Shadi Ghadirian

Fotografías que son un espazo de reflexión sobre a situación da muller de Shadi Ghadirian (1974), fotógrafa iraniana que encaixa elementos modernos da cultura contemporánea nos retratos para provocar un pensamento: pasado versus modernidade das mulleres do seu país.

#1 Qajar. Shadi Ghadirian

#2 Qajar. Shadi Ghadirian

#4 Qajar. Shadi Ghadirian

#9 Qajar. Shadi Ghadirian

#10 Qajar. Shadi Ghadirian

#12 Qajar. Shadi Ghadirian

#19 Qajar. Shadi Ghadirian

 Estoutra serie de fotografías amosa siluetas de mulleres baixo un chador, onde a face feminina é substituída por un obxecto do fogar para reflexionar sobre a vida cotiá das mulleres, pero tamén sobre a identificación destas con eses obxectos e cunha vida que xira arredor deles. Non só critica a vestimenta, senón a universalización da muller-obxecto, vista como vista.

“Like EveryDay”, Shadi Ghadirian.

“Like EveryDay”, Shadi Ghadirian.

“Like EveryDay”, Shadi Ghadirian.

“Like EveryDay”, Shadi Ghadirian.

“Like EveryDay”, Shadi Ghadirian.

“Like EveryDay”, Shadi Ghadirian.

Vía

Variacións do veo

A fotógrafa iemení Boushra Almutawakel explora, nas fotos sobre o hijab, as diversas formas en que se ve e como afecta á identidade das mulleres que o levan.

" Comencé la serie sobre el hijab/velo mientras cursaba estudios en la escuela de fotografía, donde asistí a una lectura de la escritora feminista egipcia Nawal Elsadawi. En esa conferencia, dijo que creía que para las mujeres usar el hiyab/velo o nigab era lo mismo que usar maquillaje, en el sentido de que todas ellas ocultan su verdadera identidad. Pensé que era una fascinante perspectiva y decidí interpretarla fotográficamente". - Boushra Almutawakel

 

Vía

Los pies vendados

Cómic publicado por Astiberri, Los pies vendados de Li Kunwu ofrécenos unha radiografía estremecedora dunha desgarradora tradición que recaía, por suposto, no sufrimento das mulleres. O libro conta a historia dunha muller xa maior que de nena sufriu estas dores inimaxinables para casar ben e medrar socialmente. Pero a revolución puxo un punto e aparte neste proxecto que se volveu inviable e só trouxo consecuencias negativas.

O partido comunista rexeitou esta tradición como símbolo da etapa feurdal. Así que esta moza converteuse nun "inimigo" público, cunha marca evidente que a converteu nun ser perseguido.

A historia resulta moi próxima precisamente porque se trata da niñeira do debuxante, con dobre mérito porque non parece deixarse levar pola subxectividade, senón que realiza o seu labor con trazos amplos en branco e negro.

No Woman, No Drive

Tres activistas saudís versionan o mítico single de Bob Marley para criticar a lei que impide conducir ás mulleres no país árabe. A gravación foi difundida o sábado nunha xornada na que algunhas mulleres saíron ás rúas conducindo para reclamar os seus dereitos.

A estrofa da canción di: "Lémbrome onde adoitabas sentar, na parte traseira do coche familiar". Tamén afirma que "as raíñas non conducen" pero poden cociñar, e que os pés son o "único transporte" das mulleres.

As mulleres non poden conducir nin tampouco viaxar fóra do país sen un varón da familia, entre outras restricións.

Vía

Desaparición

 Obra da fotógrafa iemení Bouchra Almutawakel:

Crónicas de Jerusalén

Moi interesante este cómic de Guy Delisle publicado por Astiberri: Crónicas de Jerusalén foi Premio ao Mellor álbum no Salón Internacional do Cómic de Angoulême 2012 e lese como unha novela non só polo seu grosor senón polo xeito de narrar. O cómic relata a estancia do autor máis dun ano en Xerusalén, pero faino non como unha crítica senón como un libro de viaxes. O autor fai un diario en cómic da súa vida alí, contándonos o que alí ocorre polo que ve e polo que lle contan, sen aportar unha visión crítica, posto que coa información que nos ofrece xa podemos tirar nós as nosas propias conclusións. E nestas tamén observamos a súa animosidade cara un goberno que permite e fomenta odios raciais.

