Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

14/10/12

Performance book


Su Blackwell é unha artista que utiliza os libros para crear esculturas de papel onde os personaxes e os escenarios saen de entre as liñas escritas para transformarse tridimensionalmente. O libro cobra vida nunha performance book.
Poesía entre tesoiras e palabras.


















Non á violencia contra as mulleres (CCLXXVII)

Déixovos un "Violentómetro", posto que a violencia tamén pode medirse:



13/10/12

Best Idea Ever!

A mellor das ideas:


Vía

A punta de pistola

Hai persoas -ás que admiro profundamente- que levan esculpidas na súa face a bondade, e son capaces de reter esa bondade e practicala toda a súa vida nesta tremenda sociedade na que vivimos. Así é Fran Alonso, alguén á quen aprecias desde o momento en que o coñeces. Ou iso é o que me sucedeu a min.
Por iso aledeime moito cando souben que foi el o XII Premio de Novela por Entregas "La Voz de Galicia", libro que vén de publicar a editorial Xerais co nome d ' A punta de pistola. Novela breve e con capítulos curtos que se corresponden coas bases do Premio. Consegue o autor imprimir a obra de ritmo enérxico -o final, un pouco precipitado- atendendo á realidade social: a marxinalidade e a desestruturación familiar é o eixo da historia principal, mentres que nos arrabaldes conviven a historia da primeira muller camioneira, Celia Rivas -da que eu nada sabía-, e unha camioneira blogueira esperta e espelida da que botamos de menos maior profundidade psicolóxica. O feito de termos estas dúas historias -que o autor fía para encontrárense- aporta á lectura dous ritmos diferentes e afastados un do outro que aportan á lectura maior interese.



Cécile Presente

Acción e performance de danza butoh en protesta do feminicidio de Cécile Denise Acosta Reynaud, cidadá mexicano-francesa, quen foi asasinada o 9 de abril de 2012 na India, pola súa exparella Martín Manrique Mansour. O perfomance foi realizado no zócalo da Cidade de México, durante o Tribunal Permanente dos Pobos (TPP), o 19 de maio de 2012.

12/10/12

As mulleres tamén rin

Veño de topar este artigo que coido é moi interesante:

¿De qué se ríen las mujeres?

