Manifesto do Colexio Oficial de Psicoloxía

Achegamos o manifesto sobre a lingua feito público polo Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia.

"Que imaxe vai ter de si un pobo que deixou apagar, deixou morrer, o máis valioso do seu patrimonio inmaterial?", pregúntanse desde o colexio de psicólogos.

"O galego é meu, o galego é noso, é de todos e todas. O galego é do que o fala, e é tamén do que aínda non o fala, ou do que xa non o fala... O galego é daquel que o ama e mesmo daquel que o odia, se é que hai algunha persoa que tal sinta polo seu patrimonio herdado... Porque, ao final, que é o galego?
O galego é o máis valioso dos nosos tesouros inmateriais, xunto coa música que tamén é outro tesouro. Realmente é difícil ver o valor de certas cousas até que sentimos a súa carencia, a súa falta, cando xa é tarde... Hoxe é tal vez tarde para recuperar a lagoa de Antela, a lagoa que hoxe a ninguén se lle ocorrería desprotexer, mais iso nos anos 50 non se viu. Hoxe é tarde para recuperar o que foi destruído, mais non é tarde para aprender deses erros e protexer o que nos resta.
A ninguén, non seu san xuízo, se lle ocorrería desprotexer a catedral de Santiago, e sen ir tan lonxe, a ninguén se lle ocorrería desprotexer a arte e arquitectura da cidade de pedra compostelá... Mesmo indo contra a suposta liberdade individual dos propietarios e propietarias dos inmóbeis da zona histórica, todos e todas concordamos en que hai que protexer o que é patrimonio común... E a lingua? Acaso a nosa lingua non merece o mesmo que as nosas pedras? Ela é patrimonio de todos e todas nós, e non só... ela é tamén patrimonio de todo o Estado, e da humanidade enteira. Entón, non merece o mesmo esforzo de protección?
Desde este Colexio Profesional queremos tamén advertir da importancia que a integración do pasado ten para o benestar presente e futuro das persoas. Un pobo que, non por vontade, porque se algo demostrou o pobo galego foi aprecio e lealdade á súa lingua é un pobo condenado a non saber quen é... E un pobo, ou unha persoa, que non sabe quen é, non pode contribuír con nada de orixinal ao destino da humanidade. Porque a universalidade do saber non vén da maior ou menor extensión dese coñecemento, senón da profundidade á que somos capaces de chegar co noso saber".
E como di a poeta e psicóloga Concha Rousia, "Quando morren o último falante de uma língua morre um sonho da Humanidade". Porque as linguas son todas obras marabillosas da Humanidade, dignas de seren protexidas, e a nosa non pode ser menos. Polo tanto de nós, dos nosos gobernos, depende pois que ese soño non esmoreza".

Aquí tédelo completo:

A enquisa da vergoña

Manuel, da Biblioteca Ollos Grandes, publica isto:

Algúns non coñecemos o que é sentir vergoña por procurarmos disfrutar do galego. Empregámolo nas nosas aulas para achegármonos un pouco máis á lingua nosa, orixinaria, a un alumnado que, nas cidades, parece evitala. Facémolo, entre outras razóns, porque entendemos que así serán cidadáns máis libres. A liberdade vén do coñecemento que, no noso país, está garantido para o castelán pero non para o galego. É, polo tanto, o noso deber como docentes promover o seu uso.

Algúns, como dicía, non coñecemos esa sensación de vergoña tan atribuída ao galego-falante do rural chegado á cidade. Pero sentimos outra diferente, abrasiva, ao vermos como a administración se serve do ben común para xustificar uns centos de votos e altas doses de protección nos medios de fóra. E como se serve das familias para amosar mans limpas tras a desfeita, en actitude irresponsable e covarde. Tantos anos de persecución, desprezo, desprazamento e ridiculización da lingua galega parece que non chegaron.

