Tierra de fuego

 Esta novela negra levoume de viaxe a Chile e a Suecia. E gustoume. Engancha dende o principio e presenta unha trama ben construída e interesante. Tierra de fuego é de Pascal Engman e está publicada pola editorial Roca. O autor volve a demostrarnos que o paraíso sueco non existe e a inseguridade tamén é moeda de cambio. De fondo, na parte chilena, o nazismo como telón de fondo e máis acá a ditadura chilena. E algo tan aterrador como o mercado de órganos e o secuestro de nenxs da rúa. Unha detective que terá continuidade, e que agardamos, Vanessa Frank. Todo mesturado dá como resultado unha boa novela que vos recomendo se vos gusta este xénero.

El show de las marionetas

Papeino, literalmente. Foi empezar e non poder parar de ler. Así dá gusto! El show de las marionetas de M. W. Craven está publicado por Roca Editorial. É un deses libros de novela negra con investigadores que desexas que sigan existindo en novelas posteriores. Se consegue manter o nivel, Craven será un dos grandes. Un dos acertos máis grandes, ademais da propia trama, que dá de si, son os personaxes, sobre todo a personaxe feminina, aparentemente tan fráxil, e dotada da mellor forza: a intelixencia. Un libro que conta con moitos xiros e sorpresas e que aínda que vai deixando pistas, non é para nada previsible. Todas as pezas conxugan un puzzle moi ben construído sen ningún oco. Tamén resulta atraente o espazo: unha rexión descoñecida totalmente (para min) do Reino Unido, un lugar máis ou menos remoto onde só hai ovellas e néboa. Boa escolla!

 Moi recomendable.

Bajo el hielo

Despois de ler No apagues la luz, quedara con ganas de seguir lendo a Bernard Minier e por fin agora puiden achegarme ao seu primeiro libro, Bajo el hielo, publicado por Roca. E é que Minier é un dos mellores autores de novela negra de Francia e do mundo, dende o meu punto de vista. E con este libro confírmase a miña teoría; o peor é que arestora sei que teño que lelo todo, non o podo evitar. Martin Servaz é asemade un deses detectives que resultan inesquecibles: hipocondríaco e culto, quería ser escritor e recita en Latín.

O libro conta con todos os ingredientes necesarios para que unha novela negra sexa boa; pero sobre todo chama a atención a ambientación, o lugar frío e opresivo que nos asolaga en cada páxina; coas descricións detalladas que nos agasalla o libro, paseamos por ese páramo paisaxístico e temos o mesmo frío que o protagonista. Canda este frío a anguria permanente que nos absorbe e que nos mergulla na natureza humana máis perversa. 

Quizais poida resultar unha lectura algo densa, pero paga a pena a perturbación que desenvolve e que nos sorprende continuamente. Nunha palabra, xenial.

Miedo a las aguas oscuras

Volve Craig Russell con forza, desta volta co seu detective Jan Fabel, un policía que se afasta do clixé actual de home cheo de fisuras e depresións para termos un home normal, case feliz, preocupado pola sociedade e as súas vítimas. Miedo a las aguas oscuras está publicado por Roca editorial. Russell combina medioambiente con novas tecnoloxías para amosarnos un Hamburgo tormentoso cun río que non para de vomitar cadavres. Porque temos un asasino en serie, pero moito máis, como unha secta disfrazada de asociación medioambiental, as novas tecnoloxías, os antisistema, cumios medioambientais... Non deixa de ter un punto filosófico esta novela negra, coas reflexións sobre a evolución tecnolóxica, a evolución humana, política, economía e o coidado medioambiental. É dicir, unha novela negra que abonda, unha vez máis, sobre o mundo actual, ese no que tod@s nós estamos mergullad@s. Unha novela negra que vai máis alá para deitar unha reflexión propia sobre o mundo que nos tocou vivir. Máis ben, sobre ese mundo que construímos e destruímos para vivir nel. Ollo, tamén existe a realidade virtual. Sobrepasaranos?

