Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

14/02/13

San Valentín

En contra do meu costume imos celebrar un santo... con ilustracións, claro. Que mellor maneira?

Ilustración de Ag Jatkowska


  Ilustración de autor descoñecido

Ilustración de Alfredo Caceres
Ilustración de Alvaro Arteaga

Ilustración de Andrews Esao

Ilustración de Ann Gardner

Ilustración de Antonio Joao Santos

Ilustración de Barbara Vagnozzi

Ilustración de Chiara Baglioni

Ilustración de Constanza Solohaga

Ilustración de Davor Pavelic

Ilustración de Diana Duda

Ilustración de Francesca Assirelli

Ilustración de Gwenda Kaczor

Ilustración de Irena Sophia

Ilustración de May Ann Licudine

Ilustración de Momo Carretero

Ilustración de Olga Pavlova

Ilustración de Roberto Weigand

Ilustración de Susana Hoslet



A viaxe dunha gota

Os diferentes procesos que compoñen o ciclo da auga aparecen nesta marabillosa presentación en modo de libro pop-up (eu quéroo!!!): condensación, infiltración, verquidos, evaporación, precipitación e transpiración.


Vía

13/02/13

Namibian nights

O fotógrafo Marsel van Oosten presenta en Vimeo ‘Namibian nights’, un impresionante time-lapse con escenas insólitas despois de dous anos de traballo.
Namibian Nights from Squiver on Vimeo.

A cabeza de Medusa

Este libro de Marilar Aleixandre que non lin no seu momento serviume por referencias para a última reunión do club de lectura. A cabeza de Medusa (Premiada no 2008 e publicada por Xerais) é un libro duro porque fala da violación de dúas adolescentes e das consecuencias sociais que este feito arrastra. O tema, por tanto, foi ideal para charlar no club: as reaccións de amizades e coñecidos, do profesorado, de pais e nais... As mozas non só deben superar a dor do acontecido, senón tamén o sufrimento que provoca os xuízos aos que son sometidas cada día, xa que a sociedade machista tende a culpabilizar sempre á muller por, poñamos un exemplo, "provocar por utilizar minisaias". Dende este punto de vista, a novela pareceume moi boa. Pero boto en falta a credibilidade de moitas escenas. Tento poñerme no lugar dunha nai cando recibe a chamada de socorro da filla acabada de violar e non me vexo reflectida nesa nai que é descrita no libro. Iso é para min o maior erro do libro.
Pola contra, ten outros acertos, como o feito de desbotar tópicos machistas (por exemplo as citas que preceden cada capítulo) ou amosar as dúbidas dunha das rapazas violadas que non pode coa presión social á que está sometida. Pero coido que non cómpre maior didactismo no tema, posto que a novela susténtase por si mesma cos feitos. A reflexión que conleva é o mellor logro, creo eu.
Ao meu alumnado gustoulle moito a obra e creo que é sempre unha boa lectura de literatura xuvenil, atemporal e sempre necesaria.


Portugal

Despois de varios intentos, por fin conseguín que alguén me prestase este cómic de Cyril Pedrosa publicado por Norma, é que Portugal viña moi recomendado por diferentes persoas e moitos premios. Mesmo houbo quen me botou en cara a miña lentitude!!!
Portugal é un cómic en gran formato que nos presenta unha fermosa viaxe visual a través de cores cheas de calidez. E teño que dicir que me gustou, aínda que ás veces paréceme lento demais. As ilustracións son magníficas e chamoume a atención o tratamento da cor, porque está cheo de matices dentro dunha suavidade incrible. Pero tamén me chama a atención que a viaxe a Portugal non comece ata a terceira parte, facendo os prolegómenos demasiado longos. Aínda así, é un cómic que se degusta con pracer, eu creo que sobre todo porque entra polos ollos. Xa digo, creo que lle sobra lentitude nalgunhas páxinas, pero en conxunto a obra está ben. Sen poder afirmar, iso si, que é unha pasada.
A destacar o recoñecemento que procura nas súas raíces para saír do baleiro existencial no que se atopa. E que sexa precisamente grazas á bondade da xente que poida topar a inspiración novamente: a maxia do cotián triunfa.


Entre maestros

A película "Entre maestros" recolle unha experiencia pedagóxica que primeiro foi un libro  Veintitrés maestros, de corazón -un salto cuántico en la enseñanza. 
 Carlos González, mestre, plantexa novos métodos de coñecemento e madureza para once estudantes carentes de toda motivación. O filme captura as clases, as discusións, a furia, os descubrimentos...


