Cando unha voz seduce...

e que voz! Non hai máis que dicir. Só escoitalo:

Non es a boneca de ninguén

Mamen Marí é unha fotógrafa profesional cunha obra chea de miradas sutís. Esta ten sido reproducida en numerosas revistas, catálogos e publicacións. Aquí amosámosvos unha interesante campaña de 12 fotografías en contra da violencia de xénero titulada "No eres la muñeca de nadie". Se queres ver todas as fotografías non tes máis que pinchar aquí.

Frida Kahlo

Esta artista mexicana cumpriría cen anos en agosto. Para celebralo, na súa casa-museo de Cidade de México instalouse unha interesante mostra sobre a súa persoa e a súa obra. Conta con material que permanecía inédito e que formaba parte da colección de Dolores Olmedo, mecenas de Diego Rivera, parella da artista. Ao igual que este, quería que a súa obra fose unha afirmación da súa identidade mexicana e por iso recorría a técnicas e temas extraídos do folklore e da arte popular do seu país. A súa obra foi relacionada co movemento surrealista.

Os seus cadros representan fundamentalmente a súa experiencia persoal: os aspectos dolorosos da súa vida, que transcorreu en gran parte postrada nunha cama, son narrados a través dunha imaxinería gráfica, expresando a desintegración do seu corpo e o terrible sufrimento que padeceu., xa que aos 16 anos resultara gravemente ferida nun accidente de camión.
Podedes ver o filme Frida, protagonizado por Salma Hayek, un bo xeito de achegarse a súa personalidade, aínda que Frida seguramente tivo unha vida máis densa e interesante do que vemos aquí, demasiado focalizada na súa turbulenta relación co seu home Diego Rivera.

Subir e baixar

Esta curtametraxe de David Planell axuda a entender a complexa psicoloxía das vítimas da violencia de xénero a través dunha historia aparentemente sinxela. Segundo a presidenta da Fundación Mujeres, a quen o director lle cedeu de xeito gratuíto a curta, amosa o "secuestro emocional" que padecen as vítimas.

Mulleres de negro

Mulleres de Negro son grupos de mulleres en moitos países: Alemania, Australia, Colombia, Costa Rica, Estados Unidos, Italia, Israel, España... Cada grupo mantén unha identidade e un camiño propios, aínda que a súa oposición á guerra ten características comúns: van todas de NEGRO, usando o SILENCIO, dende a Non-Violencia proclaman que todo guerra é ilegal e ilexítima, que poden evitarse potenciando o diálogo e o entendemento e desenmascarando os suxos intereses (normalmente económicos) subxacentes nos conflitos. Son grupos de mulleres antimilitaristas, feministas e asemblearias onde as decisións se toman por consenso. Caracterízanse por crear espazos de desenvolvementeo para reconstruír a convivencia rompida.

Cantan las mujeres en medio de la noche,

Le cantan a la vida,

a la ilusión,

a los sueños que ahora vuelan sin cadenas.

Sus voces cual cascada irrumpen en la noche,

Y brotan cristalinas fuentes de libertad,

Que se encuentran, se confunden en abrazos,

Y van haciendo un río de esperanza,

Y nadie las detendrá.

O máis importante: cuestionar os roles impostos ás mulleres nos conflitos: vítimas caladas, e recuperar a memoria histórica das loitas das mulleres.

Beleza ficticia

Non hai dúbida de que os modelos que a sociedade se empeña en consagrar, provocando tanto sufrimentos entre a poboación de "a pé", sobre todo nas adolescentes, son un engano. A nosa percepción da beleza está distorsionada, e os cánones cambian cos tempos. Este vídeo lémbranos que as modelos non sempre son o que parecen, que nos esforzamos en imitar patróns de beldade que non sempre existen. Que as novas tecnoloxías e as cirurxías están aí. E que a verdadeira beleza do ser humano está no seu interior.

Caramel

Filme libanés de Nadine Labaki que xira en torno ás vidas de cinco mulleres libanesas, cada unha delas baixo o peso dos seus problemas sociais e morais. Dentro dunha industria cinematográfica dominada normalmente polo tema bélico, destaca por sacar á luz dilemas sociais aos que se enfrontan as mulleres deste país, temas que aquela sociedade califica como tabú.
O título está inspirado pola mestura de azucre, auga e limón usada polas mulleres árabes como método tradicional de depilación. O seu principal escenario é un salón de estética de Beirut, onde as mulleres falan con franqueza sobre homes, sexo, matrimonio, felicidade. As súas conversas están intercaladas por escenas conmovedoras e cómicas.

