Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.
19/09/10
Trafegando... nas ondas
Atoparalo en Actualidade, Documental, Fragmentos, Galicia, Publicidade, Reflexións, Xeral
30/07/10
Que fan os libros mentres ninguén os le?
Recollo esta entrada tal cal está en Libreros:
"Entre los libros y yo la batalla ha sido ruda. Oficialmente, nos amábamos. Era sabido que nos prestábamos un servicio mutuo: yo les hacía publicidad y ellos me daban de qué vivir. De puertas para afuera, nuestras relaciones eran excelentes: yo les abría mi puerta con cortesía, cordialidad e incluso, a menudo, con afecto, y ellos se dejaban manipular, abrir, romper, leer, sin rebelarse nunca. Para todo el mundo, el libro y yo formamos un dúo de viejos cómplices con caracteres complementarios. Pero la verdad era otra.
Autor:
Bernard Pivot
- Traductor
- Luis H. Aristizábal
Atoparalo en Fragmentos, Libros
31/01/09
O Baleiro
Desas presentacións que nos chegan e non podemos deixar de compartir convosco:
Atoparalo en Fotografía, Fragmentos, Reflexións
28/01/09
Pola PAZ (V)
El Sáhara es, ahora, la última colonia de África.
Marruecos le niega el derecho de elegir su destino, y así confiesa que ha robado un país y que no tiene la menor intención de devolverlo.
Los saharauis, los hijos de las nubes, los perseguidores de la lluvia, están condenados a pena de angustia perpetua y de perpetua nostalgia. Las Naciones Unidas les han dado la razón, mil y una veces, pero la independencia es más esquiva que el agua en el desierto.
Mil y una veces, también, las Naciones Unidas se han pronunciado contra la usurpación israelí de la patria palestina.
En 1948, la fundación del Estado de Israel implicó la expulsión de ochocientos mil palestinos. Los palestinos desalojados se llevaron las llaves de sus casas, como habían hecho, siglos antes, los judíos que España echó. Los judíos nunca pudieron volver a España. Los palestinos nunca pudieron volver a Palestina.
Los que se quedaron fueron condenados a vivir humillados en territorios que las continuas invasiones van encogiendo cada día.
Susan Abdallah, palestina, conoce la receta para fabricar un terrorista:
Rodee su casa con armas de guerra.
Atáquelo por todos los medios y a todas las horas, especialmente en las noches.
Demuela su casa, arrase su tierra cultivada, mate a sus queridos, especialmente a los niños, o déjelos mutilados.
Felicitaciones: ha creado usted un ejército de hombres-bomba.
Eduardo Galeano: Espejos. Una historia casi universal
Atoparalo en Escritores, Fragmentos, Paz
25/01/09
Pola PAZ (II)
Imaxes e reflexións de Premios Nobel da paz:
Atoparalo en Aulas, Fragmentos, Paz, Personaxes
19/01/09
200 Aniversario de Edgar Allan Poe
No obstante, creo haberla conocido y visto, las más de las veces, en una vasta, ruinosa ciudad cerca del Rin. Seguramente le oí hablar de su familia. No cabe duda de que su estirpe era remota. ¡Ligeia, Ligeia!
Sumido en estudios que, por su índole, pueden como ninguno amortiguar las impresiones del mundo exterior, sólo por esta dulce palabra, Ligeia, acude a los ojos de mi fantasía la imagen de aquella que ya no existe. Y ahora, mientras escribo, me asalta como un rayo el recuerdo de que nunca supe el apellido de quien fuera mi amiga y prometida, luego compañera de estudios y, por último, la esposa de mi corazón. ¿Fue por una amable orden de parte de mi Ligeia o para poner a prueba la fuerza de mi afecto, que me estaba vedado indagar sobre ese punto? ¿O fue más bien un capricho mío, una loca y romántica ofrenda en el altar de la devoción más apasionada? Sólo recuerdo confusamente el hecho. ¿Es de extrañarse que haya olvidado por completo las circunstancias que lo originaron y lo acompañaron? Y en verdad, si alguna vez ese espíritu al que llaman Romance, si alguna vez la pálida Ashtophet del Egipto idólatra, con sus alas tenebrosas, han presidido, como dicen, los matrimonios fatídicos, seguramente presidieron el mío.
