Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

Amosando publicacións coa etiqueta Escritura. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Escritura. Amosar todas as publicacións

01/06/13

Presumindo de alumnado

Xa contei o outro día o éxito que tivemos no concurso que organiza Coca-Cola. O 1º e o 2º premio escribiron estes textos que vos deixo aquí. A proposta foi escribir un relato curto que contivese estes catros versos de Rosalía. Lédeos, e xa me diredes se é para estar ou non fachendoso!

1º premio da zona de Santiago da quinta edición do Concurso Coca Cola Novos Talentos de Relato Curto. Realizado por David Cabaleiro Otero de 2º de ESO - B:



Texto que recibiu o sengundo premio no Concurso Coca Cola Novos Talentos de Relato Curto. Realizado pola alumna Mariña Castro Fontao de 2º de ESO - B:

03/06/11

Presumindo de sobriña

A miña sobriña, estudante de 2º de ESO no IES Laxeiro, é finalista nos Premios Coca-Cola en español con este fermoso texto. Hoxe vai a Ferrol para saber a decisión do xurado. Sexa cal sexa esta, para nós xa gañou.
Tiña que elaborar un texto a partir dunha foto que alí lle proporcionaron onde se vía un home mirándose nun espello, pero este non reflectía a súa imaxe de fronte senón o lombo:

-Y este ha sido el número final.
Fervorosos aplausos inundaron la sala. Al hombre del escenario no le impresionaron. Sabía que a aquella gente le apasionaba su trabajo. Y además, el truco del espejo era muy bueno. Muchos otros ilusionistas habían intentado hacerlo, pero sólo a él le salía realmente bien. Quizás saber esto último había hecho de Dimo un hombre poco agradecido con su público. Pensaba que las giras y las compañías ambulantes siempre estarían ahí. Y ellas estaban. El que no siempre estaría era él. Con este último pensamiento, el aterciopelado telón cayó ante sus ojos, como poniéndole un punto final.
El punto final que Dimo creyó que el telón había puesto, se había convertido en un signo de repetición, en una expresión de necesidad. Él debía continuar, como su espectáculo, debía impedir que el telón de aquella actuación que era su vida cayese, pues sabía que no habría aplausos, ni una muestra de tristeza. Estos pensamientos eran sus acompañantes de paseo, sus compañeros de fatigas, los que nunca había tenido en forma humana.Un día, volviendo a casa, se encontró con un niño. Llamarlo niño era toda una muestra de cariño. El pobre estaba hecho un saco de huesos y en sus ojos se reflejaba la dureza de una vida que muy pocos adultos conocen. Normalmente, Dimo no se habría fijado en él. Pero aquella vez era especial. Aquella insistencia de su conciencia se había transformado en una idea. Él no moriría si alguien lo mantuviera vivo en su memoria. Por eso, ese niño hasta el momento totalmente anónimo en su vida, pasó a ser el engranaje esencial de su camino hacia un extraño tipo de inmortalidad.
Los días siguientes fueron el inicio del cariño que ambos experimentaron por primera vez. Dimo y su pupilo, Félix, eran inseparables, el reflejo del otro. Un reflejo sin rostro pues Félix no podía ver. A pesar de ello, conocía a su amigo como ninguna otra de las personas que los rodeaban. Se fijaba en sus coletillas, en los tonos de voz, en el significado de cada palabra que salía por la boca de su compañero. Y de esta forma, sentía una gran admiración por él, una admiración que sin él saberlo, era correspondida. Dimo adoraba a ese niño, adoraba la fuerza interior que poseía, y por ello, quiso revelarle todos sus trucos. Quería dejarle algo más que su recuerdo, quería dejarle su don. Aunque un mago nunca revela sus trucos.
Así, comenzaron a ensayar. Félix era un alumno excelente, y a pesar de sus impedimentos, aprendía muy rápido. De esta forma, Dimo decidió enseñarle el truco que tanto trabajo le costó idear, el truco que lo había llevado a lo más alto: el truco del espejo. Explicó a Félix que consistía en un espejo rodeado por un marco dorado, que devolvía un reflejo que daba la espalda a quien se ponía delante.
Lo ensayaron muchas veces. Félix lo hacía muy bien. Dimo consideró que era hora de dejar que Félix encontrara su público.Y así, dando ya todo por acabado, Dimo dio por finalizado su número final.



