Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

Amosando publicacións coa etiqueta Anaya. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Anaya. Amosar todas as publicacións

18/06/18

Ni tontas ni locas. Cuando anónimo era sinónimo de mujer

Un novo libro ben interesante este de Javier Sanz e Rafael Ballesteros para saber máis sobre as mulleres ocultas por selo o chamado Ni tontas ni locas. Cuando anónimo era sinónimo de mujer publicado por Anaya. Habitan nas súas páxinas artistas, científicas, inventoras, escritoras, exploradoras, precursoras... Mulleres coñecidas e outras que non o son tanto, ou nada, porque ben sabemos que ser muller e anónima son case sinónimos. Unha vez máis, son todas as que están pero non están todas as que son. Libros necesarios nas bibliotecas, libros necesarios na nosa formación. 
Dividido en 
- Pioneiras, científicas e artistas
- Mulleres de armas tomar... e algunhas que temer
- Facéndose pasar por homes.



30/08/15

La luna lleva un silencio

Anaya na súa colección Sopa de Libros publica La luna lleva un silencio de María Cristina Ramos Guzmán con ilustracións de Paula Alenda. O mar e o vento poden xogar coa lúa e o ceo como o fan este versos nos que non faltan todo tipo de bechos, pequerrechiños ou nons. Poemas que falan e que contan, sexa algo definido ou definible, sexa tanxible ou non. Poemas que bailan e cantan porque teñen son propio, porque cheiran a natureza e onde as palabras cámbianse con novos vestidos de sol.



Que en la rama estaba
sentadito el aire,
bajo una sombrilla
de papel flotante.
Camisa de hoja,
pantalón de baile
y una capa fresca
de clavel del aire.
Estaban tan calmas
las sombras de sauce,
que se columpiaban
para no olvidarse
que en la rama estaba
sentadito el aire.

22/08/15

Palabras manzana

Anaya na súa Sopa de Libros publica Palabras manzana de Jorge Luján con ilustracións de Manuel Marín. Precioso libro de poemas que acae nas cousas pequenas, aquelas que vemos cando paramos un intre e repousamos a vista nos universos máis concretos que semellan menos importantes, e así facernos sentir novas propostas. Novos escenarios para construír ou reinterpretar, para artellar suxestións novas. Poemas para ler en voz alta, para canturrear, para escoitar, para descifrar, para xogar. Semella un libro infantil, pero non o é tanto. Xoguemos cos caligramas, coas palabras ou coa súa simple disposición, como as posibilidades de colocación das letras. As ilustracións xogan coa xeometría para construír figuras e imaxes que se engaden ás imaxes dos poemas. Ou aos poemas mesmos, xa que eles tamén son imaxes.



11/08/15

Cuentos mínimos

Pep Bruno converte chíos en contos... ou non.  En todo caso, Anaya publica na súa "Sopa de Libros" Cuentos mínimos con ilustracións de Goyo Rodríguez. Son chíos porque conteñen 140 caracteres. E porque foron publicados nesta rede social inicialmente, cando aínda non sabían que formarían parte dun libro físico. Nel toparemos suspense, argumentos coñecidos, argumentos cambiados, personificacións de obxectos, superheores que non o parecen... de todo un pouco. Pero eu destacaría aquí o labor do ilustrador, un labor que remite ao mundo dos soños, que mestura o onírico o real, que sabe amosar o que as palabras non din ou o que suxiren debido á súa pouca extensión. 
Suxestivas palabras e suxestivas imaxes. Realmente, un libro precioso.



"El abuelo pidió que sus cenizas fueran esparcidas por la casa. Desde entonces nos da no-sé-qué barrer o limpiar. Fue su mejor regalo " .

“Fui a la tienda a cambiar la bombilla. Me garantizaron que la nueva funcionaba correctamente. Pero sigo sin ideas brillantes”.

