Tarde en el acuario

Poemas de mar e vida de Nono Granero con ilustracións de Carmen F. Agudo que publica Kalandraka. Imos de visita por un acuario da man da poesía, así que falemos en verso con aqueles que alí viven, sabendo que a nosa conversa estará chea de respecto, de ritmo, de rima, de humor. A visita é tan completa que mesmo nos dan consellos para realizala como é debido, porque non todo está permitido, xa que debemos lembrar que imos conversar con seres vivos, aínda que algúns sexan perigosos e outros sexan tímidos. Unha gran variedade de fauna marítima contemplará as nosas páxinas, xa que a biodiversidade é riqueza, e a poesía é plenitude. Xuntando ambas conseguimos un libro salgado e delicioso que incide na idea de como o plástico está acabando cos mares e que se non aprendemos a nos comportar doutro xeito acabaremos con esta riqueza que nos contempla asaolagada de tristura porque o ser humano non sabe convivir. 

Mergullémonos para coñecelos nadando con versos cristalinos.

O poder transformador da música

Uxía conta como xorde "María Fumaça" como agasallo para Ruí.

Bechopoemas e outras bestas

Celebro moito a publicación deste libro de poemas de Leire Bilbao con ilustracións de Maite Mutuberria que agora Kalandraka traduce grazas a Isaac Xubín. Se gozara coa lectura de poemas onde os animais son os protagonistas para construír un novo baile ao son dos versos, lelo agora en galege é un grao máis de satisfacción poética e mesmo divertida. Escoitalos en galego, porque paga a pena berralos en voz alta e reconstruír as súas onomatopeas, é un novo pracer cheo de emoción e sensibilidade. Porque

A ra cruzou a autoestrada,

a autoestrada cruzou a ra.

E isto non é un xogo poético...

Yeruldelgger, la muerte nómada

Gustei desta saga dun comisario de Mongolia, algo máis ca infrecuente na novela negra e que serviu para achegarme a un país completamente descoñecido para min. De aí, sobre todo, o seu interese. Aínda que teño que recoñecer que esta terceira e última parte da saga gustoume ben menos cás anteriores. Yeruldelgger, la muerte nómada de Ian Manook, publicado por Salamandra, pecha un trío de ases que serve para descubrir como Mongolia está a ser arruínada por un capitalimos feroz onde as multinacionais están dispostas a todo con tal de salvagardar os seus intereses económicos. Non importa a ecoloxía nin a terra, só os cartos prontos e dispostos. E sobre esta premisa xira o libro, que máis ca unha novela negra chega a ser unha novela ecoloxista que nos leva a cabalgar polas estepas deste país que está a destruír a súa propia historia e os seus ancestros, aínda que -unha vez máis- algunhas persoas resístense e loitan contra o xigante. E isto non resulta nada doado. Aínda máis, temo que non estamos a ler ficción, senón que o que está a acontecer en moitos lugares do planeta plásmase nesta obra dun xeito totalmente verídico. Independenteme da trama negra que se lle asocia.

Benzimena

Chamoume poderosamente a atención este cómic na libraría, así que deixei que me atrapase sen saber nada del. E atrapoume, de que xeito! Benzimena é de Nina Bunjevac, publicado por Reservoir Books. Leo que é unha adaptación do mito de Artemisa e Sipretes. Nin idea. Investigación: no mito grego Artemisa converte en muller a Sipretes, un mozo cretense, despois de que tente violala. No noso libro convérteo en Benny, o protagonista da historia, un neno cun problema grave: non sabe controlar os seus impulsos sexuais; a súa vida estará marcada polo escándalo que o reclúe na súa casa ata que topa un traballo no zoo. Un mozo raro que sabe pasar inadvertido... ata que se desata.

A obra é escura, inmensamente escura -tanto que hai páxinas completamente negras-, como o tema. Os debuxos, sobreexpresivos, resultan perturbadores -tamén en branco e negro-. Ás veces non sabemos se lemos en clave onírico ou críptico, pero nos sobrecolle o seu contido sexual que pretende xogar connosco adentrándonos na psique dun obseso sexual e que nos deixa sen alento ao final. Cando falo do final falo da nota da autora que fai que entendamos todo o libro e que saibamos o que non queriamos, no fondo, entender. Por desgraza, resulta tan duro que pechamos o libro e tentamos esquecelo. Tentamos pensar que o ser humano non pode ser así, que é un mito, unha fantasía, literatura ao fin e ao cabo.

Pero non poderemos durmir.

Porque as ambigüidades, as emocións, a turbación... é enorme.
"Este libro está dedicado a todas las víctimas olvidadas y sin nombre de la violencia sexual". "Que encontréis la paz, que encontráis la luz y hagáis disipar la oscuridad que os rodea".

