Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

Amosando publicacións coa etiqueta Bartleby Poesía. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Bartleby Poesía. Amosar todas as publicacións

28/04/20

La casa grande

Recoñezo que non estou eu moi lectora de poesía, pero este libro con esa portada chama... eses ollos están a che dicir que tes que achegarte a este libro. É inevitable. Rosana Acquaroni publica en Bartleby La casa grande, unha colleita froito de amor e tributo á memoria da nai. A autora constrúe neste poemario unha casa, un lugar que visitar onde a linguaxe pode facernos pernoctar, pode procurar a sororidade, a dignidade, pode achegarnos a un modo de ser, a facernos comprender como ser muller no medio da amargura ou da soidade. Construír unha casa non é doado, e menos sendo unha casa poética que pretende comprender, expoñer e converter a historia íntima nunha historia maior, unha historia calada nunha historia con palabras, unha historia falsa nunha real: esa que só a desmontaxe do patriarcado pode construír.


“la belleza que esconden los naufragios, 
Todo está en ellos
flotando
en la balanza 
de las olas, 
la pérdida y la ganancia, 
el faro y el abismo, 
el bálsamo y la herida.
 
También tu tempestad
está conmigo". 


LLEVO ALOJADA EN EL CORAZÓN
una bala de plata.
La misma que mi madre
no supo disparar.

30/08/16

(Tras)lúcidas

(Tras)lúcidas. Poesía escrita por Mujeres (1980-2016), en Edición de Marta López Vilar e publicado por Bartleby é unha antoloxía moi boa que, como en toda antoloxía, hai poemas e poetas que nos gustan máis ou menos, pero que é moi recomendable para coñecer moita poesía actual, en concreto 29 voces, as de Carmen Camacho, Esther Muntañola, Carmen Garrido, Ada Salas, Leire Bilbao, Ariadna G. García, Miriam Reyes, Nuria Ruiz de Viñaspre, Cristina Morano, Aurora Luque, Lola Nieto, Begonya Pozo, Yaiza Martínez, Martha Asunción Alonso, Guadalupe Grande, Sofía Castañón, Vanessa Pérez-Sauquillo, Erika Martínez, Rosana Acquaroni, Isabel Bono, Josefa Parra, Laia López Manrique, Susanna Rafart, Miren Agur Meabe, Olga Novo, Sandra Santana, Esther Giménez, Lucía de Fraga e Esperanza López Parada. Como di a antóloga, a "temible elección" foi "longa e complicada" e acota dende as que comezaron a publicar nos anos 80 ata a actualidade. Unha antoloxía necesaria porque o canon poético segue a ser, por desgraza, masculino (será que quen o fai é un home?) aínda que como di López Vilar esta antoloxía o que fai é outorgar o lugar que se merece a boa poesía, escrita por home ou muller, pero neste caso, e de momento, cómprennos que sexan as voces de muller as que ocupen espazos para seren coñecidas e recoñecidas. Tomemos conciencia de que o ámbito da cultura non foxe, aínda, do machismo e debemos recuperar baleiros con proxectos coma este na procura da equidade.
O bo tamén desta antoloxía é que é aberta, que non se pecha a ningunha poeta en ningún grupo específico. Son poetas novas -unha das premisas desta antoloxía- que mesmo nos amosan os seus poemas inéditos. E así gozamos coa riqueza poética (en todas as linguas) dun libro aberto que moitas veces chega a beliscarnos e outras veces mesmo nos pode deixar indiferentes. Eis a grandeza da poesía.



