Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

Amosando publicacións coa etiqueta Fragmentos. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Fragmentos. Amosar todas as publicacións

19/09/10

Trafegando... nas ondas

Begoña Caamaño tivo a amabilidade de nos entrevistar no programa da Radio Galega "Expreso de Medianoite". Desde o noso humilde espazo, queremos agradecerlle que se lembrara de nós, dándolle os parabéns polo seu labor.

30/07/10

Que fan os libros mentres ninguén os le?

Recollo esta entrada tal cal está en Libreros:


"Entre los libros y yo la batalla ha sido ruda. Oficialmente, nos amábamos. Era sabido que nos prestábamos un servicio mutuo: yo les hacía publicidad y ellos me daban de qué vivir. De puertas para afuera, nuestras relaciones eran excelentes: yo les abría mi puerta con cortesía, cordialidad e incluso, a menudo, con afecto, y ellos se dejaban manipular, abrir, romper, leer, sin rebelarse nunca. Para todo el mundo, el libro y yo formamos un dúo de viejos cómplices con caracteres complementarios. Pero la verdad era otra.

Los libros son implacables invasores. Con cara de nada, con una paciencia infinita y siempre más numerosos, se vuelven dueños de los lugares. Pronto consiguen desbordar las bibliotecas en las que se les ha otorgado residencia. Como las multitudes de caracoles en las novelas de Patricia Highsmith, escalan los muros, suben hasta los techos, se instalan sobre las chimeneas, las mesas, los canapés, se fijan en las intersecciones, penetran en los armarios, las cómodas y los cofres y, cuando moran en tierra, proliferan sobre la alfombra o sobre la madera en pilas inestables y arrogantes. Ninguna habitación está prohibida a los libros. Ninguna les repugna. Los que no han podido acceder al salón, la oficina o la habitación se contentan con los baños, con el estudio, con los corredores o incluso con el san alejo por el cual transitan las papas, los tarros de mermelada, el vino etiquetado, la aspiradora y las pelotas de lana para tejer. Cohabitan con las arañas. No tienen alergia al polvo. Agrupados, apretados los unos contra los otros, tienen la estabilidad y la perseverancia de menhires. En otros tiempos, los ratones los roían pero, ante la proliferación de carátulas duras, casi todos han renunciado. Los ratones son la prueba de que una demasiado grande acumulación de impreso puede desmotivar. Con el paso del tiempo, los libros se han convertido en feroces colonizadores. Roban espacio sin cesar y su voracidad se revela tanto más eficaz cuanto que es silenciosa y que sus movimientos lentos y usurpadores se hacen bajo la cobertura tranquilizante de la cultura y con la bendición de los profesores. La verdadera ambición de los libros es la de expulsar a los hombres de las bibliotecas y de sus casas y ocupar todo el territorio para su grandioso y solitario goce.
Hace más de quince años, los libros han decidido –¿por qué yo?, ¿tengo una cabeza de colonizado?, ¿una reputación de ciudadano dócil?– hacerse dueños de mi apartamento y de mi casa de campo. Entonces, bajo el pretexto de una emisión de televisión semanal y de una revista mensual, han comenzado a invadirme. Después, no hay día (fuera de los domingos y los feriados) que no se introduzcan en mi domicilio, individualmente o agrupados, llevados por el cartero o por mensajeros, ofrecidos, a mi disposición, serviles.
Pero yo conocía sus triquiñuelas. Y me defendí. Para no quedar sumergido, me impuse la disciplina de eliminar unos cada día, sobre todo los domingos y días feriados, cuando los invasores hacen la tregua. Es cobarde, lo reconozco, pero ante un peligro tan grande el respeto del código del honor habría sido suicida. Cerca de la puerta de salida hacía pilas, que partían a casas de parientes, amigos, bibliotecas, etc., donde continuarían su invasión silenciosa e hipócrita."

