Scarlett

O anxo negro

Gustoume moito esta proposta que nos fai Manuel Gago a través da editorial Xerais: O anxo negro é unha novela que mantén ao lectorado pegado ás súas páxinas mentre é capaz de debuxar con precisión todo canto alí se conta. Unha novela de aventuras arredor dun roubo dunha figura relixiosa que nos leva a percorrer a Costa da Morte e outros lugares fóra de Galicia e que nos leva a preguntarnos canto de realidade e canto de ficción hai na historia. E aínda que esta engancha, como dicimos, e é verídica, como xa dixemos e como podemos comprobar nas diferentes críticas que lemos da novela, o que máis chama a atención é a espectacular sabedoría do comportamento do noso rural que desprega o autor, coñecedor da nosa alma máis profunda e que demostra unha e outra vez nas páxinas do libro, deixando claro que estamos case ante un antropólogo de noso e que sabe ben as reaccións das persosas que pululan e viven no noso país. Ademais, como gran coñecedor do noso patrimonio, describe tan ben o mosteiro onde supostamente teñen lugar os feitos que cando estamos a ler a novela pretendemos coller o coche saír disparados a ese lugar, para coñecelo e revivilo por nós mesmos. Se ata o buscamos en Google sabendo que é un divertimento do autor!!! Mágoa que non exista realmente, porque o mosteiro de Cereiro pasa a ser noso inmediatamente. Déixanos moi claro o autor, e supoño que tamén estaba como meta na súa mente ao escribir a novela facelo, que o patrimonio galego está infravalorado -pois claro!- e que debemos reivindicalo e coidalo como nunca se fixo, xa que nin inventariado debe estar. De fondo, asemade, a arte popular galega como reivindicación cultural.

Esta novela social e histórica, de patrimonio e de aventuras, deixa tamén un oco para sentimentos e mesmo para algunha bágoa. Imposible non remexerse no asento cando lemos a Xenoveva e entendemos a dor da nai e a man tendida da veciña; imposible non perder o alento con curas e demais membros eclesiásticos que nada respectan fóra de si memos. E que caramba, a novela tamén chega ás nosas terras do Deza, así que aínda lle collemos máis cariño!!!

Como evitar unha violación

"Querida amiga: evitar una violación depende de ti" Nuevo vídeo de Esther Gimeno Gascón!! (Visto no Facebook de Yolanda Domínguez)

A solución definitiva:

Funny Animated Love Story With Unexpected Twist

(Tras)lúcidas

(Tras)lúcidas. Poesía escrita por Mujeres (1980-2016), en Edición de Marta López Vilar e publicado por Bartleby é unha antoloxía moi boa que, como en toda antoloxía, hai poemas e poetas que nos gustan máis ou menos, pero que é moi recomendable para coñecer moita poesía actual, en concreto 29 voces, as de Carmen Camacho, Esther Muntañola, Carmen Garrido, Ada Salas, Leire Bilbao, Ariadna G. García, Miriam Reyes, Nuria Ruiz de Viñaspre, Cristina Morano, Aurora Luque, Lola Nieto, Begonya Pozo, Yaiza Martínez, Martha Asunción Alonso, Guadalupe Grande, Sofía Castañón, Vanessa Pérez-Sauquillo, Erika Martínez, Rosana Acquaroni, Isabel Bono, Josefa Parra, Laia López Manrique, Susanna Rafart, Miren Agur Meabe, Olga Novo, Sandra Santana, Esther Giménez, Lucía de Fraga e Esperanza López Parada. Como di a antóloga, a "temible elección" foi "longa e complicada" e acota dende as que comezaron a publicar nos anos 80 ata a actualidade. Unha antoloxía necesaria porque o canon poético segue a ser, por desgraza, masculino (será que quen o fai é un home?) aínda que como di López Vilar esta antoloxía o que fai é outorgar o lugar que se merece a boa poesía, escrita por home ou muller, pero neste caso, e de momento, cómprennos que sexan as voces de muller as que ocupen espazos para seren coñecidas e recoñecidas. Tomemos conciencia de que o ámbito da cultura non foxe, aínda, do machismo e debemos recuperar baleiros con proxectos coma este na procura da equidade.

