Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

22/01/10

Tachaaan!

Curta de animación realizada por alumnos de "Pepe-School-Land" nominada aos Goya 2010.

TACHAAAN! from Rafikisland on Vimeo.



Vía Recogedor

O día que fiquei ensimesmado

Artigo de Manolo Rivas hoxe no País:

Ten razón o conselleiro de Cultura. A cultura galega está "ensimesmada e acomplexada". Está pampa. Atónita. Eu diría que Galicia enteira está abraiada. Aloulada. Levítica. Como Santa Teresa, está en "ausencia". Non me estraña. De Galicia foron desaparecendo cousas até que desapareceu o nome. Iso é o que contan do spot oficial do Xacobeo. Que non hai Camiño, non hai Santiago, non hai Galicia. Lóxico que a xente ande ensimesmada, a tocarse, dispensando, as partes mesmas. Os órganos da existencia. De aí o atinado do lema existencialista dos valados publicitarios: "Agora é cando, Galicia é onde". De aí tamén a continua invocación do presidente á "maioría silenciosa". Despois de tanta deconstrución, os galegos andamos todos con cara de encrucillado e de sudoku pola rúa, a preguntar con acenos desacougados: "Onde é Galicia?". E a xente sae de ler os xornais nos bares como se estivese a profundar nas Faragullas filosóficas de Kierkegaard: "Cando é agora?".

Todo cadra. En poucos meses pasamos de ser unha nacionalidade histórica a ser unha cousa ignota. De ser un pobo plural e democrático, a estar sometidos ao inextricábel mando dunha "maioría silenciosa". De ter unha cultura, a ter unha fábrica de pedras contra o propio tellado. De ter un plan de normalización lingüística, a ter unha trapallada. Non me dirán que este caos non é un horizonte apaixonante. Anda a xente aborrecida pola vella e cínica Europa. Xa nada pode épater la bourgeoisie. É a burguesía máis podente a que escandaliza ao resto. En Galicia estamos a vivir unha aventura como a de Perdidos, pero fóra da pantalla. Por iso, o que fai un galego da xeira Feijóo antes de deitarse é ir onde o telescopio e percorrer os barrios das estrelas, as constelacións, o zodíaco, cun cosmopolitismo melancólico: "Onde é Galicia?".

O que supón un desafío para un xornalista é localizar a Maioría Silenciosa. É un personaxe principal na obra que actualmente se representa en Galicia, mais non a podemos ver no escenario. Levo días preguntando por ela, investigando, esculcando sen éxito. Sei da súa orixe. Deuse a coñecer durante un célebre speech de Richard Nixon, en 1969. Esa dona foi a desculpa que aquel presidente dos Estados Unidos utilizou para soster a súa política belicosa. Malia as protestas civís, malia os extremistas, dicían os voceiros presidenciais, temos o apoio de Maioría Silenciosa. Todos sabemos como acabou a guerra, e como acabou Dick.

A misteriosa dona desapareceu para rexurdir como unha vedete na España dos anos 70, pre e post franquista. A xente que protestaba na rúa contra a ditadura eran unha minoría rabuda. Quen sabía de verdade o camiño era a Maioría Silenciosa. Agora anda por Galicia. Teño de falar con Maioría Silenciosa! Caladiños, caladiños, atopo moitos, mais ningún sabe ou ningún quere levarme onde Maioría Silenciosa. Cóntanme que os admirados comentaristas Carlos Luís Rodríguez e Roberto Blanco Valdés conseguiron unha exclusiva con ela. Que sorte, que envexa, poder confraternizar con Maioría Silenciosa! Saber o que ela pensa, sen intermediarios. Mais un é teimoso, non quere ser menos, e á fin, consigo o encontro coa simpática axuda dos Trobeiros de Compostela (Luís Rial, Miguel Cancio e o Príncipe Galín, intérpretes en Youtube da xenial Y toooooooodo gracias a Feijóo, música de Palito Ortega). Velaí está Maioría Silenciosa, como unha señora meiga. Pero algo lle pasa. Está ollando abraiada para un mesmo punto, coa típica expresión estupefacta da Santa Compaña.

-Are you the Silent Majority?, pregunto por se acaso.

-Yes, neno, yes -responde con tristura e en voz baixiña, a fitar algo no lugar borroso-. Viches o que fixo Feijóo?

-E que fixo?

