Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

Amosando publicacións coa etiqueta Filosofía. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Filosofía. Amosar todas as publicacións

19/01/19

Meu amigo Nietzsche

Un encontro inesperado entre  Nietzsche e Lucas é o comezo dunha violenta revolución na súa mente, na súa familia e na sociedade. Ao rematar... o neno será dinamita!

Vía

30/07/16

Acorde para a Vida!

Podedes estar ou non de acordo...

Acorde para a Vida! E tu tens um sonho ? o o Que Fazes Para o Realizar!! www.mentemilionaria.co from Joao Tavares on Vimeo.

22/05/16

Rapear Filosofía

Rapear Filosofía: Foucault, Sontag, Butler, Mbembe


Rapear Filosofía: Foucault, Sontag, Butler, Mbembe (FRAGMENTO)/ Rapping Philosophy: Foucault, Sontag, Butler, Mbembe, 2016 (TEA from cabello/carceller on Vimeo.

14/04/16

Filosofía no cine

Dirixida por Berthold Bartosch, THE IDEA (1932), foi "a primeira película animada que abordou conceptos filosóficos". Poderosa meditación sobre a importancia do cuestionamento, o pensamento e a reflexión en torno á arte, o poder e a política.
Descubrímolo en "ENFILME":


11/09/15

A orixe da vida explicada a un bebé



O divulgador científico  Jason Silva consegue con este vídeo máis de 30 millóns de reprdocións en menos dun mes:

"Mamá te tuvo y saliste tú. Literalmente, un trozo de software fusionado que después se fue convirtiendo en un ser vivo que respira. Un filete con cerebro... porque eres carne que creció dentro de tu madre. Eras como un androide sumergible. Y ahora estás comprendiendo toda esta increíble información mientras vas decodificando y modelando el mundo. Estás creciendo, aprendiendo, expandiéndote, emergiendo lentamente como un ser pensante... Y pensado: 'Oh dios mío, esto es lo que significa ser una mente'. Lo que quiero decir es que estás trascendiendo, pero al mismo tiempo estás hecho de carne. Cuando te cojo pienso: 'En realidad, ¿qué es este trozo de milagro divino que de alguna manera este universo ha permitido que se organice?' ¡Es una locura! Cuando te miro a los ojos siento que estoy mirando a una galaxia".

28/05/14

Conversación de sombras en la villa de los papiros

 Conversación de sombras
Pareceume súper-orixinal esta proposta que mestura cómic e texto de Max e que publica La Cúpula: Conversación de sombras en la villa de los papiros é, como digo, unha novla gráfica en viñetas e a aportación de textos básicos nesta historia: a carta de Epicuro a Meneceo -que condensa os puntos máis importantes da súa filosofía- e dúas carta de Plinio o Novo a Tácito onde conta a morte do seu tío na explosión do Vesubio. O mérito do libro está, pois, nesa conxunción e na cesión a  voces orixinais da época: “La muerte nada es para nosotros, pues mientras no somos, la muerte no está presente, y cuando la muerte se presenta, nosotros no existimos”. Na primeira parte do libor, aquela que é novela gráfica, o autor preséntanos un filósofo maior e un estranxeiro recén chegado que desexa iniciarse na filosofía epicúrea, un diálogo que se pecha bruscamente polos acontecementos históricos que significaron a desaparición de Pompeya e Herculano.
Unha proposta magnífica.

03/02/14

Thoreau. La vida sublime

Publica Impedimenta este cómic de Maiximilien Le Roy e A. Dan: Thoreau. La vida sublime. Gustoume moito porque aprendín sobre este filósofo e pensador que se illou durante dous anos para procurarse a si mesmo. Un home que decide que para cambiar o mundo hai que comezar por un. Thoreau foi detido por non pagar os impostos e el aclara que non o fai porque non quere que os seus cartos sirvan para financiar guerras nin escravitudes. Por iso se chama o pai da desobediencia civil: se un pensa que unha lei é inxusta non debe cumprila. Foi un home que logo se dedicou a dar conferencias e escribir artigos sobre a importancia da loita pasiva.
O cómic amosa tamén un home que axudou a que escravos fuxidos puidesen chegar a Canadá. Mesmo tamén vemos o papel que xogou no caso John Brown, un abolicionista violento.