Vía

12/02/13

Adam and Dog

Curta dirixida por Minkyu Lee, nominada á Mellor Curta de Animación nesta edición dos Oscars.


Todo OK

Volve Diego Ameixeiras con Xerais a profundar na novela negra ou policial ou unha mestura entrambas posto que Todo OK non é a típica novela negra na que entendemos como tal a procura dunha solución a un crime ou misterio. Ofrece o autor neste libro un retrato de varias persoas que se mergullan no máis fondo da nosa propia condición humana, sen piedade nin concesións: nin un só personaxe merece a nosa solidariedade, nin sequera a propia protagonista, que loita por saír dese mundo de mentiras e traizóns con máis traizóns e derrotas; un mundo que nos resulta desesperanzador e mísero, dende a falta de moral dos gardas ata a daquel que comercia con mulleres sen ningún tipo de conmiseración. A obra resulta dura e non procura a nosa compracencia, máis ben fotografa a ruindade do ser humano sen cortapisas. E, coidado, esta dureza coral de todos e cada un dos personaxes vén envolta en pano pequeno, pois estamos ante unha novela breve que leremos nun salaio, posto que a súa construción así como a dos personaxes é intesa e dramática: caemos a un pozo sen fondo ata a tráxica escena final nun descenso de vertixe onde non existe tempo nin espazo, tan só unha lixeira e infranqueable sucesión de consecuencias.
Iso si. Miremos máis alá: este é o sistema xurídico que temos? E sabendo que a triste resposta é un SI categórico, vexamos de vez os erros para tentar entre todos corrixilos. Porque ben pagaría a pena destruír fendas ilícitas e vergoñentas que vemos cada día na nosa sociedade.


Socialismo en hotel de luxo

O discurso de Beatriz Talegón ante o consello da Internacional Socialista celebrado hai unha semana nun hotel de cinco estrelas en Cascais, Portugal. Talegón é a secretaria xeral da Unión Internacional de Xuventudes Socialistas. 

11/02/13

Animal

Fantástico traballo de animación da artista belga Mélanie Tourneur.



Vía Giraluna

Niños

Niños de paxaros. Niños curiosos. Niños diversos. Niños estrafalarios. O mundo dos paxaros e dos seus Niños é o tema deste álbum infantil que vén de publicar Kalandraka, con texto de Pepe Márquez e ilustracións de Natalia Colombo. Porque cada especie é diferente aínda que todos saiban voar, coma nós somos asemade ben distintos aínda sendo humanos, este libro infantil destaca polas súas cores rechamantes, mesmo nos fondos das páxinas. Unha homenaxe ao mundo das aves e á curiosidade que espertan, mesmo a envexa que por elas por non podermos voar (sós).

La niña de rojo

A emoción que me asolaga ao ter un álbum de Roberto Innocenti nas mans é indescritible. Todo o que el fai está dotado dunha maxia absoluta e especial que ningún outro ilustrador posúe. E iso que moit@s son os que me gustan! Pero Innocenti é Innocenti, a verdade.
É Kalandraka quen nos volve regalar os sentidos con este libro que ilustra Roberto Innocenti e do que Aaron Frisch é autor: La niña de rojo. Mágoa de tradución ao galego!
Unha revisión do clásico da Carapuchiña, moi moderna e actual onde o bosque é a gran cidade. Orixinal resulta sobre todo o final -a gusto do consumidor: aí reside a maxia da literatura-, asemade de todo o libro en si: deseño fragmentado, texto separado en imaxes -achegándose ao cómic-, as ilustracións expresivas que nos amosan esta sociedade vil, consumista, irreal, caótica, impersoal...

 
 Recoñezo que dende coñecín a Roberto Innocenti en Santiago miro os seus libros doutro xeito. É dicir, primeiro recréome na ilustración. O texto xa virá. E é que as ilustracións poderán encher gran parte do voso tempo e nunca remataredes de admiralas e descubrir un novo detalle. Como xa dixen, o bosque é esa cidade infinita retratada maxistralmente por este artista que nos amosa un lobo ben difícil de identificar. Quen é quen nesta sociedade corrupta e terrorífica na que nos movemos? De cantas persoas/personaxes nos podemos fiar?
Pero iso si, o libro ben nos amosa, nun guiño ben estruturado, que isto é literatura, e como toda boa literatura que se precie, é a imaxinación quen escolla a verdadeira lectura dun conto actualizado e dobremente fiel.
Queredes colgar o cartaz de "final feliz"? Podedes facelo. Algo diferente será que acertedes...