O bo tamén desta antoloxía é que é aberta, que non se pecha a ningunha poeta en ningún grupo específico. Son poetas novas -unha das premisas desta antoloxía- que mesmo nos amosan os seus poemas inéditos. E así gozamos coa riqueza poética (en todas as linguas) dun libro aberto que moitas veces chega a beliscarnos e outras veces mesmo nos pode deixar indiferentes. Eis a grandeza da poesía.

¿A Quién Invadimos Ahora?

Finito Short Film

Sahara Occidental

CLOCKY

No apagues la luz

Efectivamente, tardas en apagar a luz, aínda que o fagas polo groso do libro para continuar ao día seguinte. Moi ben este libro de Bernard Minier que publica Salamandra na súa colección "Black": No apagues la luz desenvolve dúas historias paralelas que chegarán a unirse e que teñen como protagonista principal ao  comisario Servaz -esta resulta ser a terceira entrega con este protagonista, pero aínda que eu non lin as dúas anteriores non hai problema-. O argumento do libro, complexo, desenvolve o tema do acoso, non sexual, aínda que tamén hai violencia de xénero, pero si dun acoso tal que pode desembocar no suicidio da persoa en cuestión. E precisamente por este acoso temos a outra protagonista do libro, Christine, unha locutora que se ve asediada de tal xeito que a súa vida derrúbase e esnaquízase unha e outra vez. E como liñas paralelas imos comprobando a evolución das dúas tramas, a dela -anguriosa e estresante- e a investigación del para chegar a atopárense e volver a separarse. Nestas páxinas imos topar sobre todo tensión e dor, porque faremónos partícipes da anguria dunha muller que será forte pola necesidade imperiosa de seguir vivindo, mentres nos preguntamos como actuariamos nós en situación semellante. 

O mellor, porén, é ternos en tensión por un argumento que é retorto de por si, afastándose das liñas máis puras do xénero negro. Porque non hai un asasinato... (ou si?) que investigar, pero si hai negrura nas almas daqueles que semellan non tela.

Non á violencia contra as mulleres (CDLXXIX)

#NiUnoMenos

O vídeo, que rexistra máis de 259.000 reproducións en catro días, é unha resposta aos comentarios e bromas que xurdiron nas redes contra as protestas pola violencia de xéneron en Perú.

Vía

A Love Story

La corta historia de un gota

Na editorial Tramuntana publica Beatrice Alegmana este álbum de gran formato que nos conta La corta historia de un gota. Que lle ocorre a unha insignificante gota de auga cando se abre a billa e cae entre outras moitas, cando aprende a distinguir a luz, cando sabe que pode desaperecer? Sorprende que unha historia tan sinxela poida ser contada dun xeito tan poético valéndose de letras enormes con imaxes abstractas que semellan cadros abstractos dunha exposición. Nestas ilustracións hai collages, lapis e pasteis.

Unha fermosa historia sinxela.

Acadar a excelencia

Interesante este documental sobre a educación en Finlandia, sobre todo polas caras de abraio... (Grazas, @tonisolano)

Sanjay's Super Team

Animación de Pixar sobre espiritualidade e cultura hindús.
Esta curta foi dirixida por Sanjay Patel, quen se inspira na súa proia vida.

Los huesos cantores

Shaun Tan reinventa os contos clásicos neste libro publicado -sempre magnificamente- por Barbara Fiore, Los huesos cantores. Nel, achéganos de xeito espectacular 75 contos dos irmáns Grimm, e faino xunguindo fotografía e escultura acompañadas de pequenos fragmentos dos contos. Ou sexa, os contos de sempre presentados de xeito orixinal nunha linguaxe visual que fala de misterio e simboloxía: príncipes, reis, campesiños, bruxas... volverán a vivir connosco historias de amor, de envexa, de traizón, de maxia... 

Ao remate, un apartado cun resumo de todos os contos para entender mellor a representación do artista e tamén hai un epílogo do autor explicándonos a importancia destes contos para el e en que se inspirou para realizar estas esculturas.

Cansazo

 Topei este documento ben simpático baixo o título, "24 caras que todas as feministas recoñecerán", do que vos traio un resumo.

1. Cando alguén che pregunta se odias os homes por declararte abertamente feminista:

2. Cuando cres que coñeciches un mozo riquiño e despois de dúas cervexas, diche: “ti no es como as outras, contigo pódese falar”.

3.-  “No xeralices, NON TODO OS HOMES SOMOS ASÍ”.

4.-  Cando che din que con esa actitude vaiche resultar dificil atopar un home.