-Tiña case todo a favor. Pero sentiu a atracción do baleiro. Tirouse e...caeu fóra. Mira que é triste tirarse ao baleiro e caer fóra del.

Non esperaba encontrarme cunha Maioría Silenciosa tan filosófica, cavilosa e razoábel. Cando este Goberno invoca a Maioría Silenciosa semella que fala dunha gran fera oculta que come e remoe as follas do censo electoral. Sempre me deu que pensar o que José Ortega y Gasset escribiu verbo de Galicia en La España invertebrada: "No he comprendido nunca por qué preocupa el nacionalismo afirmativo de Cataluña y Vasconia, y, en cambio, no causa pavor el nihilismo nacional de Galicia". Aquí moitos dan por feito que o perigo son os nacionalistas. Mesmo algúns teñen o feo costume de chamarte "nacionalista" sen preguntar se o es, como ese demachiño que leva no móbil o conselleiro Rueda. O seu rudo discurso ten unha raíz autoritaria, o reducir todo ao esquema de Carl Schmitt: ou amigo ou inimigo. Se queres protexer o galego e que es nacionalista, e se es nacionalista es un extremista. Que tiña en común o mar de xente que onte encheu a praza do Obradoiro, o corazón simbólico de Galicia? Non unha ideoloxía, non un carné. Alí estaba a Galicia afirmativa fronte a un Goberno nihilista.

Porque esa é a curiosa conclusión á que chegamos hoxe lendo o que en 1921 dicía Ortega é un século despois o que temos en Galicia non é un pobo nihilista senón un Goberno con esa tendencia ao baleiro. Un Goberno que non procura grandes entendementos da intelixencia, senón que fai estourar as confianzas básicas existentes. Non me estraña nada que o país, a cultura, e até a natureza, todo fique ensimesmado e acomplexado. Velaí un pobo tranquilo encirrado por un Goberno nihilista.

Malia todo, a miña esperanza está na ensimesmada cultura.

Informan que grande parte das montaxes futuras do Centro Dramático Galego serán obras de mimo. De primeiras, trátase dunha opción de grande coherencia. Mesmo sen sabelo, e á marxe do valor estético, a escolla do mimo ten un sentido histórico, estratéxico e mesmo lingüístico. Así, como na broma dos terzos infindos, temos un terzo de galego, un terzo de castelán, un terzo de inglés e un terzo de silencio... Mais, en arte, a linguaxe do silencio non é o da "maioría silenciosa". Samuel Beckett dicía que a súa verdadeira procura era esa linguaxe do silencio. E as pausas silenciosas de Harold Pinter son demoledoras. Se Galicia se converte nunha potencia artística en mimo, se fai arte do silencio, asistiremos a un sublime e ensimesmado corte de mangas.

Jan estivo alí



Aínda non sei como vou falar deste libro que é unha marabilla da literatura galega. En primeiro lugar, como non, agradecer á editorial Galaxia a súa existencia e o agasallo de telo tan axiña: son coñecedores de que devezo polos álbums ilustrados.
Jan estivo alí de Xosé A. Neira Cruz, ilustrado por David Soler, é unha incursión no mundo da arte. A partir dun cadro que tod@s coñeceredes (O matrimonio Arnolfini de Jan van Eyck, 1434, -póñovolo para lembralo-), desenvólvese unha fermosa historia de creación, pintura e testemuño. O cadro estivo envolto nun mistero insolucionábel que Neira Cruz decide solventar deste xeito tan fermoso grazas a ese espello máxico do fondo.
Non podemos esquecer falar das ilustracións coas que David Soler nos agasalla: un xogo de imaxes tiradas doutros cadros -que nos amosan nas últimas páxinas do libro- e do propio O matrimonio Arnolfini.

Aquí tedes un adianto:


Teletransporter

Non sei moi ben cal é a conclusión. Ás mulleres non lles gusta a cervexa e non gustan de saír coas e cos amig@s? Os homes deben mentir sempre e as mulleres crelos? Os anuncios de cervexa teñen que ter sempre este tipo de implicacións?
Vai haber que facer un máster en publicidade... sobre todo cervexeira. Esta vén da Arxentina. Xa me contaredes.




Vía Space Invaders

21/01/10

A nosa lingua. Un patrimonio para o futuro

A nosa língua. Un patrimonio para o futuro. from Pontenasondas on Vimeo.