Que queres facer?

E se non son os cartos os que guían a túa vida?:
 

10/02/13

Little Red

Cantas versións haberá de Carapuchiña?:



 vía El Libredón

O soño de Matías

Dicir Leo Lionni é dicir acerto, ao tratarse dun dos grandes referentes da literatura infantil ilustrada. E así volve Kalandraka a traernos un precioso álbum da súa autoría: O soño de Matías. Se nun dos meus álbums preferidos, Frederick, falábanos do poder máxico das palabras e da poesía, agora achéganos ao mundo da arte, de como esta nos fai libres e como é quen de cambiar a realidade. De aquí chegaremos ao amor pola creatividade e como esta é capaz de nos tirar das nosas vidas grises. Que sería de nós sen a Arte, sen a súa cor, sen a súa forma, sen a súa beleza?
Así que Linni decide facer asemade neste álbum toda unha homenaxe á sensibilidade dos artistas. Un bo logro que serve para achegar a arte aos máis pequenos, xa que eles aínda gozan de algo que matamos cada día nas aulas: o poder da exploración e do abraio.

Claro que Matías descobre a cor e a beleza... xunto co amor. E iso tamén é importante, non si?



Imos cazar un oso

Unha boa nova que nos aleda este antroido é a chegada á casa deste fermoso álbum na nosa lingua, grazas -como non- á editorial Kalandraka. Obra do poeta Michael Rosen e a ilustradora Helen Oxenbury, Imos cazar un oso é unha aventura familiar de xogos, ruídos, sustos e risos, que está baseada nunha antiga canción de campamento inglesa. Ideal para contar en alto polo uso das onomatopeas (levareino ao cole de Bandeira a próxima semana?)
As ilustracións alternan escenas en cor e en branco e negro, a lapis e a acuarela, convertendo a lectura en complicidade desa aventura que inicia o pai cos seus catro fillos (u-la nai? Que curioso!). O paseo de ida paseniño estoupa co de regreso a toda velocidade para atopar o acubillo seguro na gran cama da casa familiar. 
A ilustración do oso final é dunha tenrura absoluta (credes que en verdade quería comer a alguén?)







Esta é a canción inglesa na que se basea o conto.



E aquí podedes escoitar o conto en castelán.


Non á violencia contra as mulleres (CCXCIV)

Artigo de María Obelleiro en "Sermos Galiza":

Porque non somos “a muller de...” 

 Helena, Rocío, Marta, eu mesma... moit@s d@s que leades este artigo crecestes, coma min, nunha familia en que, habitualmente, a vosa nai non falaba de política, nin a nosa avoa. Outras, coma Silvia e Mar, teñen que volver á casa antes das 3h, cando os seus irmáns, á mesma idade, non tiñan hora de chegada. Outras, coma Ana, séntense acosadas por Marcos, que lles revisa o móbil cando elas non se decatan, e tratan de atravesar a porta con axilidade para que a súa parella non lles vexa o escote co que saen da casa. Outras, coma Carme, compatibilizan, como poden, o seu traballo co coidado das súas crianzas, da súa nai dependente e da casa. Outras, coma Fátima, vense forzadas a deitarse co seu mozo cada noite, aínda que non lles apeteza. E outras, coma Xulia, Tina, Iria e Marisol, representan a expresión máis cruenta desta sociedade patriarcal: o asasinato. Son as catro mulleres asasinadas na Galiza este ano polas súas parellas ou ex-parellas. Non pasou tanto desde aquel día en que recibiron o primeiro azoute, aquel día en que os seus asasinos xuraron estaren arrepentidos, aquel día en que comezaron a ter medo.

Cando escoitamos a expresión “violencia de xénero” a tod@s nos ven ao maxín unha muller maltratada fisicamente, ou asasinada, a mans dun home. Mais esta é só a cara máis visíbel, tamén a máis tráxica, desta lacra. Con todo, a dor non está só vestida de hostias, porque hai violencia contra as mulleres máis alá das hostias. Os golpes físicos deixan cicatrices. E os golpes cotiás, aquelas experiencias que vivimos cada día e cuxo carácter sexista fica invisibilizado, deixan en nós fondas pegadas que nos impiden vivir con normalidade e que nos machacan a autoestima: desde a linguaxe sexista até a feminización da pobreza, pasando por un desemprego con cara de muller á dupla xornada laboral que sufrimos. A violencia contra a muller tamén é o capitalismo salvaxe ou a nosa relegación á esfera privada, porque andarmos soas, pola rúa, e de noite, “como que non”. Tamén habita a violencia no mercado laboral, un mundo creado a imaxe dos homes e en que os salarios son menores para as mulleres. E nas páxinas dos xornais, nas palestras radiofónicas, nas declaracións de expertos... tamén hai violencia contra a muller, ese ser “insignificante”. De feito, os homes acadan o papel de expertos nun 91% das informacións dos medios de comunicación.