Como é posible ofrecer un ensino de calidade cando negamos a posibilidade de competencia na lingua propia e impedimos a liberdade de elección co castelán? Esta impotencia que sentimos carrexa a vergoña da que falo.

A enquisa sobre o uso do galego no ensino, que supón un custo disparatado, non ten sinatura oficial, carece de selo orgánico, vén redactada de xeito ridículo por duplicado, deseñouse ás costas do sistema educativo, ... Non o pode disimular. Ela tamén está chea de vergoña.

Desde Enciga

Achegamos íntegro o manifesto enviado pola xunta directiva da Asociación de Ensinantes de Ciencias de Galicia (ENCIGA), que está presente no eido da educación secundaria dende hai máis de vinte anos e que conta con case un milleiro de profesores e profesoras no ámbito da Física, Química, Bioloxía, Xeoloxía, Matemáticas e Tecnoloxía:

O GALEGO E O ENSINO DA CIENCIA

A Xunta Directiva da Asociación de Ensinantes de Ciencias de Galicia (ENCIGA), que está presente no eido da educación secundaria dende hai máis de vinte anos e que conta con case un milleiro de profesores e profesoras no ámbito da Física, Química, Bioloxía, Xeoloxía, Matemáticas e Tecnoloxía, dende o coñecemento e a experiencia de tan prolongada presenza, pon de manifesto:

• Que os profesores e profesoras que participan nas actividades de ENCIGA desenvolven as súas actividades docentes en centros escolares situados en cidades, vilas grandes e pequenas e con moi variadas situacións sociolingüísticas.

• Que, polas súas actividades e antigüidade, é a asociación de profesores de Ciencias máis importante no ámbito da secundaria das que hai no territorio español.

• Que esta asociación ten publicado ata hoxe 67 números da súa revista –Boletín das Ciencias– en galego, o que supón preto de mil cincocentos artigos dedicados ao ensino das ciencias na secundaria.

• Que leva celebrados 21 congresos anuais, nos que se teñen presentado máis de 500 comunicacións, cuxa inmensa maioría foron expostas en galego.

• Que profesores e profesoras que colaboran ou colaboraron nas actividades de ENCIGA se contan entre os mellores profesionais no seu ámbito, como queda demostrado por teren recibido o recoñecemento de institucións e organismos de todo tipo, tanto de Galicia como de fóra dela.

• Que nunca nas súas actividades, asembleas, comunicacións, artigos, etc., se ten producido ningunha intervención no sentido de manifestar que o uso do galego poida producir ningún tipo de atranco na aprendizaxe dos contidos científicos, ou en calquera outra acción que sexa propia do ensino na secundaria.

Por todo isto, AFIRMAMOS que:


Calquera intención de situar o galego como un problema no ensino, en calquera etapa educativa, non se corresponde coa realidade e non se sustenta en ningunha razón didáctica ou pedagóxica.

Envexa

Unha curta animada sobre o, din, pecado típico noso: a envexa.

Vía

Sen árbores

Unha boa publicidade para lembrarnos que non debemos malgastar o papel, xa que así máis rápido se deforestan os bosques:




Vía Sexismo publicitario

Quen mece o berce

Atopei grazas a Brétemas, novamente, este blogue con este "post" tan interesante que non quixen deixar de amosarvos:

Alguien mece la cuna en Galicia

Desde que el PP reasumió el poder autonómico en Galicia y decidió acabar con las leyes que el mismo PP (Albor, Fraga) y el Bipartito (Touriño/Quintana) habían creado, ha emergido una gran tensión en los centros más sensibles de Galicia, universidades, organizaciones cívicas, organizaciones de la lengua, institutos, escuelas, sindicatos, gentes de la enseñanza y la empresa, de la fábrica y el campo, gentes de toda clase social y adscripción política que han detectado que lo que ya era un grave problema, la situación difícil de la lengua propia de Galicia, se convierte ahora con el nuevo PP posFraga en una auténtica amenaza de extinción, que es tanto como una amenaza sobre el conjunto de la cultura histórica de Galicia. Muchos castellanohablantes que no habían sido conscientes hasta ahora del problema se van sumando a la creciente marea de lucha por la permanencia de la lengua y denuncia pública del conjunto de acciones del actual gobierno. Editoriales y noticias diversas, organizaciones de la enseñanza, sindicatos y muchas otras organizaciones e instituciones, partidos incluídos, se preparan para una larga resistencia a los durísimos intentos de limitar de forma arbitraria la recuperación del idioma. No es un tema cualquiera: afecta al fondo vital de un país que hasta ahora había confiado en sus elites de forma clara y sin reservas. Todo indica que se está produciendo una fractura entre ciertas elites y partes decisivas de este pueblo. Es necesario que alguien con sentido común detenga la mano que mece la cuna y es necesario que cesen las amenazas sobre la lengua y las nueva leyes y revisiones de leyes que la están acosando con fines cada día más claros.

Seguridade

Contra os ladróns, seguridade no fogar:

Nos Xerais

Non, non se trata de que estiven alí! Trátase de que alí, unha vez máis, defendeuse a nosa lingua. Algo que ultimamente non podemos obviar nin un só día en plena tormenta. Por iso quería traervos ata aquí o discurso de Agustín Fernández Paz, porque paga a pena lelo. Xa sei que estades de exames, peo buscade un oco; ao fin e ao cabo, estamos rematando. E se non, gardádeo: dentro de 10 días teredes tempo e tempo. E reflexionade, que é, unha vez máis, o que vos pido sempre.

Tedes máis información en Brétemas.
Grazas a Loly, novamente, por pasar o traballo e agasallárnolo.

Valoración das enquisas

Reflexión da Coordinadora Galega de ENDL

A enquisa que a Consellería de Educación e Ordenación Universitaria pensa distribuír esta mesma semana entre as familias a través dos centros educativos é pouco rigorosa e mostra un grande descoñecemento tanto da sociolingüística coma do mundo do ensino.
Por poñer un exemplo, non existen materias troncais no ensino non universitario, esta é unha
terminoloxía do ensino universitario. Polo tanto, o señor Conselleiro debería saber que o que hai son materiais obrigatorias e optativas, propias de modalidade ou non. É así que non vén a conto empregar o termo “troncais” porque non hai unhas materias máis importantes ca outras, todas teñen unha misión educativa global.
Centrándonos na cuestión da análise sociolingüística, nunha breve análise podemos observar:
1. En que documento, lexislación, tratado, artigo ou normativa aparece recollido o dereito a escolleren os pais a lingua da docencia dos fillos? Porque si existen moitos outros dereitos que as persoas, na maior parte dos casos, non poden exercer, por exemplo o dereito a seren atendidas en galego na Xunta de Galicia cando o soliciten.
2. Estase preguntando sobre un dereito, “o dereito de coñecer o galego”, fallando na metodoloxía, porque tal e como están presentadas as preguntas non fai falta ser moi experto para darse conta de que o que se extraia de aí non pode valer para moito e menos para facer un novo decreto. Por que? Nas opcións de resposta vemos:
· “todo en galego” que non se refire a todo o ensino en galego, senón a todas as materias, que na enquisa se denomina troncais, en galego.
· “a maioría en galego” (que é a maioría?: o 52% ou o 95%?), · “unhas en galego e outras en castelán”, a xente pode pensar que esta é a mellor resposta porque indicaría o 50% e iso non é certo. Se queremos que o 50% do ensino estea en galego hai que contestar “todas en galego” que é o que marca o actual decreto.
3. Tampouco é fiable xa que non presenta as mínimas garantías de calquera consulta para que os resultados sexan cribles. O universo da investigación parece que vai ser todo, pero, como o van garantir?
· A cantos pais lles vai chegar? Nestas alturas de curso, como van facer para que o alumnado entregue na casa a enquisa e a traia de volta no prazo duns días. Ademais, como van asegurar que a enquisa a van contestar os pais que deban facelo?
· Cantos pais van contestar? Os concienciados dunha ou doutra banda, pero vai ser fiable se só contesta un 10% e esa porcentaxe está nutrida maioritariamente por pais das urbes, por exemplo.
Para ter algunha fiabilidade debería haber unha mostra estratificada que cubra a diversidade sociolingüística da sociedade.
· Déixase a distribución e recolla en mans de direccións que no final de curso están sobrecargadas de traballo.
· Pregúntase aos pais con fillos escolarizados en xuño de 2009 mais non aos que van entrar no sistema en setembro. Contestan os pais que tiveron fillos neste curso que vai rematar dos que parte non van estar escolarizados no vindeiro curso? Por que non se lles pregunta aos pais que van escolarizar rapaces para o vindeiro curso?
4. Pretenden facer un referéndum? Para iso habería que facer outras preguntas e formulalas de modo diferente. O que se cadra era interesante preguntar era se os pais consideraban importante que os seus fillos/as ao rematar o ensino obrigatorio fosen competentes nas dúas linguas oficiais en Galicia, con dúas opcións de resposta: Si ou Non .
5. Non houbo unha campaña de información rigorosa previa. Non se deu. Prevalece a propaganda mediática que tivo e ten intencións políticas máis ca educativas. Non se lles pode mandar aos pais que contesten unha enquisa con tantas “eivas” nun momento de “marexada” informativa, cando ademais falamos dunha poboación que está chea de prexuízos cara ao galego derivados en moitos casos da represión lingüística que sufriu o galego ata os anos 80.
Para rematar: fará a Consellaría máis enquisas sobre temas fundamentais como a ratio de alumnos/as por grupo, a necesidade de persoal de apoio nas aulas ou pola seguridade nos autobuses? E se pregunta sobre o gasto en biblioteca por centro ou o financiamento dos comedores escolares?