Autor:
Bernard Pivot
Traductor
Luis H. Aristizábal

31/01/09

O Baleiro

Desas presentacións que nos chegan e non podemos deixar de compartir convosco:

28/01/09

Pola PAZ (V)

Desde BibloCaxado chéganos este texto de Eduardo Galeano, de quen xa temos falado tantas veces e a quen sempre hai que volver.

En 1975, el rey de Marruecos invadió la patria saharaui y expulsó a la mayoría de la población.
El Sáhara es, ahora, la última colonia de África.
Marruecos le niega el derecho de elegir su destino, y así confiesa que ha robado un país y que no tiene la menor intención de devolverlo.
Los saharauis, los hijos de las nubes, los perseguidores de la lluvia, están condenados a pena de angustia perpetua y de perpetua nostalgia. Las Naciones Unidas les han dado la razón, mil y una veces, pero la independencia es más esquiva que el agua en el desierto.
Mil y una veces, también, las Naciones Unidas se han pronunciado contra la usurpación israelí de la patria palestina.
En 1948, la fundación del Estado de Israel implicó la expulsión de ochocientos mil palestinos. Los palestinos desalojados se llevaron las llaves de sus casas, como habían hecho, siglos antes, los judíos que España echó. Los judíos nunca pudieron volver a España. Los palestinos nunca pudieron volver a Palestina.
Los que se quedaron fueron condenados a vivir humillados en territorios que las continuas invasiones van encogiendo cada día.
Susan Abdallah, palestina, conoce la receta para fabricar un terrorista:
Despójelo de agua y de comida
Rodee su casa con armas de guerra.
Atáquelo por todos los medios y a todas las horas, especialmente en las noches.
Demuela su casa, arrase su tierra cultivada, mate a sus queridos, especialmente a los niños, o déjelos mutilados.
Felicitaciones: ha creado usted un ejército de hombres-bomba.

Eduardo Galeano: Espejos. Una historia casi universal

25/01/09

Pola PAZ (II)

Imaxes e reflexións de Premios Nobel da paz:



19/01/09

200 Aniversario de Edgar Allan Poe

Hoxe celébrase o 200 aniversario do escritor de literatura fantástica Edgar Allan Poe, pai da novela gótica, lembrado especialmente polos seus contos de terror.
Vía Todas, podedes ler Ligeia, publicado por vez primeira o 18 de setembro de 1838, na revista American Museum; recibiu 10 dólares por el. Segundo o propio Poe, é o seu mellor relato breve.

Juro por mi alma que no puedo recordar cómo, cuándo ni siquiera dónde conocí a Ligeia. Largos años han transcurrido desde entonces y el sufrimiento ha debilitado mi memoria.
O quizá no puedo rememorar ahora aquellas cosas porque, a decir verdad, el carácter de mi amada, su raro saber, su belleza singular y, sin embargo, plácida, y la penetrante y cautivadora elocuencia de su voz profunda y musical, se abrieron camino en mi corazón con pasos tan constantes, tan cautelosos, que me pasaron inadvertidos e ignorados.

No obstante, creo haberla conocido y visto, las más de las veces, en una vasta, ruinosa ciudad cerca del Rin. Seguramente le oí hablar de su familia. No cabe duda de que su estirpe era remota. ¡Ligeia, Ligeia!

Sumido en estudios que, por su índole, pueden como ninguno amortiguar las impresiones del mundo exterior, sólo por esta dulce palabra, Ligeia, acude a los ojos de mi fantasía la imagen de aquella que ya no existe. Y ahora, mientras escribo, me asalta como un rayo el recuerdo de que nunca supe el apellido de quien fuera mi amiga y prometida, luego compañera de estudios y, por último, la esposa de mi corazón. ¿Fue por una amable orden de parte de mi Ligeia o para poner a prueba la fuerza de mi afecto, que me estaba vedado indagar sobre ese punto? ¿O fue más bien un capricho mío, una loca y romántica ofrenda en el altar de la devoción más apasionada? Sólo recuerdo confusamente el hecho. ¿Es de extrañarse que haya olvidado por completo las circunstancias que lo originaron y lo acompañaron? Y en verdad, si alguna vez ese espíritu al que llaman Romance, si alguna vez la pálida Ashtophet del Egipto idólatra, con sus alas tenebrosas, han presidido, como dicen, los matrimonios fatídicos, seguramente presidieron el mío.

