Tam, Tim e Tom

OQO publica Tam, Tim e Tom de Roberto Mequita e Paolo Domeniconi, un álbum infantil escrito a partir dun dos contos dos irmán Grimm que fala do valor de compartir, de realizar tarefas en común e sobre de equidade e de xustiza. Pero para chegar a esta conclusión necesitamos dun animal que aparentemente serve para crear discordias, como é o caso do corvo, que nos fai lembrar outros contos nos que sementa precisamente inimizades. Porén, o que nun principio parecía non ter solución, remata cun equilibrio necesario.

A mellor sopa do mundo

OQO recórdanos con este álbum de Susanna Isern e Mar Ferrero que a calidez da amizade é o que constrúe o alimento da humanidade. Tal se desprende d' A mellor sopa do mundo, un libro que na voz e na vida dos animais do bosque fala dun vínculo persoal que permite compartir o máis elemental e que dá voz á propia existencia da humanidade. As persoas medran rodeadas doutras persoas. É nesa solidariedade onde atopar a satisfacción necesaria para vivir nun mundo en sociedade. Porque un amigo está para escoitar, para rir canda ti, para alegrarse das túas boas novas ou para consolarte cando o necesitas. De aí que os animais do bosque que viven neste libro convivan pacificamente, coa ledicia propia que dá a amizade, e a confianza que nela se deposita. As ilustracións, simpáticas e ledas, amosan o traballo en equipo como un valor necesario.

O avó de Zulaimar

Eu que me criei sen avós e que me comparo cos meus fillos que si os tiveron sei ben do que falo con este álbum que nos presenta OQO, da importanci dos avós no desenvolvemento dos rapaces e rapazas. E é que a nosa protagonista non ten avó e mira con envexa a seus compañeiros e compañeiras que si o teñen. Esta é a propsota de Juan Carlos Méndez Guédez con ilustracións de Elsa Klever: O avó de Zulaimar. E que facer cando non se ten avó e non cho prestan nin agasallan? Pois inventalo e ser feliz, porque o poder do maxín é tan grande como para iso. E mesmo o avó "pantasma" pode saber a sandía!!!

A portada xa comeza coa tenrura propia do tema: a protagonista mira sorrindo un espazo baleiro que debería ser ocupado polo seu avó. Iso é amor. A soidade non é tal se temos o engado de rexeitala, de crer en nós mesmos e de armarnos contra a tristura dunha ausencia.

"Zulaimar non tiña avó.
Pero todas as amigas tiñan un.
O de María era alto como unha palmeira.
O de Lucía, redondo como unha O.
O de Susana, cos ollos escuros coma o café.
Polas tardes ían con eles ao parque.
Tomaban xeados.
Facían debuxos na area."

Un anaquiño de horizonte

Arturo Abad e Miguel Cerro son os artífices de Un anaquiño de horizonte que publica OQO. O anceio por descubrir o que se agocha detrás de máis alá do que vemos, ese "infinito" que non debe ser tal, ese querer saber máis do ser humano que ten permitido descubrir e inventar. Este é o argumento deste libro que temos nas mans. E nesa procura hai quizais unhas regras que debemos cumprir, sobre todo, a tenacidade é unha arma fundamental. Por iso o noso protagonista, podea e xoguetón, desexa saber que segredos agocha o horizonte, pero este resísteselle.

A necesidade de alcanzar os nosos soños, a constancia como virtude, e a educación como base -aceptar sempre as regras do xogo para participar- son as bases para que poidamos conseguir ese anaco de horizonte como agasallo.

Se o texto é poético, non o son menos as ilustracións, cheas de cor, metáforas e tesouros agochados.

Quen pode vencer o vento?

