Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

Amosando publicacións coa etiqueta Relixión. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Relixión. Amosar todas as publicacións

27/05/16

Five

 Esta curta é un documental que sen diálogos amosa as vidas cotiás destes cinco nenos que aparentemente son moi diferentes entre si pero que comparten moito máis do que parecía a priori. Con esta curta, os autores demostran que as diferenzas entre os humanos son moitoas, pero precisamente esas diferenzas hai que celebralas.

Five from The Mercadantes on Vimeo.

Visto en Cultura Inquieta

21/01/15

Reza Aslan sobre o Islam

 A canle CNN entrevistou ao profesor Reza Aslan, especialista en relixións, para analizar se o Islam promove a violencia.




Vía

20/12/14

La Mezquita de Jazmín

Ocupar espazos segregados por xénero:


14/02/12

Richard Dawkin

O prestixioso biólogo avolucionista Richard Dawkins incita aos ateos a manifestar abertamente a súa postura e a loitar contra a incursión das relixións no ámbito da política e da ciencia.












Vía

24/04/11

Que Cristo!

Para salvarse de situacións comprometidas hai que ter uns bos medios técnicos, tal como se di neste anuncio da televisión italiana que ten moi enfadados aos do Vaticano.




Vía

20/10/10

Artigo censurado

Veño de velo no Levantador de minas:

Este artigo de FRAN P. LORENZO foi publicado no xornal en papel Galicia Hoxe e eliminado, a consecuencia dun comunicado da igrexa católica e da intervención directa do arzobispado de Compostela, do formato dixital. (Cfr. Galicia Confidencial)

«Despois de séculos de dominación, a Igrexa Católica aínda non se decatou de que o sincretismo relixioso que practica a galega xente non é un estrago calculado da súa doutrina apostólica e romana senón unha creación propia e singular deste pobo, unha máis. Santiago de Compostela é, nese sentido, un fecundo resultado da batalla histórica entre a ortodoxia vaticana e o paganismo local. Tamén o Camiño. Por iso todas as tentativas de reducir a espiritualidade dese roteiro á expresión unívoca dunha suprema fe en Deus son unha manobra avesa, calculada, para capitalizar un símbolo cultural e humano de Europa, patrimonio de todos así recoñecido. Neste sentido a visita do papa Bieito XVI a Compostela deixa fóra desta celebración aos milleiros de cidadáns que non profesan a relixión católica nin lle teñen lei a un dos patriarcas eclesiásticos que máis ten feito por estigmatizar e arredar do seo da Igrexa aos que non asumen a súa fundamentalista visión da fe e as súas teses retrógradas e lesivas, alérxicas ao tempo no que vivimos.
O desembarco papal non iría máis alá da descortesía política coas minorías que non o aturan a súa presenza se non fora porque esas minorías –máis ou menos masivas, pero sempre despreciadas por Núñez Feijóo– contribúen cos seus cartiños a sufragaren a inminente diatriba papal, disfrazada de mensaxe de amor.
O pasado domingo, nos diferentes oficios celebrados nas parroquias galegas, os cregos xa lle esixiron á freguesía o correspondente imposto revolucionario. A golpe de cepillo, como adoitan facer. Poida que a vontade das ovellas fora substraída polos seus pastores pero ese, sinceramente, non é problema dos que non pertencemos á secta; menos aínda daqueles que nin sequera aspiramos a mudar o eivado rumbo moral da institución. Se os practicantes queren poñer dez euros ou vinte do seu peto para avalaren a operación de márqueting da Xunta de Galicia e coroar un Xacobeo só grande en cifra de turistas, pois adiante. Pero non é admisíbel que ese saqueo millonario das arcas públicas se produza sin consulta previa, amparándose no suposto beneficio que lle reportará á cidade de Santiago a invasión das hordas católicas .
Haberá máis efectos colaterais no decorrer desta visita fetichista e pirotécnica do Papa. A suspensión do espazo civil, a clausura da libre circulación e o desenvolvemento dun estado de sitio efectivo, entre eles. Controis policiais, restrición do tráfico e rexistros domiciliares, incluídos, que afectarán singularmente a todas e todos aqueles cuxa vontade e albedrío van ser vulnerados en aras dun rédito político que, con iso contan os organizadores do sarao, beneficiará a todos os persoeiros que teñan acceso á fotografía oficial.
O alleamento da Igrexa Católica é un feito e velaquí temos un Goberno que subvenciona as proclamas delirantes e as bombas de racimo dialécticas da Conferencia Episcopal Española. Os bispos, os que concelebrarán a eucaristía express do Obradoiro, pedíanlle onte os cativos que na noite de Halloween –o Samaín céltico, a véspera de Todos os Santos– vistan precisamente de idem, de santos, e non de meigas, nin de zombies, nin de caveiras, para “estimular” a vida cristiá e loitar contra o profano desta celebración tan pouco pedagóxica. Propoño outros estilismos ben máis edificantes e píos: unha Santa Águeda cos peitos cortados encima dunha bandexa, unha virxe romana violada, un San Lourenzo con queimaduras de terceiro grao, ou un San Sebastián, cuberto de plasma e de saetas. Se é certo que o sangue dos mártires é semente da vida cristiá, non sei a que agardan eses pequenos para se sumaren á festa.»