Paixón por narrar

Nun artigo xornalístico chamado "La vida como la narra el cerebro" se nos dicía que o cerebro humano sente afinidade estrutural pola construción narrativa das lembranzas. É dicir, que o cerebro, ademais de máquina sintáctica, é máquina narrativa, o que se manifesta na paixón que temos por que nos conten historias e por contalas. Se na Idade Media eran os cantares , no século XIX tiveron o seu apoxeo as grandes novelas; no século XX esta paixóns enriqueceuse co cine... sen esquecer os contros tradicionais, e agora a televisión con todas as súas formas de narrar (pensade nos anuncios de televisión: narrar en trinta segundos). Por que non deixar libre esa paixón, narremos e que nos narren, disfrutemos coa lectura!!!

Os filmes da miña vida (II)

Casablanca

Casablanca é unha obra mestra, un tratado filosófico sobre a responsabilidade moral fronte ás necesidades e ás emocións. Cantas veces a vin? Moitas, e sempre me conmove. É unha gran historia de amor, por riba de todo.
Humphrey Bogart e Ingrid Bergman son a parella ideal. O primeiro, a pesares do seu rudo carácter, é un sentimental; por segunda vez volve topar o amor e renuncia a el para que os demais estean ben.

Guillermo Cabrera Infante escribiu sobre esta película que "sabe unir a fin co principio: caos e creación. Contén algo para practicamente calquera memoria". E é que volverei a vela moitas máis veces e nunca me cansará.

Realmente, que difícil é escribir

Non sempre atopamos as palabras axeitadas...:

Fábula dos tres irmáns

Un agasallo de Cristina, de hai xa moito tempo... toca melancolía hoxe. Aínda non me acostumei a ter tan só unha biblioteca virtual!
Tal como dixo ela, "non hai como os poetas para poñer a man onde máis doe no corpo da sociedade".
Con este impecable audiovisual, Horacio Nomade invítanos a reflexionar sobre a nosa vida en relación coa información e o coñecemento. Nel amalgámanse a música de Silvio Rodríguez, con imaxes de cadros de Antonio Berni, Xul Solar, Picasso e Van Gogh.

Sempre hai un lugar para a poesía (VI)

E agora todo un tratado sobre o Amor de Luis Antonio de Villena:

TRACTATUS DE AMORE

I
No digas nunca: Ya está aquí el amor.
El amor es siempre un paso más,
el amor es el peldaño ulterior de la escalera,
el amor es continua apetencia,
y si no estás insatisfecho, no hay amor.
El amor es la fruta en la mano,
aún no mordida.
El amor es un perpetuo aguijón,
y un deseo que debe crecer sin valladar.
No digas nunca: Ya está aquí el amor.
El verdadero amor es un no ha llegado todavía...

II
Y es que el verdadero amor -nos dicen- nunca jamás
se parece a su imagen.
Disociadas la forma y la materia,
se nos obliga a elegir,
considerando en más a la anterior morada.
(¡Pequeña traición, dulce retaguardia, muy humana!)
Porque el verdadero amor coincide
con sí mismo, y dice bien Novalis que todo será cuerpo
un día que anhelamos.
Columna de oro y niño de azul,
el tetractys entregado en la mirada,
tú fuiste al tiempo unísono
el amor y su imagen
y sólo la realidad trastocó nuestros cuerpos
o confundió con falsa voz nuestra amistad equivocada.
Porque no siempre es posible el encuentro
y hostil es, a menudo, el bosque y su carcoma,
y se cubren los senderos de hojas malas...
Mas el verdadero amor, el alto amor,
-lo sé y te vi-
coincide, inevitablemente, con su alta representación afortunada.

III
¿Será el amor vencer tan sólo al cuerpo con el cuerpo?
Porque el ansia de beldad
empuja hacia dentro, para alcanzar un alma
confundida con las formas mismas de la materia...
Y al succionar los labios bebes alma,
y al estrechar el pecho tocas otro jardín
cuyas ramas te alcanzan. Queremos romper
el cuerpo para encontrar el cuerpo, bañarnos
en el pozo acuático de adentro con la imagen
misma que la luz nos muestra. Posesionar
el cuerpo para tocar un alma que es el mismo cuerpo.
Pues al ver y palpar el dorado desierto
de tu cuerpo, saltaba el alma en mis labios
deseando entrar en ti, restregarse a ti, ser en ti,
chupando tus axilas y tus nalgas y tu cuello,
ebria de ti, la absurda, la infame, la degenerada...