 A última lectura que nos propón OQO é esta preciosidade de Charo Pita ilustrada por Marion Arbona con título Quen pode vencer o vento?: unha narración fabulada con animais como protagonistas e coa humildade como símbolo do triunfo. A lectura lembra as antigas narracións onde os animais son os protagonistas e adquiren os mesmos vicios e virtudes ca os humanos, e esas fábulas serven para denostar os primeiros e enxalzar as segundas.

Así que neste álbum temos uns animais que son moi fortes e valentes, pero moi cridos, polo que ese exceso de confianza en si mesmos farallo pagar caro. Pero temos unha humilda tartaruga que será quen de vencer calquera obstáculo debido a súa paciencia e pouco orgullo. Toda unha lección.

Chama a atención a explosión de cor das ilustracións. E aquí xa collo as palabras da prezada amiga Mª Jesús que sabe máis ca min:  "Cada debuxo ocupa a dobre páxina, destacando os animais con caras que recordan máscaras indíxenas e alternando escenas abigarradas con outras de primeiros planos e arriscados encadres, comunicando a sensación de movemento e velocidade mediante marcadas liñas diagonais. Tamén a color xoga un papel importante no relato, predominado a gama de vermellos que potencia a idea da seca e da calor. Moi inspirado é o personaxe que representa o vento, unha máscara hierática sempre de perfil que se continúa nun fluído alado, raudo e envolvente".

 

Feroz, o lobo

 

Neste álbum de OQO, obra de Margarita del Mazo e Leire Salaberría, Feroz, o lobo volvemos unha vez máis a ter como referencia un conto clásico revisitado. Un lobo que anda na procura da Carapuchiña, un lobo esfameado pero moi aquelado, educado e incomprendido. Un lobo que pregunta pacientemente o paradoiro da nena e, por suposto, ninguén lle contesta ao caso. Claro que está a avoa, o cazador... non falta ningún dos personaxes clásicos. Pero o final é ben diferente! Ata este final non entendemos se este conto é máis ou menos semellante ou en nada se parecen. Porque o que estamos a ler é unha parodia humorística moi ben ilustrada cun lobo con tupé vermello que sabe conducir tremendo cochazo.

A cociñeira do rei

 

Sorpréndenos a polifacética Soledad Felloza cunha nova aptitude, a de escritora. E faino con este álbum que publica OQO con ilustracións de Sandra de la Prada; o título, A cociñeira do rei, gañador do "Premio de Narración Oral Cociña de Contos". Un álbum que reivindica a cociña como espazo de amor, de ledicia, de esperanza (ai, co pouco que a min me gusta cociñar!!!). Unha moza -moza que pasa dunha petición de "cociñeiro" en masculino- que sabe os ingredientes secretos que debe ter calquera comida para ser saborosa e devolver o sorriso. Porque a comida tradicional, a gastronomía como cultura, é a reivindicación que subxace na lectura deste álbum que goza dunhas ilustracións alegres cheas de cor onde a natureza é coprotagonista.

Cocorico na tvg2

 Un dos personaxes de conto máis coñecidos polas nenas e nenos, o pitiño Cocorico, dá o salto á pantalla coa serie do mesmo nome, coproducida por OQO filmes e a Televisión de Galicia, que se empezará a emitir o vindeiro 12 de maio naTV G2. 

 A serie Cocorico, destinada a nenos e nenas de entre 3 e 8 anos, narra a vida cotiá dun pitiño rebuldeiro, curioso e, sobre todo, aventureiro. E faino dunha forma divertida, chea de acción, intriga e, sobre todo, sentido do humor, sen esquecer os aspectos didácticos.

Esta é a páxina oficial da serie en Facebook, destinada a pais e mediadores. Nela iranse presentando os personaxes e dando conta dos horarios de emisión etc.

Cocorico é un pitiño moi riquiño, xoguetón e inocente. Ao mesmo tempo, é moi obediente e sempre lle axuda a súa nai nos traballos do fogar, como deben facer todos os nenos. É intelixente e aventureiro, aínda que un pouco asustadizo e temerario. Gústalle aprender e probar de todo pero sen tomar decisións arriscadas que o poñan en perigo.