El sueño oscuro y profundo

En plena crise lectora, cansa aínda de exames e avaliacións, acudo, como non, á miña mellor droga, que non é outra que un chute de novela negra. Desta volta, un dos mellores escritores do xénero, Craig Russell e a súa últia entrega co detective Lennox: El sueño oscuro y profundo publicado por Roca. Xa sabedes que esta serie transocrre no Glasgow dos anos 50 e o detective é un personaxe duro, de mal carácter -estragado por ter que loitar na guerra- que finalmente tenta facer o correcto. Nestes libros intuímos a aparición das mafias actuais na figura deses Tres Reis temibles e dominadores dos baixos fondos da cidade, mentres existe unha policia corrupta e a corrupción vai domesticando moitos ámbitos soiciais (sóavos de algo?). O noso detective, como persoa (persoa humana, dirían algúns) que é, tenta redimirse, ser mellor persoa, ter un futuro alegre, pero cae en contradicións e cambios continuos. É o destino ou hai cousas que non poden cambiar? O autor deixa unha porta aberta a unha posible relación que quizais sexa a solución para o noso personaxe.

O feito de situarnos nos anos 50 insta ao autor a que as súas novelas policíacas adquiran un ton diferente ao xénero negro actual, e lembrándonos aos grandes como Chandler: non hai móbiles nin análises de ADN, só enxeño, armas e forza bruta, acompañados, iso si, do poder da intelixencia, do humor e do sarcasmo.

Deixádevos atrapar polo frío glasgowniano.

Cuento de muerte

Xa indiquei o outro día que estaba lendo novelas que me quedaron no fondo dos andeis sen ler. Comecei con Craig Russell, e seguín con el, fascinada co seu detective Jan Fabel. Se me gustou Muerte en Hamburgo, Cuento de muerte aínda me gustou moito máis. Quizais porque xa me sentía "en familia", quizais porque me fascinou que utilizase os contos dos irmáns Grimm para elaborar unha novela negra, ben negra, baseándose neles; agora teño que buscar os orixinais e lelos.

Craig Russell escribe en Cuento de muerte, publicado por Roca, unha novela ben fiada, cunha trama que engancha dende o primeiro momento, directa, e para min mellor cá primeira, mellor organizada e máis enigmática. Se isto vai in crecendo, significa que as dúas que me faltan serán mellores! Segue a gozar o autor cos asasinos en serie e co sangue, facendo que sexan as súas unhas tramas truculentas, pero están ben. Sen chegar a ser unha marabilla, creo que é máis que recomendable.

Muerte en Hamburgo

Serviron parte das vacacións para cumprir cun comisario que levaba agardándome un tempo para ser presentado e para poñer en parte ao día a sección de libros non lidos... que medra diario en lugar de devecer. Misión imposible! Como dicía, os libros protagonizados por Jan Fabel reclamábanme dende hai tempo e non lles daba unha oportunidade... ata que chegou o nadal. Xa coñecía a Craig Russell co seu outro detective Lennox, pero estoutros catro libros, comprados en oferta polo prezo de un só (é o bo de agardar tanto) non os daba rillado. Pero comecei co primeiro e xa estou co segundo...
O primeiro libro de Craig Russell é Muerte en Hamburgo, publicado por Roca editorial. Unha novela negra moi negra con moito sangue e moi besta que engancha, como non, dende o principio. Chama a atención, en primeiro lugar, o coñecemento que o autor amosa da realidade alemá, a súa lingua, súa cultura e a súa historia. Tiven que volver á biografía del para recoñecer que e escocés, porque cheguei a dubidar. E é que destacan as moitas palabras en alemán que salferen o texto. Logo está a ambientación coidada e exquisita: o meu fillo ata me buscou un mapa de Hamburgo para percorrer co dedo os lugares que tan ben nos describe o autor. E esta ambientación atinxe tamén á historia, tanto recente como pasada, de Alemaña. E logo está a trama; como xa dixen, chea de sangue, ás veces ata chega a asustar e recorda un pouco a dureza de John Connolly. Un asasino en serie, tan de moda hoxe en día a xulgar polas series televisivas dará moito que andar aos nosos investigadores... e remata de tal xeito que seguirei procurando as outras novelas deste mesmo autor. Aiiiii...