16/07/15

En legítima defensa

Encantoume este libro de poemas que publica Bartleby Editores: En legítima defensa. Poetas en tiempos de crisis
"Ante la crisis provocada, ante el recorte de derechos, libertades y calidad de vida, actuar, En legítima defensa, con el más poderoso instrumento con que el hombre cuenta desde su propio origen: la palabra. Ese es el sentido profundo de la iniciativa que Bartleby Editores adoptó en el otoño de 2012: invitar a los poetas a rebelarse y a indignarse con su más valioso patrimonio, sus versos. Respondieron más de doscientos autores, comenzando por nuestros dos premios Cervantes, Antonio Gamoneda y José Manuel Caballero Bonald. Poetas de distintas generaciones y múltiples estéticas, premios nacionales de poesía y poetas de a pie de todo el Estado español, que se aprestaron a convivir en un maravilloso acto de resistencia y, así, contribuir a un libro colectivo para ponerle voz al sufrimiento y gritar, en legítima defensa, contra la globalización del dolor social. Un libro necesario y muy esperado."
Poetas que escriben sobre un mundo no que vivimos, que non son ignorantes do que teñen arredor, e como elementos sociais describen nos seus versos o drama do ser humano, a vida cotiá de millóns de parados, de comercios pechados, de pegadas miserentas que aumentan cada día na nosa contorna. A pobreza, a miseria, o contraste con aqueles que son cada vez máis ricos mentres os pobres son cada vez máis pobres. Falamos de que estes poetas viven na rúa, observan, denuncian; ofrecen, por tanto, a súa voz aos necesitados. Con este libro, a poesía acode á súa versión crítica, a esa potencialidade que demostra coa súa palabra, cos seus versos, cos seus poemas. E neles, denuncian ademais a quen fai e fixo posible esta dramática realidade que estamos a vivir.


INMIGRANTES

Azabaches sombras
se mezclan con la noche
y oigo el llanto silencioso
traspasar las alambradas.
Hay manos
que se desangran
entre óxidos alambres
y un vocerío
carente de esperanza
que me lacera el tímpano
del alma.
Las aspas
baten palmas
y un desenfreno de motores
tratan de acallar
lo inacallable,
tu libertad.
Antonio Mª García Castillo

13/07/15

Beat Attitude

En Bartleby Editores poderemos atopar esta edición bilingüe de poesía: Beat Attitude. Antología de mujeres poetas de la generación beat que conta coa tradución, selección e prólogo de Annalista Marí Pegrum. Unha moi interesante edición que a min apórtame moito, xa que nada sabía destas poetas, ocultas a maior parte do tempo, por ser tan só mulleres. Esta antoloxía deixa constancia das imposicións sexistas da época, que, curiosamente, proclamaban unha liberdade e unha liberación que excluía ás mulleres. Iso levounas en moitas ocasións a tráxicos finais e incomprensibles agochos. Acusadas de pornográficas por tratar o sexo dende un punto de vista feminino. Cun punto en común cos seus conxéneres masculinos, a quen coñecían e trataban, o tema do budismo, ao igual que a apertura metafísica, o sexo, o amor... cuestionas a autoridade e tentan materializar a súa vida de xeito alternativo.
Non foi doado.

Hubo mujeres. Relegadas a un segundo o tercer plano por un canon crítico que, aun en nuestros días, sigue mitificando a las figuras masculinas del movimiento, las escritoras de la generación beat no se limitaron a ser meras amantes, esposas o amigas: también fueron escritoras prolíficas que, en numerosas ocasiones, no obtuvieron el suficiente reconocimiento. Poco sabemos de ellas en la realidad literaria española e hispanoamericana.  Incluye poemas de Elise Cowen, Joanne Kyger, Lenore Kandel, Diane di Prima, Denise Levertov, ruth weiss, Janine Pommy Vega, Hettie Jones, Anne Waldman y Mary Norbert Körte.

los mitos son ciertos
también tú
quienquiera que sea el tú
en el momento de contar
el contador que cuenta
el último en creer
(ruth weiss)

El cuerpo usó las medidas de la mujer
para explicar la ferocidad del presente
que camina sobre la periferia del mundo
(Anne Waldman)


