Kim Ji-young, nacida en 1982

Cho Nam-joo cóntanos en Kim Ji-young, nacida en 1982, publicado por Alfaguara, a diferenza que existe na sociedade coreana entre nacer home e nacer muller, pero sobre todo como medrar sendo de diferentes sexos. O libro conta a historia dunha muller calquera, e así o recalca dándolle un nome moi común en Corea, porque o que procura é incidir en que o que lle ocorre a ela é algo normal no seu país, e por iso non quere que o lectorado se identifique co personaxe feminino protagonista, senón con calquera muller coreana. Chama a atención tamén que o libro non sexa só unha novela, senón unha especie de híbidro entre novela e crónica, dando datos reais e aportando as fontes oficiais destes datos: estatísticas, datos contrastados, fontes xornalísticas, denuncias oficiais... argumentos que ninguén poderá botar por terra. Así, é unha labazada a esta sociedade, pero non só a ela, xa que o endiosamento dos homes non está restrinxido á sociedad coreana. Canda este tema, o aborto selectivo se dunha nena se tratar, a relegación do papel da muller ao ámbito familiar (aínda que sexa máis intelixente e así o demostre ca o seu esposo), a discriminación en todos os ámbitos, a violencia, o machismo, a misoxinia...

Interesantísimo este libro que nos lembra que as mulleres cometemos erros porque somos humanas, non porque sexamos mulleres.

O amante

Un pracer reler este libro e agora na nosa lingua. Un libro que lin hai miles de anos e que segue a ser unha marabillosa proposta. É a editorial Kalandraka quen decidiu a súa publicación na nosa lingua, un xa clásico de Marguerite Duras que conta coa tradución de Oriana Méndez: O amante representa o espertar ao amor, ao pracer, é asemade a relación familiar, a maternofilial, a relación coa sociedade, coa pobreza, coa aparencia... O libro tamén nos informa dunha Indochina francesa que é colonia e non estado francés, de aí unha distancia cultural insalvable que se vive e se crea dende a diferenza entre colonxs e colonizadxs.

Canda o amor, a desesperanza, o amor imposible, inalcanzable, a distancia. E canda estes, a profundidade da escrita, o manexo literario dunha autora que nos deixou e segue a deixarnos atrapadxs na súa luz e na súa musicalidade. Conseguir tanto con tan poucas palabras! Saber escoller a súa esencia e deitala no papel para facela inmortal.

Oliver Button é unha nena

Que agasallo tan marabilloso este que nos fai a editorial Kalandraka ao recuperar este libro para a nosa lingua e o noso goce! Oliver Button é unha nena de Tomie dePaola é un deses álbums que debe haber en todas as bibliotecas e en todas as casas, un imprescindible inclusivo do ano 1979.

Oliver é un neno ao que non lle gusta xogar ás mesmas cousas que aos outros nenos da súa idade, xa que prefire xogar a eses xogos aos que a sociedade lles impuxo o xénero feminino. E é que o que máis lle gustar a Oliver é bailar; isto supón que o insulten e o desprecen.

Traballar o respecto é esencial, e este libro vai nesta liña. Tamén axuda a reforzar a confianza en nenos e nenas que queren realizar diferentes actividades a aquelas impostas pola sociedade patriarcal e loita por que cada neno e nena sexa particular e diferente. Por iso é un libro esencial para introducir a diversidade como riqueza. Asemade, outra das grandezas do álbum é que dá importancia ao traballo, ao esforzo, á constancia. Un valor que ás veces a sociedade actual tamén esquece.

Pois iso, un libro completo, actual, imprescindible... e na nosa lingua!

Se che pica un mosquito

Para prelectorado, divertido álbum de Jordi Gastó e Christian  Inaraja que publica Kalandraka en cartoné: Se che pica un mosquito é un divertimento, un xogo para esquecer a dor, un poema rimado que alivia e que é de gratis porque non hai que ir á farmacia a correr para remediar a doenza. E é que os libro tamén sandan, e a poesía sempre é un remedio eficaz contra todo tipo de enfermidade...  O mellor é pasar bos momentos compartidos coas amizades e esquecer os malos intres.