16/04/11

Alfabetos

The Alphabet from n9ve on Vimeo.







Todos eles en Librosfera, onde poderás ver tamén estes, estes, e este.

11/04/09

O soño de Chuang Tzu

Chuang Tzu soñou que era unha bolboreta e logo non sabía se era un home que soñara que era unha bolboreta ou unha bolboreta que soñaba ser home...
Para Bolbor, non podía ser doutro xeito.



Vía Contomundi

27/03/09

Vídeo con tipografía

Desde Biblioríos chéganos este vídeo onde se vive a escritura, "EGO", exercicio de animación de Santiago Baptipografica para o máster de motion graphics da BAU (Barcelona).

18/03/09

O discurso de Anxos

Como veño a dicir, Anxos Sumai foi a elixida polo alumnado gañadora do premio San Clemente pola súa obra Así nacen as baleas. Este é o texto no que se baseou o seu discurso, publicado na revista Festigal hai uns anos e que reproducimos aquí:



Pés e lingua

Ao pouco de nacer os meus pés porfiaban en camiñar polo aire, e a boca xa trazaba coa lingua o debuxo das palabras na gorxa, nos beizos e no padal. Con cada chopo de leite que mamei, con cada voz que me falou enviaba un anaco do meu idioma que se me convertía en carne, en óso e víscera. Co tempo, os pés desprazáronse polo chan, correron, subiron a un avión, e as palabras camiñaron polo sangue, polo aire e sobre a auga e seguiron alimentándose de lombrigas, de peixe, de cravos e parafusos, de poemas e de militancias. E de afectos.

Penso ás veces en como a miña lingua me foi achandando o terreo para pousar nel, xa segura, os pés. As palabras fóronme soldados, loitadoras no meu nome contra quen as consideraba vencidas e peores —máis humildes, menos cultas, menos importantes— cás doutras linguas. Que dereito ten unha lingua a terse en máis ca outra? Quen lles atribúe aos teus pés —ou a túa forma de pensar, ou a túa forma de amar— o dereito a seren máis importantes cós meus? Neste idioma, que nin sequera tiven que elixir porque naceu comigo coma a cor dos ollos, contense o silencio e o berro, os xemidos do sexo satisfeito, o gozo e a dor. As miñas palabras non nacen só de min: véñenme de moi lonxe, encadeadas unhas ás outras. Fóronme entregadas, coma o corpo, nunha cerimonia privilexiada. Son guerreiras cando lles toca, e son pacíficas no tempo do acougo. Saben abrirme os ollos lambéndome as pálpebras. Podo degolar con elas un inimigo e podo seducir un amante. Amo a miña lingua, precisa cando me cómpre, rebuldeira cando me emborracho, obscena cando me peta e non quero vela en perigo de extinción. Non quero ver a noticia na prensa, nos informes culturais, nas reivindicacións populares. Non quero ver guaraní, galego. Ogoni, galego. Cheroqui, galego. Non quero que se agoche nun espazo secreto e inaccesible. Nushu, galego. Non quero vivir o despropósito da morte da voz.

Eu emprégoa porque a amo e porque se algo non teño eivado é a lingua.

E ti por que o fas?


Grazas, Anxos



O discurso de María

Tal como vos dixen no anterior post, María Reimóndez foi premiada o ano pasado pola súa obra O club da calceta. Cun discurso claro e demoledor, consciente do perigo lingüístico ao que nos enfrontamos arestora, deixounos as seguintes palabras:

Din que o bater das ás dunha bolboreta pode afectar o clima. Hai movementos máis imperceptibles aínda que poden afectar un mundo enteiro. Eu vou falar de dous. O primeiro é un movemento moi pequeno que acontece tamén no ceo, no da boca. É un movemento que nos une, que nos fai persoas, que nos comunica e nos comparte, que lle dá sentido ao mundo e a quen somos, que nos dá raíces e ponlas coas que entrar no futuro. É un pequeno movemento que pode provocar treboadas marabillosas. Ese pequeno movemento é a lingua. A nosa. Sen ese pequeno movemento, sen esa pronuncia de os abertos e pechados, de xis, de tona, de gargallada, non habería catedral de Santiago, nin Obradoiro, nin Instituto Rosalía de Castro, nin Club da Calceta.