Hay un punto muy caro en el cual, sin embargo, mi memoria no falla. Es la persona de Ligeia. Era de alta estatura, un poco delgada y, en sus últimos tiempos, casi descarnada. Sería vano intentar la descripción de su majestad, la tranquila soltura de su porte o la inconcebible ligereza y elasticidad de su paso. Entraba y salía como una sombra. Nunca advertía yo su aparición en mi cerrado gabinete de trabajo de no ser por la amada música de su voz dulce, profunda, cuando posaba su mano marmórea sobre mi hombro. Ninguna mujer igualó la belleza de su rostro [...]
Tedes aquí o texto completo.Atoparalo en Cine, Efemérides, Escritores, Fragmentos
17/01/09
Aprendendo
Y después de un tiempo uno aprende que, si es demasiado, hasta el calor del sol quema.
Con el tiempo comprendes que sólo quien es capaz de amarte con tus defectos, sin pretender cambiarte, puede brindarte toda la felicidad que deseas.
Con el tiempo aprendes que las palabras dichas en un momento de ira pueden seguir lastimando a quien heriste, durante toda la vida.
Con el tiempo aprendes que disculpar cualquiera lo hace, pero perdonar es sólo de almas grandes.
Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia vivida con cada persona es irrepetible.
Con el tiempo te das cuenta de que el que humilla o desprecia a un ser humano, tarde o temprano sufrirá las mismas humillaciones o desprecios multiplicados al cuadrado.
Con el tiempo aprendes a construir todos tus caminos en el hoy, porque el terreno del mañana es demasiado incierto para hacer planes.
Con el tiempo te das cuenta de que en realidad lo mejor no era el futuro, sino el momento que estabas viviendo justo en ese instante.
Con el tiempo verás que aunque seas feliz con los que están a tu lado, añorarás terriblemente a los que ayer estaban contigo y ahora se han marchado.
Con el tiempo aprenderás que intentar perdonar o pedir perdón, decir que amas, decir que extrañas, decir que necesitas, decir que quieres ser amigo, ante una tumba, ya no tiene ningún sentido.
Desafortunadamente, solo con el tiempo...
Jorge Luis Borges
Graza, Vicky.
Atoparalo en Fragmentos
17/10/08
Los primeros americanos
Vía
Atoparalo en Dereitos Humanos, Escritores, Escritura, Fragmentos, Lectura, Libros
22/07/08
Nove
Tal como indica a propia autora, o poemario nace dende o Prestige, e medra co exilio interior e a dor. Unha dor enmarcada nun mar inmisericorde, violento e vingativo.
aquí o lugar morre en escuma.
así é como se ocultan os barcos fracasados
e os bicos que morden polas costas,
que se cravan profundos coma coitelos.
por iso,
os poucos días que prenden
entran por este cabo e entón
a marea vólvese un instante lixeira
e os dedos do sol detéñense sobre a area
coma eu no teu ventre extenso.
e isto ocorre sempre
despois das grandes mareas,
deste xeito o lugar disponse para as crebas.
-cando o mar recompensa aos afundidos
entregando a memoria das súas equipaxes en terra-.
para maior ausencia,
os homes máis miserables da illa
chegan arrastrando os seus fatigosos carriños
e van máis alá dos areais.
recollen os pedazos do noso amor máis prezado
partido entre as covas, batido contra as pedras.
fan desaparecer estes restos
coa esperanza de que fuxamos,
coa marea baixa
-aínda que é certo que tamén así calman a súa dor,
como en heroin, lu-
coa esperanza de que fuxamos
e de enriquecerse.