08/07/10

La casa de la Mezquita

Se Kader Abdolah me namorara co seu libro El reflejo de las palabras, La casa de la Mezquita non lle queda atrás. Volvemos a viaxar con el a Irán, e da man de Aga Yan e de toda a súa familia aprenderemos máis sobre a relixión islámica e sobre os acontecementos históricos máis importantes deste país de finais do século XX: a caída do Sah, a figura de Jomeini, o fundamentalismo relixioso, os extremismos...: un pracer ler a explicación da historia deste país.
En palabras do propio autor "los nombres y las anécdotas que remiten a la realidad deben ser leídos según las leyes de la literatura"; pero aínda así, canto aprendemos! Para min foi un repaso histórico e unha lección en cada páxina. Xa acontecera co outro libro: aprendín e disfrutei a partes iguais. Agora son quen de entender a situación iraní mellor, o por que se chegou a esta e como a relixión musulmá ten diferentes interpretacións segundo quen lea o Corán. Como todas as relixións, maxino.
O abano de personaxes é extraordinario, cunha especie de "mapa" ou árbore xenealóxica ao comezo para facilitar a lectura, que non nos cómpre posto que está tan ben tecido e os personaxes tan ben encaixados que a trama resulta fascinante. O seu xeito de escribir lembra aos grandes narradores orientais que saben envolver cos seus contos ao auditorio desde o primeiro momento, facendo esquecer o paso do tempo.
Unha lectura que me gustaría que non deixarades escapar.

‘El hombre va a aterrizar esta noche en la luna y usted ni siquiera lo sabe. Quizá no sea importante para usted ni para Alsaberi. Pero los americanos quieren poner su bandera sobre la superficie de la luna y el imán de nuestra ciudad no está al corriente. No habla de ello en sus discursos. Esta noche debería haber dicho algo, pero no lo sabe. Y eso no es bueno para nuestra mezquita. En la mezquita se debería hablar de las cosas que interesan a la gente.’

Cada vez que viajaba en tren constataba cuánto había cambiado la fisonomía del país. Las gentes que venían del sur parecían mucho más desenvueltas y distintas de los habitantes de Seneyán. Algunas mujeres iban con la cabeza descubierta e incluso con los brazos desnudos. Había mujeres con sombrero, mujeres con bolso, mujeres que reían, que fumaban. Aga Yan sabía que todos aquellos cambios se debían al sha, que no era más que el siervo de los americanos. Estados Unidos estaba socavando las creencias del país y nadie podía hacer nada para evitarlo”

31/05/10

Esveltas e crucificadas


Esta impresionante mostra fotrográfica proxectada en Milán polos artistas romanos Winkler e Noah critica os aspectos máis escuros da relixión e a sociedade contemporánea a través de instantáneas que amosan os corpos esveltos e nus de mulleres crucificadas.
Baixo o título de "Awakening", pretende ser unha crítica á sociedade actual que se rexe baixo o lema "sé fermosa e permanece calada". Pero vai máis alá: representa a carreira cara á necesidade de perfección da muller; unha muller nova, espléndida, esquelética... todas elas iguais xogándose o destino coas dimensións do peito ou a lonxitude das súas pernas.