Hay un punto muy caro en el cual, sin embargo, mi memoria no falla. Es la persona de Ligeia. Era de alta estatura, un poco delgada y, en sus últimos tiempos, casi descarnada. Sería vano intentar la descripción de su majestad, la tranquila soltura de su porte o la inconcebible ligereza y elasticidad de su paso. Entraba y salía como una sombra. Nunca advertía yo su aparición en mi cerrado gabinete de trabajo de no ser por la amada música de su voz dulce, profunda, cuando posaba su mano marmórea sobre mi hombro. Ninguna mujer igualó la belleza de su rostro [...]

Tedes aquí o texto completo.

The Tomb of Ligeia. Trailer (1964)
Versión cinematográfica do relato dirixida por Roger Corman e protagonizada por Vincent Price:


17/01/09

Aprendendo

Con Borges:


Después de un tiempo, uno aprende la sutil diferencia entre sostener una mano y encadenar un alma, y uno aprende que el amor no significa acostarse y una compañía no significa seguridad, y uno empieza a aprender.

Que los besos no son contratos y los regalos no son promesas, y uno empieza a aceptar sus derrotas con la cabeza alta y los ojos abiertos, y uno aprende a construir todos sus caminos en el hoy, porque el terreno de mañana es demasiado inseguro para planes... y los futuros tienen una forma de caerse en la mitad.

Y después de un tiempo uno aprende que, si es demasiado, hasta el calor del sol quema.

Así que uno planta su propio jardín y decora su propia alma, en lugar de esperar a que alguien le traiga flores.

Y uno aprende que realmente puede aguantar, que uno realmente es fuerte, que uno realmente vale, y uno aprende y aprende... y con cada día uno aprende.

Con el tiempo comprendes que sólo quien es capaz de amarte con tus defectos, sin pretender cambiarte, puede brindarte toda la felicidad que deseas.

Con el tiempo aprendes que las palabras dichas en un momento de ira pueden seguir lastimando a quien heriste, durante toda la vida.

Con el tiempo aprendes que disculpar cualquiera lo hace, pero perdonar es sólo de almas grandes.

Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia vivida con cada persona es irrepetible.

Con el tiempo te das cuenta de que el que humilla o desprecia a un ser humano, tarde o temprano sufrirá las mismas humillaciones o desprecios multiplicados al cuadrado.

Con el tiempo aprendes a construir todos tus caminos en el hoy, porque el terreno del mañana es demasiado incierto para hacer planes.

Con el tiempo te das cuenta de que en realidad lo mejor no era el futuro, sino el momento que estabas viviendo justo en ese instante.

Con el tiempo verás que aunque seas feliz con los que están a tu lado, añorarás terriblemente a los que ayer estaban contigo y ahora se han marchado.

Con el tiempo aprenderás que intentar perdonar o pedir perdón, decir que amas, decir que extrañas, decir que necesitas, decir que quieres ser amigo, ante una tumba, ya no tiene ningún sentido.

Desafortunadamente, solo con el tiempo...

Jorge Luis Borges


Graza, Vicky.

17/10/08

Los primeros americanos

Segundo Darío Grandinetti nunha película sobre Eduardo Galeano: “periodista, escritor, polemista, poeta… y calvo”. Aquí temos un vídeo chamado "Los primeros americanos" onde o autor le algúns dos seus textos. Aquí podedes acceder ás outras ocasións nas que xa falamos del:





Vía

22/07/08

Nove

Nove é o nome do poemario con que María Lado gañou o X Premio de Poesía Avelina Valladares e que foi publicado pola Editorial Fervenza. Uns poemas que nos falan de dor, de perda, de desacougo.
Tal como indica a propia autora, o poemario nace dende o Prestige, e medra co exilio interior e a dor. Unha dor enmarcada nun mar inmisericorde, violento e vingativo.

