Aínda non estando lectora, este libro encantoume. Veño de rematalo agora mesmo e sinto a imperiosa necesidade de vos falar del. Mejor la ausencia, de Edurne Portela, publicado por Galaxia Gutenberg, non é un libro cómodo, non é un libro alegre, pero si que é necesario. Tanto, que falar de malos e de bos, onde non hai ninguén que se salve, porque ningúen é tan malo nin ninguén é tan bo, é preciso cando sae de dentro, dos cuartos da cas na que se vive, das rúas que percorres cada día, dos silencios que escoitas e dos ollos temerosos que observas. Edurne Portela conta en primeira persoa, coma un diario, o drama persoal dunha familia vasca, dende o punto de vista dunha nena que vai medrando e que vai comprobando como a realidade supera cada ficción e como é imposible vivir, e deixar vivir, en ambientes cheos de violencia, de inxustizas, de complicidades e de traicións. Por iso mesmo estamos lendo unha novela dura que nos atrapa dentro da espiral de violencia que vive esta nena e esta sociedade entre os anos 1979 e 1992. Por estas páxinas transitan ETA, GAL, outra pandemia: a heroína, o paro, a violencia en todas as súas formas: a violencia de xénero, a violencia social, a violencia familiar; dianas pintadas nas casas e chamadas anónimas ameazantes. Unha atmosfera abafante. Unha familia rota. Un ser humano que quere curar as feridas (a saber como): todos estes temas, incluído os abusos sexuais, o alcohol, a amizade, teñen oco neste libro.
Cortometraje que relata la breve historia de una niña que ha sido victima del abuso infantil. Su timidez en la escuela levanta las sospechas de su maestras que al percatarse de la situación consuela a pequeñita dándole el amor que quizás no recibe en casa.
Baseándose no método KIVA finlandés contra o bullying que pon o acento nas persoas que están a carón do acosador ou do acosado, chega este rap de "El Langui"
Grazas a Kiko da Silva descubro este vídeo, quizais o mellor que teñamos visto contra o bullying. As súas palabras: "Este video simbólico sobre el bullying resume perfectamemte tanto el
problema, como la solución para que no suceda. Y además lo han hecho muy
bien con un diaeño de personajes simpático y un acabado muy
profesional".
Impresionante este cómic que publica Salamandra deIsabelle Arsenault e Fanny Britt: Jane, el zorro y yo é un libro que merquei para a biblioteca cando souben que trataba o tema do acoso escolar ou bullying. Pero cando o vin, namoroume só por fóra, xa que a nivel visual o libro é fantástico. Por suposto, non tardei en devoralo, e emocionoume ver como é tratado un tema tan delicado e como consegue a autora cambiar o argumento para que este sexa unha historia de valentía, de perseverancia, de amor á Literatura (a capacidade que esta ten para evadirse, para axudar a reflexionar, para descubrir novas formas de pensar, para chegar a crer na esperanza); mesmo, de amizade.
Diciamos que destaca a nivel visual, e nisto inflúe moito o uso da cor, xa que cando fala do libro as páxinas tornas alegres, esperanzadoras, fuxindo do gris de case todo o libro -coma o sufrimento da rapaza- e a cor do raposo, así como o fina, cando dá un xiro a vida da nena.
Un cómic para ter e para ler, para achegarse a el e gozar, para deixarse levar pola poderosa melancolía dos seus trazos. Pero tamén para mirar a esperanza de cara. Eu, como educadora, creo nela.
Vino no Facebook de Montse Paz. Marabilloso vídeo contra o bullying e unha páxina que paga a pena. Ten unha pega: a lingua. Pero como sodes moi listiñ@s seguro que non tedes problea de lectura!!!
Varias veces temos falado deste gravísimo problema.
Buttercup Bree era unha nena pequena particularmente amable,
o que máis lle gustaba neste mundo
era coller, desfollar, xirar e darlle voltas ás flores que recollía no seu camiño e coas que facía guirnaldas.
Levounas ao patio, onde esperaba compartilas cos rapeces.
Mais o patio levaba anos baleiro sen lugar para os seus "hurras e vivas".