Ante as enquisas

Ante o anuncio da Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria de realizar unha consulta nos centros educativos en relación co uso do galego, queremos transmitir á comunidade educativa e á sociedade galega no seu conxunto as seguintes cuestións:

1. Esta é unha consulta, deseñada á marxe da comunidade educativa, carente de rigor na metodoloxía de distribución e no procesamento de datos e sen garantías para a intimidade das persoas e a protección de datos de carácter persoal.

2. O Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, aprobado por unanimidade de todas as forzas políticas con representación no Parlamento Galego en 2004 (PP, PSOE e BNG), é un punto de encontro na definición dos obxectivos para o ámbito educativo. O Decreto 124/2007, de 28 de xuño, recolle este acordo do Parlamento Galego dándolle carácter normativo e a súa legalidade foi avalada por varias sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. Esta norma pretende garantir unha competencia similar en galego e en castelán.

3. O obxectivo de que ao remate do ensino obrigatorio os nenos e as nenas sexan plenamente competentes nas dúas linguas oficiais non pode conseguirse con menos do 50% das materias impartidas en galego. Coa enquisa que se envía ao centros o mantemento desta porcentaxe só se garantiría marcando a resposta “en galego” ou “todo en galego”, pois esta opción non fai referencia á totalidade do ensino, senón soamente ás materias que habería que impartir hoxe en galego –o 50%-, xa que a enquisa non recolle a opción de que todas as materias agás as linguas, poidan ser impartidas en galego.

4. Por termos en conta as consideracións anteriores, propoñemos marcar a opción “galego” (en Infantil e FP) e “todo en galego” (en Primaria e Secundaria), porque desta maneira estariamos a indicar que queremos en galego as materias que hoxe se deben impartir na nosa lingua, tal e como indica o decreto en vigor. Non significaría, por tanto, que optemos por todo o ensino en galego, pois esta opción non se considera.

5. Igualmente xulgamos preciso transmitir a nais e pais a necesidade de incluíren no apartado de observacións da enquisa peticións semellantes a que expresamos a continuación:

Desexaría que o ensino fose en galego
(unha opción que non recolle esta enquisa).

