Sometimes the Stars é o título dunha canción do grupo The Audreys. A curta de animación creada para a canción está producida por Luke Jurevicius e dirixida por Ari Gibson & Jason Panmet.
Sometimes the Stars from The Audreys on Vimeo.
Vía
10/04/11
La Fuga
Se che gusta a música, este é o teu libro. Se amas o jazz, este libro namorarate. Garantido. La fuga de Pascal Blanchet publicado por Barbara Fiore non ten palabras apenas, só imaxes. E estas respiran música. A vida dun músico de jazz e a brevidade da vida é o argumento. Pero deixade sentir a música que cada imaxe desprende, pechade os ollos e sentade a escoitar un disco e a forza que del provén. Cada imaxe un novo compás, un novo son: piano, voz, batería... Envolvédevos nas ilustracións que alcanzan vida e música propia. Por iso o libro non ten palabras: impedirían escoitar os sons.
Outra posibilidade é que antes de lelo vaiades á última páxina: alí atoparedes unha listaxe de recomendacións para escoitar con cada momento do libro. Será delicioso, maxino, escoitar o que o protagonista leva dentro ao mesmo tempo
Marabillosamente perfecto.
No IES Taboada Chivite puxéronlle música. Que traballo tan admirábel!:
Outra posibilidade é que antes de lelo vaiades á última páxina: alí atoparedes unha listaxe de recomendacións para escoitar con cada momento do libro. Será delicioso, maxino, escoitar o que o protagonista leva dentro ao mesmo tempo
Marabillosamente perfecto.
No IES Taboada Chivite puxéronlle música. Que traballo tan admirábel!:
09/04/11
Solar
A última novela de Ian McEwan é Solar, publicada por Anagrama. Recoñezo que non me gustou demasiado, fíxoseme un pouco pesada. Cun protagonista totalmente patético
, e co cambio climático de fondo, temos momentos para a gargallada e para o odio, posto que, xa digo, o personaxe principal é covarde, egoísta, mentireiro, manipulador... Un home totalmente imposible, a quen no fondo non lle importa nada nin ninguén agás el mesmo. Resulta mesmo esperpéntico.
Subxace tamén na obra unha crítica aos científicos e á investigación ambigua, a eses datos inescifrables e equívocos sobre quecemento global e enerxía. Este convértese mesmo en trasunto do protagonista, pois a terra pode desaperecer se non cambiamos de actitude, igual que lle sucede a aquel se non o fai. Claro que el non está disposto a volverse atrás en ningún momento, pechado nunha espiral de mentiras á que dificilmente lle pode pór fin. Como nos ocorre a nós co planeta: preferimos seguir coas nosas vidas sen nos preocupar do futuro.
Típico deste autor é o plantexamento de dilemas morais. Fíxoo, cando menos, nas outras novelas que del lin (a represión na educación). E segue nesta. Só que o dilema non é tal ao presentarnos un personaxe tan inequivocamente amoral. Eu, polo menos, non quero a súa salvación. Si a do planeta.
Queda, entón, esperanza?
, e co cambio climático de fondo, temos momentos para a gargallada e para o odio, posto que, xa digo, o personaxe principal é covarde, egoísta, mentireiro, manipulador... Un home totalmente imposible, a quen no fondo non lle importa nada nin ninguén agás el mesmo. Resulta mesmo esperpéntico.Subxace tamén na obra unha crítica aos científicos e á investigación ambigua, a eses datos inescifrables e equívocos sobre quecemento global e enerxía. Este convértese mesmo en trasunto do protagonista, pois a terra pode desaperecer se non cambiamos de actitude, igual que lle sucede a aquel se non o fai. Claro que el non está disposto a volverse atrás en ningún momento, pechado nunha espiral de mentiras á que dificilmente lle pode pór fin. Como nos ocorre a nós co planeta: preferimos seguir coas nosas vidas sen nos preocupar do futuro.
Típico deste autor é o plantexamento de dilemas morais. Fíxoo, cando menos, nas outras novelas que del lin (a represión na educación). E segue nesta. Só que o dilema non é tal ao presentarnos un personaxe tan inequivocamente amoral. Eu, polo menos, non quero a súa salvación. Si a do planeta.