Naturaleza hostil

Arnaldur Indridason é un dos meus autores de novela negra preferidos e sempre que saca un libro vou por el, pero teño que recoñecer que este gustoume menos que os outros, quizais tamén porque nos di que este é o punto final dun dos nosos detectives preferidos, Erlendur: Naturaleza hostil está publicado en RBA. É unha novela máis lenta e máis introspectiva porque o protagonista ten que procurar a solución dunha desaparición, e sobre esta voará constamente a morte do seu irmán. Algo que lle quita o alento continuamente.

Mr Indifferent

Si esto es una mujer

Un libro de doada lectura e que comeza unha nova saga, da man de Lorenzo Silva e Noemí Trujillo: Si esto es una mujer, publicada por Destino. O libro é unha exposición do sometemos das mulleres que sofren trata e escravitude sexual, a degradación e o deterioro total das humanas. Aínda que non é ningunha obra mestra, xa que falla en ocasións o ritmo e o gancho, pero é interesante polo argumento. Agardaremos tamén que da de si a inspectora Mauri, que nos ofece unha perspectiva interesante como protagonista, xa que non cae ben porque semella que vai de ególatra e de ser superior pola vida, pero creo que pode ser interesanta. A ver como evoluciona.
En fin, un libro que pode pasar desapercibido e que non enche.

Campaña 8M 2019

Vídeo inclusivo do Instituto Canario de Igualdade (Goberno de Canarias), con ocasión do Día da Muller, con inclusión expresa das mulleres trans*.

Se me quixeses...

Zlateh, la cabra y otras historias

Con ilustracións de Maurice Sendak, publica Kalandraka este libro de Isaac Bashevis Singer: Zlateh, la cabra y otras historias, un libro que ten case tantos anos coma min, ou sexa, que xa ten historia!. Sete relatos tradicionais xudeus recuperados desde o "yiddish", lingua milenaria da Europa Central pertencente ás comunidades xudías. As situacións son bastante surrealistas, e os personaxes estrambóticos, resaltando como non podía ser doutro xeito as ilustracións en grises coma gravados antigos do gran mestre.

Himno feminista Vivir Quintana Mon Laferte y El Palomar

Alma Guerrera, Ni Una Menos

Volando Vengo-Transformación Social

Le clitoris

Morra o conto

Escachemos os espellos
rachemos as ataduras
unamos as voces
coma se fósemos UNHA.
Que MORRA O CONTO!


Asaltemos as rúas! #8M


Con Guadi Galego, Sofía Espiñeiera, Patty Castro, Nastasia Zürches, Mounqup. Lola de Ribeira, Anaïs Barbier e High Paw.

Querido espello, outra vez empurrándome ao medo á fame, á asfixia, ao silencio. Querido espello, outra vez condenando o meu peito, o corpo, a pel, os segredos. Xa é o momento, chegou a hora troncemos os armarios para transgredir a historia! Xa é o momento, chegou o día troncemos os espellos, carraxe e valentía! Morra o conto xa! Aprendemos a espirnos rachando as ataduras para podernos vestir con sorrisos e engurras. Aprendemos a espirnos rexeitando as proporcións. Este conto remata. Únete á celebración! Maldito espello, que agochabas as portas do inferno, agora acabamos cos demos. Morra o conto xa! Maldito espello, xa tronzado acabouse o misterio, só quedan os vidros dun tempo. Morra o conto xa! Xa é o momento, chegou a hora troncemos os armarios para transgredir a historia! Xa é o momento chegou o día troncemos os espellos, carraxe e valentía! Morra o conto xa! Aprendemos a espirnos rachando as ataduras para podernos vestir con sorrisos e enrugas. Aprendemos a espirnos rexeitando as proporcións. Este conto remata. Únete á celebración! Esa historia pide terra, morra o conto xa! Contáronnos mentiras, non nos deixan bailar. A Rosa, a Maruxa, son anos cavando. A nosa árbore medra sa! Aprendemos a espirnos rachando as ataduras para podernos vestir con sorrisos e enrugas. Aprendemos a espirnos rexeitando as proporcións. Este conto remata. Únete á celebración!