Vía

O borrador de Anxo

Estamos de folga

20/01/10

Sempre hai un lugar para a poesía (LXX)

SAHARAUIA
( A la mujer saharui)



Tuve sed, y tus dedos
escanciaron el rocío.
Tuve hambre,
de pan, de paz,
y tus cantos me colmaron.
Con la capa de estrellas,
arropaste la noche gélida,
acercaste la luna y la brisa marina
Espíritu,
alegría, esperanza,
cómo compensarte,dime.
cómo superar la magia.

Falando de razas

Desde O recanto de Mik chéganos este interesante vídeo que dá moito de si para reflexionar. E no Segrel do Penedo profundizaron sobre o tema:

No ano 1939 o Dr. Kenneth Clark iniciou un estudo para comprobar o concepto que de si mesmos tiñan as nenas e os nenos negr@s de EEUU. Este histórico estudo, que demostrou a baixa autoestima que tiñan moitos deles, foi un gran paso cara a acabar coa segregación nas escolas estadounidenses. Kiri Davis, unha estudante de Harlem de 17 anos, repetiu este famoso experimento da moneca na súa curta " A girl like me" (2005) e os resultados non parecen terse modificado moito.



Grazas a ambas

Quen é quen?

Se premes na imaxe accederás a un cadro grandioso onde, se sinalas ás personaxes co cursor do rato, dirache quen son. É máis, se fas click sobre cada un deles levarache á súa páxina da wikipedia. Está en inglés, pero poderás traducilo facilmente buscando o español na marxe esquerda da páxina. Tes máis de cen figuras agardándote
Disfrutádeo... e culturizádevos!

19/01/10

Opina unha castelán falante

Teño que recoñecer que ler este post aledoume o día, vendo moi negra a situación dun país que rexeita o que é de seu, o que o identifica e diferencia: a lingua. Porque ler esta opinión nunha persoa que se declara castelán falante é importante. Porque lle preocupa un futuro que sabe inxusto e discriminatorio. Porque, señores, a lingua non é un xogo político.
Semella que non se ve.

Recollo o post do que vos falo completo:

El decreto del Gallego

No me parece que este sea el mejor lugar para escribir este tipo de opiniones, porque además de no ir con la temática del blog, es expresar una idea política, y no creo que la política sea buena para nadie. Pero como el blog es mío y me está reconcomiendo por dentro el no poder contribuir de alguna forma más activa...pues ahí voy, escribiendo de antemano mis disculpas a los lectores a los que esto ni les va ni les viene.

Hace cuatro años y pico ganó en Galicia en PSdG-PSOE, después de una sequía de gobierno importante de izquierdas. Fue una victoria en minoría y tuvo que pactar con el BNG (nacionalistas). Se repartieron las competencias, las consellerías, etc...No voy a juzgar su mandato, porque ni me corresponde, ni tengo capacidad. En 2007 aprueban sin el apoyo del PP el nuevo Decreto del Gallego. Lo mas visible para los que tenemos hijos en edad escolar es que los libros de texto eran en gallego (que NO las clases.)

El gobierno de Feijoó lo ha derogado. Para ello lo ha sustituido por O "Decreto do Plurilingüismo no Ensino non Universitario de Galicia” y entrará en vigor en el próximo curso en toda la enseñanza no univesitaria como bien su nombre indica.

Lo más destacado es que los padres eligirán cada año, mediante la prescripción de matrícula, el idioma en el que quieren escolarizar a sus hijos en la etapa infantil, en función de cuál sea la lengua materna (espero que no haya muchos de un cuarto idioma (chino, rumano..). Sino a ver en que dan las clases....).
La lengua paterna de mis hijos es el gallego. Pero no son mayoría en sus respectivas aulas. Por lo tanto la enseñanza será en castellano. Es justo?
Cuanto consideran qué es la mayoría? Si un 40% elige como idioma el gallego y el resto el castellano.....¿Eso es justo?
La decisión será vinculante y se utilizará el idioma que salga por mayoría.

Que bien.....Saldrán igual que yo. Castellanohablantes!!!! Y al paso que vamos, hasta se dejará de hablar en las aldeas y en los pueblos.....que es donde realmente todavía se habla. Y la lengua de su padre, quedará como una anecdota....