28/06/15

Pies para la princesa

Ivar Da Coll publica en Anaya este divertido Pies para la princesa, unha historia en verso sobre a difícil reconstrución dunha princesa que cae e queda sen pés. Que llos poderá traer? Pois hai múltiples posibilidades, pero o difícil é topar a axeitada. 
Que ocorre se por fin esta solución existe? Que a princesa deixará de estar sentada...

22/06/15

Poemamundi

Juan Carlos Martín Ramos é o autor de Poemamundi, con ilustracións de Philip Stanton publicado por Anaya na súa colección "Otros espacios". Gustoume a proposta deste libro do 2004 para a mocidade, palabras simples que resultan eficaces e pouco retóricas para acceder á poesía. O ton é asemade simple pero xoga coa ironía e foxe do artificio, hai reflexión tranquila, presenza de obxectos suxestivos -"Mi casa está llena de libros"-, ambientes agradables. Poesía sinxela e variada nos que hai valores como a paz e mesmo referencias literarias. E as ilustracións en branco e negro veñen cargadas de detalles nos que predomina o movemento.

Autobiografía de un títere

Respetable público,
tengo poco que contar,
pues la historia de mi vida
empieza, pasa de prisa
y ya está.
Respetable público,
el titiritero y yo
tenemos la misma edad,
su mano es también mi cuerpo
y mis arrugas las mías,
además.
Respetable público,
he viajado por el mundo
sin salir de este lugar,
la ventana del teatro,
un país donde lo grande
y lo pequeño
cabe igual.
Respetable público,
no puedo hablar con voz propia,
pero siempre estoy de acuerdo
cuando me toca anunciar:
"¡Señoras y caballeros,
no olviden aplaudir
al final!".

20/06/15

Abececuentos

A miña paixón particular polo mundo ilustrado de Noemí Villamuza fai que procure os seus libros. E que sorte! Porque arestora cheguei a esta pequena marabilla de Daniel Nesquens que publica Anaya: Abececuentos. Un libro delicioso que me pode resultar moi práctico.
A simple vista, o libro semella que só sirva para ensinar o abecedario castelán. Pero coido que chega moito máis alá. Porque o primeiro que consegue é que namoremos e que nos demoremos no noso propio maxín. Son coñecidos personaxes da Literatua infantil quen nos ensina o abecedario, en cada dobre cara, dun xeito sinxelo: o nome do personaxe comeza pola letra que corresponda e este está ou ben facendo algo ou ben representado algo que tamén comeza pola mesma letra. Esta dobre páxina é, de verdade, unha auténtica gozada combinada coas miñas ilustracións preferidas: diversión e colorido campean polo libro adiante.
Ao final, unha páxina despregabre que culmina a miña insaciabre paixón polos libros ilustrados.
Así pois, este pequeno álbum pasa a ser un dos meus favoritos!