Atoparalo en Actualidade, ENL, Escritores, Escritura, Fragmentos, Galicia, Letras Galegas, Libros, Muller, Personaxes, Poesía, Premios
08/07/08
Nada grave
Leo poemas al azar,
leo casi sin pensar en lo que leo.
Cuando me encuentro un verso triste,
siento en el alma como una caricia.
No es que me alivie la tristeza ajena;
es que me siento menos solo.
Sin ti la poesía
ya no me dice nada,
y nada tengo que decirle a ella.
La única palabra
que entiendo y que pronuncio
es ésta
que con todo mi amor hoy te dedico:
nada.
Esperar la desdicha,
¿es una forma de esperanza?
La menos peligrosa, en cualquier caso.
La que no puede defraudarnos nunca.
La madre que me parió,
en el momento de alumbrarme,
no sabía que daba a luz un pedazo de sombra (...)
Al lector se le llenaron de pronto los ojos de lágrimas,
y una voz cariñosa le susurró al oído:
-¿Por qué lloras, si todo
en ese libro es de mentira?
Y él respondió:
-Lo sé;
pero lo que yo siento es de verdad.
Seguiría escribindo versos, mentres os leo unha vez máis (os subliñados son meus). Así é Ángel González: sempre estará aquí porque sempre teremos os seus versos. A verdadeira maxia da poesía.
Atoparalo en Escritores, Escritura, Fragmentos, Lectura, Libros, Poesía, Recomendamos, Reflexións, Visor
19/04/08
A canción do pirata
Con diez cañones por banda,
viento en popa, a toda vela,
no corta el mar, sino vuela,
un velero bergantín.
Bajel pirata que llaman,
por su bravura, El Temido,
en todo mar conocido,
del uno al otro confín.
La luna en el mar riela,
en la lona gime el viento,
y alza en blando movimiento
olas de plata y azul;
y va el capitán pirata,
cantando alegre en la popa,
Asia a un lado, al otro Europa,
y allá a su frente Estambul:
«Navega, velero mío,
sin temor,
que ni enemigo navío
ni tormenta, ni bonanza
tu rumbo a torcer alcanza,
ni a sujetar tu valor.
Veinte presas
hemos hecho
a despecho
del inglés,
y han rendido
sus pendones
cien naciones
a mis pies.»
Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.
Atoparalo en Efemérides, Escritores, Fragmentos, Poesía
16/01/08
O teu nome
JAIME SABINES
Atoparalo en Fotografía, Fragmentos
12/01/08
Un adeus sentido
Morreu Ángel González. Un dous meus poetas. Ese que un gran amigo quixo que descubrise. Ese libro que me acompaña desde que el mo agasallou.En 1955 publicou Áspero mundo, ao que seguiría Sin esperanza, con convencimiento (1961), Grado elemental (1961), Tratado de urbanismo (1967), Breves acotaciones para unha biografía (1971), Prosemas o menos (1983), Deixis de un fantasma (19912) e Otoño y otras luces (2001).
En 1985 recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Letras, o Raíña Sofía de Poesía Iberoamericana en 1996, e xa no ano 2005 o García Lorca.
Para el, o xermolo do poema reside na estrañeza que lle provoca a contemplación do mundo. Despois xurdirá o poema, como forma e estrutura das palabras. O poeta pode permitirse mesturar realidades e usar termos de universos diferentes. A poesía serve para falar da historia en clave persoal, e burlar a censura. As propias palabras móvense con vontade propia, provocan estrañeza e permiten inversións. O autor convértese en voz poética, en personaxe.
Inmortalidad de la nada
no será nunca gesta de gusanos.
Los despojos del mar roen apenas
los ojos que jamás
-porque te vieron-,
jamás
se comerá la tierra al fin del todo.
Yo he devorado tú
me has devorado
en un único incendio.
Abandona cuidados:
lo que ha ardido
ya nada tiene que temer del tiempo.