Homunculus

Curta de animación creada polo equipo de Hydra, baixo a dirección de Sam Stephens:



Vía Mangas Verdes

Tebraa. Retratos de mulleres saharauis

14 mulleres andaluzas crearon "Tebraa. Retratos de mulleres saharauis. Un canto contra o esquecemento", un documental onde se narran as vidas de once mulleres saharauis e da súa loita diaria pola supervivencia e por non perder a súa propia identidade. A "tebraa" é o canto das mulleres do deserto do Sáhara cando están soas, son cantos de amor ou de mágoa.

Tebraa: Retrato de Mujeres Saharauis from sahara libre on Vimeo.



Aquí tedes toda a información
Sobre o film.
Algo do que xa falaramos no club de lectura.


18/01/10

O único que queda é o amor


A nosa benquerida colaboradoralectoralumna Thalía Troitiño quere achegarnos a súa opinión sobre unha das súas últimas lecturas. Graza, novamente, Thalía.

Este libro é unha recompilación de varios relatos relacionados todos eles co amor. Breves, claros, entretidos, converten o libro nunha lectura rápida e áxil.
En xeral gustoume moito, pero quédome co primeiro relato polo xeito de desenvolverse, algo que me cativou desde o primeiro parágrafo; os fragmentos que serven de pistas gustáronme moito e fixéronme disfrutar da lectura.
Recomendo este libro de Agustín Fernández Paz, un autor que nunca defrauda.

Haití: La maldición blanca

Artigo de Eduardo Galeano publicado en abril do ano 2004 en varios xornais latinoamericanos. Estarrecedor relato da historia de Haití, o país máis pobre de América, por culpa dos brancos, nós:


El primer día de este año, la libertad cumplió dos siglos de vida en el mundo. Nadie se enteró, o casi nadie. Pocos días después, el país del cumpleaños, Haití, pasó a ocupar algún espacio en los medios de comunicación; pero no por el aniversario de la libertad universal, sino porque se desató allí un baño de sangre que acabó volteando al presidente Aristide.

Haití fue el primer país donde se abolió la esclavitud. Sin embargo, las enciclopedias más difundidas y casi todos los textos de educación atribuyen a Inglaterra ese histórico honor. Es verdad que un buen día cambió de opinión el imperio que había sido campeón mundial del tráfico negrero; pero la abolición británica ocurrió en 1807, tres años después de la revolución haitiana, y resultó tan poco convincente que en 1832 Inglaterra tuvo que volver a prohibir la esclavitud.

Nada tiene de nuevo el ninguneo de Haití. Desde hace dos siglos, sufre desprecio y castigo. Thomas Jefferson, prócer de la libertad y propietario de esclavos, advertía que de Haití provenía el mal ejemplo; y decía que había que “confinar la peste en esa isla”. Su país lo escuchó. Los Estados Unidos demoraron sesenta años en otorgar reconocimiento diplomático a la más libre de las naciones. Mientras tanto, en Brasil, se llamaba haitianismo al desorden y a la violencia. Los dueños de los brazos negros se salvaron del haitianismo hasta 1888. Ese año, el Brasil abolió la esclavitud. Fue el último país en el mundo.

Haití ha vuelto a ser un país invisible, hasta la próxima carnicería. Mientras estuvo en las pantallas y en las páginas, a principios de este año, los medios trasmitieron confusión y violencia y confirmaron que los haitianos han nacido para hacer bien el mal y para hacer mal el bien.

Desde la revolución para acá, Haití sólo ha sido capaz de ofrecer tragedias. Era una colonia próspera y feliz y ahora es la nación más pobre del hemisferio occidental. Las revoluciones, concluyeron algunos especialistas, conducen al abismo. Y algunos dijeron, y otros sugirieron, que la tendencia haitiana al fratricidio proviene de la salvaje herencia que viene del Africa. El mandato de los ancestros. La maldición negra, que empuja al crimen y al caos.

De la maldición blanca, no se habló.

La Revolución Francesa había eliminado la esclavitud, pero Napoleón la había resucitado:
—¿Cuál ha sido el régimen más próspero para las colonias?

—El anterior.

—Pues, que se restablezca.

Y, para reimplantar la esclavitud en Haití, envió más de cincuenta naves llenas de soldados.