IV
Ya que el más alto amor es imposible.
Ya que no existe el alma pura convertida en cuerpo.
Ya que el instante detenido
(¡oh, párate un momento, eres tan bello!)
no es más que un grato sueño de la literatura.
Ya que se muda el dios de un día
y el tiempo torna falaz toda imagen armónica.
Ya que el eterno muchacho es sólo mito
y fugaz representación que solemniza el arte;
cuando alguien nos provoca amor,
cuando sentimos el ansia irreprimible
de estar con fuertemente, y de abrasarnos,
cuando creemos que aquel ser es toda
la dorada plenitud, sin dudar nos engañamos.
(Una magia y un deseo nos embaucan.)
No existe el sumo amor. Es tan sólo
un impulso del alma, y unas horas o unos meses,
ciegos, felices, burlados...

V
Aunque quizá todo esto es mentira.
Y el único amor posible (entiéndase, pues el Amor con mayúscula)
sea un ansia poderosa y humilde de estar juntos,
de compartir problemas, de darse calor bajo los cubrecamas...
Reír con la misma frase del mismo libro
o ir a servirse el vino a la par, cruzando las miradas.
Deseo de relación, de compartir, de comprender tocando,
de entrar en otro ser, que tampoco es luz, ni extraordinario,
pero que es ardor, y delicadeza y dulzura...
No la búsqueda del sol, sino la calma día a día encontrada.
El montón de libros sobre la mesa, tachaduras y tintas
en horarios de clase, el programa de un concierto,
un papel con datos sobre Ophuls y la escuela de Viena...
Quizá es feliz tal Amor, lleno de excepcionales minutos
y de mucha, mucha vulgaridad cotidiana...
Amor de igual a igual, con arrebato y zanjas, pero siempre amor,
un ansia poderosa, pobre, de estar unidos, juntos,
acariciar su pelo mientras suena la música
y hablamos de las clases, de los libros,
de los pantalones vaqueros,
o simplemente de los corazones...
Aunque quizá todo esto es mentira.
Y es la elección, elegir, lo que finalmente nos desgarra.

VI
Pero no utilices la palabra desprecio
si no aceptan el amor que regalas.
Si es un amor de palabras dulces,
de comprensión, de afecto, de ternura,
sabrás bien que el obsequio que
ofreces no lo has de dar tú solo...
Y si es pasión tu amor,
si es un arrebatamiento que desborda
y desdeña la vida cotidiana,
entonces el regalo recae sobre ti propio.
Desprecio no habrá en ningún caso.
Sólo carencia. Echar algo en falta.
Pero es que todo gran amor,
el poderoso amor, el importante amor,
el que llenaría plenamente un vivir,
ése es siempre ausencia, hay un foso
siempre; lo ves y no lo alcanzas...

VII
Eres, al fin, el nombre de todos los deseos.
No importa sin en ti buscamos la solicitud o la amistad.
No importa si es el río dorado de la carne,
o el alma, el inasible alma,
siempre la última frontera.
Son tuyos todos esos nombres, y en ellos te vemos
pero nunca, jamás te acercas.
No eres el codiciado calor de la leña
que temen perder quienes tienen morada y compañero.
No eres el brillo acuático, ni la piel del ídolo solar
que buscan paseantes solitarios.
Tampoco la marcha alada, el cendal bello, la plática antigua
del que desea la corpórea forma (aunque espiritual)
del ángel...
Sombrío dios sin devotos, les prestas tu mirar a todos ellos,
pero ninguno eres.
Estás siempre más allá, más lejos.
Y no te adornan aljabas ni rosas.
Ni proteges en tu seno a quienes nombran la palabra amor,
o dicen cumplirla, célibes y familiares.
Sobre tus largas uñas pones frío oro molido,
y en tus ojos oscuros dejas entrar la luna...
¿Qué nombre darte? ¿Amor Hipólito, Cupido?
Eres un dios de muertos. El dios, por excelencia.
Y pues que nada te cumple, ni rosas te sirven
ni anacreónticas imágenes.
Frío cuerpo de oro, las rojas amapolas te coronan
y las plantas del largo sueño eterno.

O club da calceta

O club da calceta de María Reimóndez obtivo o premio San Clemente outorgado por alumnos de 2º de bacharelato de cinco institutos públicos galegos á mellor obra narrativa en galego en 2006. Esta novela, recoñecida xa polo público (vai xa na 2ª edición). Está sendo traducida para o italiano e o castelán.

