Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

09/08/16

Cancións feministas (II)

‘She´s a rebel’ (Green Day)

Representa a todas as mulleres que loitan.


Vía

08/08/16

Yeruldelgger, muertos en la estepa

Encantoume esta proposta da editorial Salamandra na súa colección "Black": Yeruldelgger, muertos en la estepa de Ian Manook supón achegarse a un territorio descoñecido para min e aprender sobre costumes e paisaxes mentres avanzamos en investigacións e asasinatos. Mongolia vaise desprendendo das páxinas ata converterse nunha protagonista máis do libro, que se amosa agreste e sorprendente, e sobre todo contraditoria, xa que polas súas liñas iremos desbrozando un monllo de condutas amorais e criminais na convivencia dunha tradición arcaica e da tecnoloxía máis actual e por onde pasean coreanos, rusos ou nazis nunha mestura ben sorprendente. Un libro que conta con violencia explícita, en contra dalgunha tendencia da actual novela negra.
Yeruldelgger, protagonista e comisario, é -que raro!- un home cheo de tristura no seu corazón por unha perda. Algo que é territorio común en moitos dos comisarios da novela negra actual, por outra parte. E como home atormentado que é busca refuxio no seu traballo (outra sorpresa!). Iso si, el non repara nas maneiras de facer o seu traballo, empregando a violencia para chegar ao seu destino. Pero, por suposto, é un bo policía. Vemos, pois, moito territorio común. Pero ao seu carón hai dúas mulleres ben interesantes, sobre todo a da forense Solongo, unha persoa que sabe unir a tradición e a modernidade do seu país. Esta mestura é unha parte fundamental do libro xa que se nos describen esas inmensas estepas onde manda o costume e a vida de Ulán Bator, cidade inmensa onde pobreza e corrupción van da man.
O exotismo está asegurado, xa digo, pero o libro está ben escrito e paga a pena mergullarse nas súas páxinas.



Cancións feministas (I)

‘Rebel girl’ (Bikini Kill)

“When she talks, I hear a revolution”. 
Así reza unha das cancións máis famosas de  Bikini Kill, un dos grupos máis influentes do movemento Riot Grrrl. 
 Estas mozas fixeron unha chamada ás mulleres para loitarmos polos nosos dereitos, abríndose asemade un camiño nun mundo de homes, o do rock e o punk.




Vía

07/08/16

Tiempos solares

Xiong Liang ( Premio Hans Christian Andersen 2014)amósanos en Tiempos solares "os 24 períodos do calendario chinés". Publicado por Pastel de Luna, o álbum afástase por completo de calquera outro, xa que o que temos diante é unha proposta empática coa Terra, a través de textos moi breves nos que a natureza e o sentimento protagonizan cada unha das páxinas, páxinas que nos levan de paseo polo espertar das diferentes estacións, con todos os cambios que isto supón. As ilustracións son moi suaves, naturais, calmas. 
Unha invitación á reflexión e ao respecto pola natureza.



Non á violencia contra as mulleres (CDLXXVI)

Secuelas


06/08/16

Narices

En Narval toparemos "por narices" este álbum de José Antonio Ramírez Lozano e Marta Balmaseda cuxo título Narices xa nos indica cal é o protagonista do libro; si, efectivamente, falamos dos narices das persoas, uns narices que deciden marchar das caras nas que habitaban por malos tratos, e que só volverán a elas previo acordo. As ilustracións en sepia e laranxa, xunto cos negros, aportan ao texto un valor nostálxico que fai pensar en tempos antigos. Un texto cheo de humor... e hábitos hixiénicos.


Marco Melgrati

En Cultura Inquieta amósannos de cando en vez ilustracións moi significativas, coma neste caso, que nos achega algunhas obras de Marco Melgrati, quen realiza unha crítica ao estilo de vida actual nunha serie de desesperanzadoras ilustracións, onde hai deshumanización, poder, individualismo, soidade...



























