2º de ESO contra a violencia

O meu alumnado de Igualdade tamén quixo este curso deixar un testemuño contra a violencia. Como non podemos facer actividades, solucionamos con vídeos:

Recoñezo que gravar este vídeo custoume, porque que as miñas alumnas me contasen que escoitan estas frases dirixidas a elas por parte dalgúns dos seus compañeiros, encheume de noxo e tristura. Tanto traballo por facer... e canto deserto hai diante. Será que predico nel?

Machirulo agóchate

Por fin está aquí! E estamos emocionadas. O mes de febreiro foi un mes de ensaio por parte da nosa "banda" do Laxeiro para que o tema saíse perfecto, e foino. A voz de Fátima e a persistencia do profesorado de música. Ana conseguiu os permisos e traballou arreo.

Pero sobre todo, sobre todo, grazas a Noche polas horas de montaxe deste e dos outros vídeos. O Laxeiro está en débeda contigo...

A nós encántanos. Xa nos contaredes que opinades. Lembramos o 9 de marzo como un día de celebración marabilloso onde falamos de feminismo e reivindicámonos de xeito festivo. Semella que pasasen anos dende aquel día!!!

 Adaptación e tradución do tema "Machirulo Escóndete" do grupo Tongo. Moitas grazas por darnos o permiso. Un tema viral no noso centro, o IES Laxeiro.

Somos as meigas ardendo

somos a rabia e a voz

Hoxe queremos cantarvos

que se acabou a opresión

Somos o eco que racha

coa verticalidade

Seguen vibrando os ventos

de ousadía e liberdade

 

Eu non vou gardar silencio

Non nacín para calar

Ocupemos os espazos

que nos quixeron negar

Eu non son nai por defecto

nin nacín para fregar

Deconstrúo alicerces

do sistema patriarcal

 

Somos quen nunca se rende

Quen alza unha rebelión

Unha gran onda que bate

este sistema feroz

Desaprendendo o camiño

Construíndo ao camiñar

A liberdade conquístase

coas gañas de loitar.

CHÁMAME COMO ME CHAMES

TI NON ME PODES DETER

FEMINISTA OU FEMINAZI

¡MACHIRULO, AGÓCHATE!

 (Recitado:)

Somos as outras,

as que non importan,

as silenciadas

as rotas,

as boas,

as peores,

as feridas,

as tolas,

as raras,

as outras,

somos a rabia das nosas asasinadas,

somos a ira e a ledicia das nosas fillas,

somos as netas das bruxas que queimastes,

somos un coitelo no voso pescozo.

 

Somos a sabedoría das maiores,

somos as que decidiron importar,

somos a vinganza e a risa,

e a aperta e o berro colectivo das irmás.

 

Vimos de nos recoñecer entre nós mesmas,

Identificando o inimigo,

dámonos a man e a palabra,

queremos o que é noso,

e querémolo agora.

Queremos poder ser,

queremos liberdade,

Somos unha, somos todas

 

CHÁMAME COMO ME CHAMES

TI NON ME PODES DETER

FEMINISTA OU FEMINAZI

¡MACHIRULO, AGÓCHATE!

CHÁMAME COMO ME CHAMES

TI NON ME PODES DETER

FEMINISTA OU FEMINAZI

¡MACHIRULO, AGÓCHATE!

En clave de igualdade (II)

 Hai tres anos comezamos un proxecto complicado. Este curso foi terrible, e foi agora, no verán, cando puidemos darlle forma ao traballo do alumnado realizado en febreiro e marzo.

Este curso obtivemos unhas condicións necesarias para conseguilo: un alumnado de luxo, feminista, comprometido, e músico!!!

Escolleron unha letra tan difícil coma esta (tiñámoslle moitas ganas porque é unha letra que fere, pero ten moitas dificultades): estamos a falar de "Cuatro Babys" de Maluma. 

Veredes que a letra que o grupo de rapazas e rapaces escribiron nada ten que ver. E que ogallá as letras todas cambiasen deste xeito

A nosa canción leva por título: "Agora somos guerreiras"

 

 A segunda canción que transformamos este curso foi outra que tamén nos parecía ben complicada e que ten unha desas letras que os nosos oídos non queren ouvir nin de lonxe: "Loca" de Duki.