Queda, entón, esperanza?
08/04/11
Be a nose
Hai tempo que o teño e nunca me dou posto a falar desta alfaia, non semella doado, posto que é unha auténtica marabilla: Tres cadernos de bocetos e un libriño de Art Spiegelman que vén todo xuntiño nun paquete recollido por unha cinta grosa dentro dunha caixiña de plástico.
Mergullándome buscando información sobre esta xoia, entérome que o nome ‘Be a nose!’ provén dun filme de terror de serie B onde un asasino berra "sé un nariz"; así, Spiegelman considera que esta frase evoca a súa forma de traballar. Cada caderno leva por título unha palabra desta frase: ‘Be’, ‘A’ e ‘Nose’. No libriño que os acompaña vén todo traducido, posto que os cadernos son unha boa copia do orixinal.
Chama a atención, xa digo, a presentación que fai Mondadori da edición, abraiante: cremos que estamos en posesión dos auténticos cadernos do autor. Garantízovos que os miraredes moitas, moitas veces.
Mergullándome buscando información sobre esta xoia, entérome que o nome ‘Be a nose!’ provén dun filme de terror de serie B onde un asasino berra "sé un nariz"; así, Spiegelman considera que esta frase evoca a súa forma de traballar. Cada caderno leva por título unha palabra desta frase: ‘Be’, ‘A’ e ‘Nose’. No libriño que os acompaña vén todo traducido, posto que os cadernos son unha boa copia do orixinal.
Chama a atención, xa digo, a presentación que fai Mondadori da edición, abraiante: cremos que estamos en posesión dos auténticos cadernos do autor. Garantízovos que os miraredes moitas, moitas veces.
Feren as palabras (II)
Colgamos o outro día un documental visual sobre o Bulling e hoxe volvemos a el. Desgrazadamente, está presente ao noso arredor, mesmo ás veces sen nos percatar da súa existencia entre o noso alumnado.
Porque o que fai máis dano son as palabras:
Porque o que fai máis dano son as palabras:
07/04/11
Escucho, miro
A outra novidade da editorial Sleepyslaps é estoutra fermosura, Escucho, miro, con texto de Cossetta Zanotti e ilustracións de Cristiana Cerretti. Se do anterior libro diciamos que era fermoso, deste temos que destacar a tenrura e a delicadeza, sobre todo das ilustracións, totalmente especiais cun só toque de cor en vermello que lle dá unha característica moi especial. Como o propio e escaso texto, unha invitación a nos parar a escoitar aquilo que normalmente pasa desapercibido pero que é esencial.
Hay casas
A editorial Sleepyslaps volve darnos alegrías coas súas publicacións. Arestora a novidade é Hay casas de Gemma Capdevilla con ilustracións de Mª José Olavarría. Contundentemente fermoso.
E non digo máis, sobran as palabras.
E non digo máis, sobran as palabras.
¿Qué ves cuando miras una casa?
¿Sólo una casa?
Quién sabe si aguzando los sentidos
descubrirías que hay casas…
Zapatos na praza
9.133 zapatos rotos nunha praza. Por que? En que praza? Estamos a falar da praza das Armas, en Bogotá. Por que ese número? Un por cada vítima das mina antipersoa que houbo en Colombia dende 1990.
No mundo podemos ter uns 100 millóns de minas deste tipo, esquecidas despois de conflitos como os de Afganistán, Camboia, Irak ou Vietnam. Terreos que non se poden recuperar por esta causa. Crese que unhas 800 persoas sofren a explosión de minas cada día, minas que -por certo- matan civís, non soldados. Unhas dez veces máis.
O Tratado de Otawa entrou en vigor en 1999 para prohibir este tipo de armamento, pero países como Estados Unidos, China, India ou Rusia non o ratificaron. Estraño???
06/04/11
Apple Tree
Publicidade creada para McDonalds realizada por Kompost.
Apple Tree - McDonalds from Kompost on Vimeo.