Estou a favor da aplicación do decreto actual de promoción e uso do galego no ensino, realizado co consenso da comunidade educativa e que emana do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, aprobado por unanimidade no Parlamento Galego.

Son lexítimos os resultados desta consulta??????

As linguas suman

A Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización vén de elaborar este tríptico que vos distribuiremos para que os vosos pais e as vosas nais comprendan cales son os prexuízos que se están usando dende certos sectores sobre a aprendizaxe da nosa lingua
No documento contextualízase a situación actual segundo a cal, "o idioma que debería unirnos está sendo utilizado para separarnos nunha loita na que algunha xente busca a desaparición da nosa lingua do sistema educativo". O texto artéllase en torno a dúas consideracións: "O galego necesita aprenderse na escola" e "Saber galego axuda a aprender". Ademais, preséntanse algúns datos estatísticos sobre a competencia lingüística do alumnado noutros idiomas que veñen desmontar os prexuízos a respecto deste tema.

Os membros da CGENDL, docentes que traballamos nos colexios e institutos no día a día e que, polo tanto, coñecemos a realidade dos centros e a súa situación lingüística, vemos con moita preocupación o problema xerado nos últimos tempos arredor da presenza das linguas no ensino, que derivou nunha confrontación aberta arredor dun ben común que nos tiña que unir, a lingua galega.
Consideramos que a convivencia do galego e o castelán non ten que ser un problema senón unha vantaxe, unha oportunidade para a nosa sociedade. Algo que todos os estudos, e que o sentido común da inmensa maioría da poboación galega avala, vén sendo perigosamente interpretado dende determinados sectores políticos. E máis perigoso é que se trasladen ós centros de ensino problemas que non atenden a razóns pedagóxicas, abocándonos cara a un escenario de lamentable confrontación social.
Ademais pensamos que dende unha perspectiva pedagóxica todos os implicados no ensino deberiamos centrarnos en conseguir que os nenos e nenas sexan igualmente competentes en galego e castelán. Polo tanto, o debate que se ten que abrir é precisamente este: que medidas temos que adoptar para conseguir que os rapaces e rapazas dominen plenamente as dúas linguas, tal e como establece a LOE.
Neste contexto elaboramos un tríptico destinado ás familias que é o que hoxe presentamos, e que
se vai distribuír na medida das nosas limitadísimas posibilidades. Por que este tríptico? porque parece que hai que volver recordar que o galego é a lingua propia de Galicia; que nos pertence a todos e todas e non podemos xogar co seu futuro, porque intereses políticos, que non educativos, veñen de crear un problema no ensino arredor das dúas linguas oficiais que pode derivar nunha perigosa fractura social, polo tanto COMO DOCENTES pensamos que debemos ofrecer información rigorosa sobre a aprendizaxe de linguas baseada en estudos científicos que se fixeron tanto dentro coma fóra da nosa comunidade.
E dito isto, queremos insistir en:
a. é unha sorte, non é unha desgraza, que a nosa comunidade conte cunha lingua milenaria, que nos debe unir. Polo tanto non se debe permitir que triunfe a idea de que o galego é un obstáculo para os estudantes, mantendo vellos prexuízos que no século XXI deberían estar plenamente superados, pero que pretenden manter relegada a lingua galega nun lugar secundario na sociedade.
b. se é evidente que para mellorar a competencia en lingua inglesa é necesario que se impartan en inglés determinadas materias, a sociedade galega debe asumir tamén o mesmo para a lingua galega, é dicir, que para saber galego é necesario “aprender en galego”.
c. o galego segue a ser unha lingua minorizada na nosa comunidade e polo tanto necesita unha discriminación positiva tanto dentro coma fóra do ensino.

Estes parécennos motivos suficientes e razoables para difundir este tríptico entre as familias e a sociedade galega en xeral. Polo tanto, está á disposición de todos aqueles ENDL, ANPAS, direccións de centros ou calquera persoa da comunidade educativa ou relacionada co mundo do ensino, e mesmo da sociedade en xeral, que queira difundilo.