Títulos feministas que contan

Non foi doado facer este vídeo en pleno confinamento, pero non quedaba eu a gusto sen el, despois de facer os anteriores. Se non había un vídeo que convidase a ler libros feministas, onde quedaba unha parte importante do meu traballo e do que eu son? Así que fun polo pan... e ao instituto. 5 minutos para gravar e coller os títulos. Pido perdón porque non está como me gustaría, pero aí vai... con castelanismos por mor dos títulos. Agardo que sexades benévolxs comigo!

Títulos da LIX que contan

Pareceume que o feito de facer o outro día o vídeo de Títulos que contan gustaba, xa que varias compañeiras comentaron que tamén o ían facer para o seu alumnado. Tamén pensando no alumnado máis novo e para celebrar o Día do Libro, decidín facer outro semellante pero con títulos da LIX, esa Literatura da que tanto bebemos e da que nos sentimos moi orgullosxs. É unha pequena homenaxe a esta, e, por suposto, quedáronme moitos títulos na mesa sen utilizar que me tería gustado amosar.

Títulos que contan

Despois de recibir un vídeo que me gustou moito (anónimo, non atopei a autoría), pensei que sería un bo exercicio literario para o alumnado: construír unha historia a partir dos títulos dos libros. Xa antes facían poemas cos lombos, pero claro, estabamos no instituto e era máis doado....

Probei a facer un... O malo vai ser colocar todos estes -e outros que non utilicei- no seu andel correspondente. A ver se teño tempo!!!

Espero que vos guste.

A escada da violencia

Contra a violencia machista, o alumnado de 2º da ESO de Igualdade do IES Laxeiro realizou esta performance baseada na "Escaleira da violencia" que explica Carmen Ruiz Repullo.

E aquí podedes vela plasticamente

E... Soengas metastaseounos

Hai días.

E hai DÍAS.

Onte foi un deses DÍAS.

Un deses DÍAS indelebles, que permanecerá na memoria.

Marisol Soengas fíxoo posíbel.

Cantas actividades levaremos organizado nos centros? Sempre traballamos por e para o alumnado. É a nosa máxima. Queremos que aprendan, sobre todo, a ser mellor persoas. Queremos sentirnos orgullosas de velos medrar.
Encántame a miña profesión! Encántame estar rodeade de futuro. Porque eles e elas son o futuro. E pídolles que constrúan un futuro mellor.

Hai moitas persoas que acoden ao centro de ensino para falar da súa obra, para falar do seu traballo. Pero ademais cosntitúen un exemplo a seguir. E iso é importante.

Onte coñecemos a Marisol. E ensinounos que as persoas humildes son as máis valorosas, as máis afoutas, as máis intelixentes. As que conviven cun sorriso contaxioso. Queremos manter este contaxio para sempre.

 Grazas, Marisol.

Trafegando Igualdade

Un proxecto que levaba en mente dende hai tempo e para o que nunca dei os pasos necesarios. Quizais por non topar o momento, quizais por covardía, quizais por lacazanería, ou todo xunto. O caso é que, por fin, aquí estamos. No Laxeiro creamos un grupo que mirará pola Igualdade, que loitará contra a homofobia, que tentará que se respira doutro xeito. A sociedade necesita máis e máis formación, e necesita a Igualdade real. Conseguirémola.
Hoxe ademais de ser o Día das nosas Letras, é o día contra a  Homofobia, a Transfobia e a Bifobia.

http://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2018/05/16/defensoras-igualdad/1892441.html

https://www.lavozdegalicia.es/noticia/deza/lalin/2018/05/16/laxeiro-sobresaliente-tolerancia/0003_201805D16C2991.htm

Videopoema

De todos os videopoemas que vén de realizar o meu alumnado quedo con este, de Helena Santalla e David de la Torre a partir dun texto de Estevo Creus:

Porque ti

tamén estabas enferma

dalgún xeito

coma a casa

miles de termómetros de febre

e de torturas

eu sabíao

sabíao polo tacto

non preguntes

sabíao por como respirabas

sabíao polas ondas e os outros arrecifes

sabíao por ti

e por min

e por como chorabamos abrazados despois de xogar a destruirnos.

inocentemente abrazados

ulindo a landras

abrazados coma un tigre.