aquí o lugar morre en escuma.
así é como se ocultan os barcos fracasados
e os bicos que morden polas costas,
que se cravan profundos coma coitelos.
por iso,
os poucos días que prenden
entran por este cabo e entón
a marea vólvese un instante lixeira
e os dedos do sol detéñense sobre a area
coma eu no teu ventre extenso.
e isto ocorre sempre
despois das grandes mareas,
deste xeito o lugar disponse para as crebas.
-cando o mar recompensa aos afundidos
entregando a memoria das súas equipaxes en terra-.

para maior ausencia,
os homes máis miserables da illa
chegan arrastrando os seus fatigosos carriños
e van máis alá dos areais.

recollen os pedazos do noso amor máis prezado
partido entre as covas, batido contra as pedras.
fan desaparecer estes restos
coa esperanza de que fuxamos,
coa marea baixa

-aínda que é certo que tamén así calman a súa dor,
como en heroin, lu-

coa esperanza de que fuxamos
e de enriquecerse.

08/07/08

Nada grave

Nas miñas mans, por fin, o último libro de Ángel González, Nada grave, que xa lin e relin varias veces. "Dos palabras fuertes, nada y grave, se unen de manera irónica para restarle importancia a un estado sentimental de crisis profunda. La ironía, como forma de pudor, vuelve a convertirse en una clave del pesimismo vitalista del poeta" (Limiar). Dá gusto ver a propia tristura reflectida en versos tan fondos, saber que outros senten o mesmo:

Leo poemas al azar,
leo casi sin pensar en lo que leo.
Cuando me encuentro un verso triste,
siento en el alma como una caricia.
No es que me alivie la tristeza ajena;
es que me siento menos solo.

Sin ti la poesía
ya no me dice nada,
y nada tengo que decirle a ella.
La única palabra
que entiendo y que pronuncio
es ésta
que con todo mi amor hoy te dedico:
nada.

Esperar la desdicha,
¿es una forma de esperanza?
La menos peligrosa, en cualquier caso.
La que no puede defraudarnos nunca.

La madre que me parió,
en el momento de alumbrarme,
no sabía que daba a luz un pedazo de sombra (...)

Al lector se le llenaron de pronto los ojos de lágrimas,
y una voz cariñosa le susurró al oído:
-¿Por qué lloras, si todo
en ese libro es de mentira?
Y él respondió:
-Lo sé;
pero lo que yo siento es de verdad.

Seguiría escribindo versos, mentres os leo unha vez máis (os subliñados son meus). Así é Ángel González: sempre estará aquí porque sempre teremos os seus versos. A verdadeira maxia da poesía.



19/04/08

A canción do pirata

Seguramente xa sabedes que este ano celébrase o segundo centenario do nacemento de José de Espronceda (1808-1842), destacado poeta romántico español. Da súa famosa Canción do pirata fixéronse moitas versións musicadas, e hoxe deixámosvos unha do grupo heavy Tierra Santa. A ver se acerto cos vosos gustos!



E un anaquiño para abrir boca:

Con diez cañones por banda,
viento en popa, a toda vela,
no corta el mar, sino vuela,
un velero bergantín.
Bajel pirata que llaman,
por su bravura, El Temido,
en todo mar conocido,
del uno al otro confín.

La luna en el mar riela,
en la lona gime el viento,
y alza en blando movimiento
olas de plata y azul;
y va el capitán pirata,
cantando alegre en la popa,
Asia a un lado, al otro Europa,
y allá a su frente Estambul:

«Navega, velero mío,
sin temor,
que ni enemigo navío
ni tormenta, ni bonanza
tu rumbo a torcer alcanza,
ni a sujetar tu valor.

Veinte presas
hemos hecho
a despecho
del inglés,
y han rendido
sus pendones
cien naciones
a mis pies.»


Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.

