Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

08/11/15

Non á violencia contra as mulleres (CDXXXVIII)


http://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2015/11/08/presencia-lalinense-marcha-violencia-genero/1346796.html



Onte estiven nunha marcha histórica e multitudinaria contra a Violencia de Xénero. Foron máis de 24 horas intensas, de esgotamento total e absoluto e de emoción. Dubidei moito ante a decisión que supuña "perder" tantas horas de traballo da fin de semana, pero... sentía que hai cousas que debo facer e que están por riba das miñas obrigas profesionais. Así que fun, e alégrome. Compartín con milleiros de mulleres e homes a preocupación pola realidade social que vivimos, e berrei contra unha sociedade que cala e outorga, ante un goberno que non ten nada que aportar e ante uns medios que falan de "mortes" e non de "asasinatos". Así que si, coido que fixen ben en ir. Aínda que agora me vexa agobiada e sinta que o domigo foxe das mans sen rematar todas as tarefas. Xa as rematarei, xaora!!!


Déixovos aquí o artigo de Nuriva Varela, a quen coñecemos nos Cursos de Igualdade do verán do Concello de Lalín. Uns cursos que tamén son motivo de orgullo, por outra parte:

Conocida es la respuesta que dio Hannah Arendt ante un grupo de periodistas cuando llegó a su exilio norteamericano. Uno de ellos, probablemente buscando el titular de Adolf Hitler, le preguntó: “¿Quién es para usted el mayor asesino del siglo XX?” Ella, sin dudarlo, contestó: “El páter familias”.
Eso ocurría a mediados del siglo XX. En los primeros años del XXI, podríamos dar idéntica respuesta. La violencia de género, según Naciones Unidas, es la principal causa de muerte para las mujeres de entre 15 y 44 años en todo el mundo, por delante de las provocadas por el cáncer, los accidentes de tráfico o las guerras.
Podríamos llenar este periódico entero de cifras de la vergüenza. Existen en todo el mundo entre 113 y 200 millones de mujeres demográficamente desaparecidas. Cada año, entre 1,5 y 3 millones de mujeres y niñas pierden la vida como consecuencia de la violencia o el abandono por razón de su sexo. Como publicó hace años The Economist, “cada periodo de dos a cuatro años, el mundo aparta la vista de un recuento de víctimas equiparable al Holocausto de Hitler”.
La conclusión del primer informe mundial sobre violencia de género realizado por la Organización Mundial de la Salud, le puso el calificativo de epidemia: “La violencia contra las mujeres es un problema de salud global que tiene proporciones epidémicas”, decía textualmente. En marzo de 2014, el Informe sobre violencia contra las mujeres realizado por la Agencia de los Derechos Fundamentales de la Unión Europea concluía que en el último año, 13 millones de mujeres sufrieron violencia física en los 28 estados miembros; 3,7 millones fueron violadas y nueve millones de mujeres fueron víctimas de acoso. A lo largo de su vida, 62 millones de europeas, es decir, una de cada tres, ha sufrido violencia física o sexual —la encuesta recoge datos a partir de los 15 años así que se queda fuera toda la violencia sufrida por las niñas—. Prácticamente la mitad, el 47%, ha sufrido violencia psicológica por parte de su pareja y son 102 millones de mujeres las que han sufrido acoso sexual. 800 mujeres asesinadas en España en algo más de diez años, que sepamos, porque tampoco tenemos las cifras exactas, es una ignominia. Sin paliativos. No hay excusas. Vergüenza provocan quienes intentan minimizar esta barbarie.
Pero aún más. El porcentaje de mujeres que señaló en la Macroencuesta de 2011 haber sufrido violencia de género alguna vez en la vida fue del 10,9% del total de entrevistadas, lo que equivale a más de 2.150.000 mujeres. De ellas, estarían en la actualidad en situación de maltrato casi 600.000 mujeres. ¡600.000 mujeres se encuentran actualmente en España en situación de violencia! y un total de más de 2.150.000 la han sufrido alguna vez en su vida.