Thoreau: la vida sublime
No es difícil. Basta con navegar por la vida como un pasajero curioso, no como un marinero corto de miras. Por modesta que sea una vida, honrarla abrazándola por completo, elevándola como mejor sepamos.
H. D. Thoreau



Esta biografía é xustificada por Le Roy:
Cuando la vida de un individuo se hermana con su pensamiento, el registro biográfico permite abrir campos de trabajo y propuestas existenciales. Si se la considera desde un ángulo filosófico, político y artístico, puede convertirse en un camino hacia nuestra época. La biografía no remplaza el conocimiento directo de la obra, pero proporciona un entramado teórico que nos guía hacia horizontes prácticos. Desde esta perspectiva, Thoreau conserva intacta su carga subversiva. Contra la mercantilización acelerada de las sociedades y de los hombres que las constituyen, contra el productivismo y el crecimiento desenfrenados, contra el reino de una oligarquía sobre el escenario democrático, contra el dominio de los capitales y de las finanzas sobre la independencia y la soberanía de los pueblos, contra las expediciones imperialistas que se repiten en la más absoluta impunidad, su obra aún tiene algo que hacer. Ya no basta con indignarse
Thoreau 3

24/06/12

Cómo fracasé en la vida


Con texto de Bertrand Santini e ilustracións de Bertrand Gatignol, ofrece Thule unha gran reflexión en pequeno formato: Cómo fracasé en la vida é unha ironía visual con pequenas frases con dobre sentiddo. Un álbum que nos fai replantexar as nosas vidas e cal é o verdadeiro éxito nelas. Un libro que volve incidir no que reclamamos constantemente: os álbums ilustrados non son contos infantís, senón libros dirixidos a adultos... e ben adultos! Este libro cumpre unha misión ben importante: ao pechalo o lector quedará pensativo e terá de darlle mil voltas á súa existencia. A grandeza do libro reside precisamente na camuflaxe coa que se nos ofrece: baixo unha aparencia infantil, o conxunto de texto e ilustracións ofrecen o que noutras novelas de adultos precisan de cen páxinas: a reflexión posterior: u-lo éxito? U-lo fracaso?
Isto é filosofía!

“Todo iba bien… hasta que un día crecí”

25/05/12

Conferencia de Eric Toussaint



02/12/11

Vivir é resistir

Conferencia do filósofo italiano Antonio Negri:

04/06/11

O unicornio de porcelana

As nosas propias decisións son as que marcan a nosa vida. Ninguén pode dirixir a nosa vida de forma completa nin tampouco ninguén é quen de pechar os nosos corazóns, levándoos a onde os demais queiran. Somos nós os que tomamos un camiño ou outro. Somos nós os humanos, os que debemos loitar contra a presión, contra a inxustiza. De nós depende.




Vía Biblio Sant Jordi. Grazas, Montse

18/10/10

"Nacer muller é estar condenada ao inferno"

Conferencia da filósofa feminista Amelia Valcárcel este ano en Xixón. O título do post está neste pequeno vídeo. A conferencia completa máis abaixo.



12/04/10

Con calma

Fabulosa publicidade que nos chega desde Lleida cunha recomendación: falar nas aulas de Filosofía sobre a ira!

Flash animation from Denis Zilber on Vimeo.


Grazas, Montse.

20/12/09

A cea dos filósofos

Topei de casualidade este vídeo en YouTube: un problema filosófico enredado.