Semella unha obviedade, mais hai que recordala: sen lingua non hai literatura, nin ciencia, nin economía. E sen literatura non hai pensamento, nin mundos novos, nin liberdade nin rebeldía, nin posibilidades de resistencia. Unha literatura escríbese porque hai un pobo que a le, que a vive, que a reescribe. Vós sodes ese pobo lector, o sentido das nosas palabras. O feito de que sexa xente da vosa idade a que premia unha obra en galego cada ano é un motivo de esperanza.

E ese esperanza non fala só dun feixe de palabras, fala dunha maneira de entendernos como un pobo que resiste ao poder e á opresión. A nosa lingua non opreme, tanto ten as falacias que inventen e que retransmita a prensa imperialista, a nosa lingua sabe estar no mundo, ser en harmonía coa outra, en conexión con millóns de falantes de portugués, resistindo tamén a unha maneira de entender o mundo que pasa por enriba das cousas como unha apisoadora. Fronte a esa cultura imperialista, de erradicación do diferente, sexa por lingua, cor, orientación sexual, relixión, nós temos outras palabras que falan de acollida, de diversidade, de querer estar no mundo dándonos a man. Se hai algo no que crea firmemente na vida é que a relación con outras culturas, con outros pobos a través da cooperación e non da explotación pasa pola nosa lingua e pola nosa cultura propia. Só deste xeito pode unha comprender os problemas de opresión das demais, empatizar e establecer loitas conxuntas. Porque as ameazas son moitas, e precisamente nós témolas agora moi preto novamente. Agora que se achegan tempos moi escuros para Galicia, cómpre non esquecer ese pequeno movemento dentro das nosas bocas. Pensar a que sociedade queremos contribuír, se queremos derrubar, se queredes derrubar o edicifio, como dicía Castelao, máis importante do noso pobo ou, contra vento e marea, mantelo vivo, con agradecemento a quen falou antes de nós, co orgullo de termos unha identidade aberta, plural pero propia. Ese pequeno aletear da lingua na nosa boca é un exercicio de resistencia ao poder, á opresión, á mentira e á explotación que nos agarda.

E logo está ese outro movemento imperceptible, o do tocar dunha agulla con outra. O da calceta. O da sororidade das mulleres que nos imos enganchando como puntos dun xersei as unhas ás outras, invisibles tamén ao poder, construíndo vidas diferentes e cambiando con eses pequenos xestos a sociedade. Estes puntos vanse tecendo tamén no literario, abrindo portas a novas e non tan novas mozas que poidan ter a palabra que aínda nos custa tanto manter. Eses puntos levan aí toda a vida, agochados, como a calceta, no espazo do fogar, no espazo do privado, ese que parece non interesarlle a ninguén excepto ás mulleres. As mulleres que, para dicir agora outra obviedade, somos a metade da humanidade. Adoita parecer outra cousa, realmente, os nosos problemas, as nosas visións, a nosa palabra, fica sempre secundaria e menos importante. Por iso teño que agradecervos que unísedes a miña calceta á vosa con este premio, que non observásedes esta historia de seis, sete realmente, mulleres como unha historia marxinal senón, como acontece co que escriben os homes, unha historia sobre a vida, sobre o mundo, sen necesidade de máis apelativos. Ou se cadra só un, feminista. Porque o feminismo é o que me axuda a tecer, a entender, a buscar solucións con outras mulleres e algún home ao feito de que a metade da humanidade siga vivindo en condicións deplorables, ás veces cunha discriminación visible e outras con outra totalmente invisible. Desa, precisamente, quería falar o Club da Calceta, desa violencia que está na base das outras violencias, desas cousas pequenas. E tamén da forza que temos as persoas cando nos unimos. O feminismo é precisamente o mellor exemplo diso, porque se non fose por el, por ese movemento de cambio social sen parangón na historia da humanidade, que trascende razas, nacionalidades, idiomas, continentes, cores e clases sociais, hoxe vosoutras, mozas, non estariades no instituto. E eu tampouco podería falar dende este estrado sen perigo para a miña vida. Mais estes avances conseguidos a conta de moito esforzo non nos poden facer negar o evidente, que a igualdade entre homes e mulleres está moi lonxe de conseguirse. Abonda con ver como se reciben os nosos textos, como nos trata o sistema literario e como seguimos agardando comportamentos establecidos, sobre todo nas relacións persoais, por parte dos homes ou das mulleres. Das mulleres agárdase aínda a submisión, na palabra e no resto. Aprendemos a asumir todas estas cousas, o feminismo ensínanos a pensar, a desaprender. Porque o feminismo é non asumir a explotación, ningunha, como forma de relación humana, e utilizar a intelixencia, a análise e a acción para transformala. A literatura é unha desas accións, constrúe sociedade e polo tanto ten tamén esa responsabilidade, a de manter o mundo existente ou a de crear un mundo novo cunha ollada crítica, desentrañando os mecanismos que nos amordazan e pretenden limitarnos. Necesitamos unhas agullas, unhas chocando con outras, para facer un festivo tintinar que nos axude a calcetar outro mundo mellor do que temos, un mundo que nos ensine a ver a nosa responsabilidade nas cousas e a posibilidade que temos de cambiar cada día.