Conta nove estrelas

Gañador do Premio Lazarillo 2018, Conta nove estrelas está escrito por Andrea Maceiras e conta coas ilustracións de Paula Mayor. Fermosa novela de ciencia ficción na que a aventura e afouteza dos seus protagonistas engaiola o lectorado pola posibilidade de conquistar un mundo mellor. Mellor pola aceptación da diferenza, pola tolerancia como raíña das páxinas, e a superación como máxima dunha aprendizaxe nun mundo intergaláctico que non coñece a tolerancia porque a distopía deste mundo é a regularización máxima dos seus habitantes. Algo do que se debe fuxir e contra o que se debe loitar. Quizais exista a posibilidade de construír un futuro salvable ollando o firmamento. Porque este firmamento é unha alegoría da esencia do ser humano, un ser humano capaz de amar a harmonía, de respectar a natureza, de convivir coa diferenza. Un mundo, por tanto, que non coñecemos. 

Convídovos a coñecer a Galaxia Oma e quen a habita.

O colar de bágoas

Foi abrir o paquete que a editorial Kalandraka ten a xenerosidade de me mandar e exclamar un "ohhhh" enorme que semellou devolverme aquela ledicia que crin murcha de amor polos libros, do seu arrecendo e, sobre todo, da súa lectura; desencadeouse a paixón da ollada e de follear, sen ler, un extraordinario álbum ilustrado; foi permitir que as súas páxinas me dominasen sen a lectura, posterior, e me transmitisen aquilo que só uns poucos libros posúen a capacidade extra de agasallar. A portada e o título conquistáronme; as páxinas foron quen de me dominar; a lectura foi capaz de facerme sorrir e de -como non- chorar. Que fermosura teño entre as mans! Sei que aínda non estou curada de todo, pero ter este libro ao meu carón, mirando de cando en vez para el, rexorde a necesidade de volver a entrar no "cuarto dos libros" para acariñar os seus lombos e saber que seguen a conservar a miña amizade. Saber que volverei a ler e a gozar.

Grazas. De corazón. Por este agasallo.

Un agasallo que non é outro ca O colar de bágoas. Maxinades cantos colares puiden elaborar nestes últimos meses? Pero este colar de bágoas tan especial é moito máis xeneroso có meu, porque está construído con miles de bágoas indefensas que atrocidades, mentiras e insolidariedades foron edificando no noso mundo. Pero é tamén tan xeneroso que permite que quedemos coas bágoas da ledicia, esa que tanto necesitamos e pola que compensa verter miles de gotas mesturadas de sorrisos. A felicidade das pequenas cousas que nos rodean e que ás veces esquecemos ata que un acontecemento nos fai deter na nosa apurada vida para saborealas e darlles valor. Este álbum ilustrado posúe forza, riqueza, fermosura, pensamento. Franca Perini e Anna Pedron son artífices dun soño real, dunha chamada de atención, dunha obriga moral e ética a sentar neste mundo e cavilar no que realmente é necesario. Cadaquén de nós pode construír o seu propio colar: pero que non sexa egoísta e único, senón solidario e infinito.

Emerxencia feminista

 20 motivos para o 20 de setembro.

Sempre hai un lugar para a poesía (CLVII)

Llegamos aquí presurosas…
Hemos venido,
convocadas por un sueño.
Las mujeres
recorremos las plazas del mundo
desplegando palabras.
Hemos llegado de todas partes
unas tristes,
otras alegres
algunas rotas.
Trazando arcoiris
con nuestros colores de piel,
constelaciones
con nuestras miradas.
Nos encontramos
proclamando la soberanía de nuestros cuerpos,
defendiendo la libertad de nuestros pasos.
Haciendo resonar nuestra voz.
de continente a continente.
Transgrediendo mandatos,
construyendo metáforas amables
con la fuerza de nuestros deseos.
Enlazándonos,
más allá de nuestra edad
y nuestras nacionalidades.
Acarreando esperanzas
en la desesperanza.
Tejiendo redes,
laboriosas arañas.
Construyendo ciudadanía
centímetro a centímetro.
Transformando la realidad
con nuestros caminares,
incursionando el viento
vestidas de cometas,
despeinadas de flores,
deliberadas,
presentes,
en esta marcha por la vida.


GUISELA LÓPEZ. "PRESENTES"

Non á violencia contra as mulleres (DLXXVI)

Querernos bien

 Reportaxe sobre a VIOLENCIA DE XÉNERO EN ADOLESCENTES

Cuaderno de viaje de un maestro

José Antonio Fernández Bravo, mestre.

Spring

Fermosa esta curta sen palabras

Rozalén - Fíjate Bien

Seis Horas

Matt Damon - campaña por auga para África

 Vídeo para a fundación Water.org coa fin de conseguir apoio para comunidades con escaseza de auga potable.

Cada día contigo

Hai uns días daba por terminado o meu "annus horribilis". Falei demasiado pronto. Pensei que a morte ía darnos unha tregua, que ía dirixirse por outros camiños afastados. Pero non. Seguía por aquí rondándonos. Seguía a causarnos dor. Unha dor inmensa. Porque non cómpre ser da familia para amar. Non cómpre levar os apelidos nin compartir reunións familiares.
Sempre digo que tiven a sorte de herdar as amizades que me deixou o meu compañeiro de vida no IES Laxeiro. Un centro non que sempre me sentín querida. Pero agora, ese piso de abaixo que compartía contigo, Luís Gustavo Rodríguez Taboada, esa biblioteca que a ti che deixaba converter en corredor, doe. Como volver a entrar? 