01/12/09

Tren nocturno a Lisboa

Pascal Mercier, autor de Tren nocturno a Lisboa, métenos de cheo na reflexión filósofa do valor da palabra, da amizade, do amor, do orgullo, do egoísmo, da sooidade, da alma, da loita interna dun individuo extraordinario... ou de máis de un, en realidade. De fermosa e lenta lectura, este libro é unha homenaxe á boa literatura e á reflexión existencial cunha testemuña de excepción que o enche de romanticismo: a vía ferroviaria, Lisboa e o doce idioma portugués.
A novela constitúese como unha novela de autodescubrimento e exploración dun memos, deleitándose nas súas páxinas entre a historia recente de Portugal e a intimidade dos personaxes. A transformación do personaxe principal, Gregorius, podería lembrarnos á Metamorfose de Kafka, polo que ten de confusión na súa propia identidade, polas reflexións que van desencadeando e entorpecendo a súa anterior vida. E así, nesta nova vida que vai tecendo en Lisboa, faranos partícipes de personaxes diferentes, auténticos, conmovedores, apaixoantes.
Así pois, esta lectura acaba sendo unha viaxe interior a nós mesmos, con todas as dúbidas e expectativas que as nosas propias vidas nos ofrecen, e máis que nada, dese anceio de vida que teme á morte como o noso destino final.
De telón de fondo continuo, a importancia da palabra, da literatura, da lingua, do pracer da lectura e da sabedoría. Por que non identificarnos e confundírmonos co que lemos?

08/10/09

Hypatia - Ágora

Estes días foi o agardado preestreo da última película de Alejandro Amenábar, Ágora. Foi unha agradable sorpresa saber que a vida (e morte) da primeira gran matemática da historia ía ser pasada á grande pantalla.
É bastante probable que teña que agardar a que o filme saia en DVD para poder disfrutar del, pero polo historial do director e sendo coñecedor da vida que tivo a protagonista da historia, voume atrever a recomendárvola. Se despois non me convence, prometo tragar as miñas palabras.
Polo de pronto, déixovos o trailer da película e unha breve reseña da biografía de Hypatia.



Hypatia naceu en Alexandría (Exipto) e criouse no culto ambiente desa cidade. O seu pai foi un ilustre filósofo e matemático que traballaba no Museo que non só permitiu que a súa filla estudase Ciencia e Filosofía, senón que foi tamén o seu primeiro mestre. Ela formouse como científica no Museo, do que chegou a ser directora, pero tamén viaxou a Italia e Atenas para recibir cursos de filosofía. Despois dedicouse durante 20 anos a ensinar Matemáticas, Astronomía, Lóxica, Filosofía e Mecánica no Museo. Fíxose famosa por ser a mellor na arte de resolver problemas, tiña tan boa reputación que chegaban estudantes de Europa, África e Asia a escoitar as súas ensinanzas sobre a aritmética de Diofanto.
Tivo unha vida moi prolífica durante a que chegou a escribir 44 libros; ademais, foi unha grande inventora e entre os aparellos que se lle atribúen destacan o astrolabio plano (para medir a posición das estrelas, os planetas e o sol), o aerómetro (para medir líquidos), o destilador de auga ou o planisferio.
Defendeu o heliocentrismo e era unha ardente defensora da cultura pagá, o que lle supuxo a inimizade e o odio dos cristiáns da cidade. Negouse a converterse ao cristianismo e a renunciar ao coñecemento do grego.
Acadou tanta popularidade que un día o bispo Cirilo ao pasar por diante da súacasa viu un gran movemento de xente e, ao preguntar que pasaba, dixéronlle que era a casa de Hypatia e que ela estaba saudando. Algúns autores pensan que esta é a orixe da conspiración que remataría coa súa vida. Na coresma do 415 foi brutalmente asasinada por un cento de encapuchados vestidos de negro. A súa morte marca a fin de Alexandría como centro da matemática antiga.
Sen dúbida, foi a científica máis famosa da antigüidade e a primeira da que a súa vida e obra están documentadas. Cento vinte anos despois da súa morte, Sócrates dixo dela "a beleza, intelixencia e talento desta gran muller foron lendarias, e superou ao seu pai en todos os campos do saber"

"As mulleres nas Matemáticas"
Matilde Ríos Fachal
Baía Edicións

09/09/09

Disparade contra a Ilustración

Cristina, moi lucidamente, remítenos a este artigo publicado onte no País. Escrito por Rafael Argullol atina en moitos dos males que nos están a invadir ferozmente:

En los últimos tiempos, algunos de los mejores profesores abandonan precipitadamente la Universidad acogiéndose a jubilaciones anticipadas. Con pocas excepciones, las causas acaban concretándose en dos: el desinterés intelectual de los estudiantes y la progresiva asfixia burocrática de la vida universitaria. La mayoría de los profesores aludidos son gentes que en su juventud apostaron por aquel ideal humanista e ilustrado que aconsejaba recurrir a la educación para mejorar a la sociedad y que ahora se baten en retirada, abatidos algunos y otros aparentemente aliviados ante la perspectiva de buscar refugio en opciones menos utópicas.