O mundo cámbiase precisamente nas cousas pequenas, en como nos tratamos, en que consumimos, en que idioma falamos, pero tamén nas cousas grandes, como estar hoxe aquí con todas e todos vós, agradecéndovos a vosa xenerosidade. Grazas e gardade ben quente a rebeldía das nosas palabras e das nosas romas agullas no ceo da boca e entre os dedos das mans.


Moitas grazas, María.




08/03/09

Pola Igualdade da Muller, un ano máis (X)

Hai un ano falabamos da historia das mulleres que escribiron ao longo da historia e que apenas coñecemos, se é que algo nos poden soar os seus nomes. Recollemos a presentación do ano pasado e realizamos unha nova, de xeito que abranguemos toda a historia da literatura española até o século XX, non incluído.

Afírmase que o feminismo xurdiu cando unha muller aprendeu a ler, pero isto é certo se engadimos que foi cando tamén aprendeu a escribir. A maior parte das mulleres foron reducidas a unha especie de semianalfabetismo durante moito máis tempo cós homes. E necesitaron moito máis tempo aínda para acceder á liberdade intelectual de escoller os seus temas de lectura. Pero a loita máis longa tivérona que protagonizar para conseguir seren recoñecidas pola súa produción escrita. Moitas veces practicada en segredo, agochada baixo nomes masculinos, imos ver como moitas delas tiñan acceso á escrita grazas aos muros dos conventos, situación que cambiará a partires do século XIX. Pondo o hábito, as mulleres gañaban un pouco en mobilidade social, pagando un alto prezo: renunciar á súa feminidade e á súa sexualidade.






No século XIX a muller érguese para realizar o seu destino, a súa vida e a súa morte. Que as mulleres escriban -ben ou mal, importa menos- e que o fagan para publicar no século XIX é un paso, unha revolución sen volta atrás. Coller a pluma era coller a espada, contra todo. Escribir delataba vida intelixente, vida pensante inexpresada durante séculos: unha non historia que agora comeza a se converter en historia.



09/02/09

Non á violencia contra as mulleres (LXXVI)

Chegoume por correo eléctronico:

Carta gañadora do premio á 'máis expresiva' no concurso nacional 'Carta a un maltratador'. Escrita por Fernando Orden Rueda, estudante de 2º de Bacharelato do
Instituto Bioclimático de Badajoz.


Para ti, cabrón:

Porque lo eres, porque la has humillado, porque la has menospreciado, porque la has golpeado, abofeteado, escupido, insultado... porque la has maltratado.

¿Por qué la maltratas? Dices que es su culpa, ¿verdad? Que es ella la que te saca de tus casillas, siempre contradiciendo y exigiendo dinero para cosas innecesarias o que detestas: detergente, bayetas, verduras... Es entonces, en medio de una discusión cuando tú, con tu 'método de disciplina' intentas educarla, para que aprenda. Encima lloriquea, si además vive de tu sueldo y tiene tanta suerte contigo, un hombre de ideas claras, respetable. ¿De qué se queja?

Te lo diré:

Se queja porque no vive, porque vive, pero muerta. Haces que se sienta fea, bruta, inferior, torpe... La acobardas, la empujas, le das patadas…, patadas que yo también sufría.

Hasta aquel último día.