Cocorico é un pitiño moi bo, o que fai que teña moitos amigos e que os veciños lle queiran ben.

Moito conto

Como fai María Jesús para adiantarse sempre? Ultimamente fai ela o meu traballo! E claro, eu léoa e xa non teño nada que engadir! Estas son as súas palabras:

 

"Os contos clásicos universais son unha fonte de inspiración inagotable para os novos creadores. Neste fermoso álbum ilustrado (Moito conto) de OQO Editora, dous autores, Enríque Páez polo texto e Marjorie Pourchét polas ilustracións, retoman os vellos personaxes tan ben coñecidos e os fan interactuar entre eles dando orixe a situacións novas e sorprendentes, porque, polo que se ve, o tempo tamén pasa para estes protagonistas e as historias poden cambiar substancialmente. O final resérvamos unha nova sorpresa que, en certo modo, restitúe o equilibrio. As ilustracións son preciosas, cunha técnica mixta que mestura delicados e minuciosos debuxos con gravados e estampacións e que achega á historia toques de humor sutil. Un libro que gozarán sen dúbida os nenos e nenas que coñezan previamente as historias clásicas que aquí se parodian".

 Dende logo, non resulta doado reunir nun só álbum a todos os personaxes dos contos clásicos. Este conségueo, e sobre todo encántame o final. E conste que a primeira páxina deume un pouco de medo!!! Pero logo foime encantando o desenvolvemento, un libro que semella tirado das técnicas narrativas de Rodari, facendo relacionar os diferentes personaxes das historias clásicas. A liberdade que outorgan os creadores aos personaxees permite que saian do seu ámbito cotián para adentrarse noutras situacións que procurarán unha sorpresa tras outra: revolución contista!!!

Sígueme! (unha historia de amor que non ten nada de raro)

 

Reedita a editorial OQO un dos meus álbums fetiche: Sígueme! (unha historia de amor que non ten nada de raro) de José Campanari e Roger Olmos. Xa falei aquí del, só quería darvos a boa nova: non deixedes de vos levar este libro para a vosa casa. Se vos gusta a metade que a min, xa compensa!

Hansel e Gretel

Revisión do clásico Hansel e Gretel a cargo de Tina Meroto e Iratxe López de Munáin publicado por OQO, que ademais vén acompañado dun CD para gozar da música ao mesmo tempo que da lectura. Esta adaptación está baseada na primeira versión do conto. A verdadeira causa do abandono é a extrema pobreza dos pais. Tanto o texto como a imaxe buscan comunicar a unión da familia.  E o resultado é o perdón e o esquecemento. O triunfo do amor. E a xenerosidade.

Maruxa

Unha Maruxa ben espabilada esta que nos trae OQO da man de Eva Mejuto e Mafalda Milhoes. Non hai nada como mirar as cousas dende outra perspectiva, pórse no lugar de outro, para sabermos empatizar cos demais, o que significará traermos xustiza e solidariedade, posto que só así poderemos entender os sentimentos dos demais. 

No álbum, Maruxa vaille pedindo a Pepiño, aleccionándoo, que traia todo o que a ela lle cómpre para traballar, aínda que será el quen ao final faga todo para que comprenda que non se piden as cousas de calquera xeito porque hai que saber respectar aos demais. Será o enxeño e o humor quen se encargue de dar unha lección de "civilidade" ao home. E este comprenderá como traballando de xeito igualitario se conseguen as cousas. A moralexa está clara, se cambiamos de actitude temos o poder de cambiar a sociedade.

Estade atentos á ilustracións! Mirade ben que fai Maruxa mentres!

