Flash animation from Denis Zilber on Vimeo.
Grazas, Montse.
José María Fonollosa: Ciudad del hombre, New York
WEST BROADWAY
Puede hacerlo cualquiera. Comprobado.
Si en ti hay la aberración, rara e inútil,
de querer ser un nombre que trascienda,
no estudies ni te esfuerces. Simplemente
aprende a manejar una pistola.
Y piensa en esas rémoras que viajan,
sin billete, montadas en ballenas.
Tómate un whisky doble en un pub caro
y examina la lista de importantes
Elige el personaje destacado
con el que desearías asociarte
y compartir su gloria en el recuerdo.
Y usa acertadamente esa pistola.
El sistema funciona desde Eróstrato.
Un marabilloso paseo por algunhas das bibliotecas máis fermosas do mundo:
Pedro y el lobo from silvinacampos on Vimeo.
Non coñecía a Annemarie Schwarzenbach, autora de Ver a una mujer, libriño que se le dunha patada e que abraia polo tema e o xeito de tratalo. Porque estamos a falar de homosexualidade entre mulleres nos anos 30. E sobrecolle a naturalidade da paixón, o irrefreable amor dunha moza ao ver outra da que non poderá separarse. Fascinante a paixón descarnada e a sensibilidade que podemos atopar nesta lectura, breve, minúscula, como o nome da editorial que a publica.
Leonardo Sciascia relata en Una historia sencilla unha historia non tan sinxela, máis ben unha historia ben complicada, breve e intensa, como só un mestre na arte de escribir é quen de lograr. Unha novela que quizais entre no calificativo de "novela negra" pero que reflexiona con pesimismo sobre o poder xudicial e policial. A corrupción a todos os niveis, con ese misterioso e innomeable fondo de mafia e drogas siciliano, cun punto álxido precisamente no último capítulo da novela. É un libro redondo, desde o protagonista, un sarxento sen importancia en todo o entramado policial, ata o xeito en como se nos van desvelando os feitos, pasando pola casualidade como circunstancial para aclarar un posible asasinato.
s charlabamos sobre este libro que ela me deixou -un de tantos!-. Si, tan real que é demoledor. O cancro, unha enfermidade terminal, e como enfrontarse a el. Non só por parte do enfermo, senón que a autora demora en contarnos como a vive a xente que rodea a un enfermo terminal. A ira, o cansazo, a impotencia, o desarraigo, a amizade, o amor...
s achega dúas súas lecturas destas vacacións últimas: Habiamos ganado la guerra e Memorias de una vieja dama indigna, ambos dunha mesma autora: Esther Tusquets, publicados por Bruguera.Foi toda unha sorpresa o que atopei dentro destes libros.
Merqueinos coa idea de que levaba para a casa a historia da editorial Lumen na voz da súa directora, pero o que atopei foi unha irónica dama indigna chea de contradicións, narrando cunha franque
za que costa crer que teña límite, episodios da súa traxectoria profesional e sobre todo das súas vivencias máis íntimas.
Dende a súa estancia nun colexio alemán (da Alemaña nazi), pasando pola Falange, repousando na esquerda máis divina e rematando coa venda da editorial a unha multinacional, Esther Tusquets recrea nestas memorias as inquedanzas e o traballo dun amplo grupo de xente que mira a vida polo lado da cultura... co punto de excentricidade que iso supón!
Disfrutei das dúas entregas, envexei os días no mar catalán, coñecín de primeira man as tolerías da gauche divine, a fidelidade de Delibes e de Eco, o poder de Carmen Balcells... e deime conta da importancia da Barcelona dos 60 e 70 no panorama editorial actual.
Quédome cunha frase: "En Lumen só editabamos os libros que nos gustaban a nós".
E cunha foto: Con Miguel Delibes, en terras de Castela:
  | |
 | |