En clave de igualdade

Un proxecto que comezamos este último trimestre con solución de continuidade: pretendemos cambiar esas letras machistas que o noso alumnado e a sociedade canta sen pensar -queremos crer-, sen saber o que se di.
Todo xurdiu cando un día na biblioteca achegáronseme dúas alumnas de 4º para ensinarme un vídeo. "Profe, vas flipar", e si, flipei. Así que logo comentando en clase a letra e o vídeo da canción, comezaron a ensinarme moitas outras, e pensei que algo deberiamos facer.
Aquí estamos. Isto é un comezo.

Estas cancións que hoxe presentamos son tres que o noso alumnado escolleu para variarlles a letra por unha de igualdade, reivindicativa:

.- Eu son feminista, sobre a "mítica" Te compro tu novia:




.- Eu son miña, sobre "Eres mía":




.- Xices de igualdade: sobre a letra da famosa canción "Corazón de tiza" de Radio Futura.

Meter o título

O outro día faleivos dunha actividade que estabamos a realizar: facer fotos dos lombos dos libros para facer poemas, os "Poemas titulados".

Pois ben, hoxe quero amosarvos algúns traballos que realizamos grazas a unha idea que me deu a Banda dos Cueiros de Gondomar cando os escoitei na illa de San Simón o día da entrega dos Premios Xerais: eles cantaron unha canción con títulos de libros de Agustín Fernández Paz. Así que a partir de aí, propuxen facer poemas con títulos de libros. E hai cousas ben acaídas que podedes ver no blogue da biblioteca. Aquí deito uns poucos exemplos:

Naquela LONGA NOITE DE PEDRA,

Á LUS DO CANDIL,

percorrín un CAMIÑO PERIGOSO

coa sombra dun ANXO NEGRO,

para chegar a ONS.

TODO É SILENCIO,

só se escoitaban AS VOCES BAIXAS

no CEO DOS AFOGADOS.

Pero no FARO ESCURO

brillaba unha CHAVE DE OURO,

e alí, estaban OS DOUS DE SEMPRE,

REO e MATILDA,

mortos no CAMPOSANTO.

E eu guiada por UNHA ESTRELA NO VENTO,

busquei REFUXIO.

O meu nome é GÁRGOLA,

e veño a OBABAKOAK

para FUXIR

dAQUEL LUGAR.

Ou estoutro:

Game over,

todas as horas roubadas na expedición do Pacífico.

Un videoxogo case perfecto,

onde percorrín un camiño perigoso

seguindo unha estrela no vento.

O faro escuro,

tamén chamado a casa da luz,

alzábase nun cume de neve interminable.

Ó descenso do derradeiro ocaso,

só queda á lus do candil

para atravesar a sombra cazadora

onde todo é silencio.

Aparecen sete caveiras

xunto con sete palabras e, detrás,

o anxo negro posuidor dunha chave de ouro,

                       A chave da Atlántida.

 Ou só con títulos de Álvaro Cunqueiro:

Na Cociña galega

utilizamos Herba aquí e acolá,

é coma unha Escola de menciñeiros,

para Xente de aquí e de acolá,

para Merlín e familia

ou para Os outros feirantes.

Na Cociña galega

sempre houbo Tesouros novos e vellos,

sempre foi coma a noite,

xa que A noite vai coma un río,

ou coma un Mar ao Norde.

Pero esta cociña,

nunca valeu para a Dona do corpo delgado,

ou para O incerto señor Don Hamlet, Príncipe de Dinamarca.

O que é algo que debemos apreciar.

