El Ocho

A miña querida alumna lectora Susana Cumbraos apórtanos novamente un comentario sobre unha das súas lecturas deste verán: El Ocho de Katherine Neville. Grazas, Susana. Segue así!


Se teño que clasificar esta novela fareino entre aquelas que me deixaron entre dúas bandas.
Por unha temos a posibilidade de que é un bo libro no cal te mantés vivo mentres que les as súas páxinas e desexas devoralas moi rápido para descubrir o final.
Pero pola outra é un libro que non che aporta nada. Que o único que fai é entreter. Que non ten substancia.

Cal é a razón?:
Cando leo un libro disfruto facéndoo, ata aqueles que son obrigatorios. Pero teñen que cumprir un requisito: aportarme algo. Algo que me faga vibrar. E sentíndoo moito este libro non o coseguiu.
O modo no que está narrado gustoume moito... posto que nos trasladaba dende un mundo actual ata a mesmísima Revolución Francesa. Facíanos ver o distinto punto de vista das persoas que viviron en xeracións ben diferentes pero todos entrelazados por un mesmo enigma.
Pero por outra parte penso que isto o que fixo foi que a autora se perdese un pouco ela mesma do miolo da historia, porque, na miña opinión, hai veces nas cales os personaxes non se comportan de acordo coa súa personalidade. O que para min representa un erro imperdoable.
Por outro lado hai que dicir que o feito no cal se involucrou a Historia é moi sofisticada. O modo no cal representa a Napoleón, a Catalina a Grande ou mesmo a científicos sobresaíntes como Newton ou Euler é impresionante.
Por último, creo que o peor da historia narrada é sen dúbida o final, xa que a autora intenta facelo chegar moi rapidamente. Cando ao resto da historia lle concedeu un tempo luxoso. Un final no cal se deixa un pouco en vilo o que poderá ou non poderá pasar.

Pero en fin, que é a miña opinión comparada con aquela de todas esas persoas (miles de persoas) que leron este libro e quedaron seducidos pola historia do xedrez de Montlagne!?

El maldito

A miña última lectura de banda deseñada foi esta: El maldito. Tres días muerto, de Cullen Bunn e Brian Hurtt. Un argumento non moi do meu gusto, pero recoñezo nel un trazo impecable: os escuros anos 20, coa lei seca e os gánsters, pero engadindo os demos. E que demos! O protagonista, Eddie, comeza baixo terra (si, entendedes ben: morto), pero a súa maldición permítelle volver á vida pasando as súas feridas a outra persoa. E como boa novela negra, o protagonista é un perdedor, pero, iso si, un perdedor valente. O que fai diferente ao cómic é que os capos sexan demos que comercian con almas; e non falo metaforicamente, é tal cal.
Os debuxos en branco e negro imprimen máis carácter a esta trama xa de por si, violenta. Creo que son moi bos, desde logo, con ese toque tan diferente que ten esta novela gráfica. Por iso vos digo: se buscades novela negra, non vos vai defraudar; se buscades mundos sobrenaturais, tampouco. Agora pensade que este cómic ten ambas cousas. E ben adaptadas graficamente.

Pastoral americana

Philip Roth é un dos meus autores preferidos. Supoño que é un autor máis que debo a un dos meus mellores amigos e ás súas incansables lecturas e recomendacións. E o seu libro Pastoral americana, sen convertese nun dos meus preferidos, non decepciona.
Co seu alter ego na ficción, Nathan Zuckerman, volvemos á cidade de Newark, onde atopa a varios compañeiros da súa escola xudía, entre eles Seymour “el sueco” Levov, quen máis destacaba daquela. E parece que este é a encarnación do vello soño americano, pero profundizando descubrimos que este non é tal, senón que vive baixo un auténtico drama. Así, o libro convértese nunha historia tráxica que reflicte o drama da sociedade americana enfrontada aos seus pesadelos e ás contradicións que lle son propias.
Nesta novela, Roth bríndanos novamente a oportunidade de achegarnos ás vísceras da sociedade americana para que sexamos nós, lectores, os que tiremos as nosas conclusións. Unha lectura brillante dun autor que nunca decepciona.

Crónica de una muerte anunciada

Unha das miñas grandes lectoras de 1º de Bacharelato, Susana Cumbraos, achéganos esta lectura de Nadal:

Esta obra sempre chamou a miña atención, aínda que non sei por que; quizais foi despois de estudala en castelán, de coñecer un pouquiño máis o autor e de escoitar o ben que me falaban dela. Por todo isto, neste nadal decidinme a lela, e a verdade é que non me arrepinto, pois é unha historia entretida de narración impecable. Como ben di o título, é unha crónica dunha morte anunciada, é dicir, que está visto que vai ter lugar e isto vai ser o niño de todo o asunto. Ao redor deste crime danzan os personaxes que nos amosan, de xeito indirecto, a súa forma de ser, coas súas virtudes e os defectos, sen pudor. Parece mentira como o autor fai un "antes" e un "despois" que se van alternando continuamente, para ao final non avanzar máis alá da morte, pero non obstante facendo posíbel a creación dunha verdadeira historia.
Un libro que sen dúbida ningunha gustaravos.

E eu teño que engadir, que esta alumna hoxe me confesou que tiña pensado falarme da saga de Crepúsculo pero que non o ía facer porque... estaba a defraudala!!!! Ben por Susana!.

La conjura contra América

La conjura contra América de Philip Roth parte dun plantexamento de historia alternativa baseado nunha circunstancia real, a simpatía de Charles Lindbergh, o heroe americano da aviación, pola causa do nazismo. A partir desta premisa, Roth maxina un pasado diferente, no que Lindbergh se presenta como candidato republicano ás eleccións presidenciais norteamericanas de 1940, vence aos demócratas de Roosevelt e pon en práctica unha política de pactos con Hitler, que acaba desembocando na persecución dos xudeus norteamericanos.

O libro tece un denso e fascinante entramado de relacións familiares, afectivas e sociais no que non só participan os membros da familia Roth ou a pequena sociedade xudía de Newark, senón que interveñen tamén personaxes coñecidos, figuras históricas e acontecementos reais, que serven para retratar con extraordinaria vivacidade a vida norteamericana da época.

Trata, en fin, de como unha sociedade aparentemente moi cohesionada e segura de si mesma vese enfrontada á transformación ou mesmo á desaparición dos valores e crenzas que ata entón consideraba inmutabeis.