Eran las once de la mañana y mamá estaba sentada en el sofá, la mirada dispersa, la cara pálida, con ojeras. No había dormido en toda la noche, como otras muchas, por miedo a que llegaras, por pánico a que aparecieses y te apeteciera follarla (hacer el amor dirías) o darle una paliza con la que solías esconder la impotencia de tu borrachera. Ella seguía guapa a pesar de todo y yo me había quedado tranquilo y confortable con mis piernecitas dobladas. Ya había hecho la casa, fregado el suelo y planchado tu ropa. De repente, suena la cerradura, su mirada se dirige hacia la puerta y apareces tú: la camisa por fuera, sin corbata y ebrio. Como tantas veces. Mamá temblaba. Yo también. Ocurría casi cada día, pero no nos acostumbrábamos. En ocasiones ella se había preguntado: ¿y si hoy se le va la mano y me mata? La pobre creía que tenía que aguantar, en el fondo pensaba en parte era culpa suya, que tú eras bueno, le dabas un hogar y una vida y en cambio ella no conseguía hacer siempre bien lo que tú querías. Yo intentaba que ella viera como eres en realidad. Se lo explicaba porque quería huir de allí, irnos los dos…Mas, desafortunadamente, no conseguí hacerme entender.

Te acercaste y sudabas, todavía tenías ganas de fiesta. Mamá dijo que no era el momento ni la situación, suplicó que te acostases, estarías cansado. Pero tu realidad era otra. Crees que siempre puedes hacer lo que quieres. La forzaste, le agarraste las muñecas, la empujaste y la empotraste contra la pared.

Como siempre, al final ella terminaba cediendo. Yo, a mi manera gritaba, decía: mamá no, no lo permitas. De repente me oyó. ¡Esta vez sí que no! dijo para adentro-, sujetó tus manos, te propinó un buen codazo y logró escapar. Recuerdo cómo cambió tu cara en ese momento. Sorprendido, confuso, claro, porque ella jamás se había negado a nada. Me puse contento antes de tiempo.
Porque tú no lo ibas a consentir. Era necesario el castigo para educarla. Cuando una mujer hace algo mal hay que enseñarla. Y lo que funciona mejor es la fuerza: puñetazo por la boca y patada por la barriga una y otra vez…
Y sucedió.
Mamá empezó a sangrar. Con cada golpe, yo tropezaba contra sus paredes. Agarraba su útero con mis manitas tan pequeñas todavía porque quería vivir. Salía la sangre y yo me debilitaba. Me dolía todo y me dolía también el cuerpo de mamá. Creo que sufrí alguna rotura mientras ella caía desmayada en un charco de sangre.
Por ti nunca llegué a nacer. Nunca pude pronunciar la palabra mamá. Maltrataste a mi madre y me asesinaste a mí.
Y ahora me dirijo a ti. Esta carta es para ti, cabrón: por ella, por la que debió ser mi madre y nunca tuvo un hijo. También por mí que solo fui un feto a quien negaste el derecho a la vida.
Pero en el fondo, ¿sabes?, algo me alegra. Mamá se fue. Muy triste, pero serenamente, sin violencia, te denunció y dejó que la justicia decidiera tu destino. Y otra cosa: nunca tuve que llevar tu nombre ni llamarte papá. Ni saber que otros hijos felices de padres humanos señalaban al mío porque en el barrio todos sabían que tú eres un maltratador. Y como todos ellos, un hombre débil. Una alimaña. Un cabrón.

Fernando Orden Rueda

01/02/09

Contos


O escritor Alberto Manguel escribe sobre o relato curto para eloxialo:

No sabemos en qué momento el cuentista supo que lo que contaba sería un género literario. Lo cierto es que en algún momento de nuestra historia el cuento se diferenció del poema, de la novela y del ensayo, y emergió como un género literario distinto para que los profesores universitarios tuvieran de qué ocuparse. Sin embargo, más allá de esas divisiones burocráticas, el lector intuye que el cuento no es novela, que una diferencia que puede medirse (pero no definirse) por el número de páginas, distingue uno del otro. Borges alguna vez dijo que escribía cuentos porque la novela le parecía una exageración. Detrás de la boutade se oculta una verdad literaria: la novela expande la narración, el cuento la concentra. Los mini-relatos de Augusto Monterroso no pueden ser leídos como mini-novelas; el equivalente de esa parodia es, para la novela, la casi interminable Comedia humana de Balzac. El cuento retiene en su nombre sus orígenes sin duda orales, calidad que preservan aún hoy los narradores orales de las plazas de mercado en Marruecos, Colombia, Gabón. La escritura, que todo formaliza (quizás porque nace como un instrumento contable, para sumar o restar cabezas de ganado), empieza desde temprano a dar al cuento artificios y estrategias. Refinándose en fábula, parábola, anécdota, historia humorística o moral, relato erótico, histórico, filosófico, de terror, el cuento adquiere, según su categoría, rasgos particulares que, si bien son reconocidos, los autores del género se empeñan en cambiar. Así las historias de fantasmas ("viejas como el miedo", decía Adolfo Bioy Casares) al principio, en Mesopotamia y Egipto, debieron su eficacia a la mera aparición de un muerto; luego a un muerto transformado en otra cosa, un esqueleto en Roma, una sombra en la Italia de Boccaccio, un zorro en China; finalmente, con los grandes autores del siglo diecinueve el fantasma se reduce a una ausencia, a algo horriblemente real y sin embargo invisible. Cambios similares pueden rastrearse en las otras categorías, nuevas maneras de contar a las cuales el lector rápidamente se acostumbra. Ya en el siglo dieciocho, los lectores de cuentos son tan diestros en el arte de seguir las maniobras del autor, que Diderot se ve obligado a destruir o renovar sus expectativas con un cuento que (imitando al futuro Magritte) titula Esto no es un cuento. El cuento es quizás el más conservador de todos los géneros. Cambia el estilo, el tono, el impacto del final o del comienzo, la posición del narrador, la voluntad fantástica o documentalista, pero no, en términos generales, su forma. Si bien pueden encontrarse ejemplos de cuentos que escapan cabalmente al modelo de narración tradicional (pienso en El joven intrépido en trapecio volante de William Saroyan y en alguno de Raymond Carver), la mayor parte de ellos sigue el consejo del Rey en Alicia en el País de las Maravillas, "Comienza en el comienzo y sigue hasta llegar al final; allí para". Casi no existen cuentos de estructura tan libre como el Tristram Shandy de Lawrence Sterne o Cobra de Severo Sarduy. Y autores como James Joyce y Julio Cortázar, que tan brutalmente renovaron la novela, escribieron cuentos exquisitamente clásicos cuya originalidad se halla en la voz y la temática, o en la aproximación a esa temática, no en la forma misma del cuento. Por absurdas razones comerciales, las editoriales han decretado que los cuentos no se venden. No se venden Poe, Kipling, O. Henry, Chéjov, Katherine Mansfield, Ernest Hemingway, John Cheever, Borges, Silvina Ocampo, Alice Munro, Mavis Gallant. Y sin embargo, más que nunca, los cuentos siguen escribiéndose y, no lo dudo, leyéndose. Tal vez porque, en su clásica, modesta precisión, nos permiten concebir la insoportable complejidad del mundo como una íntima y breve epifanía.

as

03/12/08

Sempre hai un lugar para a poesía (LI)



En Digizen topei un "post" que me fixo deter atentamente sobre a súa lectura: "Poemas desde Guantánamo: los detenidos hablan". Guantánamo. Unha máis das vergoñas da humanidade que esquecemos no devir cotián. Unha violación máis aos Dereitos Humanos dos que axiña falaremos porque é o seu día. Un lugar do que habería moito que falar. Pero miramos para outro lado, coma sempre.

Dous poemas.

. O primeiro, POEMA DE MUERTE, forma parte dunha carta que Jumah al-Dossari escribiu ao seu avogado antes de tentar suicidarse. Na actualidade está en Arabia Saudí, seguindo un programa de rehabilitación.

Tomad mi sangre.
Tomad mi sudario de muerte y
Lo que queda de mi cuerpo.
Tomad fotografías de mi cadáver en la tumba, solo.

Enviádselas al mundo,
A los jueces y
A la gente con conciencia,
Enviadlas a los hombres de principios y mente justa.
Y dejad que carguen con su culpa, ante el mundo,
Por este alma inocente.
Dejad que pese sobre ellos, ante sus hijos y ante la historia,
Esta alma inocente destruida,
Esta alma que ha sufrido a manos de los “protectores de la paz”. Enviadlas a los hombres de principios y mente justa.
Y dejad que carguen con su culpa, ante el mundo,
Por este alma inocente.
Dejad que pese sobre ellos, ante sus hijos y ante la historia,
Esta alma inocente destruida,
Esta alma que ha sufrido a manos de los “protectores de la paz”.