Poemas titulados

O meu alumnado anda a facer esta actividade que me encanta: facer poemas cos títulos dos libros. Están saíndo cousas ben fermosas. Aquí vos deixo algún exemplo, pero no blogue da biblioteca do IES Laxeiro podedes atopar moitas máis:

Lendo Valados

En 21 días co galego, esa tan estupenda iniciativa do IES da Pobra do Caramiñal, pedíronme que mandase un vídeo cun alumno ou alumna despois de ler unha obra de Agustín Fernández Paz. Quero agradecerlles que contasen comigo e co IES Laxeiro para participar nesta colectividade lectora que homenaxea ao prezado Agustín.

Aquí está:

#RosaliaTe no IES Laxeiro

Non podía dixar de traelo, a verdade. Pero síntome realmente orgullosa deste traballo que impulsamos dende a biblioteca. Agardo que vos guste, aínda que non tanto, cando menos un pouquiño:

O amor, en igualdade

Dende a biblioteca do IES Laxeiro andamos a argallar para todo este trimestre unha serie de actividades que promovan a caída dos mitos do amor romántico, falando de amor en igualdade e afastándonos da falsa idea do amor eterno e heterosexual como único posible. Entre outras propostas, unha é o reparto desta guía propoñendo lecturas e filmes "en igualdade".

Rivas namorounos

Vale, comigo non o tiña difícil, porque xa o estaba (aquí vese ben claro)

 pero podo asegurar que Rivas namorou o meu alumnado e a todo o claustro que pasou nalgún momento polo Salón de Actos do IES Laxeiro, que agora xa é o Salón de Actos Manuel Rivas.

Non adoito traer ata aquí as actividades que realizamos no centro, posto que xa as colgo no blogue da biblioteca, e non me gusta repetirme. Pero hai datas especiais, que me marcan dun xeito indeleble, e que quero traer ata este meu espazo persoal porque forman parte da miña propia esencia. Hai un ano falábavos do acto inaugural con Ángel Carracedo, ese científico humilde e xenio galego que nos conquistou coa súa presenza. Hoxe, un ano despois, traio nas miñas mans a pegada de Manuel Rivas.

Foi unha semana sen durmir. Xa sabedes, os meus nervios, as ocorrencias de última hora, as ideas que pouco a pouco van collendo forma e sentido... Este curso teño un equipo de biblioteca envexable e o traballo tornou maleable en moitas mans. Sen Pilar, Cruz, Noche, Emilia, Xabier, Mar, Elsa... isto sería moito máis difícil. Por iso quero darlles as grazas, polo apoio incondicional, polos risos picarescos das tres Marías e o latín de Noche, polas propostas, polas comidas sen nervios e a miña histeria, pola convivencia. Por esas horas que me aturan e que me apoian, polas burradas que asustan a quen nos oia, polo clima de amizade creado...

 (ás 10 da noite e de esmorga)

Transformamos o patio do centro. Así, literalmente. As nosas artistas Mar e Elsa deron o seu toque persoal e logo realizamos unha especie de performance cos seus libros. Estaba irrecoñecible!

Por suposto, a música, a voz de Tamara... un ano máis, a miña emoción contida por ver que todo transcorría ben, que o traballo daba o seu froito. Pero o abalo máis grande é estar a carón de Manolo Rivas, vibrar coas súas palabras... e sabelo emocionado e agradecido. El xa me recalcara que non era amigo de grandes recoñecementos, da "doazón do seu ego ao Chuac", e é por iso que o apreciamos máis, pola súa humildade, un valor de todo imprescendible e tantas veces esquecido...

Rivas falounos e contounos. Falounos de anécdotas por el vividas como xornalista e na súa vida persoal ("busca un traballo no que non te molles", berroulle a súa nai cando era pequeno, farta desa vida escrava do seu home albanel) e contounos contos que nos fixeron rir e pensar. Explicou o poder da Literatura, da palabra, da necesidade do ser humano de contar, de deixar constancia do seu maxín, de explorar a pegada do medo tentando escorrentalo coa invención de historias, de nomear os lugares ("esta Galicia que nomea cada con, cada recuncho, cada fonte e que ten máis topónimos que calquera outro lugar do mundo") e engaiolounos. O silencio mudo dun alumnado orgulloso de telo no noso centro, un pequeno instituto do rural que medra con cada visita e que dende agora pasará cada día diante dunha porta que campa co nome de Manuel Rivas.