O autor explica:

 “Hay cosas que sólo he entendido al estar en Jerusalén. Y cuando descubro algo nuevo tengo la debilidad de creer que es interesante compartirlo. Por ejemplo, me parecía pertinente explicar cómo funcionan las colonias, de qué forma está dividida en dos la ciudad, este tipo de cosas...”.

El coche de Intisar

Pedro Riera e Nacho Casanova son os autores de El coche de Intisar. Retrato de una mujer moderna en Yemen publicado por Glénat. Unha historia que nos lembra o que algunhas mulleres deben loitar no seu día a día por vivir nun mundo feito por e para os homes. O autor recrea a historia dunha moza iemení a partir de anacos de historias que lle contaron diferentes mulleres naquel país, podendo contemplar así como elas non están conformes coa vida que os homes lles dan sen cuestionarse a aceptación delas, xa que elas non poden controlar a súa vida en ningún ámbito, todo baixo un lema relixioso tamén inventado ao servizo da manipulación e do dominio absoluto.
Moi aconsellable subir a este coche e apredermos máis de realidades afastadas que ás veces nin vemos nin queremos ver. Polo tanto, máis que recomendable.

Malala Yousufzai

Malala Yousufzai, de 14 anos,  tiroteada polos talibáns por reivindicar o seu dereito de ser muller e estudar.

Non á violencia contra as mulleres (CCLXXVI)

A fotoxornalista de National Geographic, Stephanie Sinclair, viaxou durante oitos anos a India, Yemen, Afganistán, Nepal e Etiopía para filmar o documental: "Moi nova para estar casada: o mundo secreto das esposas nenas". Para realizalo, entrevistou a nenas casadas, outras que fuxiron da súa situación e outras que sufriron feridas ben grandes, como cortarlle as orellas e o nariz. Pero tamén falan homes partidarios desta práctica para asegurar que "unha boa esposa debe ser respectuosa coa súa nova familia porque vai vivir con ela. Ser fermosa significa coidar a casa e o cónxuxe ben".

En nove minutos e medio resúmese esta práctica de obrigar a casar a nenas con persoas maiores: Ghada de oito anos, está casada con Saltan de 33 e Tehani, de oito tamén, está casada con Majed, de 25. 

Segundo  Anju Malhorta, do Centro Internacional de Investigación Sobre Mulleres, "a familia do home e o home fan isto porque cren que poden formala e amoldala como eles queiran que sexa".

"Mientras tenía sexo, yo lloraba y le rogaba que pare. Pero no escuchó y tapó mi boca con su mano; no podía respirar y lloraba, pero él  me usó sin importarle y yo simplemente lloré. Tengo ocho años". Así comeza.

Vía

La fuente de las mujeres

Permitídeme que vos recomende un filme que veño de alugar e que me encantou. Trátase de La fuente de las mujeres dirixido por Radu Mihaileanu, boísimo para falar de igualdade e de fundamentalismos relixiosos: o Islam será un defensor da igualdade, o problema sempre son as interpretacións libres que os homes fan da súa lectura. Fermosísima película costumista onde unha mulleres deciden loitar polo que é xusto e que nos achega a unha cultura aínda moi afastada para nós. Moi interesante a reflexión que propón sobre o respecto, as relacións de parella, a masculinidade ben entendida e a especial relación das mulleres que manteñen entre si: destacar as secuencias onde as mulleres falan libremente de sexo, máis que na nosa sociedade occidental tan libre!