Los negros alzados vencieron a Francia y conquistaron la independencia nacional y la liberación de los esclavos. En 1804, heredaron una tierra arrasada por las devastadoras plantaciones de caña de azúcar y un país quemado por la guerra feroz. Y heredaron “la deuda francesa”. Francia cobró cara la humillación infligida a Napoleón Bonaparte. A poco de nacer, Haití tuvo que comprometerse a pagar una indemnización gigantesca, por el daño que había hecho liberándose. Esa expiación del pecado de la libertad le costó 150 millones de francos oro. El nuevo país nació estrangulado por esa soga atada al pescuezo: una fortuna que actualmente equivaldría a 21,700 millones de dólares o a 44 presupuestos totales del Haití de nuestros días. Mucho más de un siglo llevó el pago de la deuda, que los intereses de usura iban multiplicando. En 1938 se cumplió, por fin, la redención final. Para entonces, ya Haití pertenecía a los bancos de los Estados Unidos.

A cambio de ese dineral, Francia reconoció oficialmente a la nueva nación. Ningún otro país la reconoció. Haití había nacido condenada a la soledad.
Tampoco Simón Bolívar la reconoció, aunque le debía todo. Barcos, armas y soldados le había dado Haití en 1816, cuando Bolívar llegó a la isla, derrotado, y pidió amparo y ayuda. Todo le dio Haití, con la sola condición de que liberara a los esclavos, una idea que hasta entonces no se le había ocurrido. Después, el prócer triunfó en su guerra de independencia y expresó su gratitud enviando a Port-au-Prince una espada de regalo. De reconocimiento, ni hablar.

En realidad, las colonias españolas que habían pasado a ser países independientes seguían teniendo esclavos, aunque algunas tuvieran, además, leyes que lo prohibían. Bolívar dictó la suya en 1821, pero la realidad no se dio por enterada. Treinta años después, en 1851, Colombia abolió la esclavitud; y Venezuela en 1854.

En 1915, los marines desembarcaron en Haití. Se quedaron diecinueve años. Lo primero que hicieron fue ocupar la aduana y la oficina de recaudación de impuestos. El ejército de ocupación retuvo el salario del presidente haitiano hasta que se resignó a firmar la liquidación del Banco de la Nación, que se convirtió en sucursal del Citibank de Nueva York. El presidente y todos los demás negros tenían la entrada prohibida en los hoteles, restoranes y clubes exclusivos del poder extranjero. Los ocupantes no se atrevieron a restablecer la esclavitud, pero impusieron el trabajo forzado para las obras públicas. Y mataron mucho. No fue fácil apagar los fuegos de la resistencia. El jefe guerrillero, Charlemagne Péralte, clavado en cruz contra una puerta, fue exhibido, para escarmiento, en la plaza pública.
La misión civilizadora concluyó en 1934. Los ocupantes se retiraron dejando en su lugar una Guardia Nacional, fabricada por ellos, para exterminar cualquier posible asomo de democracia. Lo mismo hicieron en Nicaragua y en la República Dominicana. Algún tiempo después, Duvalier fue el equivalente haitiano de Somoza y de Trujillo.

Y así, de dictadura en dictadura, de promesa en traición, se fueron sumando las desventuras y los años.
Aristide, el cura rebelde, llegó a la presidencia en 1991. Duró pocos meses. El gobierno de los Estados Unidos ayudó a derribarlo, se lo llevó, lo sometió a tratamiento y una vez reciclado lo devolvió, en brazos de los marines, a la presidencia. Y otra vez ayudó a derribarlo, en este año 2004, y otra vez hubo matanza. Y otra vez volvieron los marines, que siempre regresan, como la gripe.

Pero los expertos internacionales son mucho más devastadores que las tropas invasoras. País sumiso a las órdenes del Banco Mundial y del Fondo Monetario, Haití había obedecido sus instrucciones sin chistar. Le pagaron negándole el pan y la sal. Le congelaron los créditos, a pesar de que había desmantelado el Estado y había liquidado todos los aranceles y subsidios que protegían la producción nacional. Los campesinos cultivadores de arroz, que eran la mayoría, se convirtieron en mendigos o balseros. Muchos han ido y siguen yendo a parar a las profundidades del mar Caribe, pero esos náufragos no son cubanos y raras veces aparecen en los diarios.

Ahora Haití importa todo su arroz desde los Estados Unidos, donde los expertos internacionales, que son gente bastante distraída, se han olvidado de prohibir los aranceles y subsidios que protegen la producción nacional.