Esta, foi outra noite sen durmir, repasando cada detalle, vibrando coa emoción de telo ao noso carón. Que viñese onte ao Laxeiro, que pasase todas esas horas connosco, foi un soño cumprido dende hai anos. Pero o mellor dese soño foi descubrir que Rivas é un home, non un escritor afamado, que Rivas sabe agradecer os agasallos do alumnado dándolles o valor por seren rapaces e rapazas, que Rivas emociónase e agradece. Coido que este xesto di moito del:

(foto O Faro de Vigo)

Si, namoramos de Rivas. Sería imposible ou impensable o contrario. Pero ademais de Rivas, eu estou namorada do meu alumnado, un alumnado responsable que sabe agradecer e respectar, que admira un xenio e que lembrará este día como un dos mellores da súa etapa educativa. Que estivo atento a cada palabra e que me escribe agradecendo a oportunidade, como vén de facer agora mesmo Carla.

Grazas.

Aquí, as tres Marías. Son moi afortunada por telas este curso comigo.

Todas as fotos aquí.

Un día con Ángel Carracedo

Venres, 2 de outubro. 10,30 da mañá.

Todo preparado. As exposicións, a música, as flores, a placa, os pinchos, o piano, o alumnado... Foi unha semana intensa, unha tarde anterior de non parar e un comezo da mañá de infarto.

De pé, na sala de profesorado, co móbil na man, agardo impaciente que vibre, que dea un sinal. Nerviosa, algo pode saír mal a pesar de todo. E se non pode vir finalmente? De cando en vez, ollo o móbil. Nada. Silencio.

O xefe de estudos acompáñame. Sabe do meu nerviosismo. Fala comigo. Mira pola ventá que dá ao patio. 

De súpeto, exclama preguntando: "Pero non é ese que anda por aí???"

Miro para fóra e boto a correr. A imaxe de Ángel Carracedo, en pleno recreo, pasando desapercibido entre o alumnado, mirando os paneis que o reciben, esvara pola miña mente. Como non entrou? 

Esa imaxe sei que me acompañará moito tempo. Non é a imaxe dun gran científico que se pasea fachendoso ante unha mostra dedicada a el. Non. É a imaxe dun home de noso, unha persoa máis, que mira abraiado unha exposición que non merece. Esa imaxe dun home en camisa de manga curta, dese sorriso tímido, no patio do noso instituto, fondeou en min.

Saio e xa non o topo. Miro para os lados e vexo que hai algúns rapaces expectantes. Recoñecérono. Pero onde se meteu?

No pavillón de enfronte, topo a este home sinxelo, que asegura estar apabullado polo recibimento. Que nunca tal lle pasara. E que Guille, o meu Guille trasto de 4º de ESO, recoñeceuno ao velo. E alí está Guille, chiscándome un ollo, orgulloso.

Ángel Carrecedo é a imaxe da humildade. O home máis grande que coñecemos tense por un máis, ten un sorriso permanente pintado na cara, esa cara que traduce bonhomía por todos os poros. Comeza a falar e xa non parará ata que marche. E eu desexaría beber todas as súas palabras para facelas miñas,  para non esquecelas xamais. 

Con Ángel Carracedo entramos no salón de actos ateigado: profesorado e alumnado de 4º de ESO, 1º e 2º de Bacharelato permanece á espreita. A música comezou a extenderse por todo o recinto, e con ela entrou o noso convidado escoltado por Xabier, Tamara e Cristina: ían ser os seus anfitrións. E non defraudaron.

Aplausos e emocións diversas. É o turno de escoitalo a el. E o silencio deste salón de actos emocióname. Miro para o alumnado e síntome orgullosa. Están expectantes, aprendendo aquilo que non sabemos transmitir nas aulas. Están escoitando ao máis grande. E saben que é unha oportunidade única.

