else Has Had More Sex Than Me
Un pouco de humor acedo para continuar a semana, que falta me fai. Neste divertido vídeo un angustiado coello cunha canción pegañenta expresa a tensión sexual e social que subxace a tantas manifestacións artísticas populares. "Todo o mundo f.... máis ca min, ¿alguén maís ten esa sensación?". E é que se non practicas sexo, máis sendo un coello, es un bufón social.
A letra, en inglés, aquí.Só para maiores!!
Vía
Makinaria
A lectura de Makinaria de Carlos Negro tráeme á mente lembranzas de ex-alumnos que marcharon nas mesmas circunstancias que o libro describe. Este poemario, imprescindible lectura para xente nova, é un todo poético sobre a inconsciencia da mocidade e a velocidade, sobre como un mozo pode perder a vida na estrada da adolescencia, sobre como o discurso dos "vellos" cae en saco rompido mentres o escoitan con cara de póker. Unha poesía de lectura rápida, mesmo frenética, que concorda coa obsesión pola velocidade que nos describe, cun só destino: o cemiterio. Como afirma Rosa Aneiros no epílogo, "Makinaria é unha canción desesperada de gasolina e goma abrasada", un libro que de seguro transmitirá e chegará á mocidade porque fala e sente igual, coa súa voz cotiá.
Thunder Road
Deixa
que os motores
ruxan salvaxes
imos xuntos
queimar
a madrugada
esnifar
unhas cantas raias
da estrada
a tope
cos malotes de sempre
a arrasar
nena
a arrasar
que o día de maña
din que nunca existiu
e ti tes uns ollos azuis
e flipantes
e eu un burato de medo
no medio da chapa do peito
que se cadra ti
esta noite
es quen de encher
agora
corpo a corpo
antes de que oxiden
as horas e a vida
sexa
fume de tubo de escape
unha derrapaxe
en falso
na seguinte curva.
Thunder Road
Deixa
que os motores
ruxan salvaxes
imos xuntos
queimar
a madrugada
esnifar
unhas cantas raias
da estrada
a tope
cos malotes de sempre
a arrasar
nena
a arrasar
que o día de maña
din que nunca existiu
e ti tes uns ollos azuis
e flipantes
e eu un burato de medo
no medio da chapa do peito
que se cadra ti
esta noite
es quen de encher
agora
corpo a corpo
antes de que oxiden
as horas e a vida
sexa
fume de tubo de escape
unha derrapaxe
en falso
na seguinte curva.
14/07/09
Samparkour
Wiland Pinsdorf dirixe Samparkour, curta que explora a megalópole de São Paulo a través da ollada acrobática do parkourista Zico Corrêa
SAMPARKOUR from Wiland Pinsdorf on Vimeo.
Vía Capítulo 0
Paixón
Seredes capaces de ver, escoitar -ler- estas palabras sen derramar unhas cantas bágoas? Eu non fun quen, desde logo. Son 18 minutos, pero tedes tempo: estades de vacacións.; e se non o tedes, buscádeo. Hai reflexións, palabras, verdades, que non debemos deixar pasar.
Premede na parte inferior do vídeo para os subtítulos nos idiomas.
Grazas, Bibliomanía, por este agasallo.
Publicidade para salvar o Planeta
The Guardian seleccionou estes 27 anuncios para The best adverts to save the planet, unha galería coas que consideran as mellores creatividades das recopiladas por ACT Responsible, unha organización sen ánimo de lucro co obxectivo de reunir, promover e inspirar a comunicación responsábel en canto a sostibilidade, desenvolvemento igualitario e responsabilidade social.
Vía Microsiervos
13/07/09
Os curas co galego
O Foro de Curas Galegos acaba de redactar o Manifesto polo galego na Igrexa, co que se une, segundo indica, "ás manifestacións da sociedade galega a prol do uso normal da súa lingua identitaria".
Este grupo de sacerdotes do país -que non se identifican- apoia deste xeito o Manifesto a prol da convivencia lingüística e da igualdade de dereitos para o galego, que foi presentado o ano pasado por personalidades da cultura galega como Xosé Luís Méndez Ferrín, Avelino Pousa Antelo, Manuel Rivas ou César Portela. Este texto representa, ao seu ver, que "o pobo galego ten dereito a que a súa lingua propia orixinaria sexa oficial para todos os efectos no seu ámbito territorial, e que os usuarios do galego deben desfrutar no seu territorio do mesmo status legal que o castelán ten no seu". "Sabemos que a situación do galego "está moi lonxe de ser así", como alí se indicaba", engaden.
Este diagnóstico é tamén "real para unha Igrexa en Galiza, que se resiste a ser galega". Lembrando as palabras do bispo Araúxo -"a Igrexa galega ten unha débeda e un pecado histórico con respecto ó noso pobo: esquecer a nosa lingua e a nosa cultura"- coidan que este é un "pecado histórico endémico, pois a Igrexa ten sido un dos elementos máis desgaleguizadores da historia galega".