29/03/15

Rompiente

Custoume a lectura deste libro que publica Bartleby, Rompiente de Jorie Graham, gañadora do Premio Pulitzer de Poesía Jorie Graham. Versos moi longos que fan da poesía denuncia agochada sen apenas percatarnos. Fala a poeta con voces plurais e singulares ao mesmo tempo, como asemade xoga co global co particular, interpelándonos a entrar na natureza do noso propio ser, que amosa a deformación existencial na que vivimos, que filosofa coa cotidianiedade e cunha natureza humana que resulta ser imprevisible pola nosa propia condición de ser humanos, é dicir, de dubidar de todo e ante todo. Por iso, todo é incertidume. Por iso, a realidade ten moitos significados, como a poesía. Porque a poesía non pode pecharse: as palabras emocionan cara a outras realidades e iso é, precisamente, o que posibilita que a linguaxe sobrevivia despois de ser falada, nomeada, utilizada... dando paso a unha nova simboloxía e a un novo significado. Quizais, dando paso a unha nova realidade.

“Lluvia. Y repercusiones. intocables. Los desagües tosen y se crispan, y escuchando
                                                        sin oír nos estre-
                                                        mecemos, el alma sonríe a la lluvia…”


“Guantánamo”

Luna menguante. Se alza ahora. Un crujido, se marcha. Profunda
sobre exhaustos continentes. Me asombro dice mi
plenitud. Nadie nadie dice la habitación en la que
yazgo muy quieta en la
oscuridad observando. Tu corazón dice la luna, se mengua y se alza más. Dónde está. Tu
cautela, tus ojos tu dedo índice en
gatillo tu espina dorsal tu raciocinio—preferible
rechazar el contacto,
mantener la distancia, que mane de ti la sangre y las estrellas blancas te corroan, y el espino
que es tan blanco allí en el prado,
y la arena como sábana por las extensas playas, soldados que se aprestan, la rápida
mirada al cielo cuando las palabras clave, de plegaria, antes
de la captura, son pro-
feridas, escalofrío que no contiene odio pero no es amor, es neutral, sí, ex-
angüe, por ejemplo un brote cerca de donde
una mano descierra un
cerrojo de seguridad te llama
a voces, es un ejemplo del nadie-allí, y el sonido del agua se oscurece, y el viento
agita las hierbas, y sin
un grito fluye el frío como ojos de un perro
guardián, el guardián que fija su atención en la diferencia—solo la diferencia—y actos
cometiéndose en tu nombre, tus presos que llegan
a tu centro de detención, allí, en tus
ojos, la prisión, en la profundidad de tu pupila, el ablandamiento, tú entregando toda tu aten-
ción, tus ojos, tu celda, tu cautela, tu control,
después de todo es tuyo, sí, lo que has atrapado, aférralo, aferra
esto, aquí no hay ley, no estás expuesto a
enjuiciamiento, mira todo lo que quieras, se retorcerá para ti, ahí, en esta luz que se alza, protegido
de las consecuencias, haciendo de ti un
fantasma, sin un grito, sin un grito la
tarde se convierte en noche, las palabras parecían serlo todo y así
el equipo jurídico los declarará exentos,
exenciones para el drenaje de los lagos, para el asesinato de los mares, los esclavos en sus
aguas, no son de nuestra especie, exención que se llama
adelante, mezcla la sangre, toma de la carne, haz caja, prende fuego, postula el ecuador, oculta
el origen, di que estáis todos perdonados, di que son sólo
técnicas coercitivas de interrogación y contrarresistencia, como en dame tu
nombre, dámelo, te lo arrancaré, te lo re-
clasificaré, te ocultaré de ti, así mismo, solo un rato, no dolerá
mucho, piensa en un jardín, aparta tu mente de las
cosas, piensa mar, viento, trueno, raíz, piensa árbol que te mantendrá
erguido, imagina que te mantiene
erguido, elige ser quien eres, deprisa, elígelo, eso ayudará. La luna es más fría
de lo que piensas. Está llena de nada como
esta nuestra quietud. Intentamos que no se fijen en nosotros. Estamos en la quietud como si fuera
una vida otra en que infiltrarse. En nuestra piel
deslumbramos de inexistencia. Es un truco por supuesto pero a veces funciona. Si no lo
hace nos encontrarán, nos harán
gritar y arrastrarnos. Ansiaremos el perdón. No importa para qué, aquí no hay
hechos. Luna, ¿quién escribirá
el último poema? Tu velo echa a volar, su inutilidad hace sentir que aún
hay tiempo, ahora es cosa de dos,
me estás pidiendo que me pierda a mí misma.
En este desbordamiento de mi ojo,
lo hago.