05/08/16

A vinganza dos Pokemon

Pokemon Go pide atención. E si, hai que andar con ollo. Veño de velo en Fogonazos:


Una casa de 100 pisos

Pastel de Luna sorpréndenos con este álbum de Toshio Iwai que leva por título Una casa de 100 pisos. Si, subiremos 100 pisos, 10 por cada páxina. E cada páxina amosaranos diferentes animais que conviven en harmonía neste curioso edificio: ratos, esquíso, morcegos, arañas, ras... O máis característico do libro é que debe lerse en formato vertical, de abaixo a arriba, e de paso que aprendemos a contar deberemos fixarnos en múltiples detalles que poboan as páxinas.




04/08/16

Instagram, Ikea

Os publicistas de IKEA son especialistas en amosarnos o noso día a día dun xeito xenial, animándonos a esquecernos de Instagram.


El ruido del tiempo

Amósanos Julian Barnes en El ruido del tiempo, publicado por Anagrama, as difíciles relacións que a arte e quen a representa establece co poder, máxime cando falamos de totalitarimos. 
O autor sitúanos na Rusia de Stalin, alá polo 1936, cando o ditador acode á represantación de Lady Macbeth de Mtsensk de Dimitri Shostakóvich e realiza unha crítica demoledora. Dende entón, o músico converterase no maior músico do réxime. Que acontece para que haxa este cambio? Existe a liberdade? É o medo quen domina sobre as nosas conciencias? Deberemos loitar por aquilo no que cremos ou renunciar a todo canto amamos por seguir vivos? Debe estar a arte ao servizo do goberno?
No libro vemos como o compositor agardou durante anos unha visita a media noite, esa que lle deparaba a morte. Como sobrevivir a esta anguria cotiá? Asemade, Barnes amósanos un músico de carácter tímido, pusilánime, obsesivo. Tiña este ser o carácter suficiente para loitar contra o Poder? Shostakóvich sufriu a perversión do totalitarismo político, quedando sen autoestima, sufrindo impotencia e medo. E si, seguir producindo música, porque esa era a súa única forma de vida, o seu xeito de comunicación cos outros seres humanos. E decidiu seguir adiante, realizar unha pantomina ao servizo da Rusia soviética, a sabendas de que non estaba de acordo, de que el consideraba a alma rusa pesimista e non luminosa.
Barnes non só nos amosa os feitos, senón que fainos partícipes dos pensamentos do músico, da súa clarividencia, do seu entendemento, da súa distancia interior co réxime. Sabe que a arte non está ao servizo de ninguén, que pertence a todos e a niguén. Consíderase un covarde, un verme: “al permitirle vivir lo habían matado”. 
É interesante a reflexión a que nos conmina o libro.  Shostakóvich era un ser humano. Un ser humano calquera, non un heroe. E sobreviviu, esa foi a súa opción. Quen somos nós para xulgalo a el ou a outro calquera? Ninguén sabe como reaccionará ante determinadas circunstancias ata que non nos topamos de fronte contra elas. E ogallá iso non suceda.




Niñas de hojalata

Un documental que fala da violencia que rouba infancias para vulneralas e convertelas en turismo sexual en Asia. Os gobernos seguirán mirando para outro lado.




Vía

03/08/16

The Big Shave

 Curta de 1967 de Martin Scorsese.



Vía

Ars Amandi

En Libros del Zorro Rojo podedes atopar este Ars Amandi de Oski, un libro de amor e sexo cheo de humor que retoma propostas de literatura erótica e fragmentos do "Kamasutra" -entre outros- para compor un libriño de viñetas nas que non cómpren diálogos conseguindo un catálogo do pracer; dous personaxes mudos que non fan máis que enmarcar un texto acompañándoo dun xeito grácil e sorprendente. Cando o menos o pracer de ollalo cun sorriso nos beizos. Un libro que se compón a partir de textos antigos dá idea de que o amor e o sexo son universais e atemporais, posto que perduran eternamente.




"Ars Amandi" de Oski para amantes atrevidos from Libros del Zorro Rojo on Vimeo.