ines20parisINÉS PARÍS. ¿Sabíais que las mujeres que asisten a una representación de teatro o a una película se ríen mucho más si no hay varones en la sala? Es curioso, ¿verdad? Todavía hoy en día las mujeres inhiben sus carcajadas ante los hombres. ¿Por qué?
Imaginad la siguiente escena: una mujer de mediana edad, casada, madre de varios hijos, que durante la cena de Navidad se dedica a contar chistes subidos de tono, que cuando su hijo se resbala y cae al suelo sufre tal ataque de risa que se troncha, se desternilla, se “descojona”, se “parte el culo” de risa… o sea se descompone (pierde toda compostura). Su propia familia pensaría que se ha vuelto loca, que está borracha o histérica. Posiblemente a nadie le haría gracia la situación. Su hijo más pequeño se asustaría (en los cuentos solo las brujas se ríen así), su hija mayor pensaría que su madre no tiene edad para comportarse de esta forma y su marido… bueno, su marido sabe que si él sufre un ataque de descojono a todo el mundo le hará gracia. Pero no si le pasa a su señora. Esto no lo hacen las mujeres decentes, dignas, apropiadas… las buenas chicas, vaya.
Y así es, como dicen los manuales de buena educación, las chicas son serias, es decir, no enseñan los dientes, no desencajan las mandíbulas, no emiten sonidos estruendosos, no se retuercen y parten de risa (como mucho sonríen dulce y comprensivamente…)
Las buenas chicas tampoco se burlan de los demás (compadecen y cuidan a aquellos que suelen ser objeto de escarnio), no se ponen en ridículo a sí mismas (se cuidan, maquillan y enmascaran).
Y estas chicas buenas (las señoritas, las mujeres decentes, las dignas de admiración) tampoco hacen reír: no dicen chistes soeces, no hacen muecas, no se tiran por el suelo ni sueltan ex-professo pedos y eructos. En todo caso son ingeniosas.
Pero las mujeres que, en su conjunto, tienen prohibido reír y hacer el payaso, sí que son motivo de burla: por ser ingenuas, tontas, incultas, o demasiado listas, resabiadas y pedantes; por tener el culo gordo, las tetas enormes o demasiado pequeñas; por tener miedo de las arañas, por no saber usar armas de fuego, por conducir torpemente, por no saber pelear más que tirando de los pelos…por no entender los chistes. ¿No conocéis aquel?
Las mujeres se ríen tres veces cuando les cuentas un chiste:
Una: cuando lo oyen
Dos: cuando se lo explicas
Tres: cuando lo entienden
Total, las mujeres son objeto de burla pero no sujeto del humor.
¿Y esto, por qué?
El humor, sobre el que han corrido ríos de tinta (que no pretendo resumir en estas pocas líneas), es social. Tiene dos funciones básicas que al final son la misma: excluir y unir. Se excluye al que es objeto de la burla y cuyos rasgos se señalan para indicar que “es distinto” (tonto, frente a los listos / torpe frente a los hábiles / extranjero frente a los nacionales / negro frente a los blancos).
Y al tiempo este mecanismo se utiliza en el sentido inverso para unir al grupo que comparte la burla.
En este sentido el humor es “agresivo” y “cruel”, pero lo es sobre todo contra los más “débiles” porque lo humorístico es un mecanismo de escape que sirve sobre todo para restituir el orden establecido.
Pensemos en los carnavales, esa fiesta popular durante la cual está permitido “poner el mundo al revés”. Los disfraces, las borracheras, la fiesta, permiten subvertir y confundir las identidades, el tiempo y las jerarquías sociales. Pero un carnaval no es una revolución sino un mecanismo de escape: en una sociedad como la medieval servía para que todo volviese a su lugar incluso con más firmeza.
La ideología patriarcal ha utilizado el humor para ridiculizar a las mujeres que se “salían de la norma establecida”
Por lo tanto, la burla a los poderosos (iglesia, ejército, reyes) dura poco tiempo y es inofensiva. Sirve incluso para reforzar su poder. El humor no suele detenerse en estos sujetos sino en los que ocupan un lugar más frágil en la escala social: aquellos que no solo no pueden defenderse sino a los que es importante mantener “en su sitio”. Como a las mujeres.
La ideología patriarcal ha utilizado el humor para ridiculizar a las mujeres que se “salían de la norma establecida”: las sabias, las que no estaban casadas, las viejas. También ha reforzado los estereotipos y caracterizado a las mujeres como tontas, débiles y cobardes, o sea, necesitadas de un varón.
La clave de todo este proceso ha sido la exclusión de las mujeres como “autoras”. La ausencia de escritoras de comedias, pintoras satíricas, etc. es todavía hoy justificada con argumentos tan peregrinos como que el sentido del humor está ligado a la testosterona, como si fuese un impulso agresivo sin una historia social y una función.
Sin embargo, hay un espacio en el muy amplio universo de lo cómico donde las mujeres se han situado a la cabeza: en las llamadas “comedias románticas”. En este tipo de películas, a medio camino entre el melodrama y la comedia, han tenido un gran éxito autoras como Nora Ephron o Nancy Meyers. Yo misma lo he cultivado en mis películas. ¿Por qué ha resultado relativamente sencillo a las mujeres convertirse en las reinas de este género? Básicamente porque son películas “para mujeres”. Todas ellas tienen un “final feliz” (normalmente una boda o la culminación de amor) y además el tipo de humor que cultivan es del tipo “inteligente” (diálogos ingeniosos, ironía sobre las relaciones humanas) o sea, suave.
¿No nos gusta entonces a las mujeres el humor “políticamente incorrecto”? De esto se nos suele “acusar” a las autoras de comedia. Parecemos blandas y ñoñas frente a nuestros compañeros autores de “comedias gamberras”. Mientras nosotras hacemos piruetas sobre una pista de hielo, ellos pelean en el ring de los grandes autores cómicos.
Sin embargo… las cuchillas que utilizan los patines de las autoras de comedia están muy afiladas. Si nos fijamos en el tratamiento que dan (y damos) al género veremos que, el nuestro, es humor políticamente incorrecto “de verdad”. Es decir, nuestras comedias no se burlan de los negros, los gitanos, las chicas tontas, o los que son vírgenes a los cuarenta. Nuestras comedias ponen en duda la familia tradicional, defienden el amor a cualquier edad, cuestionan al machito tradicional, la maternidad idealizada, los roles de género y algunas otras “cositas”.
Y con frecuencia tienen finales felices pero rompedores (como cuando en “A mi madre le gustan las mujeres”, película que dirigí con Daniela Fejerman, casamos a las dos mujeres protagonistas)
Total, las mujeres hemos descubierto de qué nos gusta reírnos y que, como dijo Cervantes, el humor es un arma poderosa… contra el machismo (esto lo añado yo)