16/01/08

O teu nome

Trato de escribir na escuridade o teu nome. Trato de escribir que te amo. Trato de dicir a escuras todo isto. Non quero que ninguén o saiba, que ninguén me mira ás tres da mañá paseando dun lado a outro da habitación, tolo, cheo de ti, namorado. Iluminado, cego, cheo de ti, verténdote. Digo o teu nome con todo o silencio da noite, bérrao o meu corazón amordazado. Repito o teu nome, volvo a dicilo, dígoo incansablemente, e estou seguro que haberá amencer.

JAIME SABINES


12/01/08

Un adeus sentido

Morreu Ángel González. Un dous meus poetas. Ese que un gran amigo quixo que descubrise. Ese libro que me acompaña desde que el mo agasallou.

Foi unha das voces poéticas máis firmes da posguerra española. A poesía foi para el vehículo da expresión da conciencia existencial.
En 1955 publicou Áspero mundo, ao que seguiría Sin esperanza, con convencimiento (1961), Grado elemental (1961), Tratado de urbanismo (1967), Breves acotaciones para unha biografía (1971), Prosemas o menos (1983), Deixis de un fantasma (19912) e Otoño y otras luces (2001).
En 1985 recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Letras, o Raíña Sofía de Poesía Iberoamericana en 1996, e xa no ano 2005 o García Lorca.
Para el, o xermolo do poema reside na estrañeza que lle provoca a contemplación do mundo. Despois xurdirá o poema, como forma e estrutura das palabras. O poeta pode permitirse mesturar realidades e usar termos de universos diferentes. A poesía serve para falar da historia en clave persoal, e burlar a censura. As propias palabras móvense con vontade propia, provocan estrañeza e permiten inversións. O autor convértese en voz poética, en personaxe.

Inmortalidad de la nada


Todo lo consumado en el amor
no será nunca gesta de gusanos.

Los despojos del mar roen apenas
los ojos que jamás
-porque te vieron-,
jamás
se comerá la tierra al fin del todo.

Yo he devorado tú
me has devorado
en un único incendio.

Abandona cuidados:
lo que ha ardido
ya nada tiene que temer del tiempo.

26/12/07

Pedimos un desexo?

Xa o dixo o Dalai Lama:

A amizade só pode ter lugar a través do desenvolvemento do respecto mutuo e dentro dun espírito de sinceridade.

Quizais ás veces cremos ter amigos que non son.

Pode ser que ás veces pidamos demasiado á amizade.

Que o 2008 vos agasalle amigos sinceros

21/11/07

Sobre a Amizade

Ultimamente cavilo moito sobre o significado da palabra Amizade, consciente de que moitas veces falamos de que "estiven cun amigo" cando este é tan só un compañeiro, ou algo máis, pero non chega ao grao de Amigo. Claro que ás veces falamos dun Amigo cando en realidade este non o é. Ou pode ocorrer que lle pidamos demasiado a ese suposto amigo, subxectivamente razoando que nós comportariámonos doutro xeito. Pero quizais non o sexa porque a culpa é dun mesmo, por ter diferente concepto da amizade, ou pode ser que as circunstancias o que fan é, unicamente, separar algo que realmente nunca estivera xunto. Non sei. Eu doulle voltas e máis voltas, porque é difícil ser obxectivo cando hai moita dor xogando entre os pensamentos. E así, topei hoxe un texto que me veu moi ben, aínda que non creo que sirva tampouco para aclararme definitivamente. Será que -como din por aí- cada un sabe as súas, ou será que -como tamén din por aí- non se poder querer tanto.
En fin, vóuvolo reproducir para que me digades vós que pensades. Co voso permiso, vou sinalar algunhas partes que me parecen moi interesantes. Ah! O texto é de Javier Ortiz:

Hablaba ayer con una amiga sobre la amistad. Le decía que algunas circunstancias me han permitido ratificar algo que ya sabía: que tenemos un montón de amigos y amigas.
“¿Como cuántos?”, me preguntó.
“Entre ella y yo, varias decenas, desde luego”, le respondí.
Se asombró.
Es posible que no me explicara bien. En eso, como en casi en todo, hay que establecer grados y variedades.
Yo considero que un amigo o una amiga es una persona que está claro que se interesa sinceramente por cómo te va y que demuestra que está dispuesta a hacer ciertos sacrificios para ayudarte, si te hace falta. Y que suscita en ti una predisposición recíproca equivalente.
Pero, claro, ése es un criterio general. Luego hay que ir a lo particular.
Por ejemplo: no es lo mismo alguien que te presta un apoyo concreto en un momento concreto, sin más, que alguien que es capaz de demostrarte su aprecio de manera permanente, sin necesidad de hacer mención expresa de ello.
También hay que considerar la predisposición natural de las personas. Las hay que son espontáneamente muy generosas, en general, y las hay que administran sus favores con tanto celo que el más pequeño de los gestos merece ser valorado como una joya.
Está el caso de quien es capaz de hacer el mayor de los sacrificios por un amigo, siempre que se concrete en una sola decisión y quepa materializarla rápidamente, pero que, en cambio, jamás asumiría una responsabilidad, aunque fuera menor, que le obligara a algo paciente, sistemático y constante.
O sea, que es un asunto complicado, éste de la amistad, que admite muchos matices.
E vós, que opinades?

19/11/07

Hai. Ou non

Hai erros que se lembran toda a vida. Hai palabras que se repiten inconstantes. Hai bágoas que non cesan un instante. Hai acenos que se esquecen antes de comezalos. E hai textos que se escollen.
Coma este. De Luis Rivera




Personas hay que se sienten acosadas; hay personas que no saben que acosan; otros son acosados y no se enteran. Otros saben que acosan y son felices.
No todo el mundo sueña lo mismo cuando sueña: no todo el mundo sueña; hay quien nunca ha soñado; tal vez existan en el mundo dos personas que sueñen lo mismo al mismo tiempo, pero nunca lo sabrán.
Hay quien siente nostalgia de su infancia; hay quien odia su infancia; hay quien no la recuerda; hay quien no cree que la infancia sea una edad feliz.
Una calle conduce a un solo lugar para quien la transita, cuando la transita: en otra ocasión conducirá a otro lugar; una calle te lleva a una aventura de amor; otra a vivir una desgracia; alguna a ningún sitio y sin embargo deambulas por ella: estás perdido, estás perdida.
Hay personas que nunca te dirán que te quieren; pero te quieren. Hay personas que nunca te dirán que te odian: tal vez intenten destruirte. Hay personas que te quieren y te odian al mismo tiempo. Hay quien nada, te desconocen, o son los indiferentes, que nunca te ven aunque tanto te conozcan.
Hay traiciones. Hay olvidos. Vuelven a haber traiciones. En la memoria queda un sabor amargo: la memoria es como un paladar. Perplejidad ante uno mismo.
Hay libros que nunca están donde deben. Otros están siempre delante recordándonos que no nos hemos dignando visitarlos. ¿Para qué? Son como un familiar molesto; no le damos conversación para que no nos abrume; bastante es que viva con nosotros. Hay libros que hemos perdido entre viajes y mudanzas pero nos da lo mismo, los tenemos guardados.
Hay amores que nunca sucederán: podrían ser los mejores.
Hay amores que de los que se debería haber desistido mucho antes: acaban siendo un engorro, fomentan el complejo de culpa.
Hay horas en las que uno no está. Hay horas en las que uno está. Hay horas en las hay demasiada gente.
Hay quien te mira; hay quien no te mira. No se tiene el mismo saludo para los dos. Suele suceder que el más cordial sea para el segundo. ¿Seducción? ¿Hastío? ¿Juego?
Hay creencias y supersticiones que son la misma cosa. Hay creencias que no justifican el creer en ellas. Hay supersticiones que son divertidas. Otras, creencias y supersticiones son detestables.
Hay quien dice "te quiero" demasiado a menudo; hay quien nunca. Los dos suelen dejar a otra persona en desasosiego.
Tenemos un cajón de la memoria lleno de mensajes que nunca hemos entregado al receptor. Queda el mensaje y el receptor se ha ido, definitivamente.
Mañana no es nunca lo que debiera ser, porque acaba siendo hoy.
Hay días de mañana. Hay días del ayer. Un solo día es el de hoy y ese es el comprometido. Ninguno más.
Nada vale más que una verdad. Cierto. Nada vale más que una mentira. Cierto. Sobre el mismo asunto, verdad y mentira pueden ser inciertas.
Cada segundo que pasa no tiene entidad alguna; no es posible sentirlo; es tiempo sin acción. Si me quedara un segundo de vida me moriría.
Hay personas que aman. Hay personas que son amadas. Hay personas que aman y son amadas. Hay personas que no aman y son amadas. Hay personas que aman a otro que no les ama y son amadas por otro al que no aman. Hay personas que lo son todo a un tiempo. Otras son muchas cosas durante mucho tiempo. Algunas nada, nunca.
Hay vida, hay tiempo. Luego ya no, ni la una ni lo otro.