"Actualmente, a pesar da reticencia ao galego dalgúns xerarcas e de moitos cristiáns e cristiás que enchen as igrexas galegas cada domingo, nós estamos convencidos de que "os peixes vivos nadan sempre contra corrente", como di a sabedoría popular; son os peixes mortos os que se deixan levar pola corrente, e nos sentímonos ben vivos aínda", remarcan no seu texto.
Segundo destacan, "o pobo galego, que ten unha lingua de seu, debe non só conservala e coidala coma un tesouro, senón vivila, inzala; porque a lingua é sempre, privilexiadamente, a esencia dunha cultura, non un puro apéndice utilitario". Coidan que para Galicia "é máis grave destruír a lingua galega ca derrubar a benquerida catedral de Santiago. Estamos convencidos de que Galiza só pode medrar realmente galeguizándose, defendendo pacificamente a súa lingua e identidade propia sen pecharse ao mundo. Neste convencemento, cremos que tamén a Igrexa Galega debe facer esta aposta; se quere ser realmente galega e non un enclave colonial, cremos que é imprescindible que fale galego, que proclame o Evanxeo, que rece e celebre a fe en galego. Desgraciadamente, aínda que hoxe hai menos reticencia na Igrexa ao uso do galego, non hai unha aposta real por el", sinalan.
"A aposta dalgunhas publicacións, grupos e comunidades espalladas pola nosa Terra, seguimos sendo a proba de que, fronte ao imperialismo castelán uniformador de parte da Igrexa en Galiza, hai unha Igrexa galega que existe e resiste. E desde esa identidade unímonos a outras igrexas nacionais na Iberia e por todo o mundo, coas súas peculiaridades culturais e étnicas", din.
Este grupo de sacerdotes do país -que non se identifican- apoia deste xeito o Manifesto a prol da convivencia lingüística e da igualdade de dereitos para o galego, que foi presentado o ano pasado por personalidades da cultura galega como Xosé Luís Méndez Ferrín, Avelino Pousa Antelo, Manuel Rivas ou César Portela. Este texto representa, ao seu ver, que "o pobo galego ten dereito a que a súa lingua propia orixinaria sexa oficial para todos os efectos no seu ámbito territorial, e que os usuarios do galego deben desfrutar no seu territorio do mesmo status legal que o castelán ten no seu". "Sabemos que a situación do galego "está moi lonxe de ser así", como alí se indicaba", engaden.
Este diagnóstico é tamén "real para unha Igrexa en Galiza, que se resiste a ser galega". Lembrando as palabras do bispo Araúxo -"a Igrexa galega ten unha débeda e un pecado histórico con respecto ó noso pobo: esquecer a nosa lingua e a nosa cultura"- coidan que este é un "pecado histórico endémico, pois a Igrexa ten sido un dos elementos máis desgaleguizadores da historia galega".
"Actualmente, a pesar da reticencia ao galego dalgúns xerarcas e de moitos cristiáns e cristiás que enchen as igrexas galegas cada domingo, nós estamos convencidos de que "os peixes vivos nadan sempre contra corrente", como di a sabedoría popular; son os peixes mortos os que se deixan levar pola corrente, e nos sentímonos ben vivos aínda", remarcan no seu texto.
Segundo destacan, "o pobo galego, que ten unha lingua de seu, debe non só conservala e coidala coma un tesouro, senón vivila, inzala; porque a lingua é sempre, privilexiadamente, a esencia dunha cultura, non un puro apéndice utilitario". Coidan que para Galicia "é máis grave destruír a lingua galega ca derrubar a benquerida catedral de Santiago. Estamos convencidos de que Galiza só pode medrar realmente galeguizándose, defendendo pacificamente a súa lingua e identidade propia sen pecharse ao mundo. Neste convencemento, cremos que tamén a Igrexa Galega debe facer esta aposta; se quere ser realmente galega e non un enclave colonial, cremos que é imprescindible que fale galego, que proclame o Evanxeo, que rece e celebre a fe en galego. Desgraciadamente, aínda que hoxe hai menos reticencia na Igrexa ao uso do galego, non hai unha aposta real por el", sinalan.
"A aposta dalgunhas publicacións, grupos e comunidades espalladas pola nosa Terra, seguimos sendo a proba de que, fronte ao imperialismo castelán uniformador de parte da Igrexa en Galiza, hai unha Igrexa galega que existe e resiste. E desde esa identidade unímonos a outras igrexas nacionais na Iberia e por todo o mundo, coas súas peculiaridades culturais e étnicas", din.
Só con auga
Music is Math
Unha preciosa recreación creada por Glenn Marshall con Processing, unha linguaxe de programación que adoitan empregar os artistas que traballan con imaxes, animación e contornos interactivos, especialmente visuais. Un exemplo de como, a partires da relación matemáticas-música, podemos crear arte.
Music Is Math from Glenn Marshall
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