Vía
Que non facer cun libro
Por se no futuro alguén esquece para que serve, unha pequenas indicacións:
Vía Miguel Calvillo
El hombre del revés
Non me chegou a nada. As súas 330 páxinas foron un mergullarse para gozar coa l
ectura do que saín axiña salaiando porque quixera que a novela fose máis longa. Di a publicidade que "resulta imposible deixar o libro unha vez comezado" e é totalmente certo. Imposible pousar o libro.
ectura do que saín axiña salaiando porque quixera que a novela fose máis longa. Di a publicidade que "resulta imposible deixar o libro unha vez comezado" e é totalmente certo. Imposible pousar o libro.De que falo? Falo de El hombre del revés de Fred Vargas, editorial Siruela. Estou a falar dun libro reeditado posto que a escrita é moi anterior. Coma todos os libros desta autora, que creo indispensábel no mundo da novela negra, o libro é trepidante, boísimo. Unha historia dun lobo ou dun lobishome ou... todo isto condimentado cunha visión moi estudada da Francia rural, creo eu que ben documentada.
Hai que lela, que non vos vou contar nada. Só recomendala, claro, para quen goce con este tipo de lectura que de cando en vez necesito. Esta ou calquera das outras lecturas que desta autora fixen, que non son moitas e podedes ver aquí, aquí e aquí. Convídovos a coñecer o comisario Adamsberg, porque paga a pena. Garantido.
Hai que lela, que non vos vou contar nada. Só recomendala, claro, para quen goce con este tipo de lectura que de cando en vez necesito. Esta ou calquera das outras lecturas que desta autora fixen, que non son moitas e podedes ver aquí, aquí e aquí. Convídovos a coñecer o comisario Adamsberg, porque paga a pena. Garantido.
Marineda City “presume” de ignorar o galego
A semana que vén terá lugar a inauguración do centro comercial Marineda City, preto da Coruña. A campaña de publicidade xa comezou hai uns días, con anuncios unicamente en castelán tanto no seu canal de Youtube como na TVG. "¿De que presume Galicia?", din, e a actriz María Castro responde "De tener complejo... el mayor complejo comercial de España". A precisión sobra: podían dicir que teñen "complejo", sen máis. "Complejo" de seren galegos, pois non doutra maneira se explica o total desprezo á nosa lingua do que fan gala, tamén no sitio web, dispoñible en (deficiente) castelán e que ofrece un PDF informativo en inglés, mais nada, absolutamente nada, no idioma propio do país.
O compañeiro de ProLingua Xabier Cordal envioulles a seguinte carta, que compartimos con todos os lectores por se queredes facer vosa a súa iniciativa:
Ofrézome como asesor publicitario e dígolles a vostedes, de maneira totalmente gratuíta, que a campaña de lanzamento do seu centro comercial se dirixe a unha Galicia que non existe. Ninguén discute que haxa centos de miles de persoas que falan habitualmente en castelán no noso país; o que parece incrible é que ignoren vostedes que máis do 50% da poboación se expresa en galego. E como demostran as campañas doutras empresas con menos prexuízos ca esta (vid. "R"), o uso do noso idioma na publicidade é un elemento de prestixio e de interese para o público. Co uso exclusivo do castelán, incluso na TVG!!, parecen insinuar vostedes que non lles interesa o cliente potencial máis numeroso, o que usa o galego -por fortuna, cada vez con menos complexo; incluso cando o usa pouco e, en moitas ocasións, tamén orgulloso del mesmo cando non o usa-. Se pensan que a imaxe de modernidade e a lingua deste país son incompatibles, máis ca unha boa estratexia de publicidade precisan terapia nun centro de ensino medio. Pode que estes detalles e estas reivindicacións lles parezan irrelevantes. Pero eu, como coruñés, farei o posible por que a miña familia, que son uns cantos membros, non pisen o centro comercial mentres non mostre respecto por TODA a clientela e non unicamente por aquela que, con criterio cosmopailán, parecen asociar vostedes aos "grandes" (?) números. Están a tempo de rectificar. Se non o fan algúns seguiremos indo ao pequeno comercio, tan necesitado de apoio, e garántolles que faremos o que estea na nosa man por espallar este desprezo persoal e colectivo. Cando digo "faremos" se cadra pensen que somos catro. Continúan calculando mal. Que teñan un bo día.
Se queredes contactar con Marineda City, podedes facelo a través deste formulario ou ben directamente no correo xeral comunicacion ARROBA marinedacity.es
05/04/11
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