esafío a cualquier adulto que lea Abececuentos a que lo encuentre cualquier cosa que no sea una pocholada. Es lo que es. Y una pocholada práctica e inteligente, además. Inteligente para los niños y para los adultos, se entiende. Y que un libro sea tan sencillo -se trata de enseñar el abecedario- y tan pocholo y bien hecho es algo sumamente elogioso, pues indica que sus autores se toman su trabajo pedagógico y lúdico muy en serio. No en vano ser escritor y dibujante de libros infantiles es una de las formas más difíciles de ser escritor y dibujante de libros en general; yo, al menos, siempre lo he pensado.
Abececuentos viene respaldado por el sello de la editorial Anaya, que siempre ha cuidado mucho a su público infantil y juvenil y es, por tanto, garantía de calidad. Y calidad a raudales es lo que nos espera en este volumen. Si el lector lo abre, es muy probable que se enamore de él y sienta la acuciante necesidad de cumplir el objetivo que se persigue: compartirlo con un niño.
El enamoramiento comienza desde que se coge en las manos; un librito delgado, de suave tacto y un precioso dibujo de portada que ya resume lo que nos vamos a encontrar, nada menos que a conocidísimos personajes de la literatura infantil enseñándonos el abecedario.
Cada doble cara está dedicada a una letra del alfabeto. La fórmula es muy sencilla: el nombre del personaje o personajes en cuestión comienza por la letra de que se trata, y dicho personaje o personajes están protagonizando una acción o representando una cualidad que también comienza por la misma letra. Fácil, ¿no? Los personajes son -no todos- fácilmente imaginables: ¿qué famosa princesa será la protagonista de la letra B, por ejemplo? Pero las acciones o cualidades elegidas no son precisamente las palabras más comunes ni más elementales; olvídense del “C de casa” o “Q de queso”, por ejemplo. La elección es siempre muy acertada, ya que no se cae ni en lo trillado ni en lo rebuscado. Y puesto que los niños suelen ser tan extremadamente permeables a todo lo nuevo, ¿por qué no aprovechar esa actitud y, sobre todo, esa aptitud para enriquecer su vocabulario y enseñarles palabras que no figuran entre las primeras que se suelen aprender?
El guión de Daniel Nesquens casa perfectamente con las ilustraciones de Noemí Villamuza -y viceversa- y cada doble página es un disfrute para la vista, con dibujos divertidos y llenos de color y alegría. Y aún hay más: el dibujo no sólo representa la frase de dos palabras con la inicial en cuestión, sino que guarda sorpresas en forma de personajes y objetos relacionados con la misma letra. Para gozo y regocijo de niños y mayores, hay en este libro sorprendentes cameos de… pero vamos a dejarlo en este punto y letra, para no estropear nada.
Abececuentos es, pues, una elección óptima si se busca un libro para ayudar a primeros lectores a aprender las letras del abecedario, y un juego delicioso para los acompañantes adultos de esos primeros lectores.
(También sirve como juego mnemotécnico. O intenten ustedes no tratar de recordar qué personaje cuyo nombre empieza por la letra tal estaba haciendo qué cosa que empieza por la misma letra… ¡Es un no parar!).





17/09/14

Hänsel y Gretel

A verdade: en canto souben que Anaya publicaba este conto clásico coas ilustracións de Beatriz Martín Vidal propúxenme telo. E é que esta ilustradora conquistoume totalmente con Birgit. Este Hänsel y Gretel é un libro escuro, onde as ilustracións destacan a parella de irmáns e semellan fusionados co bosque, nun estado simbólico e enfático que determina asemade a asociación bruxa-madrasta, e onde destacará o verde das follas e o vermello das mazás.
Fermosísimo.


13/09/14

Abececirco

Fermoso álbum de Daniel Nesquens con ilustracións de Alberto Gamón que publica Anaya: Abececirco é un xogo de palabras que xoga co abecedario en forma de circo, porque cada dobre páxina contén  unha frase nas que as palabras comezan pola mesma letra.

ABeCeCirco (Daniel Nesquens y Alberto Gamón)
14-15

06/01/14

La liga de los pelirrojos

Se me acheguei a este famoso libro de A. Conan Doyle novamente foi, claro está, polo ilustrador, Iban Barrenetxea, a quen xa sabedes teño devoción. Esta edición que temos entre as mans corre a cargo da editorial Anaya. Do texto, arquicoñecido, nada teño que dicir. Sempre está ben volver a Sherlock Holmes, aínda que só sexa para relembrar as miñas primeiras lecturas. Pero o que si é un pracer é recrearse nestas ilustracións e a visión que o ilustrador nos dá dos personaxes. Unha marabilla!