Unha nena que esixiu unha educación

“Una niña que exigió una educación”, charla TED de Kakenya Ntaiya.

Veo el mundo

Romana Romanyshyn e Andriy Lesiv convídannos a observar o mundo que nos rodea, ese que temos ante os nosos ollos, fixándonos en todos os detalles, en todas as cores, en todos os matices, en Veo el mundo publicado por Barbara Fiore. O libro é unha exploración e un xogo para aguzar o noso sentido máis prezdo, o da vista, porque con ela podemos observar pequenos xestos e emocións que de non tela serían fuxidías. Pero se non a temos, podemos ler a través do alfabeto Braille, e mesmo para ver aquilo que non está preto ou que é demasiamo ínfimo temos aparellos que podemos utilizar, como telescopios e microscopios. O mellor é que podemos mirar o mundo, observalo, e saber que cadaquén vai miralo de diferente maneira porque iso é o que somo, iguais pero diferentes. Un libro cheo de detalles que nos convidan a observar, a mirar, a deternos, a perseguir detalles. E a reflexionar.

Palimpsesto

Un cómic que non deixa indiferente, así é este Palimpsesto de Lisa Wool-Rim Sjöblom que publica Barbara Fiore. O título dános unha pista importante: un Palimpsesto é un manuscrito antigo que conserva pegadas dunha escritura anterior borrada artificialmente; así é a historia de nenos e nenas adoptadxs,  realidades que non coinciden coas historias que sempre lles contaron.

A autora sorprende cos tons empregados para realizar o libro, ademais do propio texto, ás veces excesivo para un cómic, para contarnos a súa propia historia, unha historia baseada nunha mentira, xa que descobre que non foi adoptada por ser orfa, senón que outra é a realidade. De aí que o libro conte a investigación chea de dor que a autora e protagonista vive para entender a súa propia historia emocional. Algo que converte a lectura en desgarradora polas políticas corruptas que se agochan detrás das adopcións internacionais que xogan coa vida dxs máis desfavorecidxs.

E mentres nos mergullamos na súa lectura, pensamos en tantas persoas achegadas que queremos e poderían vivir estas mesmas emocións e sentimentos encontrados.

8 DE MARZO, ¡MUÉVETE!

Coro de mulleres Malvaloca en apoio á Revolta Feminista de 2020

Bosque vermello

 En edicións Positivas podemos atopar o último poemario de Tamara Andrés, bosque vermello: unha reflexión sobre a concepción do amor e o camiño cara á liberdade. O bosque que nos propón a poeta é o lugar idóneo para a reflexión, para o sentimento real, serio, honesto. Nese espazo idóneo cada persoa é quen de cohabitalo dende diferentes realidades, perspectivas subxecivas que podemos cuestionar ou non, en absoluta liberdade. Porque así xorden complicidades lonxe do habitual, porque as persoas somos seres cambiantes e esta característica permítenos mudar asemade do común ao afastado para logo volver, sentindo a presenza moitas veces dunha realidade que nos oprime e non nos permite respirar en liberdade, non nos permite medrar, non nos permite sequera realizar os nosos desexos, nin sequera pretendelos; de aí que ese bosque sexa o lugar soñado onde a liberdade individual existe.

  (...)
Morreu nunha residencia con 
nome de barco. É curioso como
a xente traza a nosa propia cartografía.
 (...)
Os anciáns abrindo autómatas 
a boca. Expulsar sen consciencia 
calquera líquido.
 (...)