02/08/16

La ternura de las piedras

Flipada quedei coa lectura deste cómic, La ternura de las piedras de Marion Fayolle que publica Nórdica. Unha mestura de realidade e simboloxía que parte da enfermidade do pai dun xeito non claro, aínda que maxino que está a falar dun cancro. A partir de aquí, e sempre dun xeito diría eu surrealista, explícase como vai afectando esta a toda a familia e ao propio pai. Sempre dun xeito curiosísimo, como prestar a boca, as mans... a un enfermo porque o estás coidando, aínda que nos debuxos todo isto sexa literal. O máis curioso, aínda, é como a pesar deste tema, o cómic foxe de todo dramatismo, non sei se pola ausencia de artificios ou se é polo debuxo, sinxelo. Aínda así, hai momentos que a min seméllanme  estarrecedores a pesar da súa sofisticafición.
Pero é desde logo unha obra que non deixa indiferente.






Obrigado Jesus

Vino onte en Fogonazos e non me puiden resistir. Esperemos que vos guste tanto como a min e que botedes uns risos: 


01/08/16

Sempre hai un lugar para a poesía (CXXXV)

Recordad bien: era julio
y era noche de verano.
Por las calles, asfaltadas
de golfas y de noctámbulos,
iban y venían hombres
con los trajes de trabajo,
hechas fiebre las miradas,
hechos carrera los pasos.
¿Hacia dónde tan de tarde
van los que madrugan tanto?
Recordad bien: era julio…
y era noche de verano.
Por la Corrredera Baja,
Tudescos y el Desengaño,
a la calle de La Luna,
do estaban los sindicatos,
con violencia de torrente
caminaba río humano.
¡Armas!, pedían, nerviosos.
¡Armas!, pedían airados.
¡Armas!, para sujetar
a los canallas del fascio.
Como no les daban armas,
a la lucha se lanzaron,
la mitad medio desnudos,
la mitad medio descalzos,
y al amanecer el día
comenzaron el asalto.
¡El Cuartel de la Montaña
se entregó a los Sindicatos!
Recordad bien. Era julio
y era noche de verano.

La Dama de la Percusión

Curta documental protagonizada por Deborah, percusionista da Habana Vella, quen tivo que loitar por facerser un oco tocando un instrumentos tradicionalmente "masculino", o tambor batá.
La Dama de la Percusión from Matrioshka Films on Vimeo.

31/07/16

Carta al mundo y otros poemas

Libros del Zorro Rojo publica nunha edición fabulosa estes Carta al mundo y otros poemas de Emily Dickinson con ilustracións de Isabelle Arsenault. O libro ofrece sobre todo visións de morte e desesperanza, aínda que tamén hai amor, paixon, esperanza, creatividade. E é que a poesía foi para ela unha táboa de salvamento e ao mesmo tempo un xeito de fuxir da vida.
Hai que facer mención sobre todo das ilustracións, tan acaídas aos versos, constatando o poder de ambas cando se unen, poesía visual e poesía da escritora nunha conxunción magnífica.


Non á violencia contra as mulleres (CDLXXV)




Soy una mujer independiente, fuerte, hasta inteligente. He tenido la suerte de nacer en el lado rico del mundo, en el que existen los derechos. He podido estudiar lo que he querido, viajar. He tenido unos padres entregados y atentos, una hermana mayor como referente. He contado con las mismas buenas amigas desde que tengo uso de razón. Hasta he disfrutado de un buen primer amor: un compañero, un amigo, con el que (con nuestros más y nuestros menos) compartí cuatro años de relación sana y constructiva.


Me gusta leer, informarme, soy muy joven y despierta, empatizo mucho con las causas sociales; soy crítica con las injusticias, sé qué se puede y no se puede tolerar en una relación, condeno los abusos y tengo claro que si duele no es amor, que mejor sola que mal acompañada.


A pesar de todo, he soportado durante tres años una relación de maltrato de un hombre. Parece que hay quien aún espera que un maltratador sea un verdugo que siempre está de mal humor, un hombre desagradable que te manda a fregar y te insulta desde el minuto cero. Mi maltratador era cariñoso, era atento y una de las personas con las que más me he reído. A mi maltratador le gustaba escucharme, tonta de mí, si no hubiera hablado tanto igual no le habría dado tantas pistas sobre cómo hacerme daño. Mi maltratador me destruyó desde dentro: conocía muy bien mis puntos débiles y jugaba con la baza de la confianza que yo había depositado en él.