O corazón de Xúpiter

Gustoume. Gustoume moito este libro polos temas, polo seu tratamento, pola non concesión aos finais felices (xa estou vendo ao meu alumnado protestar porque non ten final tipo Disney!), pola invitación á reflexión...
Falo d ' O corazón de Xúpiter de Ledicia Costas, publicado por Xerais. Un libro que nos leva da man a un percorrido pola adolescencia, cos seus conflitos, cos seus perigos, coas súas festas, cos seus amores. Unha novela que dende o primeiro capítulo nos engaiola para sabermos o resultado, mentres compartimos eses momentos vertixinosos que -eu penso no meu alumnado- na adolescencia se pode vivir. A homosexualidade, tratada con total naturalidade, o acoso -ai! sempre detrás unha explicación que ás veces tentamos esquecer-, a Internet, a fuxida ás estrelas, a incomprensión paterna... en calquera destas partes poden os mozos e mozas sentírense reflectid@s, e logo poderán cavilar sobre os seus propios movementos, a súa deixadez, o esquecemento de que non todo é doado. E a morte. A morte está aí, en varias ocasións, porque igual que o amor forma parte da vida, igual que aquel é quen de proporcionar estadíos de tristura suprema que hai que superar. 
É un libro necesario, unha lectura amena. Aposto por el. E xa vos contarei o que opinan eles e elas, alumnado de 4º de ESO, que comezou a súa lectura.

Lendo "Os fillos do mar"

O meu alumnado de Bacharelato anda a ler a novela e, contaxiado do espírito aventureiro, fai que os compañeiros e compañeiras queiran lela canda eles, mesmo no tempo de lecer facendo deporte. 

11/10/12

Letras no xadrez

Unha idea de Jim Sutherland que combina xogo do xadrez con pezas que son letras:


Vía

Ovos duros

Con texto de Marisa Núñez e ilustracións de Teresa Lima, a editorial OQO ofrécenos unha versión desta famosa lenda, Ovos duros. É un relato interesante porque destaca o valor da intelixencia por riba de todo, e como esta serve para, mesmo, alcanzar o amor e facer cambiar ás persoas que nun principio resultaban intolerantemente caprichosas.
O feito de que sexa unha muller quen demostra unha intelixencia superior que supera todos os retos dálle valor ao relato; a versión que eu coñecía era diferente e eran homes os que superaban os retos impostos polo rei.


Gustáronme moito as ilustracións polos trazos delicados e suxestivos que ofrecen.


Día Internacional da Nena

Hoxe é o Primeiro Día Internacional da Nena.