Café Serré

Outra curta animada, que tanto nos gustan:

Vía Recogedor

Pinacoteca dos Simpsoms

Só tedes que averiguar que cadro se esconde detrás desta magnífica pinacoteca destes personaxes tan especiais:

BubbleShare: Share photos - Easy Photo Sharing


Vía

Monolingüismo

Grazas a Brétemas chego ao seguinte texto sobre a nosa situación actual (xa están as enquisas de camiño...!!!) de Juan Varela:

Produce sonrojo y vergüenza leer las declaraciones del presidente de la Xunta, Alberto Núñez Feijóo, sobre la propuesta de su gobierno para reducir el gallego en la educación. ¡Y todo camuflado de liberalismo!
Vergüenza. Es el primer paso del Partido Popular para seguir maldiciendo el gallego y la historia de un pueblo hasta que sus hijos no sepan reconocerse. Lo hizo la dictadura de Franco durante 40 años y lo hacen ahora sus herederos políticos y culturales. Todos pendientes de la obediencia a un diario como El Mundo y a sus intereses económicos y políticos.
Vergüenza y repudio. La Xunta de Feijóo vuelve a cargar los males de la educación contra la lengua y olvida que Galicia, como Euskadi o Cataluña, tiene la suerte de tener dos lenguas naturales. Pero el PP es incapaz de asumir que el plurilingüismo es una riqueza.
Nuestros hijos deberían poder expresarse en sus lenguas nativas y además en inglés, la lingua franca internacional. Sin tensión. Sin demagogia política.
Pero la derecha sigue empeñada en una cruzada contra una parte de nuestra historia y nuestro ser.
A mi generación la dictadura franquista le robó una gran parte de su cultura. Sólo hablábamos gallego cuando los fines de semana y los veranos volvíamos al pueblo. La ciudad, la educación, lo que entonces se consideraba el desarrollo -el desarrollismo de los finales sesenta y de los setenta del siglo XX- anatemizaba la lengua de nuestros padres y nuestra tierra. Allá, muy al fondo, sobrevivían como un arcaísmo superado Rosalía, Emilia Pardo Bazán y algunos otros vestigios permitidos de lo que un día fue el Rexurdimento decimonónico.
Fraga reditó esa cruzada volviendo a convertir el gallego en folclorismo. Una estrategia invencible para alejar a muchos jóvenes de una lengua considerada de analfabetos y pobres.
La lengua como una ruina más. Como los castros abandonados. Sometida al feísmo como la arquitectura de la especulación y el desarrollo insostenible.
Feijóo y su Xunta clavan ese estigma haciendo elegir a los padres entre una lengua vieja, que no sirve para nada, y la lengua del futuro de ese castellano imperial y aniquilador que no es el castellano de tantas voces, de tanta gente que comparte culturas.
Sin exclusión. El gobierno de Galicia debería preocuparse de asegurar la mejor educación para sus ciudadanos sin renunciar a ninguna de sus riquezas. Pero eso no les interesa. Es más fácil estigmatizar una parte de la historia y el ser de un pueblo.
Los alumnos de la persecución y la perversión lingüística tendrán ahora la libertad de elegir en qué lengua quieren ser educados sus hijos. Eligen entre una lengua obsoleta y minoritaria, apta sólo para pulpeiradas infames y mítines, y la lengua del futuro. Feijóo y el PP podrán presumir de demócratas y liberales.
Pero no lo son.
Los políticos empeñados en dividir son la peor marea negra que azota Galicia cíclicamente igual que esa tiña arrojada por los petroleros una vez tras otra en nuestras costas. Esa marea negra nacida de no asumir, pensar ni querer la propia historia. La marea negra interna, la que más odia, engaña y daña la propia tierra y a su gente.
Sólo queda la débil esperanza de que la ciudadanía no caiga en la estrategia del conflicto de los políticos y reclame más y mejor educación en todas las lenguas.
Sin exclusión, sin ideología. Sólo defendiendo el derecho fundamental de saber y ser educados en lo que somos y lo que queremos ser. Sin desconocernos a nosotros mismos para no seguir sufriendo ese extrañamiento que a tantos les hace ajenos en su propia tierra y que a tantos ha conducido a otros lugares extrañando y extraños.
Pero es difícil. Con tanta tensión, con tanta ignominia, con tanta manipulación, con tanta maldición.