Atoparalo en Actualidade, Escritores, Fragmentos, Poesía, Recomendamos
26/12/07
Pedimos un desexo?
Xa o dixo o Dalai Lama:
Quizais ás veces cremos ter amigos que non son.
Pode ser que ás veces pidamos demasiado á amizade.
Atoparalo en Fragmentos
21/11/07
Sobre a Amizade
ulle voltas e máis voltas, porque é difícil ser obxectivo cando hai moita dor xogando entre os pensamentos. E así, topei hoxe un texto que me veu moi ben, aínda que non creo que sirva tampouco para aclararme definitivamente. Será que -como din por aí- cada un sabe as súas, ou será que -como tamén din por aí- non se poder querer tanto.Hablaba ayer con una amiga sobre la amistad. Le decía que algunas circunstancias me han permitido ratificar algo que ya sabía: que tenemos un montón de amigos y amigas.
“¿Como cuántos?”, me preguntó.
“Entre ella y yo, varias decenas, desde luego”, le respondí.
Se asombró.
Es posible que no me explicara bien. En eso, como en casi en todo, hay que establecer grados y variedades.
Yo considero que un amigo o una amiga es una persona que está claro que se interesa sinceramente por cómo te va y que demuestra que está dispuesta a hacer ciertos sacrificios para ayudarte, si te hace falta. Y que suscita en ti una predisposición recíproca equivalente.
Pero, claro, ése es un criterio general. Luego hay que ir a lo particular.
Por ejemplo: no es lo mismo alguien que te presta un apoyo concreto en un momento concreto, sin más, que alguien que es capaz de demostrarte su aprecio de manera permanente, sin necesidad de hacer mención expresa de ello.
También hay que considerar la predisposición natural de las personas. Las hay que son espontáneamente muy generosas, en general, y las hay que administran sus favores con tanto celo que el más pequeño de los gestos merece ser valorado como una joya.
Está el caso de quien es capaz de hacer el mayor de los sacrificios por un amigo, siempre que se concrete en una sola decisión y quepa materializarla rápidamente, pero que, en cambio, jamás asumiría una responsabilidad, aunque fuera menor, que le obligara a algo paciente, sistemático y constante.
O sea, que es un asunto complicado, éste de la amistad, que admite muchos matices.
E vós, que opinades?
Atoparalo en Fragmentos
19/11/07
Hai. Ou non
No todo el mundo sueña lo mismo cuando sueña: no todo el mundo sueña; hay quien nunca ha soñado; tal vez existan en el mundo dos personas que sueñen lo mismo al mismo tiempo, pero nunca lo sabrán.
Atoparalo en Fragmentos
15/11/07
Bágoas
Una, para recordar el instante de la felicidad.
La otra, para no olvidar que existe el dolor.
(Graciela Barrera)
Atoparalo en Fragmentos
12/11/07
O vicio de ler
En palabras de Antonio Muñoz Molina:
Atoparalo en Fomento da lectura, Fragmentos, Lectura
06/11/07
Eu tamén estiven alí
Realmente, debería dicir, nós estivemos alí, porque sei -e Loly tamén o sabe- que Anxo acompañounos nese día tan especialmente emotivo.Na educación precisamos persoas comprometidas que todo o dan polos demais. Onte tiven a sorte de compartir con varias delas o día, e mesmo as bágoas. Grazas e noraboa, que o traballo ben feito sexa sempre motivo de ledicia e non de envexa. Que non deixedes de medrar non depende soamente de vós, sabémolo, pero sempre estaremos ás ordes dunha capitá exemplar. Grazas por loitar pola existencia de lugares máxicos nos que o alumnado é o protagonista. Grazas por crer nun futuro un pouquiño mellor.
E como non teño fotos, acudide aos dous homes ilustres, con mesmo nome, que xa sabedes quen son...
Atoparalo en Des-Humor, Fragmentos
27/10/07
Vida

Atoparalo en Fragmentos
Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.