Cada día contigo 

Sempre diciamos que eras tan grande coma bo. Que non servías para xefe de estudos porque non eras quen de enfadarte. Pero vaia se servías! Alumnado e profesorado adorábate. Dabas miles de oportunidades, estas que a ti che foron denegadas, porque a morte non quixo darche nin unha pequena tregua, esa que podía advertirche que nos rondaba pero que aínda podiamos seguir canda ti. Quedamos un pouco máis orfos no noso camiñar, quedamos sen ese "osiño de peluxe" xigante que adoitabamos dicir que eras. 

Agora, os corredores do IES non contarán os teus pasos, a biblioteca permanecerá agardando a túa visita para facer os sudokus, para corrixir exames, para contar que ías facer a recuperación da recuperación da recuperación... Entrar no vestíbulo mirando a porta de enfronte, sempre aberta, sempre disposta a nos recibir, a nos escoitar, xa non será posible. Imposible entrar na cafetería para meternos contigo e o teu "colacao". Imposible que a vida siga igual. Toda a comunidade educativa botará en falta a túa bonhomía e a túa capacidade infinita de perdoar. 

Esta vida tan inxusta foino onte máis ca nunca. 

Non hai neste mundo tantas boas persoas coma ti. Agora, só temos o teu recordo. Inconmesurable e agradecido.

Eu quedo co teu último sorriso pícaro de tarde de fútbol. Quedo coa nosa mesa arredor da tortilla e as nosas conversas. Quedo coas nosas reunións bibliotecarias dos luns polas tardes. Quedo con ese amor que derrochabas para a túa familia. Quedo co teu exemplo.

 https://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2019/08/20/fallece-jefe-estudios-ies-laxeiro/2157616.html?fbclid=IwAR2fVoGGm-NSfvzQAAtQLXCuRuUHMBPAsi86WD-EPpXucBUtzBwZTEpSB8U

https://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2019/08/21/triste-adios-alma-laxeiro/2157916.html?fbclid=IwAR0p1xM11KpLpiXhgb76XkBxS5wbzteSzLTWWHXgahhVrhcIeEanT7d3D-A


 https://www.lavozdegalicia.es/noticia/deza/2019/08/22/dia-contigo/0003_201908D22C2994.htm

Fame

Publica na nosa lingua a editorial Rinoceronte este libro de Knut Hamsun, Fame, libro que conta a historia dunha persoa totalmente descoñecida (non sabemos o seu nome nin o seu lugar de orixe) que anda polas rúas dunha cidade pasando moita, moita fame. Tanta, que é capaz de nola transmitir para que o lectorado a sinta ao mesmo tempo. Pero resulta tan curioso e asemade estrafalario que é quen de dar el mesmo esmolas ou de rexeitar axudas que coida atentan a súa propia diginidade; resulta verdaderamente exasperante! Para manterse, escribe artigos xornalísticos.

En primeira persoa, esta obra utiliza un estilo que é quen de traspasar as súas páxinas para obsesionarnos con este protagonista obsesivo (dan ganas de darlle unha labazada) e de enfadarnos coa súa visión da vida. Da súa vida, peculiarmente famélica.

Moi recomendable, ademais, polo peculiar uso do monólogo interior e por se converter nun referente da novela psicolóxica e pola fotografía da "fame" que nos dá.

Beleza vermella

Gustoume a proposta que nos fai a editorial Galaxia de novela negra da man de Arantza Portabales Santomé (a pesar das súas innumerables faltas):  Beleza vermella é unha lectura que atrapa, que dá reviravoltas sen marear e que sorprende; sorprende porque son as falsas aparencias as que dominan o relato, pero neste hai oco para a arte e a súa beleza. Haino tamén para moitos temas de actualidade, mesmo para facernos reflexionar co seu final. Pode un maltratador cambiar? Pódese perdoar? Por suposto, a dor familiar, o amor, o desamor; "Amorodio" é unha palabra fundamental no libro. E a reflexión: non temos unha palabra que defina a morte dun fillo, dunha filla (agásn en hebreo: hore shakul). 

Sorprende a lectura por varias cuestións, por como enfoca o tema da investigación, posto que desde o principio queda claro que só hai 6 sospeitosos, e case semella que cada capítulo (curtos) nos fai crer que hai un asasino diferente. Resulta complicado intuír cal é en realidade. A autora consegue a narración que sexa extremadamente fluída, igual que flúe o sangue, tan fermoso pola súa cor vermella. 

Así que un libro moi, moi recomendable.

Sempre hai un lugar para a poesía (CLVI)

 HOGAR

Tienes que entender
que nadie pone a sus hijos en un barco
a no ser que el agua sea más segura que la tierra.
(..)
Nadie deja el hogar hasta que el hogar
es una voz híumeda en tu oído
que te dice
vete, aléjate corriendo de mí, no sé en qué
me he convertido.

  Warsan Shire

ALL WOMEN

Mi madre

"Mi madre" con Najwa Nimri e Sandra Escacena