15/11/07

Bágoas

Non sei se a vida é un riso e unha bágoa. O que si sei é que é unha sucesión de meteduras de pata.


Guardé mis lágrimas congeladas.
Una, para recordar el instante de la felicidad.
La otra, para no olvidar que existe el dolor.

(Graciela Barrera)

12/11/07

O vicio de ler

En palabras de Antonio Muñoz Molina:

"Un non le para aprender, nin para saber máis, nin para fuxir. Un le porque a lectura é un vicio perfectamente compatíbel coa escaseza de medios, coa falta desa audacia que outros vicios requiren, e, máis importante aínda, coa absoluta preguiza"

06/11/07

Eu tamén estiven alí

Realmente, debería dicir, nós estivemos alí, porque sei -e Loly tamén o sabe- que Anxo acompañounos nese día tan especialmente emotivo.
Este "post" resulta tremendamente difícil. Como podo falar da impresionante Biblioteca do Segrel sen falar de bibliotecas? Sinceramente, onte sentei a escribir aquí e non fun capaz de facelo. A tristura chegou a escorregar perigosamente. Pero sei tamén que é algo que lle debo a algúns seres máxicos que se empeñaron en aparcar nos meus sentimentos, querendo facerme partícipe dos seus triunfos. Sentada alí sentía impotente mil e un remorsos de follas e de imaxes. Pero sobre todo dominou a gratitude que debo á xenerosidade e ás verbas desa muller vigorosa que cre no que fai e no que di e que o defende ata o final, unha persoa que me acompaña coa súa voz preocupada polo trafego do cotián.
Na educación precisamos persoas comprometidas que todo o dan polos demais. Onte tiven a sorte de compartir con varias delas o día, e mesmo as bágoas. Grazas e noraboa, que o traballo ben feito sexa sempre motivo de ledicia e non de envexa. Que non deixedes de medrar non depende soamente de vós, sabémolo, pero sempre estaremos ás ordes dunha capitá exemplar. Grazas por loitar pola existencia de lugares máxicos nos que o alumnado é o protagonista. Grazas por crer nun futuro un pouquiño mellor.
E como non teño fotos, acudide aos dous homes ilustres, con mesmo nome, que xa sabedes quen son...

27/10/07

Vida

Un fragmento de Julio Scherer García que nos fala da vida... a vida é o que se dá, o demais non sería vida...:

La vida sentida va por donde va el amor, la amistad, el compromiso, la lealtad, la entereza cuando la injusticia asola y el sufrimiento cala.
La vida va cuando las personas se miran a los ojos para conocerse y reconocerse más allá de los días sin contrastes.
La vida se da en los principios, en un modo compartido de entender para qué estamos aquí.
La vida se da en el recuerdo de los hombres y las mujeres insustituibles.
La vida se hace adentro, en los rincones de cada uno, y se expresa afuera, en la intimidad extrovertida.
La vida deseable, la que vale la pena, se da para querer y ser querido.

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.