En la frontera donde termina la República Dominicana y empieza Haití, hay un gran cartel que advierte: El mal paso.
Al otro lado, está el infierno negro. Sangre y hambre, miseria, pestes.

En ese infierno tan temido, todos son escultores. Los haitianos tienen la costumbre de recoger latas y fierros viejos y con antigua maestría, recortando y martillando, sus manos crean maravillas que se ofrecen en los mercados populares.

Haití es un país arrojado al basural, por eterno castigo de su dignidad. Allí yace, como si fuera chatarra. Espera las manos de su gente.


Vía


Recoméndovos, ademais, ler este artigo publicado no País o sábado. Tremenda realidade a deste inferno terreal:

Haití ya no existe:

«Sólo existen cadáveres y gente que anda, y niños rotos que lloran toda la noche junto a la tapia del hotel, fundiéndose su dolor con el sueño, con las imágenes repetidas de los cadáveres sin sepultura. Lo que queda de Haití se resume en los carteles improvisados que, en francés y en inglés, van apareciendo en las calles. Dicen: “Necesitamos ayuda”. Pero nadie parece leerlos, porque cuatro días después del terremoto la ayuda internacional sigue siendo una anécdota, gestos de buena voluntad descoordinados, sobrepasados, impotentes. Son dos bomberos franceses llegados de Niza que solos y sudorosos introducen una y otra vez sus cuerpos por el esqueleto de un edificio que ya ha arrojado 20 cadáveres. Son unas enfermeras belgas que hacen lo que pueden ante una avalancha de gente que implora un calmante para sus hijos. La misma avalancha que se agolpa ante la puerta de una base militar controlada por la ONU cercana al aeropuerto. Son personas enfermas y heridas que quieren acceder al hospital de campaña instalado allí. Una mujer con muletas, otra con la cabeza vendada, una tercera apoyada en otra más joven, probablemente su hija. El guarda de la puerta va a dejarles entrar, pero un soldado de la ONU llega entonces, se interpone entre la veintena de heridos y el guarda y grita:

-No deje entrar más heridos.»

Sí, es algo personal

Artigo de Suso de Toro onte no País:

Un diálogo sobre las lenguas entre dos personas con opiniones distintas es muy difícil. Aunque se manejen argumentos bien razonados, en realidad es una lucha emocional, irracional, entre quienes creen que si la lengua de los otros existe eso supone cortarle un pedazo a la suya y quienes, por el contrario, creen que la lengua de los otros pretende liquidar definitivamente a la suya. Es un diálogo imposible, los juicios e intenciones previas de unos hacia otros sólo permiten la defensa y ataque, una lucha a muerte entre lenguas. Sí, éste no es un tema, es un asunto personal, pues hablamos de una parte de nuestra identidad individual.

Esta Xunta está llevando a cabo una política para recortar el espacio del gallego, una lengua que ha sido negada históricamente. Está en su derecho pues ganó las elecciones, aunque está en nuestro derecho recordar que su obligación es defender, impulsar y normalizar la situación del gallego, no cuestionarlo. Pero hablamos de algo más profundo. Que sea la propia Xunta quien cuestione nuestra lengua ha sido un golpe moral, una ofensa que no nos esperábamos ver. Realmente nadie lo esperaba hace un año, presumíamos de civismo, aquí la lengua no era un factor de división. Que ocurriese algo así en Galicia sólo se podía concebir en algunos salones de la derecha madrileña donde nos desconocían, pero en unos meses hemos visto cómo traían esa planta nefasta y nos la plantaban y regaban. Hace unos meses vimos una imagen políticamente muy radical que nos sorprendió: el actual conselleiro de la Presidencia, Alfonso Rueda, con otros cargos del PP se manifestaba "contra la imposición del gallego". Iban mezclados con políticos llegados en autobuses y avión desde Madrid, llegados a Galicia a protestar contra el gallego.

Toda sociedad, aún tan débil como la gallega, tiene algún centro, alguna conciencia íntima de que hay algo que nos es común: la conciencia del nosotros, de que con nuestros yos formamos un nosotros que existe realmente. Esa conciencia se vio amenazada, por ejemplo, cuando el Prestige naufragó y el Gobierno de entonces trató a Galicia como la trató. Ésa fue la causa de la rabia y la respuesta social y no una conspiración de agitadores y artistas. Parece que este PP de Rajoy y Feijóo aún no ha comprendido eso, pues lo que le está haciendo al gallego afecta a ese mismo núcleo compartido.