Uns minutos de descanso. Carracedo segue co seu sorriso mentres o alumnado vai a un recreo que desta volta non é dominado por un discurso adolescente. Todos e todas falan deste home que os fixo vibrar. Acaban de atrapar un asasino, un home que hai 18 anos violou e asasinou unha moza coma elas, da súa mesma idade, vén de ser arrestado grazas ao equipo de investigación que dirixe Ángel Carracedo. O CSI das películas non é nada. Estámolo vivindo. Sabe cravar a cor da pel, a raza, a cor dos ollos!!! Todas as conversas do patio xiran arredor da conferencia.

A mañá segue coa súa orde establecida. Ángel Carracedo é buscado pola televisión e pola prensa: veñen de deter un asasino e queren falar con el. Modesto, prefire que se fale co seu equipo e amosáse encantado de estar agochado no noso centro, así evita a presión mediática que odia. Non é el o protagonista, senón todo o equipo que traballa con el. Iso tamén o aprendemos: o heroe non é unha persoa senón un conxunto. Unha mostra máis da súa grandeza.

É o turno da placa, do café que o alumnado compartirá con el no laboratorio. E el segue a sorrir mentres ecoita a música do piano a catro mans de Lara e Ana, de 3º de ESO:

Empezo a me preocupar seriamente. Ten que estar cansadísimo e non para de falar. Temo que a mañá que organizamos vai ser totalmente estresante e que nos pasamos na organización. Tenta tomar un café que non consegue chegar aos seus beizos por responder a tantas e tantas preguntas que lle dirixen.

E aínda queda un último encontro! Ángel Carracedo falará co alumnado de 1º e 2º de ESO do seu traballo e do valor da lectura. A primeira pregunta, cales eran os seus libros favoritos de pequeno, faime sorrir: Angel Carracedo e eu tiñamos absolutamente os mesmos gustos! "El capitán Trueno", lido e relido mil veces. E de Julio Verne, o noso heroe absoluto será "Miguel Strogoff", como non!; aquela novela acompañoume no meu espertar vital e literario; tamén a el.

Ángel Carracedo quedará connosco. Porque del aprendemos que a humildade é a característica máis fermosa, que a paixón debe ser o motor das nosas vidas, e que a sociedade precisa de moitas -pero moitas- persoas coma el.

Ángel Carracedo será un motor do noso centro. E de testemuño queda a placa co seu nome. Esa placa que de cando en vez miraremos para relembrar o día máis importante das nosas vidas escolares:

Grazas, Ángel Carrecedo, por vires, por existires, por seres como es.

No verán, lemos en galego

Que pensabades, que iades marchar de vacacións sen as nosas recomendacións de lectura? Imposible! Non só queremos que leades, e moito, senón que queremos que o fagades na nosa lingua. A boa Literatura galega e as boas traducións permítennos asegurarvos un verán cheo de soños, poesía e ilustración. Para todas as idades e para todos os gustos. Porque a poesía non se le só unha vez ao ano celebrando o Día da poesía, porque a fantasía non ten estacións, nin a banda deseñada ten un tempo determinado: o verán permítenos ollar o mar, o horizonte, e os soños... cun libro na man. En galego.

A nosa guía é moito máis ca unha guía. É unha conxunción. Esa que amosa o traballo colaborativo e o cariño de dúas persoas que a vida permitiu que se cruzasen nun determinado momento. Ambas cren e aman en galego. Ambas están convencidas de que o ensino é requirir que a cultura goberne un futuro necesario. Esta guía de lectura é o noso achegamento deste curso. Forcarei e Lalín únense. IES Chano Piñeiro e IES Laxeiro xuntan forzas lectoras.

LEMOS NO VERÁN. LEMOS EN GALEGO

LEMOS NO VERÁN. LEMOS EN GALEGO

INSTRUCIÓNS

Descarga directa

GUÍA EN ISSUU

Libro do Mal Amor (X)

Pensabades que xa remataramos de falar do noso proxecto estrela deste curso? Xa vedes que estabades ben erradxs. Celso Fernández Sanmartín vén de sumarse a última hora e algúns profes decidimos que o noso gran de area aí tamén debía estar, a carón do noso alumnado. Este é o resultado, sempre magnífico grazas a Mar e a Arancha.