Sen erro

Recoñeceranas pola voz?:

Ammán, Jordania. Reuters

Vía

Burkamanía

Chamoume a atención este libro cando recibimos os cómics para a feira do cómic do IES. Trátase dun libro do debuxante belga JacPé publicado por Norma que conta cunha introdución imprescindible de Anne-Marie Lizin, antiga presidenta do senado de Bélxica e membro da Liga de Dereito Internacional das Mulleres. Un toque de atención en forma de humor contra un comportamento medieval que sofren as mulleres, unhas mulleres que non se atreven nin a soñar a seren liberadas. Unha visión aceda e provocativa para chamar a atención.

Buscando información topei esta presentación:

burkamanía

View more presentations or Upload your own.

Non á violencia contra as mulleres (CCVIII)

Liamos hai uns días unha nova que xa nada nos estraña, desgrazadamente:

As tiranías árabes usan a violencia sexual como arma contra a muller

A face de Iman el Obeidi, a muller que en marzo entrou nun hoter cheo de xornalistas en Trípoli denunciando ter sido violada por 15 soldados de Gadafi será unha das imaxes que se lembrará da revolución en Libia.
Esta muller é un exemplo de como a violencia arremete contra as mulleres opositoras, máis vulnerables ante armas de represión como a violencia sexual. Reximes como o de Gadafi aproveitan a condición das mulleres nas sociedades árabes (da castidade feminina depende o honor de toda a comunidade) para castigar a quen non sexa afín. Esta muller, El Obeidi foi insultada como "prostituta e borracha" polo réxime; os seus violadores mesmo a denunciaron ante os tribunais.
Semella que están a investigar, pero pode haber moitas vítimas semellantes.
Lede todo aquí.

Censura extrema en Irán

Vino o outro día aquí, pero non topo a foto para amosárvola.

A policía iraní obrigou a un vendendor de roupa de Teherán a amputar os seos das súas manequíns para que aparecesen no escaparate totalmente asexuadas; aínda coa roupa que levan por riba, longas túnicas en cores neutras que xa o son. Ademais, as manequíns presentan a cabeza cortada, de xeito que poidan soster un pano ou un hiyab, pero que non teñan unha forma que poida resultar atractiva.
E isto, so pena de cárcere.

Prohibido conducir

Hai cousas que son incompatibles: ser muller, vivir en Arabia Saudí, conducir.

O venres pasado as mulleres saudís realizaron unha protesta: conducir un coche aínda que estea prohibido. A primeira en desafiar a prohibición subiu ao coche do seu home ás 12,40 da madrugada; conduciu durante máis de tres minutos e colgouno en Youtube.
O caso é que non existe ningunha lei que declare tal prohibición, pero... a relixión, coma sempre, ten algo que dicir, e aos clérigos non lles gusta que se cometa tal "escándalo". Polo que as mulleres non dan obtido o carné.
Eu estou de acordo: para que queren as mulleres (queremos) conducir se podemos ter chofer???

Vía

Vou aproveitar para colgar un poema de Idea Vilariño que se chama "Desnudez total". Algo que tamén estará prohibido alí:

Ya en desnudez total
extraña ausencia
de procesos y fórmulas y métodos
flor a flor,
ser a ser,
aún con ciencia
y un caer en silencio y sin objeto.

La angustia ha devenido
apenas un sabor,
el dolor ya no cabe,
la tristeza no alcanza.

Una forma durando sin sentido,
un color,
un estar por estar
y una espera insensata.

Ya en desnudez total
sabiduría
definitiva, única y helada.

Luz a luz
ser a ser,
casi en amiba,
forma, sed, duración,
luz rechazada.

Fascismo actual

O fío condutor do documental está formado polas entrevistas a vítimas da ultradereita española dende novembro de 1975 até hoxe. Nos casos de asasinatos recóllense testemuños de familiares e amigos. As agresións fascistas -que inclúen preto dun cento de asasinatos- están dirixidas contra xentes de esquerda, inmigrantes, indixentes, homosexuais, transexuais, independentistas... As vítimas son as protagonistas e os seus discursos son a tese do documental.

Máis información en "Ojos que no ven".