Mi maltratador es listo, vaya si me conoce. Cuando vio que yo no pasaba por el aro de los celos y el “qué llevas puesto” lo omitió. Cuando sintió que yo iba despertando, que me estaba dando cuenta, hizo todo lo posible por destruir mis relaciones más cercanas, por hacerme insegura y pequeñita. Y lo consiguió. Hizo que sintiera que le necesitaba más que nunca, que estaba sola, que no era buena y en el fondo todo lo que me pasaba, todo lo que él me hacía era un poco culpa mía y tenía que estar contenta porque él me quería a pesar de todo y me iba a ayudar a salir adelante.


Pero yo lo tenía todo controlado, pensaba; yo sabía que había cosas en él que no eran buenas pero mientras fuera consciente era yo quien tenía las riendas de la relación, creía. Mis amigas, mi hermana, también mujeres en teoría muy concienciadas sobre la violencia machista y estructural, sobre los hombres maltratadores, en algún momento se alarmaron. Llegaron a recomendarme que me alejara de él, veían comportamientos extraños. Pero nunca le dieron la suficiente importancia porque pensaban, igual que pensaba yo, “eso nunca le va a pasar a ella, porque ella es fuerte, es independiente, ella se daría cuenta y no lo permitiría”.


Y resulta que, hace unas semanas, tuve una conversación con una de ellas. Mi mejor amiga desde hace más de diez años me dijo llorando que no podía más, que no le gustaba cómo me comportaba con ella y que si seguía así no quería volver a saber nada de mí. Mi amiga decía que, a veces, era fría y distante con ella sin motivos, que parecía que me gustaba hacerla sentir mal. Mi amiga me dijo que tenía miedo de decirme algunas cosas, no porque fuera a atacarla físicamente, sino porque tenía tal poder de convicción sobre ella que siempre conseguía darle la vuelta a la tortilla y que se sintiera mal.


Esa tarde lloré más que cualquier día de mi vida. Mi amiga, a pequeña escala, había descrito algunos de los sentimientos que mi maltratador me había provocado. No sé muy bien en qué momento até cabos, pero esa noche llamé al 016. Hablé con una psicóloga durante una hora. Al parecer no es raro que las mujeres, inconscientemente, imitemos y reflejemos el comportamiento de nuestro maltratador en otros seres queridos.


Me preguntó, en un momento de la conversación, si mi maltrato había sido psicológico o físico, mi respuesta fue convincente “no, no, yo nunca he llegado a casa con un ojo morado. No he sufrido maltrato físico”. Según avanzó la conversación dije de forma muy natural que sí, que cuando discutíamos rompía cosas para no darme a mi, decía; que igualmente me he llevado más de un empujón, que me ha agarrado y me ha retenido contra mi voluntad, que me ha obligado por la fuerza a quedarme con él en mi propio coche cuando le he pedido llorando que se vaya. Y, qué sorpresa la mía al descubrir que sí, que al parecer también había sufrido maltrato físico. Yo, que soy una mujer independiente, fuerte, hasta inteligente.


No hay patrones para las mujeres maltratadas. Todas podemos llegar a serlo, todas podemos estar siéndolo y no ser conscientes de ello. Nadie en mi entorno vio realmente qué me estaba pasando, y no puedo culparlas, ni yo misma era capaz de verlo. Hay cosas de las que no se habla: yo no sabía que esos cambios de humor, esa inseguridad, esa tristeza inmensa, esa extraña forma de relacionarme con mis amigas más cercanas tenía una explicación. No lo sabía yo y no lo sabían ellas.


Aún hay días (la mayoría) en los que me siento sola, en los que creo que ellas no pueden llegar a entender lo que me ha pasado o cómo y por qué he cambiado. Sé que hay cosas que simplemente forman parte de una misma y se deben superar sin contar con nadie más, pero en algunos momentos sientes que eres muy débil: “venga, supéralo, sólo has estado con un loco, pasa página, que todas hemos tenido malos amores”. Es que esto no es solo un mal amor, amigas mías, y ojalá pronto encuentre las palabras para explicároslo, a vosotras y al resto del mundo. Ni una mujer más maltratada.


Celia Cuevas Martín

Visto aquí

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.