Salvajes

Don Winslow é o autor de Salvajes, publicado por Roca. É o primeiro libro que leo del, e confirma que teño que buscar tempo (ulo?) para ler os seus outros títulos. Chama a atención, sobre todo, a súa linguaxe tan áxil e directa, que facilita de tal xeito a súa lectura que o libro lese deseguida, a pesar das súas máis de tres centas páxinas; o autor non anda non se regodea nin busca palabras redundantes: vai ao gran en todo momento, e con poucas palabras -non necesitamos máis- informa tanto do que ocorre como do que pensan os personaxes. Volvemos a estar ante unha novela negra diferente, posto que non existe un detective nin policía que investigue asasinatos, pero si temos unha acción trepidante, tan frenética que a adrenalina e os crimes están asegurados... e hainos abondosamnete. Un libro que nos ilustra sobre a crúa realidade dos cárteles da droga, a súa violencia e o pesimismo que pode existir na procura da súa desaparición. Pero tamén nos lembra que cada un de nós pode converterse nun ser salvaxe cando as circunstancias así o requiren.
Certo é que a novela teredes que lela de golpe. Non saberedes cando frear, porque a propia acción tira dun en todo momento, non deixa un momento de respiro e converte a todos os norteamericanos -dá igual que sexan demócratas ou republicanos, Obama ou Bush, delincuentes ou policías- en monicreques de acción.
Tremenda. Bestial

Las niñas perdidas

Non me acabou de gustar esta proposta de Cristina Fallarás, Las niñas perdidas, publicada por Roca, e que foi Premio LH Confidencial 2011 de novela negra. A pesar de todas as críticas tan estupendas que lin, o libro non conseguiu conquistarme.
E non pola historia en si, dura, durísima, macabra, tristísima. Tanto, que consegue, iso si, deixarte pola chan, preguntándote se os humanos temos de humanos só o nome ou hai algo máis detrás, é dicir, se conseguimos que o salvaxe sexa un adxectivo de animais, ou non. A protagonista, a detective, é pouco crible, tan valente e tan astuta, ao mesmo tempo que se permite, incluso, ser tenra. Non sei, non me acaba de convencer. E, repito, non creo que fose por ser macabra; son lectora habitual de novela negra e isto ocorre moitas veces. Non sei se é polo xeito de estar contado, ou simplemente porque a lin nun momento inoportuno. Se algún de vós, lectores deste blogue, a le, agardo que me contedes a vosa opinión. Quizais mereza outra oportunidade.

El beso de Glasgow

En plena voráxine de novela negra, gozo coa lectura deste novela de Craig Russell, El beso de Glasgow é a segunda entrega do detective Lennox, de quen xa falamos aquí hai pouco, e que tamén publica Roca. Se a primeira entrega me gustou, creo que esta segunda aínda é mellor. É realmente magnífica: o personaxe principal namora ao lector co seu sarcasmo, ironía e elegancia, pero con ese aire de maldade típico da novela negra tradicional: mullereiro, bebedor e un punto de bondade e tenrura que o humaniza constantemente. A lectura é sensacional: engancha dende a primeira páxina, tanto pola galería de personaxes que coñecemos (os que xa estaban na primeira entrega e os novos) como pola descrición dos lugares.
Parece que o autor xa era famoso por outra serie: eu non o coñecía. Pero acaba de facerse un oco entre o mellor dos meus andeis de novela negra: ese humor negro que o caracteriza resulta realmente provocador, a carón de mulleres fermosas, mafiosos, matóns, mortos, desaparicións e unha galería enteira de personaxes que vos fascinarán.

“Hay ciertos conceptos totalmente ajenos a la mente glasgowiana: ensalada, higiene dental, perdón”.

“Los bares de Glasgow parecían todos cortados según un patrón de eterna melancolía. Allí donde había ventanas, los cristales eran esmerilados o estaban empañados, al parecer para ocultar al mundo exterior la ingesta de bebidas alcohólicas (siempre una cosa muy seria en Escocia) y para atenuar la luz del sol hasta convertirla en una claridad insípida y lechosa”.

“Bridgeton era esa clase de lugar donde te sentías demasiado arreglado si llevabas zapatos. Daba la impresión de que el calzado era optativo hasta los doce años”.

Lennox

En Roca poderedes atopar unha novela negra moi negra que gustará aos amantes deste xénero: Lennox de Craig Russell. O detective protagonista desta novela (e parece que iniciador dunha serie con el como protagonista) está construído de tal xeito que nos lembra á tradición máis norteamericana de novela negra: un home que recorre á violencia e ás armas continuamente, mesmo que traballa para a peor ralea da sociedade de Glasgow. A estas característica de "matón" engádense que é un ex-militar que soportou todos os horrores da Segunda Guerra Mundial, que é un home atractivo e relativamente novo e de orixe canadiana. O humor negro, o cinismo e o sarcasmo son as súas peculiares armas defensivas, lingüísticamente falando.
Protagonista esencial xunto co detective será a propia cidade de Glasgow: a brétema, a humidade, a tritura que a envolve após da guerra, a decadencia...
É o primeiro que leo de Craig Russell e recoñezo que quedo con ganas de ler máis deste autor. Creo que con esta novela tributa aos pais da novela negra norteamericana con bo resultado.
O xeito de comezar a novela é moi bo:

"estoy apoyado contra una pared en un almacén portuario vacío con un agujero en mi costado tratando de recordar diagramas de anatomía, mientras una mujer muerta despojada de su hermosa cara yace en el suelo junto a una gran bolsa de dinero. Esto ya bastaría para decir que estoy en un buen lío, pero también hay un hombre grande como un oso que mira a la chica, la bolsa y luego a mí. Y tiene una escopeta: la misma que le arrancó la cara a ella."

Rubia peligrosa

Esta décima novela de Walter Mosley, Rubia peligrosa, é a miña última achega á novela negra (novamente grazas a meu irmán). Todo un descubrimento: mágoa non ter comezado pola primeira.
O protagonista é un detective negro que pasea por unha cidade racista (Los Ángeles) de finais dos anos 60. Destaca na narrativa esta caracterísitca: ser negro nunha sociedade negra -e nunha sociedade branca-, coa conciencia da problemática continua que isto supón, loitando contra unha desigualdade que fai que se apoie no seu propio círculo de amizades, tod@s el@s negr@s. Creo que é un dos rasgos máis sobresalientes desta novela: a relación coa cor da pel, o xeito en que esta inflúe na relación cos outros persoanxes, secundarios ou non, da novela.
Isto non significa que sexa unha novela pola igualdade; significa que o detective protagonista é un home peculiar, diferente ao resto dos detectives que estamos acostumad@s a ler, precisamente pola súa consideración de home de cor. Arredor disto, reflíctese unha sociedade perigosa, ruín, onde o máis importante é a lealdade e a amizade, a sensualidade provocada por un xeito de narrar áxil que consegue que vibremos en cada unha das súas páxinas. Reborda vitalidade, anceios pola lectura. Humanidade.
O final, espectacular.
Podedes ler aquí o primeiro capítulo. Para ir abrindo boca. Xa sabedes, se vos gusta a novela negra, buscade este autor.

Una mañana de mayo

Xa lera a novela anterior de Anne Holt, Crepúsculo en Oslo, e agora chega Una mañana de mayo. Ningunha delas imprescindible. Son entretidas, ambas deixan un final un pouco aberto (supoño que "por se cómpre seguilas") e algún que outro floco sen solucionar.
Non é, desde logo, do mellor da literatura negra nórdica, tan de moda, e na que semella especializarme ultimamente. Pero nada mellor que este tipo de lectura para fuxir.
Sigo a recomendar libros lidos anteriormente, aínda que hai que sinalar que este engancha, como novela negra que se precie, e que saber ir mantendo a presión ata o final, un pouco máis inesperado polo enrevesado da trama e unha tradución non demasiado boa. Unha lectura máis se estades enganchados a este tipo de novelas. Coma min.

Crepúsculo en Oslo

A miña capacidade de evasión grazas á literatura pasa nestes intres pola novela negra, segundo podedes comprobar polos libros que vos comento. Será que non son bos tempos para a lírica? Mentres, descubro autoras -sobre todo- chamadas damas do crime actuais das que non tiña referencias. É o caso do último libro lido: Crepúsculo en Oslo, de Anne Holt, autora escandinava que foi no seu país ministra de Xustiza, nin máis nin menos. Saberá moito de crimes e de inxustizas?

A autora presenta a unha parella de investigadores humanos e bastante cribles: el, Yngvar Stubø, da policía de Oslo, é un home grandullón que perdeu a muller e a filla nun accidente; ela, Inger Johanne Vik, viviu unha historia de amor que mantén oculta no fondo do seu corazón. A novela comeza cando estes acaban de ser pais. E unha serie de asasinatos calafriantes comezan.
Será a esposa quen logre resolver e recoñecer a pauta dos asasinatos, despois de pasar unha dolorosa incursión polo seu pasado. O asasino coñece perfectamente os procedementos da policía moderna e non hai nin unha soa pista nas escenas dos crimes. Porén, que leva a matar?: o aburrimento existencial.
O mellor: un final arrepiante.