El día que Nina Simone dejó de cantar

Un libro que non vos deixará indiferentes. Publicado por Alfaguara e escrito por Darina al-Joundi e Mohamed Kacimi, El día que Nina Simone dejó de cantar é a biografía de Darina, en primeira persoa, e do Líbano, de Beirut, da crueza da guerra e da fereza do ser humano, da intransixencia relixiosa e do anceio da liberdade. En realidade, a historia do Líbano forma parte da historia de Darina, porque non se pode entender a súa vida doutro xeito. Con ela, coa lectura da súa vida, coñecemos algo mellor aquela guerra cruenta -coma todas as guerras- e a convivencia coas balas: os ataques israelís, a loita relixiosa, o odio-amor palestino... A violencia chega a ser tan especial que os personaxes principais séntense perdidos fóra dela. Como durmir sen o ruído das bombas?
Unha das facetas máis importantes do libro é a liberdade con que son educadas as dúas irmás e a protagonista mesma. Algo que vai suscitar máis dun problema nunha sociedade marcadamente machista como a musulmá. Chama a atención o carácter de Darina e a súa perenne loita por encaixar libre nunha sociedade que pretende escravizala, como muller que é. Un séntese conmovido pola súa vida en permanente busca de algo mellor, algo que non sabemos se atoparía na súa fuxida a París.
Creo que é unha lectura altamente recomendable.

Aínda que o título fai referencia á incomparable Nina Simone (polo amor do pai á súa música), a canción de Fairuz aparece varias veces, e é realmente fermosa. Escoitádea: "Li Beirut"




Di Darina: “Nos quedaba la música, la voz de Fairuz, que nos acunaba de día y de noche, creo que desde entonces forma parte no sólo de mi memoria, sino de mi piel también”.

Nova entrega da Muller Lamprea

Gran Hermano enriquécenos:

Lembremos o vídeo que orixinou a nosa carraxe (recoñezo que me resistía a publicalo aquí porque provócame náuseas) :

E o traballo d'A Profa desenvolvido, tan pertinente:

http://aprofa.blogspot.com/2011/02/hablaba-en-gallego-que-bajon.html

Suxestións de actividades:

- Recompila os diferentes prexuízos que expresa a concursante ao longo das súas intervencións.

- Compartes algún ou algúns destes prexuízos?

- Por que cres que ao ler un texto en galego di que o vai traducindo?

- A situación escolar que describe cres que respecta a legalidade escolar en canto ao tratamento de linguas en Galicia no ensino nos últimos anos?

- Analiza as reaccións da súa interlocutora.

- Atopamos algún tipo de prexuízo na interlocutora?

- A visión que dá a protagonista da situación lingüística da mocidade galega cres que responde á realidade?

- Cal é a conclusión final da protagonista?

- Consideras coherente a conclusión á que chega co seu discurso anterior? Xustifica a túa resposta.

- Cambiou a imaxe previa que tiñas desta concursante de GH despois de ver o vídeo? En que sentido? Xustifica a túa resposta.

- Cres que poderíamos atopar este tipo de intervencións en concursantes procedentes doutras comunidades autónomas? Por que?

- Como galega ou galego, que sentes despois de ver este vídeo?

Irán, 1979

A muller en Irán antes e despois da revolución de 1979:

Vía El Ventano

Akerbeltz: as bruxas e o inquisidor

Curta de animación innovadora, tanto ténica como artisticamente, na que se aposta polo respecto aos Dereitos Humanos.
O 5 de novembro cumpríronse 400 anos dun dos máis impactantes casos de caza de bruxas da historia: o Auto de Fe de Logroño, proceso no que foron xulgadas as "bruxas de Zugarramurdi", mulleres diferentes, seguramente máis libres, que os seus contemporáneos non podían aturar.
A curta parte dunha historia real ben documentada e situada nunha época história concreta que rende homenaxe a todas aquelas persoas que foron ou son vítimas dos totalitarismos. Unha historia atemporal e para todos os públicos.
Unha mensaxe clara: condena dos fanatismos que chegan até os nosos días, o respecto á pluralidade e diversidade.

Vía

Por certo, teñen blogue e Facebook.