18/03/15

Hasta aquí



Que Wistawa Szymborska sexa unha das mellores poetas actuais é algo que ninguén discute. E volve demostralo co seu úlitmo libro de poemas Hasta aquí que publica Bartleby Editores en edición bilingüe. Un legado póstumo que se publica cunha entrevista aos tradutores. Un libro escrito desde a conciencia de que o tempo da vida remata, de aí o seu título tan explícito. Poemas onde conviven memoria e presente (xa non hai futuro), o humor e a ironía, con lugar para a sorpresa e onde a reflexión -da vida, do ser humano e o lugar que ocupa, da natureza e do tempo que remata- é a base na que se sustentan.

 A todos alguna vez se les muere alguien cercano,
entre ser y no ser
obligado a escoger lo segundo.

Nos cuesta reconocer que es un acto banal,
unido al transcurso de los hechos,
de acuerdo con los procedimientos;

antes o después a la orden del día,
de la tarde, de la noche o del pálido amanecer;

y evidente como un dato en un registro,
como un apartado en un código,
como una fecha cualquiera
en el calendario.

Pero así son las leyes y delitos naturales.
Así, al azar, su presagio y su naufragio.
Así su evidencia y su omnipresencia.

Y solo en ocasiones,
cierta amabilidad de su parte:
a nuestros muertos cercanos
nos los pone en los sueños.


La mano

Veintisiete huesos,
treinta y cinco músculos,
unas dos mil células nerviosas
en cada una de las yemas de nuestros cinco dedos.
Es absolutamente suficiente
para escribir Mein Kampf
o Winnie The Pooh.

16/07/08

Lo malo de la poesía

Segundo parece, este libro de poesía converteuse nun best-seller en Estados Unidos grazas á súa ironía, amabilidade e limpeza. Así o vin nunha revista e así cheguei a este libro: Lo malo de la poesía y otros poemas de Billy Collins.
O propio autor di: "Lo malo de la poesía es/que anima a escribir más poesía".
En palabras de Eusebio Lahoz: "
Se ocupa de la conducta humana a través de ella. Desde el primer poema hasta el último, el autor no deja de rendir cuentas a la cotidianeidad por medio de un uso de la poesía que podríamos denominar doméstico/.../Collins es poeta sobrio, duro, que se desnuda, quizá por eso no queda más opción que rendirse a él." Os críticos coinciden en afirmar que é "Doméstico e fiable como uns pantalóns vaqueiros". Unha poesía de circunstancias meditada desde os obxectos cotiáns até o propio interior, con metáforas de fácil entendemento, que chega case ata a narratividade


ACERCA DEL HECHO DE NO ENCONTRARTE EN CASA


Normalmente apareces en la puerta principal
cuando oyes mis pisadas en la gravilla,
pero hoy la puerta estaba cerrada,
ni siquiera un hilillo de humo gris de la chimenea.

Me asomé por una ventana
pero no había nada más que una mesa con un peine,
unas flores amarillas en un vaso de agua
y oscuras sombras en las esquinas de la habitación.

Me quedé de pie un rato bajo el árbol grande
y escuché el viento y los pájaros,
tu viento y tus pájaros,
tus bosques verdes y oscuros más allá de un pequeño claro.

Eso no es lo que es ser tú,
me di cuenta cuando unas pocas de tus magníficas nubes
sobrevolaban el tejado.
Tan sólo soy yo pensando en el hecho de ser tú.

Y antes de volver a bajar por la cuesta,
caminé en círculo alrededor de tu casa,
dibujando una línea invisible
que tendrías que cruzar antes de anochecer.

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.