A Rúa da Tixola

Gustoume ben este álbum que vén de publicar OQO baixo o título A Rúa da Tixola, de Charo Pita con ilustracións de Massimiliano di Lauro. Un relato encadeado que nos guía por un camiño que ten ida e volta ata chegar ao comezo e comprender as bondades da lectura, conclusión final tras este percorrido imaxinario e divertido onde todo sucede porque hai unha causa anterior. As complicacións vanse amañando grazas á amabilidade e o bo facer da xente. 

Se o relato é atraente e divertido, amábel e creativo, con sabor tradicional, as ilustracións non quedan atrás pola súa orixinalidade e a súa viveza de cores que fai que mesmo o branco que serve de fondo teña unha música que tanxe ladaíñas ledas e adquira todo un ritmo redondo... e feliz.

Sopa verde

Fíxome sorrir ao lembrar a miña nenez e a miña estupidez coas comidas. A verdade, eu era un pouco fastidiosa! Este álbum que nos trae OQO de Ángela Madeira e Till Charlier afonda no intento de mais e pais para que a súa prole coman de todo. En Sopa verde é un coello quen é incapaz de comer nada que non sexa verde, sen dar unha oportunidade a outros alimentos que poden ser moito máis saborosos... pero se non se proban, como se vai saber?

Fixádevos nas ilustracións: non só acompañan ao texto senón que proporcionan información divertida de cada dun dos personaxes. Personaxes que se presentan co sistema de enumeración repetitiva tan axeitada nos contos infantís.

Era unha vez un coello
ao que só lle gustaba o verde:
leitugas verdes,
brócolis verdes,
coles verdes,chícharos verdes,
espinacas verdes,
alcachofas verdes,
pementos verdes…

—Só me gusta o verde –repetía a todas horas.

Non fai falta a voz

 Xa me gustou a portada. Mamá xirafa apertando ao neno xirafa. Como non? E logo vén a tenrura de texto e ilustracións: en Non fai falta a voz de Armando Quintero con ilustracións de Marco Somá queda reflectido o amor das apertas sen necesidade de palabras. E o certo é que un só aloumiño di tanto e é tan necesario e preciso! Os animais "humanizados" deste álbum andan a xogar e parolar felizmente entre eles... ata que chegan as xirafas, que non teñen voz! Pero... que importa iso? Hai outros xeitos de comunicarse. E será esta especie a encargada de dar novas voces aos e ás compañeir@s de xogos. Porque as emocións, os sentimentos, son máis doados de transmitir do que parece. Só temos que poñer a nosa intuición niso.

Collede o álbum para sentilo. E comprobaredes que doado é. As ilustracións destilan tal sensibilidade que será imposible non querer dar un aloumiño á persoa que tes ao lado... e a quen -ás veces- dis: "quérote".

Todos os animais teñen a súa voz.
(...)

O can ladra.
Os cachorriños responden.

O gato miaña.
Os gatiños… tamén!

(...)

E a xirafa?
A xirafa non ten voz.
E a xirafiña, aínda menos!

Pero a xirafa ten un pescozo moi longo…
Tan longo que, con el,
acariña a súa cría.

Onde estás, Caracol?

A última novidade de OQO é un fermoso álbum sobre amores imposibles. Recolle o tema, coido, dese amor que sente o Sol pola Lúa e viceversa, un amor imposible mantido cuns segundos cada día, o amor fatídico de Carolina e Lorenzo. Nesta historia de Susanna Isern ilustrada por Leire Salaberria os protagonistas -un caracol e unha lagartiña- deben buscar solucións para estaren xuntos e conseguir que esa amizade tan especial que teñen entre eles poida ser alimentada cada día. E que a vida nos ensina que debemos loitar por aquilo que queremos, por conseguir facer realidade os nosos soños, que o futuro non é seguro pero temos que enfrontarnos a el e tirar para adiante. 

Xa temos falado da ilustradora en máis ocasións, e desta volta temos novamente un traballo especial, de cores vivas e personaxes humanizadas que transmiten achegamento e ilusión. 

Creo que vai encantar.