Un aspecto que, desgrazadamente, detectamos nas nosas aulas con demasiada frecuencia: a busca da perfección dalgunhas alumnas que as leva a unha enfermidade que, irremediablemente, presenta secuelas para toda a vida. Estamos a falar da anorexia e da bulimia. Son testemuña de vidas derramadas a destempo, tentando reconducirse e non sempre conseguíndoo.




Vía El Ventano.

09/05/10

Cambio

Chegoume varias veces ao correo.

Coa que está caendo... non credes que deberían cambiar a vidreira???




O que non sei é en que lugar poderiamos atopala...

25/04/10

Non á violencia contra as mulleres (CXLIII)

21/04/10

A Inquisición foi un progreso

"A Inquisición foi un progreso porque dende entón ninguén podía ser condenado sen unha investigación". Este argumento incrible é o empregado polo Papa na súa época de cardenal para xustificar a institución, dirixida nos anos 80 por el.



Vía

17/04/10

Diferentes

12/04/10

Strangers

Boísima esta curta que vin en Mil Primaveras sobre o racismo. Dá para reflexionar:

29/03/10

Abusos sexuais e Igrexa

Metidos na Semana Santa, moi apropiado este documental producido pola BBC, pouco difundido noutros países, sobre o intenso labor do Vaticano e do Papa Benedicto XVI para agachar o abuso sexual a menores por parte de membros da Igrexa Católica.



Vía Migramundo

Artigo de El País sobre os abusos sexuais do relixioso norteamericano Lawrence Murphy, quen abusou sexualmente dun 200 nenos xordomudos, con calafriantes declaracións dalgúns deles, medio século despois:

Unas veces sucedía durante la confesión. Otras en medio de la noche, en los dormitorios. El padre Murphy llegaba, les masturbaba y se marchaba. Con 13 años, Arthur Budzinski se escondía bajo su cama llorando, temeroso del siguiente asalto e incapaz de pedir ayuda. El infierno de abusos sexuales en el que vivía a manos del cura al que su familia confió su educación no podía relatárselo a sus padres, que desconocían el lenguaje de signos. Budzinski era sordo e incapaz de hablar. Años después de los abusos sexuales que marcaron su vida para siempre, Budzinski, hoy pasados los 60, pudo relatar las vejaciones a las que fue sometido. Lo hizo con las manos, con el lenguaje que le enseñó su verdugo.
Un nuevo caso de pederastia sacude a la Iglesia de Roma, quien echó tierra sobre cerca de un cuarto de siglo de acosos. Más de 200 niños sordos fueron sometidos a abusos entre 1950 y 1974 por el padre Lawrence Murphy , quien impartía clases en la renombrada escuela para discapacitados auditivos de Saint John, en Milwaukee (Wisconsin) -colegio que cerró sus puertas en 1983 por razones económicas-. Ayer, el diario The New York Times llevaba a su primera página el caso y aseguraba que el Vaticano no castigó al cura acusado de abusar de los menores -a pesar de tener conocimiento de los hechos- "porque estaba muy enfermo".
Los hechos eran así un día cualquiera. "Me encontraba en la cancha jugando al baloncesto y los chicos venían y me decían: 'El padre Murphy quiere verte", explicó James Smith, cuando ya de adulto pudo enfrentar sus demonios. "Intentaba no ir, escaparme, pero finalmente el padre me arrastraba a su oficina y abusaba de mí", contó Smith. "Una vez más", puntualizó. "Nunca se lo dije a nadie", declaró una de las muchas víctimas de Murphy. "Pensé que estaba solo". No le faltaba razón.
Porque no sólo las autoridades vaticanas fracasaron a la hora de hacer justicia. En el caso de pederastia de la Iglesia de Milwaukee que ahora salpica al Vaticano también la justicia ordinaria ignoró por completo las denuncias de las víctimas durante demasiado tiempo. Tres sucesivos arzobispos de Wisconsin supieron que el padre Murphy abusaba de los niños de Saint John, pero nunca lo reportaron a las autoridades civiles, según el Times, que ha obtenido todos los documentos para escribir su artículo de los abogados Jeff Anderson y Mike Finnegan, letrados de cinco de las víctimas del sacerdote católico que han demandado a la Archidiócesis de Milwaukee. Ni la policía, ni la fiscalía. Nadie. Nadie, hizo nada.
La ronda nocturna del sacerdote a veces incluía el abuso de más de un niño en sus camas. "Casi nunca decía nada", relató Steve Geier, sobre quien los abusos comenzaron cuando tenía siete años. A veces, cuando otros pequeños veían cómo el reverendo abusaba de sus compañeros, se tapaban la cabeza con las mantas, se abrazaban y sollozaban juntos. "Murphy era muy fuerte y poderoso", recordó Geier para el periódico local Milwaukee Journal Sentinel en el año 2006. "No podías escapar. Era como estar en una prisión", declaró en la entrevista. "Me sentía muy confundido, el padre Murphy me manoseaba y yo preguntaba: 'Dios, ¿esto está bien?".
El padre Murphy nunca fue castigado. Arrepentido de sus pecados -admitió haber abusado de al menos 30 chicos, según una trabajadora social que le dio apoyo psicológico-, fue trasladado discretamente en 1974 a una diócesis al norte del Estado. Allí pasó sus últimos 24 años de vida. Rodeado de niños en las parroquias, en los colegios y en un centro de detención juvenil donde predicaba.
Murphy murió en 1998 a los 72 años y fue enterrado con su hábito de cura. Su familia desoyó las instrucciones del arzobispado de Milwaukee de que su funeral fuera pequeño y que el féretro se mantuviera cerrado. Cuanto menos se hablara del caso, mejor. Para muchos, el padre Murphy era casi un santo. Un hombre dotado para entender a los sordos, comunicarse con ellos a través de su particular lenguaje y con grandes dotes para recaudar fondos para su causa. Sólo los abusados sabían lo que sucedía cuando el reverendo de cara redonda los hacía llamar a su despacho; o los toqueteaba en su coche; o en la casa de campo de su madre. Existe una fotografía de 1960 de 11 chicos ataviados con sus uniformes de baloncesto. En el margen izquierdo de la instantánea, el padre Murphy, vestido con su sotana, sostiene la pelota junto a sus muchachos. Al menos cinco de esos jóvenes han admitido que fueron abusados por su confesor y preceptor. Al menos.

Outros dous artigos que debedes ler: Lola Huete en El País e Nazanín Amiriam en Público, xunto con esta reflexión de Ana Bande que nos puxo na súa pista. E esoutro de Enrique Meneses.
Para non perderse: Josep Izquierdo en Libro de Notas.

E, se tedes tempo, ollade estoutro vídeo.

02/03/10

Bodhisattva en metro

Un bodhisattva é un ser (sattva) que aspira á iluminación (bodhi) e leva a cabo prácticas altruístas. O seu ideal, fundamental dentro da tradición budista, refírese ao individuo que busca a iluminación, non só para si mesmo senón tamén para os demais. O amor compasivo é unha das características máis importantes do bodhisattva.
Christine Rabette realiza esta curta, "Merci", en torno ao poder dun individuo para cambiar o estado de ánimo e actitudes dun grupo.
Vía


20/02/10

La sinapsis del Códice

La sinapsis del Códice é un documental de ficción que conta o posíbel itinerario polo camiño de Santiago da misteriosa Gildeberta de Flandes, única muller peregrina citada no Códice Calixtino do século XII. Dirixida por Pablo Iglesias, conta con Sara Casanovas, Miguel de Lira, Sergio Pazos, Oscar Jaenada, Hugo Silva e Tessa Leoni Bergmeir, ademais das voces de Yolanda Castaño e Luis Tosar. Facendo honor a plurilingüismo, combínase o galego, o castelán, o inglés, o francés e o alemán, e teremos versión en galego!