Sherlock-Iban-Barrenetxea








21/12/09

El tamaño de los sueños

Canto tempo sen ler un libro de poesía! Agora chegoume este libriño de poemas en formato "xove" que creo que si, efectivamente, pódelles gustar de verdade á mocidade: sinxelos, directos, cun único tema: o amor. Karmelo C. Iribarren achéganos en El tamaño de los sueños un poemario de amor, ben sexa declarado, correspondido, concretado... tematicamente estruturado, creo que o que máis destaca é a fermosa sinxeleza das súas palabras, sabiamente construídas, para achegarnos ese sentimento universal, unha vez máis, doutro xeito. Porque é o cotián o que destaca por riba de todo, un espello onde reflectirnos calquera de nós, sen ambigüidades nin dobres sentidos, sen delicadezas excesivas, pero si facendo sorrir, e sentir, que é importante na poesía. Humor, ironía, síntese e ningunha grandilocuencia: estas son as claves dun autor que para min era descoñecido.

El amigo


Llora cuanto quieras

sobre mi hombro,

desahógate,

cuenta conmigo

para lo que te haga falta.

Pero no te equivoques,

no soy mejor que él:

le envidio

cada una

de tus lágrimas.



Algunas noches el miedo



Algunas noches me arrimo
a tu calor bajo las mantas
como un niño asustado.
Necesito tocarte
urgentemente. Necesito
saber que está ahí,
que estarás siempre. Sentir
que tengo cerca a un ser humano,
y que no estoy tan sólo.

14/06/09

Consumir preferentemente

Foi Gonzalo Moure quen me falou de Raúl Vacas. Estabamos comendo, abriu un libro de poemas e comezaou a ler, con esa súa voz harmoniosa que o caracteriza. Podedes maxinar a miña impresión. Darío faloume despois deste libro, Consumir preferentemente, que por fin, tempo despois, puiden ler. Un libro perfecto para achegar a poesía á xente nova, unha poesía fresca e orixinal, unha proposta necesaria. O autor xoga coas palabras, e fainos un super de versos. Podes alimentarnos deles nas diferentes seccións. E sen data de caducidade. Cando menos, mentres teñamos a luz acesa.
Coma sempre, algúns poemas:

Post-it
Perdón por el amor que a veces no se darte y se evapora.
Perdón por recordarte que el silencio existe,
que la mentira es un artículo de moda,
que tus lágrimas son lluvia destilada.
Perdón por enredarme en el ovillo del orgullo
y descuidar la calma y la ternura.
Perdón por no encontrar la frase exacta
que nos salve del frío y la tristeza.
Perdón por destapar el tarro de los miedos
y dejar que aleteen en tus ojos.
Perdón por no creer en el mercurio y en los puzzles,
por los condicionales simples y compuestos,
por el amor de encargo,
por el miedo al presente y al futuro,
por no traer el pan esta mañana,
por olvidar el día de tu cumpleaños,
por soñar a escondidas.
Perdón por no llamar a tiempo.
Perdón por levantar el tono.
Perdón por mi descuido y mi torpeza.
Perdón por no decir perdón.


El gerundio del olvido no me gusta
Todo lo que quiero es aprender a olvidar tu triste
nombre mientras una muchacha se desata frente a mí su
única sonrisa tan cenicienta como una premonición tan
reciente como una mentira tan frágil como el recuerdo o
el hojaldre. Todo lo que quiero es aprender a olvidar tu
triste nombre pero no sé si emborracharme como casi
nunca o llorar porque no hay nada en este instante tan
irrelevante tan familiar tan educadamente estúpido como
las únicas palabras con las que me consuelo ingenuamente:
su tabaco, gracias.

12/09/07

El asesinato del profesor de Matemáticas

Iago, o meu pequeno, quixo recomendarvos este libro porque...

É un libro que me gustou moito por conter ao mesmo tempo intriga, acción e misterio. Trata de tres rapaces que van suspender as matemáticas e o profesor proponlles unha proba de lóxica. Con esta proba terán que investigar e dar co asasino do profesor. É dicir, a través das mates pasamos un bo rato de lectura! Os problemas plantexados son moi interesantes. E parece que as mates non son tan difíciles.

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.