A importancia deste premio non é só a súa cuantía (3000 €) senón que radica en que os xurados son alumnas e alumnos de segundo de bacharelato de cinco institutos de Galicia.

Seis mulleres diferentes acoden a clases de calceta, lugar onde converxen as súas frustracións. Dende as súas diferenzas atopan no valor da unidade a forza para sobrepoñerse a un presente que as nega e as minusvalora. E chegamos a unha profunda reflexión e revisión sobre a condición feminina.
Un libro que cando o comezas, xa non o podes deixar, porque queres saber máis, queres coñecer a todas as integrantes do grupo e queres deixarte levar polo optimismo final da autora que, desta volta, nos agasalla cun gran futuro esperanzador. Para quedar cun bo sabor de boca. Para crer en nós.
Non deixedes de lelo.

El abanico de seda

Sobre un fondo de cultura chinesa e paisaxe rural, vaise debuxando a historia dunhas mulleres xulgadas pola rutina machista dende nenas, pero redimidas por algunhas tradicións milenarias. Nas máis chamativas topamos a posibilidade de poder alcanzar o privilexio de ter unha "laotong" ou alma xemelga, e a aprendizaxe dunha linguaxe secreta entre mulleres chamada "nu shu".

E será precisamente esta linguaxe e o seu estudo o que serve de inspiración para a escritura deste libro de Lisa See. Nun mundo onde a muller está predestinada a ser unha posesión máis do home, a ser menos que nada, indigna desde o primeiro momento do seu nacemento pois carecen de valor, a relación entre dous "laotong" e a escritura secreta feminina cumpren unha función de rebeldía, de reivindicación da súa dignidade.

El abanico de seda é unha fiestra a un mundo abraiante, afastado e descoñecido, un retrato vivo da vida dunhas mulleres extraordinarias que vos deixará unha impresión inesquecíbel. Para min, o capítulo onde conta a vendaxe dos pés e o sufrimento que iso conleva, é particularmente conmovedor

La conjura contra América

La conjura contra América de Philip Roth parte dun plantexamento de historia alternativa baseado nunha circunstancia real, a simpatía de Charles Lindbergh, o heroe americano da aviación, pola causa do nazismo. A partir desta premisa, Roth maxina un pasado diferente, no que Lindbergh se presenta como candidato republicano ás eleccións presidenciais norteamericanas de 1940, vence aos demócratas de Roosevelt e pon en práctica unha política de pactos con Hitler, que acaba desembocando na persecución dos xudeus norteamericanos.

O libro tece un denso e fascinante entramado de relacións familiares, afectivas e sociais no que non só participan os membros da familia Roth ou a pequena sociedade xudía de Newark, senón que interveñen tamén personaxes coñecidos, figuras históricas e acontecementos reais, que serven para retratar con extraordinaria vivacidade a vida norteamericana da época.

Trata, en fin, de como unha sociedade aparentemente moi cohesionada e segura de si mesma vese enfrontada á transformación ou mesmo á desaparición dos valores e crenzas que ata entón consideraba inmutabeis.

Travesuras de la niña mala

Travesuras de la niña mala é un divertimento literario, unha historia entretida que se le dun tirón, un relato de amor que se prolonga durante décadas.

Todo xira arredor da historia dos amores de Ricardo e da “nena mala”; Vargas Llosa crea con esta muller un personaxe de galería, enchéndoa de toda a soidade posíbel e de toda a difícil rebeldía para facela un ser humano verdadeiro.

Os desprazamentos xeográficos e as insólitas peripecias da protagonista aproximan o relato á novela de aventuras. Despois de todo, a “nena mala” é unha aventureira que pasa dun amante a outro. Ricardo, pola contra, é un anódino home de letras que, vivindo en París, segue as pegadas da súa amada para descubrir ambientes e personaxes singulares.

Un libro que non podemos deixar de vos recomendar encarecidamente, asegurándovos diversión. Porque a esa "nena mala" acábala odiando ou querendo, pero non permanecerás impasíbel.

Suite francesa

Esta novela, que obtivo o premio Renadout outorgado por primeira vez a un autor falecido, conleva unha curiosa historia. A súa autora, Irene Némirovsky, será detida en 1942 e enviada a un campo de concentración, onde foi asasinada ese mesmo ano. A titora das súas fillas conseguiu que cruzasen a fronteira e se salvasen. Estas nenas levaban na súa fuxida unha maleta co último manuscrito da súa nai. Anos despois, unha delas descubriu que este era os dous primeiros movementos dunha novela histórica.