5.- "Eu non son machista nin feminista, eu creo na igualdade".

6.-Manterruption.

7.- Cando che din que se sorrises un pouco estarías máis guapa

8.- Cando dis que che gusta o fútbol e un tío diche “Jajaja, ¿de verdade? A ver, lista, ¿quen foi Pichichi en Primeira División en España en 1978?”.

9.- "Putas feminazis"

10.- Cando un tío adopta unha actitude paternalista contigo.

11.- Cando pensabas que ías ter unha discusión civilizada sobre violencia machista pero un cuñao menciona a enorme cantidade de denuncias falsas.

12.-  Deberías ser máis feminina.

 

The Blue & the Beyond Short Film

El ladrón de sonrisas

Topar un libro ilustrado por Raquel Díaz Reguera sempre é un pracer; este está escrito por Susanna Isern e publicado por Amigos de Papel e titúlase El ladrón de sonrisas. E si, efectivamente, o álbum roubaravos un sorriso, e será inevitable. Probade a lelo e xa me contaredes.
Como non sorrir se estamos ante un ladrón que rouba sorrisos cun único propósito: que a xente sorría sexa feliz? Mesmo se comproba que as rúas están tristes, el é quen de impregnala dunha música tan doce que consegue que a xente que por alí pase poida sentirse ben.
Unha felicidade de libro que probará a roubarche o corazón.

Un Coeur Sur Les Bras

Dende o sempre interesante muro do Facebook de Pilar Aguilar traio este vídeo e a súa propia reflexión:

Cuando yo era profe de francés intentaba no dar puntadas sin hilo. Aquí os traigo una canción con la que pretendía “deconstruir” la idealización del amor romántico de mis alumnas (que lo necesitaban más que mis alumnos): “Un cœur sur les bras” de Anne Sylvestre. Muy divertida.
Resumo para quienes no sepan francés:
Cuenta su problemática: un enamorado le regala su corazón ¿qué hacer con semejante artefacto? Lo colocó encima del aparador pero no terminaba de gustarle, le parecía un corazón excesivamente triste y, además, le molestaban los latidos que, para colmo, cuando el tipo pensaba en ella, tocaban rebato. Lo puso en el jardín pero los vecinos se quejaron del ruido…
Al final encuentra la solución: un nuevo pretendiente viene y le pide que le entregue su corazón y ella le suelta el del otro…
Y pongo la letra para quienes saben francés:
 
« Etant un jour à court de fleurs
tu m'as comme ça offert ton cœur
dans un papier sulfurisé
avec une étiquette.
Pas eu moyen de refuser.
C'tait pourtant pas ma fête.
Ah! quel poison, quel embarras
que d'avoir un cœur sur les bras,
un cœur sur les bras.
Les autres me donnaient des fleurs
dont je n'aimais pas la couleur.
Après deux ou trois jours du moins,
sans changer l'eau du vase,
ne restait plus qu'un peu de foin
trempant dans de la vase.
Oeillets, dahlias, fleurs de pommiers
se retrouvaient sur le fumier,
sur le fumier.
Pour un cœur, c'est tout différent:
ça pourrit pas, c'est bien vivant
Je n'allais pas me le mettre au cou
pendant à une chaîne.
Puis, il n'était pas à mon goût,
un peu trop lourd de peine.
Je l'ai posé sur le buffet,
il y faisait beaucoup d'effet,
beaucoup d'effet.
Un cœur qui bat, ça fait du bruit.
Le tien me réveille la nuit,
et non content de mon émoi
devant un tel vacarme,
il déclenche, quand tu penses à moi,
une sonnerie d'alarme.
Je l'ai bien mis dans le jardin,
mais il ameutait les voisins.
Par chance, un autre doux rêveur
s'est présenté bardé de fleurs,
revendiquant pour lui tout seul
mon cœur, idée bien riche.
Après avoir mis ses glaïeuls
dans ma plus belle potiche,
je lui ai refilé tranquillement
ta mécanique à sentiments.
Fleurs contre cœur, cœur pour des fleurs,
je dors tranquille, mais pour l'heure
mon soupirant, béant de joie
ne se lasse d'entendre
sa sonnerie, lorsque pour moi
sa pensée se fait tendre.
Où cela va-t-il nous conduire?
Ça te regarde, à toi de' choisir.
De la partie je me retire. »