Tamara Grosso é a autora de Viudas Jóvenes, publicado por... Yegua de Troya, que non Caballo de Troya, un detalle que nos encanta, xa antes de comezar a lectura, grazas a Gabriela Wiener.
Antes de falar do contido, da súa frescura, da súa intelixencia, de que poida parecer unha novela sesuda pero é realmente accesible, quizais deberiamos comentar a mera disposición da novela, en capítulos tan curtos que ás veces son parágrafos breves. Así pois, tanto o contido como a forma axudan a esa naturalidade que acompaña esta lectura. Unha lectura que nos ofrece unha profunda reflexión sobre manter relacións non normativas e os seus desencadeantes emocionais; que é o poliamor? Que é a monogamia segundo o dicionario? Como combater o dó cando son dúas as viúvas? Serve a convivencia entre ela para sobrepórse? E a novela ilumínanos, ilumina o acompañamento e ilumina a nosa lectura porque se nos ofrecen novas posibilidades fóra da tradicional familia e da amizade. Algo impensable anos atrás. Sendo, asemade, posible o humor no desconsolo, cando a morte é o detonante e o morto está presente, non como corpo, senón como sombra que acompaña continuamente. E isto é o que nos "flipa" desta lectura, o afastamento dos celos e do coidado do enfermo, do "a quen amaba máis", pondo a diana na vida que non está preparada para a morte súbita, de xente nova.
Gústame ter ao meu dispor as posibilidades de nomear calquera realidade, gústame reconciliarme coa idea de que a maior parte do tempo considero que non hai brote posible a pesar da espera. Pero non importa.
"¿Tengo cuerpo de viuda? El cuerpo me cambió en estos meses. Se volvió más huesudo y anguloso. A veces pienso que esta forma punzante es la única manera de atravesar esos silencios tensos que todavía se forman en las habitaciones cuando entro".
“No hay ninguna película que enseñe cómo se tienen que comportar dos viudas jóvenes bisexuales que se conocieron cuando se murió el novio en común”.