Si en vez de cifras hablásemos de personas, con sus nombres y apellidos, y si sustituyéramos las estadísticas por los detalles de sus vidas y las circunstancias de sus muertes, el relato sería insoportable. No hay sumario capaz de recoger las realidades de los miles de mujeres que han sido maltratadas, agredidas sexualmente o asesinadas por violencia de género.
Entonces, ¿qué significado tiene la ciudadanía de las mujeres en este contexto? Es obvio que se trata de una “ciudadanía en entredicho”, una ciudadanía cuestionada y tensionada cotidianamente. Las propias conclusiones del informe europeo señalan que, como la mayoría de las mujeres no recurre al sistema judicial ni a otros servicios, se pone de manifiesto que las necesidades y los derechos de millones de mujeres europeas, sencillamente, no se abordan en la práctica. Es decir, vivimos algo así como un simulacro democrático en lo que respecta a las mujeres. Somos espectadoras de excepción de un tremendo retroceso en políticas de igualdad y un tremendo retroceso en derechos y libertades. Estamos viviendo una fuerte reacción patriarcal, un verdadero rearme de la alianza capitalismo-patriarcado. Y esto no es teoría, nos está golpeando duramente, día a día.
Sin embargo, esta realidad no abre los informativos, no está en la prioridad ni en el discurso político, ni siquiera en la agenda, no forma parte de las grandes cuestiones de Estado. Es, simplemente, una realidad silenciada. Otro relato silenciado. El presupuesto para igualdad y violencia para 2016 representa el 0,0103% del total de los Presupuestos Generales del Estado. Eso es lo que valen nuestras vidas, el 0,01%
Nos enfrentamos a una cultura del simulacro que sostiene el “velo” de la igualdad como un juego de magia mientras escuchamos nuevos discursos que alimentan la misoginia histórica. Palabras nuevas para realidades antiguas; opciones políticas rejuvenecidas para estructuras de poder patriarcales; lenguaje sexista para mantener los imaginarios de discriminación; cultura del simulacro para seguir apropiándose —a nivel global— de los valores dominantes y normativos; mitos modernos para asentar la histórica usurpación del cuerpo de las mujeres; economía especulativa que arruina los estados del bienestar a costa, entre otras muchas cuestiones, del trabajo no remunerado de las mujeres; economía de rapiña que coloca en situación de extrema vulnerabilidad a millones de mujeres y niñas; discursos políticamente correctos que pretenden invisibilizar la barbarie; leyes que apelan a la igualdad y a la no violencia de género que sistemáticamente no se cumplen; normalización de la compra-venta de mujeres apelando a la libre elección. Miles de mujeres maltratadas, violentadas y asesinadas impunemente.
Por eso hoy estamos en las calles. Rompiendo el silencio, rasgando el velo de la igualdad, plantando cara a la impunidad, poniendo cifras y nombres al relato silenciado, exigiendo nuestros derechos de ciudadanía, cuestionando el simulacro de democracia, denunciando una economía de rapiña y, sobre todo, recordando lo obvio: que la felicidad de las mujeres sí importa, y su sonrisa, y sus deseos, y sus sueños, pero sobre todo, importan sus vidas, nuestras vidas.

07/11/15

7N 2015

Hoxe aquí ando, manifestándome contra as violencias machistas:










06/11/15

Excentric Cinema

Marabilla das marabillas este Excentric Cinema de Beatrice Coron que vén de publicar Kókinos: un libro que xoga cun monte de posibilidades ao ser creado con papel recortado e conter un monllo de historias para nos inventar ao non ter palabras. Foi Soledad Felloza quen me comentou das posibilidades deste libro, ao que ela pegou por atrás un papel en branco para logo proxectar as imaxes cunha lanterna. Está claro que é cine mudo do bo! Poñámoslle palabras se queremos!
Aínda non o tedes???
 