. O segundo foi escrito por Sami Al Haj para o seu fillo:

Al oír las palomas arrullando en los árboles,
unas lágrimas cálidas surcaron mi rostro.
Cuando cantó la alondra, mi mente compuso
un mensaje para mi querido hijo.
Mohammad, ¡qué afligido me siento!
En mi pesar sólo Alá puede darme consuelo.
Los opresores juegan conmigo,
mientras se mueven libres por el mundo.
Me piden que espíe a mis compatriotas,
y alegan que sería una buena obra.
Me ofrecen dinero y tierras,
y libertad para ir adonde quiera.
Sus tentaciones captan mi atención
como un relámpago en el cielo.
Mas su regalo es una pérfida serpiente
cuyo veneno es la hipocresía.
Levantan monumentos a la libertad
de obra y opinión, que es algo loable.
Pero les digo que arquitectura
no es sinónimo de justicia.
América, cabalgas a lomos de huérfanos,
y los atemorizas a diario.
Bush, ten cuidado.
El mundo sabe ver a un mentiroso arrogante.
A Alá dirijo mi súplica y mis lágrimas.
Anhelo mi hogar y estoy oprimido.
Mohammad, no me olvides nunca.
Defiende la causa de tu padre, un hombre temeroso de Dios.
He sentido la humillación de los grilletes.
¿Cómo puedo crear versos? ¿Cómo puedo escribir?
Después de los grilletes y las noches y el dolor y las lágrimas,
¿cómo puedo escribir poesía?
Mi corazón es como un mar bravo, agitado por la angustia,
frenético por la pasión.
Estoy cautivo, pero mis captores son los criminales.
Me sobrecoge la aprensión.
Señor, llévame con mi hijo Mohammad.
Señor, permite el triunfo de los justos.


28/11/08

Non deixemos que morra

Coma sempre, No sólo libros, achéganos un tema único: a morte da Literatura.

Trátase dunha campaña realizada pola axencia Bleublacrouge con fotografías de Alain Desjean. Preténdese chamar a atención sobre a importancia da alfabetización baixo o lema "Cando un neno non le, a imaxinación desaparece". Presenta personaxes de contos clásicos en estado agónico nun hospital. A falta de acceso á lectura provoca a morta da fantasía e do mundo creado pola literatura.


18/10/08

Alfabeto corporativo

Este alfabeto foi creado por Arnoud van den Heuvel e Koert van Mensvoort no ano 2005. Mola, non si?





Vía Microsiervos

17/10/08

Los primeros americanos

Segundo Darío Grandinetti nunha película sobre Eduardo Galeano: “periodista, escritor, polemista, poeta… y calvo”. Aquí temos un vídeo chamado "Los primeros americanos" onde o autor le algúns dos seus textos. Aquí podedes acceder ás outras ocasións nas que xa falamos del:





Vía

16/10/08

Acuarelas literarias

Desas presentacións que nos chegan ao correo e pensas... "esta aprovéitoa":


15/10/08

El aplastamiento de las gotas

Xa en dúas ocasións manifestamos a nosa admiración pola obra de Cortázar. E como non hai dúas sen tres, aquí tedes unha nova entrega que nos chega da man, como non, de No sólo libros.
Hoxe escoitaremos na súa propia voz o pequeno relato "El aplastamiento de las gotas", incluído no libro Historia de cronopios y de famas.




Yo no sé, mira, es terrible cómo llueve. Llueve todo el tiempo, afuera tupido y gris, aquí contra el balcón con goterones cuajados y duros, que hacen plaf y se aplastan como bofetadas uno detrás de otro, qué hastío. Ahora aparece una gotita en lo alto del marco de la ventana; se queda temblequeando contra el cielo que la triza en mil brillos apagados, va creciendo y se tambalea, ya va a caer y no se cae, todavía no se cae. Está prendida con todas las uñas, no quiere caerse y se la ve que se agarra con los dientes, mientras le crece la barriga; ya es una gotaza que cuelga majestuosa, y de pronto zup, ahí va, plaf, deshecha, nada, una viscosidad en el mármol.

Pero las hay que se suicidan y se entregan enseguida, brotan en el marco y ahí mismo se tiran; me parece ver la vibración del salto, sus piernitas desprendiéndose y el grito que las emborracha en esa nada del caer y aniquilarse. Tristes gotas, redondas inocentes gotas. Adiós gotas. Adiós.