Malala Yousufzai


Malala Yousufzai, de 14 anos,  tiroteada polos talibáns por reivindicar o seu dereito de ser muller e estudar.

10/10/12

Música do bosón de Higgs

Domenico Vicinanza, físico de partículas e compositor, colleu os datos dos científicos do LHC e converteunos nesta peza musical para achegalos a persoas con algunha discapacidade visual.


Vía

Tonas de laranxa

Cando era pequena e estudaba música, falábanme da linguaxe musical. Agora mesmo, sei exactamente o que é: cada páxina deste libro, cada palabra pendurada do fío transparente que sostén as constelacións, harmoniza unha obra de arte en si mesma. Abride o libro e deixádevos engaiolar pola súa música.
Recoñezo que fiquei pampa. Por vez primeira era testemuña da construción dunha obra de arte; esa é a sensación que transmite cada nova páxina: o pintor engade un novo brochazo ao lenzo, o escultor acada unha nova curva, o arquitecto estrutura unha nova liña, o compositor escribe unha nova sintonía..., eu soa, ante o Creador (es), chegando a me preguntar nalgún momento "esta palabra, quen a engadiría? A cal deles se lle ocorreu estoutra?" Abraiándome en cada nova páxina ante un libro que ía cobrando un arrecendo especial. Como non sentir ese olor a laranxa cada vez que cerraba o libro? Collédeo para gozalo lentamente, non o gorentedes para devoralo: ante os vosos ollos veredes pasar música, pintura, escultura, arquitectura, natureza...  arte tecida con filamento de papoulas que, ao abriren, recompoñen e murmuran palabras. Palabras que veñen para quedar.
Si, estou a falar dun libro, por se tiñades algunha dúbida: o último premio Xerais deu a coñecer que catro mans traballaran arreo para agasallar á Literatura Galega con poesía e música reunidas nunha soa novela: Tonas de laranxa de María Lorenzo Miguéns e Manuel Lorenzo Baleirón. Un galano de linguaxe.

09/10/12

Bob Dylan Subterranean Homesick Blues

Unha experiencia lectora:


Bob Dylan Subterranean Homesick Blues - A HAND LETTERING EXPERIENCE from Leandro Senna on Vimeo.

Conto cinco sentidos

Que boa idea veño de ver feita realidade nas miñas mans! Cando vexo algo disto, canto sinto non ter un meu neno pequeno para agasallalo con estas marabillas!
OQO dá continuidade con estes cinco libriños á colección para prelectores conformando un universo ao redor dos sentidos... e eu quédome co do olfacto, porque é o libriño que máis gocei. Perdoade, estou a falar dos Conto cinco sentidos de José Campanari con ilustracións de Simona Mulazzani. Editados con exquisitez, os cinco libros achegan unha ollada inocente dende a que o bebé descobre o mundo, acompañado en todo momento polos seus papás, os seus avós e un tío ocasional; todos na casa axudan nos labores cotiás e é de loubar que sexa o pai quen fai a comida, ensina, varre...
As ilustracións falan por si soas, non podía ser doutro xeito neste tipo de libros infantís. Os máis pequen@s poderán seguilas mentres escoitan a historia.






08/10/12

El sueño de la maestra

Curta de Luis García Berlanga:

Duerme bien, pequeño oso

Un álbum que se publicou en España en 1998: Quint Buchholz é o autor de Duerme bien, pequeño oso publicado por Lóguez. Se falamos deste autor, por suposto, xa non temos que mencionar sequera as ilustracións, asolagadoras: ler o texto na páxina par e mirar as ilustracións da páxina impar é algo absolutamente delicioso. E logo, o texto, que nos colma de seguridade, de felicidade.
Un álbum intimista, poético, sereno. Quizais sexa esta última palabra quen mellor o defina.

“A veces, el pequeño oso le da un beso de buenas noches a la luna… y entonces se queda dormido”.

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.