Arte siria

O artista sirio Nizar Ali Badr retrata a traxedia siria que sofre o seu pobo con estas esculturas minimalistas realizadas coas pedras que recolle nas praias de Latakia, no norte do país.











 vía

05/11/15

Once Upon a Candle

Érase unha vez unha candea...


Europa Express

Este ano 2015 o Premio Jules Verne de Literatura recaeu en Andrea Maceiras con este seu libro que agora ve a luz, Europa Express, que publica Xerais. Un grupo de amigos e amigas que viaxan ao rematar os estudos de Bacharelato. Un grupo de amigos, dez anos despois. Están todos e todas, agás un. Que é o que pasou? Por que xa non está? Pouco a pouco imos sabendo algo máis arredor deste amigo desaparecido, mentres imos escoitando as voces de cada un/unha d@s protagonistas. A súa propia versión, a súa forma de ser, a súas arelas na vida, as súas conquistas, as súas olladas cara a atrás e tamén aquilo que os une, unha vella amizade, e un punto en común que preocupa, a morte temperá. A culpabilidade como sombra, o silencio como remedio ineficaz, a dúbida como reflexión. Sobrevoa a necesidade de pór en común os pensamentos, as arelas, as inquedanzas. A forza da palabra. Esa forza será a única capaz de desenmarañar a tormenta iniciada por un silencio culpable que non permite ver a luz con claridade.
A novela vai gañando a medida que avanzamos na lectura. Así como outras veces ocorre o contrario, coido que a maior forza do libro está cara ao final, cando realmente o lector, a lectora, séntese involucrado e desexa, asemade, construír a realidade. Non todo é o que parece. Está claro que a autodestrución é a peor opción que a vida aconsella.


Despois da chuvia


 O ano pasado tiven o inmenso honor de formar parte do xurado do VIII Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado. O premiado desta volta foi Miguel Cerro con este libro que hoxe se presentará en Santiago. Despois da choiva namorounos por ese raposiño espelido que quere ser protagonista na construción dun novo lugar onde vivir en paz. E aínda que é ben pequerrecho consegue coa súa astucia axudar a que a noite desapareza da vida dos seus colegas. Que o raposo sexa tan tenro abonda para conquistar un álbum da natureza, un álbum de choiva que nos trae arrecendos de invernos anubrados, de noites longas arredor da cheminea, de días escuros e atardeceres temperás. Pero tamén é un libro que fala de solidariedade, de equipo, de unión. E que desmente prexuízos. Veñan de onde veñan.
Teño moitas ganas de coñecer este autor-ilustrador e de estar na entrega do Premio.
Grazas a todo o equipo Kalandraka por contar comigo, por facerme da súa familia.



04/11/15

Semilla del recuerdo

Protección

Encantoume esta galería fotográfica de paxariños acurrucados protexéndose entre eles, procurando unha calor necesaria que non se obtén en soidade. Así deberiamos actuar en sociedade, axudándonos mutuamente. Sirva de exemplo ante o que non sucede na nosa vida cotiá co desprezo aos refuxiados que chegan cada día a Europa.

















Vía

03/11/15

A good Education

Bechiños pequenos nunha curta sen palabras, de Pixar:


Tiempos de hielo

Descarado, non estou pasando polo meu mellor momento lector, xa que nin Fred Vargas conseguiu encherme, é máis, non topo nada que consiga sentirme satisfeita ao cento por cen. E isto está claro que é ben raro. Pero é que Tiempos de hielo, publicado por Siruela, fartoume de Robespierre e a historia francesa desta época. Iso si, recoñézolle a súa mestría e confeso a miña admiración máis sincera polo seu comisario Adamsberg. Pero ollo, se non coñecedes ningún dos seus libros, non comecedes por este. En realidade, os libros de Fred Vargas case se deben ler cronoloxicamente, posto que os personaxes van tendo unha traxectoria que debemos seguir para non perdernos nos seus habituais comentarios ou procederes. O mellor do libro é conseguir dúas historias cruzadas constantemente: un estraño e lúgubre suceso nunha illa de Islandia dez anos atrás, e por outro unha entidade sorprendente chamada "Asociación de Estudio de los Escritos de Maximilien Robespierre". Polo medio, claro está, asasinatos que investigar. Ou son suicidios?
De fondo, a marca da casa: nada é o que semella, o sobrenatural está presente a carón do racional. De aí que teñamos animais salvaxes que conviven en harmonía, decapitados e verdugos... cousas inverosímiles que poboan unha novela negra que tamén o é de aventuras.
Sempre paga a pena ler a Fred Vargas. Aínda nos meus momentos baixos de lectura. Para min, unha das mellores.