Seguramente, algunha de vós, que estades lendo este artigo, fostes para alguén “a moza/compañeira/parella/muller de Antonio”, como se fósedes da súa propiedade. A min tamén me pasou. E non, non era moza de fulanito nin de menganito, non me facía falta ninguén para ser eu, porque ningunha de nós lle pertencemos a ninguén e porque ningunha de nós somos un anaco de pel que conquistar. Moitas das que sufriron o estigma de seren “a muller de” tamén padeceron o “pegueille porque era miña” ou o “mateina porque era miña”. A partir de entón, a reprodución dos medios de masas é a de sempre. Cantas veces non oímos/lemos o de “crime paixonal” como se o home matara a muller por amor? E por amor non se mata nin se pega, mátase por odio. Tamén entón é cando se reproduce o máis cruel patriarcado que carga de culpa a quen foi agredida, como se esa muller violada, pegada ou asasinada acometer unha falta ou unha “provocación sexual” que a levar a ser humillada. Esta culpabilidade é tan lamentábel como lamentábel é o feito de sufrirmos o roubo da nosa carteira na rúa e ao irmos denunciala nos pregunten “e non sería vostede, que lle ofreceu a carteira ao atracador?”.

Eu son das que non quer minutos de silencio o 25 de novembro, o 8 de marzo ou cada vez que un home asasina unha muller. Eu son das que quer acción, das que quer berrar alto “acabemos co patriarcado”, das que quer unha coeducación que vaia máis alá dos trípticos que se reparten na escola que rezan aquilo de “pegar é malo”, das que quer que a sociedade deixe de ensinarnos a non ser violadas e que se lles ensine aos homes a non violar, das que quer que as mulleres deixemos de padecer a violencia por ser mulleres, das que quer que todas recuperemos o sorriso que tanto custa debuxar nun rostro maltratado, das que quer e das que acredita nas organizacións políticas liberadoras que respectan e cren nas mulleres. Porque nós, que somos e sentimos como mulleres, temos as mesmas ganas de vivir e de sentir que vós, os homes. E porque nós queremos ser propietarias de nós mesmas, do noso corpo, da nosa sexualidade, do noso pensamento, da nosa vida... Queremos seguir exercendo o noso dereito a abortar... Queremos, en definitiva, ser mulleres fóra dunha sociedade patriarcal. E, para isto, non podemos permitir retrocesos, nin recortes, nin “austeridades”. Non podemos permitir que ninguén mande sobre nós, nin a Conferencia Episcopal, nin o capitalismo. Está na nosa man darlle morte ao patriarcado, está na nosa man darlle morte a un modelo de economía e de sociedade inxusta. Fagámolo!

09/02/13

O segredo do libro de Kells

Estes días que tendes tempo non perdades esta marabilla:


La famosa invasión de Sicilia por los osos

Curiosa esta lectura que chegou ás miñas mans, un relato de Dino Buzzati que xa é un clásico para todas as idades: La famosa invasión de Sicilia por los osos está publicado pola editorial Gadir. Unha metáfora imaxinatriva sobre o valor, a amizade, o poder, a dignidade e sobre todo, sobre a necesidade de ser un mesmo en calquera circunstancia, e de como debemos valorar o que somos e non o que posuímos; o perigo de que o material nos cambie e deteriore ata chegar a estragar todo aquilo no que criamos e o que desexabamos.
Estrutura orixinal asemade para un libro que comeza cunha curiosa presentación dos personaxes e mesmo dos escenarios, incluíndo poemas que poden servir como explicación ou como introdución.
Así pois, segue a ser actual este libro de 1945 que foi reeditado no 2007 cunha moi coidada publicación onde destaca a calidade do papel e as ilustracións do propio autor. Estas son detallistas e tenras.

Agora veño de saber que este libro estivo publicado por Kalandraka e que agora mesmo está esgotado. Ogallá fagan a reedición e poidamos coñecer na nosa lingua estes clásicos que non deben desaparecer.

Aquí no se toca

Vídeo para previr o abuso sexual infantil:

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.