22/07/08

Nove

Nove é o nome do poemario con que María Lado gañou o X Premio de Poesía Avelina Valladares e que foi publicado pola Editorial Fervenza. Uns poemas que nos falan de dor, de perda, de desacougo.
Tal como indica a propia autora, o poemario nace dende o Prestige, e medra co exilio interior e a dor. Unha dor enmarcada nun mar inmisericorde, violento e vingativo.

aquí o lugar morre en escuma.
así é como se ocultan os barcos fracasados
e os bicos que morden polas costas,
que se cravan profundos coma coitelos.
por iso,
os poucos días que prenden
entran por este cabo e entón
a marea vólvese un instante lixeira
e os dedos do sol detéñense sobre a area
coma eu no teu ventre extenso.
e isto ocorre sempre
despois das grandes mareas,
deste xeito o lugar disponse para as crebas.
-cando o mar recompensa aos afundidos
entregando a memoria das súas equipaxes en terra-.

para maior ausencia,
os homes máis miserables da illa
chegan arrastrando os seus fatigosos carriños
e van máis alá dos areais.

recollen os pedazos do noso amor máis prezado
partido entre as covas, batido contra as pedras.
fan desaparecer estes restos
coa esperanza de que fuxamos,
coa marea baixa

-aínda que é certo que tamén así calman a súa dor,
como en heroin, lu-

coa esperanza de que fuxamos
e de enriquecerse.

08/07/08

Nada grave

Nas miñas mans, por fin, o último libro de Ángel González, Nada grave, que xa lin e relin varias veces. "Dos palabras fuertes, nada y grave, se unen de manera irónica para restarle importancia a un estado sentimental de crisis profunda. La ironía, como forma de pudor, vuelve a convertirse en una clave del pesimismo vitalista del poeta" (Limiar). Dá gusto ver a propia tristura reflectida en versos tan fondos, saber que outros senten o mesmo:

Leo poemas al azar,
leo casi sin pensar en lo que leo.
Cuando me encuentro un verso triste,
siento en el alma como una caricia.
No es que me alivie la tristeza ajena;
es que me siento menos solo.

Sin ti la poesía
ya no me dice nada,
y nada tengo que decirle a ella.
La única palabra
que entiendo y que pronuncio
es ésta
que con todo mi amor hoy te dedico:
nada.

Esperar la desdicha,
¿es una forma de esperanza?
La menos peligrosa, en cualquier caso.
La que no puede defraudarnos nunca.

La madre que me parió,
en el momento de alumbrarme,
no sabía que daba a luz un pedazo de sombra (...)

Al lector se le llenaron de pronto los ojos de lágrimas,
y una voz cariñosa le susurró al oído:
-¿Por qué lloras, si todo
en ese libro es de mentira?
Y él respondió:
-Lo sé;
pero lo que yo siento es de verdad.

Seguiría escribindo versos, mentres os leo unha vez máis (os subliñados son meus). Así é Ángel González: sempre estará aquí porque sempre teremos os seus versos. A verdadeira maxia da poesía.



30/06/08

En coiros

A última actividade que realizamos este curso que remata desde o ENDL foi a de realizar un obradoiro de coiro. Aquelas alumnas (e o poño en feminino porque todas eran mozas) que cada semana recolleron os poemas no Recanto da poesía do Punto de Lectura Informal en Galego puideron encadernalos e facer un libriño en coiro, grazas á amabilidade da nosa compañeira Carmen Piñeiro, da que nos despedimos tamén este ano por xubilación. Desde aquí as nosas máis expresivas grazas por agasallarnos cunha mañá completa do seu tempo libre. Agardamos que disfrutedes da lectura da poesía e que o próximo ano sigades a atesorala coma fixestes este curso.




21/06/08

No camiño

De novo, a publicidade automobilística decide combinarse coa literatura: BMW lanza un vídeo para promocionarse usando a novela de 1951 En el camino (On the road) de Jack Kerouac, un dos principais representantes da Xeración Beat. As súas palabras son lidas por un grupo de mozos desde varios modelos desta marca de coches a toda velocidade, o que pode contribuír a que se lea o libro, que non sei eu se dará para mercar este tipo de coche...



Vía Papel en blanco

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.