El primero de los factores es objeto de numerosos comentarios desde hace dos o tres lustros. Un amigo lo resumía con contundencia al considerar que los estudiantes universitarios eran el grupo con menos interés cultural de nuestra sociedad, y eso explicaba que no leyeran la prensa escrita, a no ser que fuera gratuita, que no acudieran a libros ajenos a las bibliografías obligatorias o que no asistieran a conferencias si no eran premiadas con créditos útiles para aprobar cursos. Aunque podría matizarse la afirmación de mi amigo, en términos generales responde a una realidad antipática pero cierta, por más que todos los implicados en el circuito de la enseñanza reconozcan que no se trata de la mayor o menor inteligencia o sensibilidad de los universitarios actuales con respecto a generaciones precedentes, sino de otra cosa.

Esta "otra cosa" es lo que ha desgastado irreparablemente a los profesores que optan por marcharse a casa. Éstos no se han sentido ofendidos tanto por la ignorancia como por el desinterés. Es decir, lo degradante no ha sido comprobar que la mayoría de estudiantes desconocen el teorema de Pitágoras -como sucede- o ignoran si Cristo pertenece al Nuevo o al Antiguo Testamento -como también sucede-, sino advertir que esos desconocimientos no representaban problema alguno para los ignorantes, los cuales, adiestrados en la impunidad ante la ignorancia, no creían en absoluto en el peso favorable que el conocimiento podía aportar a sus futuras existencias.

Naturalmente, esto es lo descorazonador para los veteranos ilustrados, quienes, tras los ojos ausentes -más soñolientos que soñadores- de sus jóvenes pupilos, advierten la abulia general de la sociedad frente a las antiguas promesas de la sabiduría. Los cachorros se limitan a poner provocativamente en escena lo que les han transmitido sus mayores, y si éstos, arrodillados en el altar del novorriquismo y la codicia, han proclamado que lo importante es la utilidad, y no la verdad, ¿para qué preferir el conocimiento, que es un camino largo y complejo, al utilitarismo de laposesión inmediata? Sería pedir milagros creer que la generación estudiantil actual no estuviera contagiada del clima antiilustrado que domina nuestra época, bien perceptible en los foros públicos, sobre todo los políticos. Ni bien ni verdad ni belleza, las antiguallas ilustradas, sino únicamente uso: la vida es uso de lo que uno tiene a su alrededor.

Esta atmósfera antiilustrada ha penetrado con fuerza también en el organismo supuestamente ilustrado y, con frecuencia, anacrónico de la Universidad. Ahí podríamos identificar la otra causa del descontento de algunos de los profesores que optan por el retiro, originando, en el caso de los mejores, una auténtica sangría intelectual para la Universidad pública, cuyo coste social nadie está evaluando. A este respecto, la renovación universitaria ha sido sumamente contradictoria en estos últimos decenios. De un lado ha existido una notable voluntad de adaptación a las nuevas circunstancias históricas, con particular énfasis en ciertas tecnologías e investigaciones de vanguardia como la biogenética; de otro lado, sin embargo, las viejas castas universitarias, rancios restos feudales del pasado, han sido sustituidos por nuevas castas burocráticas, que predican una hipotética eficacia que muchas veces roza peligrosamente el desprecio por la vertiente científica y cultural de la Universidad. En los mejores casos, por consiguiente, los centros universitarios se aproximan al funcionamiento empresarial eficaz, y en los peores, a una suerte de academia de tramposos.