“Quisimos reivindicar el papel de la mujer en el Camino de Santiago. Hay muchas más mujeres buscando la espiritualidad del Camino que hombres”, asegurou Iglesias.





19/02/10

A Igrexa e o Holocausto

Recoméndovos encarecidamente este artigo de Jorge M. Reverte sobre como a Igrexa mirou para outro lado no Holocausto nazi (ningunha novidade esa de mirar para outro lado).

De Adolf Hitler dicía o escritor austríaco Karl Kraus que nada podía dicir, precisamente porque era incapaz de comprendelo. Hitler pensaba que a relixión católica era negativa porque a montaran os xudeus; pero era unha relixión -desmontable- non unha raza como a dos xudeus, raza que debía exterminar.
En España, a Igrexa dos anos da posguerra non rexeitou o exterminio, seguramente pola tradición antixudía española, unha tradición relixiosa sobre todo. Claro que non houbo colaboración directa da Igrexa española: houbo indeferencia.


08/02/10

Saberse no certo

Cando se ten a razón, sobran as palabras. É o bo de saberse en posesión da verdade absoluta:


08/12/09

Habemus Intereconomía

Mandoume un bo amigo do Ribeiro esta ligazón para que a colgase no blogue. Quedei tan pampa que tardei en reaxir, a verdade. Isto é o que acontece a golpe de século XXI. Alucinante! Pódense dicir estas cousas impunemente? Poden proclamar este tipo de razóns científicas sen ir a un xulgado?

Esta mañá recibín o correo dun amigo, en principio pensei que era unha desas parvadas que circulan pola rede e que bombardean sistematicamento o noso domicilio virtual.
Estamos xa no Youtube. De repente, e unha vez tañido o devandito “Play”, aparece unha señorita guarnecida discretamente por unha chaquetilla de cor vermella fermoseada cunha especie de cucaracha que colga da metade esquerda. Está falando, mellor dito, baboseando a linguaxe co ánimo de facer discernir a nova ao aflixido receptor. Unha vez exposta a mesma, aparece un “tío repeinao”, atabiado cun traxe que semella gris-oscuro, todo un red-neck creacionista de Alabama. Tamén fala…
No mundo da “información” atopamos todo tipo de tendencias, dende a obxectividade dalgúns (poucos) medios, ata a instrumentalización (manipulación animosa con fins político-empresariais) máis absoluta. O enderezo sinalado corresponde á canle de televisión Intereconomía, unha especie de Tele Arnoia con proxección nazi-onal. A reportaxe asinada por un tal Rafa G.García de Cosio, procura remendar o desaguisado que certos grupos de esquerda tiñan provocado ó criticar as verbas do humanista Benedicto XVI cando manifestaba: “en aquellos países en los que se difunde la fe católica la enfermedad del Sida se extiende menos que en las que se reparte el profiláctico”. Quero pensar, polo tanto, que os abusos sexuais en menores que se reparten por internados e institucións católicas de medio mundo, alo menos foron consecuentes e leváronse a cabo como deus manda, sen condón e atendendo as recomendacións do Vaticano.
Intereconomía, no seu afán de coherencia e seguindo os protocolos que marca a información de calidade, instrumentaliza a nova baixo rigurosos criterios científicos. Un prospecto profiláctico como proba para argallar e demostrar que en Africa non saben ler, teñen dedos de antropoide e ademais son promiscuos e ateos dexenerados, e por riba, negros e pobres que habitan en desertos e non teñen aire acondicionado nas súas barracas, tamén, se non fora suficiente, África, non destaca en manicura, son seres inferiores que nunca entenderán o uso do condón dadas as súas limitacións intelectuais.


07/12/09

Que cruz!

Desde Aulablog, imos nós tamén aproveitar a ponte para colgarnos a cruz...
Se non estivesen en ningún acto oficial os símbolos relixiosos non pasarían estas cousas, pero neste país todo vai lento.

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.