HASHTAG NOFILTER

Visita o lado escuro das redes sociais. As regras son simples... 


02/11/15

Un minuto, unha vida

Pórse no lugar do outro sempre é importante:



En este rincón del mundo

Tocou fin de semana de cómic e manga para elixir libros para a biblioteca. E este encantoume: En este rincón del mundo de Fumiyo Kouno está publicado por Ponent Mon. "Kono sekai no katasumi ni" comezou a súa publicación na revista "Weekly Manga Action" en 2007, e rematou dous anos despois. A historia conta a vida dunha moza que casa en Kure durante a Segunda Guerra mundial, aínda que as primeiras páxinas presentan a súa vida dende nena, como moi boa debuxando e moi despistada. Unha vida ura a desta moza nunha familia de clase baixa que vai espertando sentimentos antes descoñecidos polas persoas que ten ao seu arredor. Por riba de todo, sobrevoa unha guerra. Unha guerra que os golperará brutalmente.
O que máis me gusta é como saben transmitir os sentimenos estes debuxos de manga. A melancolía, a tristura, a dozura, a tenrura, o cariño... de todo hai e todo sabe transmitirse.
430 páxinas que se len nun voo.






Parodias de xénero

O sexismo segue presente na sociedade, quizais máis ca nunca. Este feito orixina parodias para denunciar estes estereotipos. A cantante Ingrid Michaelson lanzou a canción ‘Girls chase boys’ nun videoclip que parodia "Simply Irresistible" de David Palmer, convertendo as bailarinas femininas en mozos.



Vía

01/11/15

Ranas en el Hoyo

Curta animada, metáfora do cotián: a importancia da motivación. Con subtítulos en castelán. 


Tsunami

Gustoume esta proposta especial que nos fan Piatzszek e Pendanx na editorial Norma: Tsunami é unha historia de dor e de busca, pero tamén de esperanza. 
Como indica o título, imos viaxar ata Indonesia, tempo despois do tsunami que a arrasou. O protagonista vai ata alí na procura da súa irmá, cunha única arma: unha foto dela. E con este motivo, andaremos asemade polo interior dun lugar no que hai supersticións, amizades, contradicións, crenzas, espíritos... Non hai esperanza, hai ruína, hai pantasmas e desolación. E miles de mortos.
Pero ao final, a vida sempre prevalece. O ser humano, inventado para sobrevivir, para mirar máis alá, para seguir loitando.
E para amar.


Este libro te quiere

Flipando quedei con este libro que leva por título Este libro te quiere que publica Malpaso; seica o autor é PewDiePie, famoso en Youtube. Eu, nin idea. O que fai neste libro é algo ben divertido: rescatar as mensaxes que pululan polas redes sociais, tan positivas elas, para refundalas nun libro "antiaxuda", sempre con imaxes en consonancia que provocarán máis dun sorriso. 
E non hai máis.
Ao mellor vós coñecedes este "pato" que reina nos vídeos. Eu sigo flipando. A cabeza non me dá para máis.


Non á violencia contra as mulleres (CDXXXVII)

Unha moza nova, borracha, nas rúas de Madrid. Un obxectivo: comprobar a reacción das persoas que pasan ao seu carón.
Detrás, o Centro Europeo Neurosalus, centro de desintoxicación de adiccións madrileño.
A crúa realidade: moitos homes tentan aproveitarse dunha muller indefensa baixo os efectos do alcol. Tremendo.



Vía

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.