Marcas de nacimiento

Dolorosamente fermoso, sensiblemente emocionante. Como definir este marabilloso libro, Marcas de nacimiento de Nancy Huston? Porque esta lectura que me estremeceu estes días, que me tivo atrapada nas súas derradeiras cen páxinas, é un libro conmovedor que atinxe case de crequenas ao holocausto nazi e que nos leva por catro xeracións diferentes e unidas por un nexo común que entenderemos ao pechalo. Unha viaxe cara ao pasado, pois as catros xeracións son contadas de diante para atrás, catro nenos de 6 anos con vivencias totalmente diferentes -que irán perdendo a candidez propia da infancia a medida que avanzamos de xeración- que os marcarán de por vida, cunha trama complexa que analiza ademais a sociedade destas catro épocas diferentes con algunha guerra sempre presente (e Estados Unidos nela). O mérito está en que son os nenos os que contan a súa historia, a súa maneira, a xeito de diálogo, a xeito de reflexión, a xeito de soño, a xeito de desesperación, a xeito de intolerancia, a xeito de tristura... é unha novela triste, certamente, cuxa lectura non nos deixará indiferentes.
Máis que recomendábel.

Retos matemáticos... e non tanto (XXIII)

Tras un par de meses de ausencia e ante a petición popular, velaquí están os retos de novo. Despois non me digades que vos despistei durante a época de exames...

Reto 1.- Un gran oso, e moi fero, con ganas de camiñar, botou a andar desde a súa gorida cara ao sur e cando levaba 5 quilómetros cambiou de dirección cara ao este. Pero cando levaba percorridos outros 5 quilómetros, volveu a cambiar de dirección e dirixiuse, ao longo doutros 5 quilómetros cara ao norte. Nese momento sentiuse sorprendido porque se atopaba na gorida desde onde empezara a camiñar. De que cor era o gran e moi fero oso?

Reto 2.- Un coche vai por unha estrada a velocidade constante. Nun momento dado pasa por diante dun poste quilométrico que ten un número de dúas cifras. Ao cabo dunha hora pasa por diante doutro poste que, curiosamente, ten as mesmas dúas cifras pero en orde inverso. A súa sorpresa é enorme cando ao cabo doutra hora pasa por outro poste que leva as mesmas cifras separadas por un cero. A que velocidade vai o coche?

Reto 3.- Temos catro mistos formando unha cruz.

Eres capaz de, movendo só un misto, transformar a cruz nun cadrado?

Sobre o quentamento global

Interesante curta publicitaria que nos quere chamar a atención sobre o quentamento global do planeta.

Austeridade lingüística

Lémolo todo

Róubolle a Brétemas esta publicidade que ben poderiamos ter feito aquí, por mor de falarmos da lectura na nosa lingua:

Home

Yann Arthus-Bertrand realiza unha homenaxe á beleza do planeta e á súa delicada harmonía, levándonos nunha viaxe única arredor do planeta, para contemplalo e entendelo. Cada imaxe deste filme ensínanos os tesouros da Terra que estamos destruíndo e todas as marabillas que é posible conservarmos aínda. "Home" abarca os principais temas ecolóxicos aos que nos enfrontamos e amosa como todo no noso planeta está interconectado.

Podes ver o documental completo (paga a pena, en serio, pero tes que dispor dunha hora e media) se premes aquí ou aquí.

Vía DigiZen