Lógicamente, ni unos ni otros resultan satisfactorios para el profesor que quería adaptar el credo ilustrado al presente. Si la Universidad pública se articula sólo con intereses empresariales, está condenada a aceptar la ley de la oferta y la demanda hasta extremos insoportables desde el punto de vista científico. Los estudios clásicos o las matemáticas nunca suscitarán demandas masivas ni estarán en condiciones de competir con las carreras más utilitarias. Pero el día en que el consumo de tecnología no suscite ya ninguna curiosidad por los principios teóricos que posibilitaron el desarrollo de la técnica y la Universidad se pliegue a esa evidencia, lo más coherente será rendirse definitivamente y olvidarse de que en algún momento existió algo parecido a un deseo de verdad.

Mientras esto no suceda, al menos definitivamente, el riesgo de una Universidad excesivamente burocratizada es el triunfo de los tramposos. No me refiero, desde luego, a los tramposos ventajistas que siempre ha habido, sino a los tramposos que caen en su propia trampa. La Universidad actual, con sus mecanismos de promoción y selectividad, parece invitar a la caída. En consecuencia, los jóvenes profesores, sin duda los mejor preparados de la historia reciente y los que hubiesen podido dar un giro prometedor a nuestra Universidad, se ven atrapados en una telaraña burocrática que ofrece pocas escapatorias. Los más honestos observan con desesperanza la superioridad de la astucia administrativa sobre la calidad científica e intentan hacer sus investigaciones y escribir sus libros a contracorriente, a espaldas casi del medio académico. Los oportunistas, en cambio, lo tienen más fácil: saben que su futura estabilidad depende de una buena lectura de los boletines oficiales, de una buena selección de revistas de impacto donde escribir artículos que casi nadie leerá y de un buen criterio para asumir los cargos adecuados en los momentos adecuados. Todo eso puntúa, aun a costa de alejar de la creación intelectual y de la búsqueda científica. Pero, ¿verdaderamente tiene alguna importancia esto último en la Universidad antiilustrada que muchos se empeñan en proclamar como moderna y eficaz?

Los veteranos profesores de formación humanista que últimamente abandonan las aulas creen que sí. Por eso se retiran. No obstante, es dudoso que su gesto tenga repercusión alguna. Para tenerla debería encontrar alguna resonancia en el entorno en que se produce. No es así. Nuestra Universidad, como nuestra escuela, es un mero reflejo. La sociedad en la que vivimos no sólo no tiene intención de compartir los ideales ilustrados, juzgados ilusorios e inservibles, sino que dispara contra ellos siempre que puede. Desde el escaño, desde la pantalla, desde el estudio, desde donde sea. El pensamiento ilustrado no ha demostrado que proporcionara la felicidad. Y esto se paga.


15/08/09

Deus é varón?

Un día moi apropiado o de hoxe para abordar este tema. Este vídeo producido por Radialistas Apasionadas e Apasianados falan de que en todas as relixións primitivas adorábase a unha deusa. Que ocorreu despois nas grandes relixións? Remitímosvos tamén a este interesante artigo:
Deus é misericordioso, mais só se ti es home que podes atopar aquí:
http://sexismoemisoginia.blogspot.com/2009/06/deus-e-misericordioso-mas-so-para-os.html



Vía

01/08/09

Nietzsche trágico

20/03/09

Una investigación filosófica

Este libro de Philip Kerr, autor do que xa vos falei hai un tempo cando lin a súa triloxía ambientada na Alemaña nazi, é unha opción diferente de novela negra. Una investigación filosófica resulta non ser só unha investigación sobre asasinatos senón que vai máis alá de calquera clasificación xenérica, debido á orixinalidade do plantexamento, o tempo futuro, a utilización do diario persoal do asasino co seu ideario de vida, a intelectualidade, a ciencia ficción... Non é desde logo, unha novela ao uso. Pero non por iso deixa de ser unha novela que atrape, como boa novela negra, se quedamos con esta clasificación.
Avanzamos a lectura querendo saber máis sobre un asasino intelectual que xustifica e convence, pois só mata a outros asasinos, posibles ou reais. E todo isto mesturado cunha carga filosófica e psicolóxica. A novela desenvólvese nun Londres negro, fracturado socialmente, pero nun futuro recoñecible e nada estraño, con dous elementos futuristas decisivos: a realidade virtual e a existencia dunha pena por inmersión en coma.
Unha lectura diferente e recomendábel.


Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.