Para toda sociedad hay algo que es sagrado, las cosas que nos identifican: la lengua gallega, nuestras palabras, son parte del repertorio de la identidad compartida, de nuestro nosotros. Así lo sienten quienes quieren al gallego como lengua nacional normal; quienes saben que fue lengua de reyes y de las Cantigas y que es la lengua de millones de personas en el mundo, la de Lula Da Silva; quienes saben hablar castellano -es obligatorio- y lo hablan o escriben cuando deciden hacerlo, pero viven y educan a su gente en la lengua del país. Así lo sienten tantos gallegos y gallegas que hablan gallego porque lo recibieron de sus padres, aunque no acaben de considerarla una lengua totalmente útil para que sus hijos progresen. Así lo sienten quienes son castellano hablantes pero no tienen problema en alternarlo con el gallego, aún no hablándolo con soltura, cuando creen que es bueno, conveniente o les apetece. Y así lo entienden muchas personas que ni saben hablar gallego ni jamás lo intentaron porque les cuesta, porque les es ajeno o simplemente son vagas, pero reconocen la evidencia de que el gallego es la lengua de Galicia, que fue negada históricamente y que aún hoy tiene enormes obstáculos para existir. La inmensa mayoría de los gallegos y gallegas, aun de los afiliados al PP, sentimos que decir que la lengua gallega se impone, que persigue o es verdugo del castellano, es mentir obscenamente y nos repugna.

Una minoría de personas que no quieren que sus yos se unan en el nosotros de los gallegos cuestionan la existencia misma de Galicia, de nuestro nosotros, nós. Son personas que sólo aceptan integrar su yo en un único nosotros en castellano. Defienden la existencia de España en sus provincias, niegan la de Galicia. Es legítimo. Nuestro clima no les gusta, somos raros, nuestro acento y nuestra lengua no les gusta. No les gustamos, no quieren ser gallegos, parte de los que vivimos aquí. Porque también existe un territorio al que llamamos aquí. Y también ellos lo saben, por eso quieren que aquí cambie para que sea como allí. Cuestionan nuestra existencia.

La responsabilidad del actual Gobierno de la Xunta en este caso no es meramente política, no hablamos de llevar problemas a las familias y trapalladas y caos en la enseñanza, va más allá, es una cuestión moral. La política quedó atrás cuando se decidió no respetar las cosas que afectan a nuestro yo personal y al nosotros también personal pero compartido. Es inmoral que un Gobierno pretenda la desaparición de su país.

Decálogo para ser lingüísticamente sostible


Respecto, Tolerancia, Sintonía... Esas son as claves!


Recollemos desde o Blogue da Biblioteca do C.E.I.P. Frian - Teis este Decálogo, resultado (magnífico) dunha triple aportación: por unha banda, o Decálogo elaborado polos Servizos Lingüísticos das Universidades catalanas no ano 2008, co gallo do Ano Internacional das Linguas, proclamado pola O.N.U.; por outra, a tradución da nosa compañeira do PLAMBE, Adelia Troncoso, do IES Val de Tea; por último, a maquetación, obra de Mónica Muñoz, coordinadora da Biblioteca do CEIP Frián.



Decálogo para ser lingüísticamente sostibles

17/01/10

Xornais do mundo

Este mes podemos contemplar e traballar unha exposición espléndida sobre a prensa mundial que, amablemente, cedeunos a biblioteca do IES Illa de Arousa.
É moi chamativa pola variedade de xornais e linguas que podemos observar. Ademais, a exposición complétase cunha serie de láminas informativas sobre a evolución dos alfabetos e a variedade lingüística no mundo. O alumnado realiza un cuestionario nas horas de titoría.



Moitas grazas.

Euskalgripe

Rematemos a fin de semana con humor:


Sempre hai un lugar para a poesía (LXIX)

Poema de Luís Hernández: "Jardinera de Cizaña"


Hemos vuelto a vivir
lo mismo
de ayer y
de mañana.
El agua sube ya,
cubriendo
los días
y las horas;
de mí
ya sólo queda
el mar claro y naciente,
de mí
ya sólo queda
el mar, triste, apagado.

Luis Hernández
de Orilla. (La Rama Florida, 1961)

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.