Imbuída dun claro compoñente autobiográfico, "Suite francesa" iníciase en París os días previos á invasión alemá, nun clima de incertidume e incredulidade, combinando un retrato intimista da burguesía ilustrada cunha visión implacable da sociedade francesa durante a ocupación. Con lucidez, pero tamén cun desasosego notablemente exento de sentimentalismo, Némirovsky amosa o fiel reflexo dunha sociedade que perdeu o rumbo. Estamos ante un testemuño profundo e conmovedor da condición humana, escrito sen a facilidade da distancia nin a perspectiva do tempo por alguén que non chegou a coñecer sequera o final do cataclismo que lle tocou vivir.

Suite francesa convértese así nun violento fresco de representación do pánico humano provocado polas guerras. Un pánico animal a non sobrevivir que acaba con todas as convicións e valores.

Os filmes da miña vida (I)

Matar a un ruiseñor

A pequena Scout (Mary Badham) conta un verán da súa vida na pequena vila de Maycom, Alabama, a carón do seu irmán Jem (Phillip Alford), e do seu pai, Atticus (Gregory Peck), avogado viúvo. Jem prepárase para recibir unha lección sobre a crueldade humana e o seu pai sabe que non o pode evitar: "...nunca entenderás a unha persoa ata que vexas as cousas desde o seu punto de vista, ata que esteas na súa pel". Un xove negro é acusado de violar a unha muller branca. Atticus será o encargado de defendelo.

Dicir que Gregory Peck está espléndido neste papel no lle fai xustiza. Nel, Atticus, convértese nun home firme e sensible, un home xusto e sen prexuízos que nos amosa o sinxelo que é ser fiel a un mesmo.
É unha película lenta porque, aínda que o que explica é fácil de entender, a mensaxe que pretende deixar en nosoutros debe entrar lentamente, pois vén a quedarse.
"Os rousinois non fan outra cousa que crear música para que a desfrutemos. Non comen os xardíns da xente, non fan niños nos celeiros, non fan outra cousa que cantar o seu corazón para nós. É por iso que é un pecado matar a un rousinol".

Vou escribir os versos máis tristes...

Naceu nun mes de xullo do ano 1904.
Deixovos aquí os seus versos máis tristes.
Os versos de amor de Pablo Neruda.

Caminante no hay camino...

Foi o día 26 de xuño do ano 1875 cando naceu en Sevilla un dos máis grandes poetas españois. Pertencente ao movemento literario coñecido como xeración do 98, probablemente sexa o poeta da súa época que máis se lee na actualidade.

A súa obra poética iniciase con Soledades (1903). Neste breve volume notamos xa moitos rasgos persoais que caracterizarán a súa lírica posterior. En Soledades, Galerías y otros poemas (1907) a voz dol poeta álzase con personalidade propia. Neste mesmo ano, instálase na cidade de Soria para ensinar francés. Nesta cidade coñecerá á que será a súa dona, Leonor. Quizais o máis típico desa personalidade sexa o «tono» nostálxico, suavemente melancólico, aínda cando fala de cosas moi reais ou de temas moi da época: xardíns abandonados, parques vellos, fontes, etc. No fundamental este intimismo nunca desaparece, aínda que na entrega seguinte, Campos de Castilla (1912), Antonio Machado explore novos camiños. O poeta mira, sobre todo, ao espazo xeográfico que o rodea —as terras de Castela— e aos homes que o habitan.

O libro Nuevas canciones (1924), lembra nalgunha das súas partes o tono nostálxico do primeiro Machado.
En 1936, xa en vísperas da Guerra Civil, publica un libro en prosa: Juan de Mairena. Sentencias, donaires, apuntes y recuerdos de un profesor apócrifo. Trátase dunha reunión de ensaios que viña publicando na prensa madrileña a partir de 1934. Este volume mostra que é un dos máis orixinais prosistas do noso século. Usa unha gran variedade de tonos, que van desde a aparente frivolidade ata a gravedade máxima, pasando pola ironía, a gracia, o humor, etc.
Durante a década do veinte e primeiros anos da do trinta, escribe teatro en colaboración co seu irmán Manuel: Desdichas de la fortuna o Julianillo Valcárcel (1926), Juan de Mañara (1927), Las adelfas (1928), La Lola se va a los puertos (1929), La prima Fernanda (1931) e La duquesa de Benamejí (1932).

Deixámosvos agora a homenaxe que lle fixo Joan Manuel Serrat en forma de canción. Agardamos que vos guste!