Onde estes nenos saltaban e se columpiaban, un tobogán facía acenos e os bambáns só colgana.
Buttercup mirou acar aquí e acolá, quizais as guirnaldas de margaridas trouxeron algo de vida.
Puxo unhas cantas no tobogán, e só con iso xa parecía sorrir.
Mais ollos ciumentos andaban preto, abusóns con plan ruín.
As abusonas rodárona nun círculo e odio e xuntáronse cun escuro plan.
Colleron as guirnaldas, desfíxeronas, e botaron a Buttercup ao chan; tiráronlle unha foto, riron con rexouba e colgárona da árbore máis achegada.
As abusonas seguiron o seu camiño deixando consternada á pobre Buttercup.
Mais uns ollos amables pousaron nela. Un rapaz pequeno, Benjamín. Rompeu as súas cadeas ata certo punto, defendouna e liberouna.
"Non chores, ti es forte. Non é culpa súa, é que non saben máis, ninguén lles ensinou. Nós somos diferentes, especiais, ti e mais eu, o mundo parece estar contra nosa"
Un rapaz pequeno con grandes ideas viñera para axudala a aplastar os seus medos.
Benjamín sostivo un dente de león e compartiuno co ceo.
Non está soa, así que non teñas medo. Un problema á metade é un problema compartido.
Buttercup recolleu as súas margaridas e á fronte veu a súa fotografía. Estaban esparexidas ata onde lles chegaba a vista, colgadas en cada unha das árbores.
Buttercup e Benjamín adentráronse no bosque e recolleron todas as fotos posibles.
Ao día seguinte Buttercup tivo unha gran idea, compartir amor co patio que estaba sumido no terror.
Ensináronlle ás abusonas o poder de compartir e axudaríalles a ver o mundo coma novo.
No patio, Cuttercup coseu e encordou, as súas guirnaldas de margaridas arranxarían a diversión.
Arranxou o carrusel, os bambáns e as barras de ximnasia. As súas flores crearon un lugar de ensoño.
Aínda así, as abusonas rodéarona no seu círculo de desgracia. Non lles gustabam as súas parvadas.
Mais cando extendían os seus brazos cara a ela, Buttercup cravou a mirada nelas: "non sigades aos que rompen as regras, só formads unha cadea de idiotas. Compartir non debe doer, debe axudar".
Agardaron un momento e miraron en derredor e así viron como Buttercup arranxara o patio.
Hai sitio para todos, así que medrade, xogade e deixade as queixas. Teño máis margaridas para entrelazar, ensinareivos e así creredes.
Apreta unha, empurra outra, xúntaas e dúas converteranse nunha soa.
As abusonas sentiron o aguillón da vergoña e preguntaron se se podían unir ao xogo.
Guirnaldas de margaridas para todos as viran, compartindo o amor de Buttercup Bree.
E a quen Buttercup máis esperaba, o amigo que parara a dor. Apareceu Benjamín. Tocou a súa cara.
"Mira como cambiaches este lugar"
A organización 'States United to Prevent Gun Violence' abriu unha tenda en Nova Iorque na que cada unha das armas levaba unha etiqueta que explicaba que historia había detrás dela.
O novo título da editorial Tramuntana vén para lembrarnos un grave problema que sofren algunhas persoas, o bullying. Rojo o por qué el bullying no es divertido é de Jan de Kinder, e nel aborda como o que semella nun principio unha broma sen importancia pode resolverse como unha bóla de neve que cada vez vai a máis ata non saber como parala. Como atacar o bullyiing? Como educar para que este non exista?
Non está á altura de Juul, pero é un libro que paga a pena e que debe estar en todos os centros de ensino para ser utilizado.
Non só existe a violencia física. A violencia verbal é tan cotiá que non nos parece grave, pero si que o é. Está aí, convivimos con ela, e dános unha idea de cal é o estado da nosa sociedade. De nós depende que fagamos dela un mellor lugar.
Documental islandés sobre educación sexual que trata de explicar a violencia no sexo ou a influencia da visión que proxectan as películas e o porno sobre as relacións sexuais.
Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.
